PP. 337 
.L6 
Copy 1 



LIBRARY OF CONGRESS 



II 

003 035 477 1 



... 



■ 
Ik 



c^y^. <^— £ &&.~v xtjt>c*.j.j. j4h'./Vj# / 2 






' 







u<3 6 




PK3^1 



The Uni 



Class 



Book , L» O 



NIA. 



kit. 



No. 



M- 




6 ?• t<* . 



< 



PHMATIKON 



SIVE 



VERBORUM GRAECORUM ET NOMINUM 
VERBAUUM TECHNOLOGIA 



SCRIPSIT 



CHH. AUGUSTUS EOBKCK. 






RKGfflONTII 1846. 
SUMTU FRATRUM BORNTRAEGER. 

LONDINI APUD D. NUTT. PARISIIS APUD A. FRANCK. AHSTELODAMI 
APUD J. MUELLER ET SOC. 






.V 



KP 






*% 



/ 



r 



VIRO ILLUSTRI 

A U GUSTO SEIDLER 

AJIICITIAE ERGO 

ULTRA QUINQUAGINTA ANNOS PERPETUATAE 

D. 



Praefatlo. 



JLtsi haec aetas Lexicorum linguae graecae feracissima 
fuit , partim manualium, partim dvdgax^fav — a xov dvo 
avdge cpegoiev, tamen etiamnunc pbilologorum populus 
duas res anxius optat: vocabulorum origines et signi- 
ficationum a primo fonte progressiones variosque flexus. 
Licet enim haud paucae sint voces, quarum nullum ety- 
mon inveniri possit , nee minus multae , quae discrepan- 
tem ab elymo significationem habeant, saepeque verum 
reperiatur quod Galenus dixit, dka^mv ion juaQrvg ri 
trvuokoyla noklclxig 6/biocwg [iccQTvgovoa vole, rdvavria 
Xeyovoi *) tamen in omni verborum tractatione ad banc 
quaestionem referimur et saepe repulsi tamen morosae 
artis fores pultare non desinimus. Neque successum de- 
speravit H. Stephanus , qui in Thesauro hanc rationem 
sequutus est ut vocabula, quae unius stirpis ejusdemque 
familiae viderentur, in unum conferret singulisque suum 
assignaret principium. Sed viam istam tenere non potuit 
propter ingentem numerum eorum , de quibus aut non 



f ) De Hippocr. et Plat. dogm. II. 2, 214. T. V. 



VI 



constat utrum primitiva sint an derivata, aut certum qui- 
dem est primitiva non esse nee tamen cognitum habemus 
unde sint orta. Interim multa, quae olim ignorabantur, 
succedentium industria in lucem prolata sunt, multa in- 
ventis adstruet assidua traetatio et longa studiorum aetas. 
Verum ut eo perveniatur, quo linguarum orientalium, 
sanscritae et hebraicae inyestigatores evecti sunt, hoc est 
ut linguae graecae lexica etymologica vel, ut illi vocant, 
lexica radicum condantur, id mihi altius videtur quam 
quod attingi possit. Nam qui nuper in Germania edi- 
derunt libros sic inscriptos, caetera dissimiles, Wilhelmus 
Pape Etymologisches JVoerterbuch der griechischen 
Sprache 1836. et Theodorus Benfey Griechisches JVur- 
zellexicon 1839. nihil minus sibi propositum habuere quam 
ut haec, quae nos quaerimus, etyma per omnia vestigia 
persequerenlur, investigata disponerent et quid a quoque 
derivatum sit et qua ratione, explanarent. Operi arduo 
et philologis intentato ante ducentos plus minus annos ma- 
num adjecit vir in longe alio studiorum genere occupatus 
Simeon Stevinus , cujus merita recenti adhuc memoria 
praedicavit Revinus in libro jam dudum emerito Der neu- 
sprossende deutsche Palmbaum 1683. his verbis usus: 
Unsere Muttersprache ist nicht eben die geringste so?i- 
dern die praechtigste , ja die naechste nach der he- 
braeischen wie aus den einsylbigen Stammwoertern zu 
sehen, davon allein Sim. Stevin bey die 2170 aus der 
teutschen zusammengelesen ; in der lateinischen hat er 
163, in der griechischen 265 gefunden. Hie est illu- 



vir 

stris ille niathematicus , cui nuper Bruggenses, ut emar- 
cescentem popularis sui memoriam refoverent, honestissimo 
urbis loco publice statuam posuerunt. In Operum ejus, 
quae Albertus Girardus edidit, parte quarla p. 122. sermo 
injicitur de vocabulis mathematicorum propriis, eoque loco 
ille disputat contra eorum opinionem , qui francogallicam 
linguam ut ceteris rebus abundantissimam ita etiam fin- 
gendis terminis, qui dicuntur, technicis omnium aptissimam 
ducerent. Quod tantum abest ut concedat ut earn natura 
mendicam plerisque peregrinis et ascitis uti pertendat. 
Et per hanc occasionem graeci sermonis stirpes mono- 
syllabas e lexicis, ut profitetur, conquisitas ordine enume- 
ravit. Illam tamen copiam I. H. Vossius ad Virg. Eel. 
I. 49. ad summas angustias redeglt linguam graecam, 
latinam atque germanicam e duabus quasi radicibus geo 
(yeivofiai) et feo (cpvcj) effloruisse pronuntians. Et postea 
altius evolavit Antonius Scbmidt (Organismus der grie- 
chischen Sprache 1836) constituitque omnium graecarum 
dictionum fontem et principium esse literam epsilon; quo 
nihil subtilius magisque aeriuni excogitari potest. Viam 
vero a Stevino initam persequulus est Adamantius Corais 
sed alia ratione. Is enim inProlegg. Atact. p. 29. omissa 
ilia stirpium inquisitione diversarum linguarum vocabula, 
quae in lexica relata sunt, ad numerum revocavit, itaque 
invenit in vetere Academiae Parisiensis dictionario unde- 
triginta millia septingenta duodecim contineri , in John- 
soniano triginta sex millia septingenta octoginta quatuor, 
in linguae armeniacae vocabulario quinquaginta 5 sed in 



VIII 

thesauri Stephaniani editione Londinensi centum quinqua- 
ginta millia ; Johannes vero de Ton. p. 4. scribit Hero- 
dianum in Catholica accentum sexaginta millium vocabu- 
lorum conslituisse , quo numero certum est vix quartam 
partem totius summae contineri. Desunt enim omnia 
quae operis lex et ratio excludit hoc est quae generatim 
unam sequuntur tenon's regulam. Horum autem copia 
multo maxima est, ex synthetis, parasynlhetis et para- 
gogis omnis generis conflata ; id quod unicuique apparebit 
qui modo unius nominis olxog propagines et traduces per- 
lustraverit. Equidem centum octoginta reperi ; horum 
autem vix decima pars ita comparata est ut ab Herodiano 
tractari potuerit ; quis enim sibi persuadeat eum nomi- 
natim praecepisse quo accentu scribenda sint or/Jw, or/JUo, 
oi'xrjjiia, oimjoig, enoixog, ovvocvJg et cetera talia? Prae- 
terea si quis immensam copiam voluminum , quae jam 
ante Augusti tempora in bibliothecis Alexandrinis reposita 
sunt, cum paucitate scrip torum, qui ad nos pervenerunt, 
contulerit, bine facile , quanta pars vocabulorum in per- 
petuum abolila sit, exislimare poterit. 

Hoc autem tan to literarum graecarum naufragio fieri 
non potuit quin multae etiam stirpes vocabulorum ab- 
sumerentur, non solum illae abditae et primigeniae, quas 
Etymologi conjectura veiiantur, sed etiam adultae omni- 
busque partibus expletae. Horum vestigia impressa sunt 
derivatis, quae nobis antecedentium ignaris sine principio 
nala videri debent sirailiaque naturis illis quas Plinius 



IX 



H. N. X. 87. ex non gonitis gig?ii dicit. Sed mullo 
saepius fit ut indagato, quod probari possit, etymo tamen 
haereatur ob earn causam quia cum derivatione aliqua 
incessit vel figurae vel significations mulatio, cujus causa 
parum clare apparet. Id autem aliquanto rarius fieret si, 
quas leges Graeci in derivando sequuti sint, cognitum 
esset accuratius. Sed quura quatuor sint artis Gramma- 
ticae partes , una anagnoslica sive de prosodia , altera 
de declinatione nominum verborumque , tertia synlaclica, 
quarta consimilis ei, quam physiologi morphologiam nun- 
cupant , harum partium nulla quidem sic ut debet elabo- 
rala est sed minimos profectus habuit postrema. Huic 
inopiae ut quantum possem mederer, complures libros 
edidi de formatione vocabulorum eodemque consilio in boc 
volumine verba primitiva et derivata nominumque ver- 
balium genera praecipua exsequutus sum. Neque vereor 
ne rem inutilem et doctorum studiis indignam suscepisse 
videar. Nam si natura nobis prospectum ad ipsa sermonis 
incunabula praeclusit, at certe incrementa ejus et per- 
fectionem baud dubiis vestigiis indagare possumus. In- 
stituti autem mei ratio quo facilius perspici possit, buic 
praefationi subjunctus est elenchus capitum sive disser- 
talionum , quarum pleraeque jam ante complures annos 
programmatum academicorum loco editae sunt. Postrema 
pertinet ad explicandam quaeslionem , cujus in tractatu 
verborum saepius mentio incidit, de coramercio quod inter 
vocabula sensuum intercedit. Universis vero inscripsi 
commune nomen Tecbnologiae , elsi hoc non solum for- 



matio continetur , in qua ego substiti , sed etiam decli- 
natio et constructio , quae jam saepe tractatae sunt in 
Artibus Grammaticorum ipsaque hujus libri brevitas uni- 
cuique indicat a me tractatas non esse. Et alioqui de 
titulis librorum hominumque scrupulosius quaerere jam 
dudum desuevimus. In adnotamentis, quae singulis libri 
primi paragraphis supposita sunt, verborum praescriptorum 
formas simplicissimas conjectura exquirere conatus sum. 
Atque in hac parte viae, quae per nebulas et praecipitia 
emetienda est, unam ducem habemus analogiam, quae ubi 
deficit, bariolandum est aliquando, nee tamen ita ut vete- 
rum plerique solent vocabula eonfingentes apocalyptica et 
utopica. Quanquam quisnam nostrum non suam Utopiam 
habet? aut ubi tandem a turba quotidianarum rerum re- 
quiescere possumus nisi in ilia aetheria regione , ubi 
Etymologia dominatur hoc est veri professio nullis car- 
ceribus circumscripta , et Analogia non ilia scholae mo- 
deratrix sed vitae publicae privataeque ? 

Scrips. Regimontii Prussorum Cal. April. 
A. MDCCCXLVI. 



Eleiieliiis Dissertationum. 



fi« I. De verbis primitivis. 



Cap. I. 


de verbis 


puris 


Diss 


I. 


p- 


1 


„ H. 


5? 55 


labialibus .... 


55 


11. 


55 


32 


„ HI. 


55 55 


gutturalibus . . . 


55 


III. 


55 


49 


„ iv. 


55 55 


dentalibus . . . 


55 


IV. 


55 


71 


„ v. 


55 55 

It. II. 


liquidis .... 

De verbis parage 


55 

►ffis* 


V. 


55 


110 


P. I. de circumflexis. 












Cap. I. 


de verbis 


in sco .... 


Diss 


VI. 


p- 


143 


„ H. 


55 55 


in «w . . . . . 


55 


VII. 


55 


153 


„ III. 


55 55 


in ow 


■ 55 


VIII. 


55 


159 


„ iv. 


de confusione terrainationum . 


• 55 


IX. 


55 


163 


„ v. 


de diectasi 


55 


X. 


55 


173 


„ VI. 


de verbis 


ill fUi 


55 


XI. 


55 


189 


P. II. de barytonis. 












Cap. I. 
„ H. 


de puris 
de dental 






XII. 




194 


ibus 


* 55 
55 


XIII. 


55 
55 


216 


„ HI- 


de guttur. 


et liquidis . . . 


»1 


XIV. 


55 


233 


„ iv. 


de verbis 


in Goto, axco, nico , 


• 55 


XV. 


55 


240 



XII 



I*. III. Be nominilms verftalilms* 

P. I. de nominibus I. decl 

P. II. de nominibus II. decl 

P. HI. de nominibus III. decl. 

Cap. I. de nomin. neutr. in o? ... 

Cap. II. de nomin. in w 

P. IV. de vocabulis sensuum eorumque confusione 



Diss. XVI. 


p. 253 


„ XVII. 


„ 274« 


„ XVIII. 


n 290 


„ XIX. 


„ 317 


„ XX. 


„ 329 



LIBER PRIMUS 

DE 

VERBIS PRIMITIVIS. 



L ob e ck. Technol. 



CAP. I. 
De verbis pur is* 



Q 



uemadmodum pictura a monochromatis orsa est sic ver- 
borum structura a monosyllabis. Sed horum perpauca in- 
veterarunt, quorum exempla infra subjiciam. Plerisque aut 
praepositae sunt literae auxiliares aut interpositae aut etiam 
syllabae accreverunt paragogicae partim ad evitandam soni 
exilitatem partim ut dirimeretur significationum diversarum 
sub una voce conjunctio. lta quam rarum est in norainibus 
ut casibus obliquis nullus antecedat nomiuativus, tarn non 
rara sunt verba defectiva; sed plerumque nescimus utrum 
primae positionis usus sensim intermissus an nunquam ten- 
tatus fuerit; quis enim speret omnia ad nos pervenisse in- 
tegral Sed non minus consentaneum est, ad fingendum fu- 
turum aut praeteritum non opus fuisse praesenti ad usum 
accommodato ; nam satis erat si modo species ejus adumbrata 
in animo resideret; oblata vero utendi necessitate pro ea 
substitutam esse expressiorem et distinctiorem. Ilia igitur, 
quae non leguntur in scriptis veterum sed a Technicis ratio- 
nes semiuales sequentibus finguntur, thematica nuncupamus 
et paradigmatic a ut daco, osto, nlto, %vlo, a quibus non 
solum tempora verbalia nata sunt sed etiam verba usitata 
et nomina. Et ut nominum thematicorum duas species esse 
statuimus, unam cui auctoritas deest ut Jcodcov, vay.lv , al- 
teram cui ratio ut ulag, Moyjoxp v. Parall. 166. sq. sic 
etiam verba ab usu amandata sed usitatis paria et similia, 
qualia sunt %aw, Aaftco, discernimus ab iis quae nihil sui 
simile habent ut adw, yttw. Ilia obsoleta dici possunt; haec 
insolita et enormia sunt. Usitatorum vero tres numerantur 
species, una simplex et principalis <pdto, altera concreta 
gxxlvco, tertia paragoga cpaeivto, 

1* 



4 DISSERTAT10 I. 

§. I. Incipiamus igitur a simplicibus, quorum termi- 
nationem praecedit alpha: aw, @dw, yQaco, dodw, taw, &dw, 
&Xdw, xdw, Tilda), xvdw, xQaw, xxdw, Xdw, fidw, fivdw, 
raw, ndw, Gfidw, ortdw, xdw, %fidw , G%dw, (paw, cpXdw, 
XQaw, ipdw. Hie nihil ex Hemsterhusiaua analogia admix- 
turn est, qua illectus Valckenarii fervor juvenilis verborum 
species protulit prodigiosas et inauditas l ) neque ex Philoxeni 
fabrica monosyllabica, quam adumbravi inParall.Dissert.il. 
§. 1. sed quae hac in tabula proposita sunt, eorum aut prae- 
sens extat aut imperfeetum sive activae formae sive pas- 
sivae. 2 ) Primuin erat aw, cui EM. 174, 40. duas tribuit 
significationes futuro duplici aw to nvsw, ov 6 fiillwv 
drfow, xal aw ib xoifiwfiai, ov 6 fisXXwv dsow, sed ver 
bum haud dubie unum est vicinas halaudi sive respirandi 
et dormiendi notiones complexum. 3 ) Nee tamen reperitur 
aw dormio sed modo infinitivus deoai inusitato dew ac- 
commodatus , quod transiit in 'A&gxw xoifiwfiai Hes. Quin 
etiam praesens aw spiro non legitur nisi consona auctum 
Zdei nvsl Hes. praeter subjunctivum dijoi Oppiau. H. HI. 67. 
quera Goettlingius ad Hes. Th. 875. dfjoi seribendum pu- 
tat; sed imperfecto, quod EM. 23, 53. Suid. s. ^lr]&sGOov 
inter quatuor avav^xa referunt , utitur Apollonius Arg. (as) 
eX^sro siivsi Hes. quanquam hoc etiam ad asfiai (aijfiai) 
referri potest ut futurum dfow (xazarjoofiai) ad dew, cujus 
locum invasit arjf.ii. Diversum est verbum aw satio, cujus 
temporis nihil legitur praeter infinitivum dfisvai et passivnm 
aaiai pro axai. Sed tertium aw to fiXdmw, unde EM. 
daw natum dicit, teste caret. 4 ) Eorum, quae a consona 



1) Ex iisdem fontibus manarunt Wytteiibachii comraenta ad Pint, 
de And. Poet. p. 235. £«w 'Ce(o £uo Cow £ug> etc. 

2) Parilitatis causa plerumque activam formam posui. 

3) Virg. Aen. IX. 326. toto proflabat pectore somnum; vnvov 
fiaovv ixifvGwvzsg Theocr. XXIV. 46. mollem spirare quietem 
Propert. I. 3, 7. quod a somno ad somnia transtulit Sophocles rjdu- 
nvoa bvsiqata El. 480. Hesychius Evades svnvovg , TleQiccfeTg nSQi- 
nvooi v. Parall. 156. 

4) Ex Hesycliii glossa "'Actttg ^Xaxpag epXcttyag Zoopoxlrjg, non satis 
liquet poetam aoristo «a« conveniens praesens aw posuisse. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 5 

ordiimtur, primum est pdco, cujus superant modi obliqui: 
(late, quod Matthiae falso doricum facit, TtQofidovze ut in 
antiquis libris II. XII. 277. scriptum fuit, nQofiwvzeg et in- 
finitivus de quo ambigit EM. 187, 43. to par, el f-iev ex zou 
ftrjvai r { fidvai, ovyxoni] s ) eoziv. El de zo $e{.ia eozl /?w, 
xo artaQe^icpazov eazi fiav. Indicativus reduplicationem ac- 
cepit pifiw. Secundum est ygdto to eo&Uo, unde eyQae, no- 
Xvyqaog et alia. Suspectum vero zJdeiv xaxovQyelv Hes- 
quod per diphthongum scribit Eustathius p. 70, 38. drjlu 
{d}]leofiai) Tiaqa zo dalw. Jeddeo&cu quosdam praesens 
reduplicatum putasse ut yeydovzai adnotavi ad Buttm. 38. 
Jqoj zeooaga G?]fialvei, to xqazco, et; ov dqdxzvXog xal 
daxzvlog, to vrnjoezto, e£ ob dqariez^g, to fileTzto y e£ ov 
vTiodQcc, to rcQazzto EM. 285, 38. Horum primum nihil 
aliud est quain thema verbi dodGGo/uai ab usu repudiatum. 
Jqcj zo vjzrjQezw idem est quod Sqcu zo TiQazzco, nam dga- 
Gzrjoeg imiiqezai Hes. dQa7ia'z7]g vero neque hinc derivatum 
est nee unde Apollonius sumit de Adv. 549. zo Sqco G^iaiveb 
xal zo oqco, dep ov xal zo docojrd^eiv xal zo dQarcezr}g o 
eTupXerctov zovg deonozag, uterque novitium usum sequuti 
quo dQaTzezijg dicitur pro ministro, sed ab homonymo 6qw 9 
cujus memoria penitus abolevisset nisi hinc profecta essent 
dQaoxdtyo, drvodidQaoxco et quod Atticistae repudiant crno- . 

Sqco v. ad Buttm. 125. Ad verbum doav zo fileneiv infra re- Jp 
curram C. III. §. 2. Sequitur taw, de quo dicere supervacaneunv^ ~ 
duco, et ddco significatioue duplici: Qdovza SetoQovvza Hes. 
et &dco zo &T]Xd^co xal a/uelyco Schol. Od. IV. 89. sed hujus 
modo iufinitivos novimus Qrjoai dgexpai ^Idoat Hes. 6 ) et 
homericum drjodai, quanquam hoc Athenaeus IX. 396. ad 



5) Apocopen significat. Sic et EM. 32], 38. et Clioerobosc. Epim. 
in Psalm. T. III. 124. at Ovyxonca tov avxhv xovov opvXdaaovdi , dto/Lia 
dto. Schol. Od. V. 537. noxr\ Svvaxai duo dvyxonrjg hvcu (pro no- 
TtjGig). Schol. 11. II. 443. to xaQt] xaxec Gvyxonr\v ioiiv Ix xov xaQr\va. 
Buv pro $r\va,i valde dubito num quis dixerit nisi per jocum ut 77ZV, 
quo Buttmannus raendosum opvv in Parmenidis versu defendere co- 
natur. Id jam removit Karstenus ad v. 64. Bqvv est vox nutricula- 
rum et infantium. IIco cum Meinekio Anall. 131. hue referri nolini 

6) Forsitan drjocaxo scripserit optativum aoristi. 



6 DISSERTATIO I. 

&ico refert dia zo ivzt&eG&cu zdg drjldg elg zct ozo/naia 
va @Qecp?], vel potius quia lactentes uberibus adhibentur ; quod 
si praeferimus ilia nutriendi et sugendi significatio secun- 
daria est, proprie autem O-rjaai dicitur zo /naozy tcqogclq- 
liooai zixva Eur. Ion. 162. ^E&ijgsv ed-rfzsvoev et Qjoazo 
idovlevG£v Hes. clarum est eandem habere originem cum no- 
mine &iyg, cujus rationem explicare studui in Parall. p. 47. — 
Oldco perduravit, sed de $q<xcj nihil superest praeter aori- 
stum &Q?joaG&ai in Philetae versibus et nomen dgavog naQcc 
^ *^* ™ -9-Qrjaai o bgzl xa&?}G$ca Schol. Arist. Plut. 545. Eust. 
• ^ ' ) 1400, 24. Trium insequentium xdw, xldco, xvdcu, exempla 
nota sunt. Kqwgl @owgi Theognostus affert, unde derivatum 
est xgd^w et compositum y !AxQr}g acpwvog Hes. id quod 
ccxQctyrfg significat. 7 ) Aliud est xgdo) to xsQavvvixi, quod 
non extat nisi auctum xiyxQco eyxixQw. Perfecti exzaxa si- 
mile praesens offert Hesychius Kzav xzavai cpovsvsiv sed 
oblato uti vereor, nam xzav vitiatum, xzavai non inter- 
pretandi causa appositum sed germana scriptura videtur a 
xzalvco, unde xidvzrjg et sxzayxcc. Kzdof.icu commune om- 
nibus, Doriensium vero proprium est Idco zo delaj* Home- 
ricis Ida et Idiov alii videndi significationem tribuunt, quam 
consonum levoGco habet, alii vociferandi, 8 ) unde Idlrj et 
Idlog derivata esse ut a (pdoi cpolog lucidus, nonnulli zrjv 
zov lafieiv rj dnoXavuv vel cmolavGzixcog %%£lv ut Helladius 
Photii p. 868. et haec triplex potestas apparet etiam in con- 
cretis Aalto zo ^Unco Theognost. 9, 13. Aaleiv cpdeyyz- 
Gdai Hes. et in tertio his certiore XikaUoSai cupere. Pro 
(iiw, quod EM. ex Epicharmo affert, Ahrensius Dial. Dor. 448. 
suspicatur /ncozat scribendum esse in forma media, cujus 
exempla pervulgata sunt v. §. 7. activae, quae in perfecto 
1-iif.tae residet, reduplicatio accessit fiaifid). — Pro Mvaa 



7) Plena vox erat ay.Qar\g ut ab «w ciharis, dvaarjg, et a similibus 
cteivariq, axQOifuriq, 7i€Qi(fCirjg 9 d^Qcc^g, &XQccrjg Hes. quod pleruraque 
frXQyrig scribitur, a xsqaou avzoxg^g et svxQccrjg. Hujus alpha neces- 
sario longum est ex syncope ut dixqar\g Sixi(palog, ceterorum non- 
nulla breve habent. 

8) Aar]usvai (p&e'yyto&cd Hes. et cum (pdriiutvcci conferri potest 
et cum zi&rjftevai. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 7 

jLit>r]GT£v£iai Hes. cujus accentus vitium arguit, corrigitur 
/nvdcc fivrjGT€V€ig ex Od. XVI. 431. sed Mvco (xvi]gxo) Pho- 
tius et Suidas 9 ) quanquam ne hoc quidem primitivura est 
sed jH«w. Quomodo enim recordari non solum pro memi- 
nisse dicitur sed etiam pro cogitare, sic graeca verba notio- 
nes recordandi, appetendi, ambiendi inter se communicant: 
i/uvajovio cpofioio Horn, gjvyrjg eTisf-iaUxo Timo Sexti c. Phys. 
I. 57, 565. (.irjOTtoQe cpofioio Horn. 6 twv /itr]y v avrj jliccz cov f.iv7]- 
otioq Anonymus Suidae s. h. v. id est £7tigti]/licov, ut ille 
ait, vel £TtLGxaTr]Q sive eTrifielrjT^g, cui synonymon est ^ivr]- 
f.tcov, ut omittam propria c YneQ(.u]GXQa et c Y7i£Q/>ivrfoTQa v. 
Verheyk. ad Anton. Lib. c. XVII. — Ab usitato vdco deri- 
vatum est vahwQ nolv^ovg Hes. et alia. Bibreve voce pro 
vale substituebat Zenodotus II. XIII. 172. sed cognoscitur 
modo ex derivatis: tov vdofrt] to $£(.ia vdco it; ov xctl va&~ 
%rig Eust. 971, 50. et indidem Nairjoeg vuriohai Hes. id est 
olxeTai ut a ficuo Pcctijq, et femininum NaheiQcc olxodsGTtoiva 
domnaedia ut a dalzrjg XayodaiTi]g, l °) Tldw, unde nounulli Pa- 
nis nomen ductum putant id est pastoris v. Parall. 138. funda- 
mentum est duorum verborum, quae prosodia distinguuntur, 
7idGctG&ai to 8G&ieiv, cui affine est pappare, et TzdGccG&ai 
possidere unde nd^ia, naGig, na(.mriGLa Ttaqd to nco to 
xTwitcu Sch. Aesch. Sept. 802. cf. Parall. 428. ut et alia 
verba pascendi (Iogxco, TQiqjco, <p£Qpco non raro significationem 
possidendi accipiunt. ILidto sive TtTaiw, unde ncmTaivw 
repetunt Sch. II. IV. 200. ita extabuit ut aegre agnoscatur in 



9) Hie repugnantia loquitur to fivai ovx 3 i6u 7i€Qi07i(6jusyov ' ov3e 
yaQ syji iviiluav' cd£ in el /aovoavkkcifiov iaxiy, i$ avayxr\g nsqi- 
anaxaiy sed delendum est ovx. Mvaco est to ivieles, fxvta affectum. 
Arcadius p. 164. to podou ^aqvysTai xcel talXa (og iyiikucu twv neqi- 
Cnco/Ltevojv et p. 165. at ivTiXsiai t(Sv neQLGmo/ufrcov ^aqvvoviai xqv- 
ooco etc. Suidas istud /uvea fortasse ex epimerismis sumsit sed Photium 
alicubi legisse oportet. 

10) Similius equidem non novi ac si quis vaireiqa suaserit, non 
dissuadeam. JVueqqa dianoiva aeolicum videtur pro vaeiqa idque a 
vcm propagatum paragoge bisyllaba ut Jaeiqa Sarifxtav %/u7zeiqog> nisi 
liaec est nominis proprii interpretatio , cui simile Naeiqa v. Prolegg. 
263. et IXasiga Parall. 211. 



8 DISSERTATIO I. 

% 

laconico %iTcdzaov fyifilsxpov Hes. hoc est ejunzaGov, quod 
ne ad nezoj, ut interpretes, referamus prohibet alia glossa 
*Iyxazdnaov eyxazdfileipov. Hinc igitur emergit duplex scrip- 
tura ndo) et Tizdw, utraque tenuem sortita pro aspirata 
cpdco ut cpavog et navog, altera aucta epenthesi dentalis, 
cujus exempla infra ponam ; cum Ttdco (cpdu)) forsitan cogna- 
tum sit 1'f.inaiog id est scius e^iTieLQog et e^na^sod-ai re- 
spectum habere, s^iTtaGziJQ testis oculatus; namque testes 
praecipue vocautur 'igtoqsq, Idvlov, yvwovcci, cognitores, 
unde colligi potest sfiTtaozrjQ proprie spectatorem et aniraad- 
versorem significare. ! l ) A nzdco profectum est 7ta7tzalvto 
et auctius nctnzaXdco , a qjdoj (unde qpdscc oculi, cpdrjxeg 
ocp&cdfiol Hes.) synonymon na/ucpalato, quod quum Schol. 
Apoll. II. 127. sic interpretatur fiexa nzonjoscog piejrsiv, ut 
Schol. II. XIV. 101. anoTtamaviovGi explicat nsQifileipovGi 
itcd Ttzorj&rfGovzai, ad primitivum nzdco {tiztjggco, moid) 
referre videtur, cui affine est 7izacozr]g aazenzrjxojg Hes. ut 
a ndojiiai ndzoysg xztfzoQsg Phot, 7ir t 6g 6 iuixz^zog Gvy- 
yevrfg Schol. II. III. 163. et laconicum Ilacozrjg Gvyyevrfg 
olxelog Hes. Ceterorum pars maxima demonstrationem non 
desiderat. Sed verbi gvxo, unde Schol. Hes. Scut. v. 3. 
et EM. goo) conversum dicunt, certum exemplum non sup- 
petit. Avdoza yivezai drib zov gzcu EM. cui syllaba accessit 
lozw. Tdoj hue inserendum videbatur propter imperativum 
zfj cmb d^e^azog zov zw Sch. Od. VIII. 447. quod Blomfiel- 
dius ad Callim. p. 399. Grammaticis remittit zfj scribendum 
ratus. Propius suspicioni est alterum zdw, quod illi ex odco 
(Grjdco) conversum volunt ut nomen zr(kia ex GrjMa, ciIevqo- 
z?]Gig ex alevQOGTjGig. Tf.idco in hunc numerum retuli ob 
solum participium Tfiajf,i£vog zefivo/Lievog Suid. Tpdco non 
y legitur nisi reduplicatum ; TedQao&ca io%evg&cu Hes. positum 

^T^S videtur pro zazQqG&m eo intellectu quo Aeschylus dixit sqv 
> fry*-, fiiv ayvbg ovQavbg zqcogcu %$6va et poetae ludicri zqvtzuv 
tyjt* &4<*7'Romanique deam quandam conjugalem nuncuparunt Pertun- 
1*^- '• dam. Duo sunt verba quae iisdem Uteris actiones diversas 



11) MttQjvg o [AiiQipas y.al eldojg to aX^ig EM, quod non de- 
fendant. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 9 

declarant, iinum obliteratum cpdoca to cpovevocti Phot. s. 
nQogyaxoGi cujus est aoristus reduplicatus TLacpwv xxdvag 
Hes. ut ab o.ixacpdo) artacpcov, et perfectum niyaxai, alteram 
tpdio ov £vQ7]Tai naqaxaxixbg Iv xgrfoei Eust. 1728, 7. hoc 
est homericuni cpde cum modis obliquis nQoydrjGL Maxim. 
v. 22. cpcovxa Id^inovxa Hes. cpdovoa Arat. x 2 ) quae signi- 
ficatio clarendi et clarandi verbo cpahco insignita est, altera 
vero declarandi transiit in cpdoxco et pr^d 13 ) sed in Odyss. 
VI. 200. perdiu cpao&e obtinuit pro cpdods, quod Tyraunio 
reposuit, hodieque cpaG&ai pro cpdo&ai legitur Apollon. III. 
384. nQocpao&ai ap. Hesych. Ejusdem verbi cpdco aoristus 
est Ilicpri sq)avt], similis illis qui a nostris syncopati vocan- 
tur, £(3t], I'opT], eaxlrjj et, si veterum vestigia premimus, a 
simili praesenti cprjiu ducendus. A communi d-lav non diver- 
sum videtur (plav, sive obscoenum intellectum habet ut ap. 
Lucianum dvacplav xal /2?a[A(x£eiv id est dllfteiv depsere, sive 
pro conviciari dicitur xaxotg naoiv r^idg cpk&Giv h. e. con- 
terunt ut aQaooeiv xaxolg et alia verba tundendi v. ad Aj. 
v. 724. ipsumque &Qaieiv i. q. &Qaveiv ab Hesychio exponitur 
XoidoQelv. Sed quae idem offert IdTiocpldoca Qoyxdaai, Okao- 
f.wg xvg)og, Olaoitivog xexvcpco/Lievog, declinata sunt a verbo 
onomatopoetico q)ld£to, quo derelicto Graeci retinuerunt 
TiacpXdtco et TtacpXaG/Liaxcc dlat,6veg loyoi Phryn. App. 60. 
Trisyllaba cognovimus duo, edco et Idopai, nisi haec quoque 
paragogis adnumerare praestat, illud quidera ab eco Cirj/m) 
missum facio, sino, hoc a themate unde ialvco ut (3idof.iai 
a (3la. 

§. 2. Bisyllaborum multa statim ab initio iota re- 
ceperunt yam, dalco, {.laio^iat, vcdco, Txalco, vxxako, Qaito, 



12) Factitivum (pam nonnulli intulerunt II. VI. 322. to$cc (pocov id 
est ifcadqvvojv pro zo'£ aipocov , et cum hoc Eustatliius 1782, 20 con- 
fert (fcog cpocog. 

13) Ha'fpaiai pro nsyavTca scrip turn est in parodia Theognidis 
Philostr. Soph. I. 5, 486. <£^iaiu Hesychius dupliciter interpretatur 
Qi] t uc<ic( et (jfuGfiaia. HQoqcaog Pind. 01. VIII. 21. nonnulli pro tiqo- 
cfciptog acceperunt; anQotfiaog inodo ci7iQQ(fvivr\iov et angoydoiOzov 
significat, modo unqooQaiov. TIeqI (by tjdr) niqavzca Hippocr. de 
Cord. p. 491. T.I. pro cmonsqayjai incertum an pro 7ii<pmai, af^zqu. 



10 DISSERTATIO I. 

quorum nomiulla tempora obliqua mutuantur a prima specie 
velut Maooai (tiaoGai) Ctjttjgcci Hes. Id enim non ad 
f.iaGGu) pertinet sed ad pato {fxaio^ai) cujus futurum Aristar- 
chus posuit II IX. 394. yvvcuxa ye iiuGGziai hoc est £772^- 
G£i, quam significationem habent derivata /nazelv, /uazeveiv 
sive /iiaGzevsiv. Nee aliunde natus est aoristus /lkxgcco9cu, 
quern Schol. Od. XI. 591. interpretatur ecpdipccGdai, nam ad 
ea, quae quaerimus, manum protendimus ut contingamus, et 
activum ^laGGai zo SrJGcci l *) qjctGiv JLloXeio, Steph. s. Meca- 
Galia, eandemque significationem obtinet aipai, d/n/LiazlGai. 1 5 ) 
Ex quatuor illis , quibus diphthongus ita infixa est ut nun- 
quam statione cedat, unum nzalco EM. 694, 5. a nezo) {nl- 
tctlq) repetit, equidem ex naiw ortum putabam Proll. 88. 
unde compositum s(.maleiv non solum illidere sed etiam 
ofFendere, impingere significat mutaturque interdum cum if,i- 
nzaleiv ut Gv^iTtatELv cum Gv^mzaleiv, JJccieiv ipsum nihil 
ante se habet, nee sequar Elmsleji sententiam ad Acharn. 835. 
naieiv [laQav cognatum esse verbo naGac-d-ai, sed potius id 
quod Schol. alio loco adnotavit v. 686. naieiv leyovot zb 
7iav bztovv GWTovcog noieiv \ 6 ) illique conferam Hesychii 
glossas °'ExQovev i]G^uv, ^daxe^ievai cpayeG&ai (post Xaxxo- 
nlovzog) et latinum cibicida. Ab his, quae absolvi, ver- 
bis, y.alto et xlaico hanc dissimilitudinem habent, quod Attici 
pro diphthongo substituerunt alpha longum ; nam primitivorum 
vocalem brevem fuisse indicium qualecunque praebent aoristi 
exXae, exdrj, et futura xclvgco, xlavGo/tiai. Duo sunt verba 
in eodem genere dicendi dupliciter figurata; nam xvdeo di- 
citur et xvalto, sed hoc rarum inventu extra synthesin dno- 
xvalto, diaxvaiw, eaque non tarn propriam radendi quam 



14) Hinc fortasse uccQyag 6 dso^og interposito rho ut a fxaio^icn 
appeto fxaqyog insane cupidus, et juavdttxrjg deci/uog xoqtov Prolegg. 
313. hoc est merges. 

15) MafxaiCSeg avadsvdyadeg Hes. ^Afxa^ia'^Cg rj avaSevSqag ' necQci 
to u[A[xi'l~tti (hoc est cc/Liftaitocci) avadEGpovPwi yaQ EM. ah c'</li/lici 
unde a-[X[ta£eu et cc/x/uiK^aL h. e. suspendere, strangulare. 

16) Ilcuav ex tov naioi ib dsQanevot Schol. Arist. Pint. 636. Eust, 
1275, 1. a plagoso quodam ludi magistro excogitatum videtiir verhe- 
ram vim medicam saluhriter experto. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 1 1 

obtuudeudi et incommodandi significationeni habent ; turn vaco 
et valco vrj%oj.iai Hes. quibus fluendi et nataudi significatio 
contexitur ut vifyexo al^iaxi yala et vdati vae v. ad 
Buttm. 249. ut Latini quoque dicunt area natant omnibus 
pro mauant. De hoc autem disputatur utrum alpha uatura 
anceps habeat an, ubi syllaba longa opus sit, valco scribi 
oporteat v. Schol. Od. IX. 222. et ad Apoll. I. 1146. neqne 
id dirimitur obscura Eustathii adnotatione p. 1625, 53. to 
vaco xatf c HQaxleldr]v gvgzHIei to a etc. Hie autem in Ho- 
meri loco pro vaov, quod omnes usque ad Wolfium edide- 
runt, valov probasse videtur ideo quod vaco alpha breve 
habere putaret ad exemplum ceterorum hujus conjugations 
verborum ae, las, cpae, syqae, I'xQas. Ac si verbi aaco 
primitivum ponimus aco, nescio an huic quoque alpha tri- 
buendum sit breve ob earn causam quod nomen azi] interdum 
iambi mensuram habet et quia verbum axelv similiter confor- 
matum est ut paxelv betere, dazsh, cpdazetv, yazelv^ quae 
omnia a brachysyllabis derivata sunt. Hyperdissyllabum 
unum est idque reduplicatum XiXaloi-iai. 

Verborum in avco desinentium simplicissimum est avco, 
cujus multiplices significationes ab uno fonte manant aco halo ; 
primum clamandi, cui apta sunt "'Afia ?) fior\, ]A@coq cpcovi] 
et lougius deducta aeXXai epeoval Tiaqa Socpoxlel EM. avdq 
et awi]. Secundum est avco dormio Nicand. quod Eustathius 
litera aeolica auctum dicit ; tertium avco ivavco inflammo hoc 
est ignem sufflo, quas significationes flandi et inflammandi 
complectitur tzqij&co, nee diversum avco sive avco 17 ) sicco; 
nam ventus quae afflat siccat. Hinc peudet avt/a?] et azfxog, 
ab incendendi autem verbo ducta sunt nvqavvog et (iavvog, 
quod quasi naQszviLoloyei Eratosthenes jlisgov e^avocao fiav- 
vov, ab avco dormio fortasse Gvofiavvoi et ovofiavfta?<.cu 
Gvcuv xoi(.ir}Ti l QLa. Eustathius 1547, 57. aveiv xvqicqq zo 
xaleiv xai to OTtzfjoai e^avGai XeyovGi* Tlkazcov iv c Eoq~ 



17) Sch. Od. I. 272. cweo to qkoyiL,uj ipiXovicu, avco 6h ^)]Qaiy(o 
daovvezai. Sed Sch. A. ad II XI. 461. avtiv £nl jov cfcovtiv \pd(Sg } 
ln\ 6k tov griQca'ytiv daauvmu* eon yccq ovvdeiov, scilicet ex alpha 
privativo et vto humecto ! 



12 DISSERTATIO I. 

xaig (Meinek. T. III. 628.) 6 de xbv eynacpaXov l^avoag 
xaxartivei, Kal L4lxjiidv xrjv (.lovoav xaxavoeig avxi 
xov dq)avioeig. Kal xb &iyelv xai axpaodai avoai Xeyexai 
xaza xovg ualaiovg, cui adstipulatur Anecd. Bekk. 464. 
avoai, @oi]9rjoai (scr. fiorjoai) xai to &iyelv xai axpaod-au 
Sed hae satiandi et tangendi significationes aliis assignatae 
sunt verbis aoai et aipao&ai, quae ab avoai longius dissi- 
dent. Syntheton vero ij-avoag quum manifesto positum sit 
pro I'^elcov , quumque xazavoeig cum xa&aiQjjoetg congruat, 
rcQooavoai cum TiQooaQai , utrumque retuli ad simplex avto 
ab homophono, quod sicco, clamo, dormio significat, longe 
discretum viciniusque verbis aiqeiv et aiQeiv v. ad Aj. 
p. 358. 18 ) — riavo) pro yXavooco dictum esse uno illoEM. 
loco parum comprobatur, quare quod in cod. Hesychii post 
y Eveyxovoav legitur evsylavxwg, in Thes. minus recte ad iy- 
yXavco refertur. Una comprehendam sex verba vulgaris notae : 
anoXavto ex iisdem radicibus natum quibus Xafielv et Xd- 
tsad-ai, &Qavto and xov #AwrEM. 380, 20. cujus vocalis 
simplex inhaeret nominibus dqaoig r\ Sqavoig Hes. $Qayf.i6g 
fragor, ^Qa^og xanvqog id est fragilis, aridus 19 ) sed dqau 
ipsum, quod Macrobius ponit de Verb. 723. non legitur; turn 
tpavco, yyavo), %Qavco^ quae tramite aperto a \paco, xvdco, 
XQaco progressa sunt, sextumque rtavu) ab inusitato rcdco, 
cujus memoriam refricat aoristus novitius enaip Anecd. Bekk. 
1324, b. et laconicum "Af.ind^ovzai d/nuaiwvzai Hes. Quod 
vero in EM. affertur davay xo xaico naqd 2ifuojvidt] im]- 
qicov dedavjuevcov (Schneidewin. p. 125.) hoc exemplo non 
magis approbatum est quam xavco consequitur ex perfecto 



18) Cum Sophocleo illo nqvv tivqI Ssq/um nbSa rig nQOCavCy , si 
quis contulerit Apollinar. Ps. XC. 24. /nt}7iOT6 Gov noda la'C xcc&diprjg, 
non dubium habebit hujusmodi locis Grammaticos inductos esse ut 
civOcu et ciipaodeu synonyma dicerent. 

19) KanvQog et svd-ov^g a scriptoribus saepe copulata sunt. Ab 
eodem dQctvco profectum est SqavQov Quyavov dQcwofASvoy Hes. ubi 
iQayavov scribendum id est cartilaginosum v. Prolegg. 182. His quae 
de xanvQog scripsi p. 273. adde Arcad. 72, 4. xcc sfg vQog, naQGvQog, 
dmvQog etc. ubi naaavQog reponendum, cujus adverbium est naaou- 
(i(og , et diccnvQog. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 13 

xixavfiai. Hesychius et Photius exhibent Naveiv qsHv ixe- 
zevetv, suet h zdlg vadlg fjoav (ol Ixezsvovzeg) et Navsi 
Mooszea. Illam fluendi sigiiificationem obtiuuit vasiv, alterius 
indicium fortasse eruat aliquis ex Hesychii loco NccvGzrjoeg 
ol olxhai, pro hoc scribeus Ixzzai. Sed quum vavlov vo- 
cetur zo ivoix?]T7]Qiov Poll, consentaneum yidetur vavozrJQccg 
dictos esse zovg evvaezccg hoc est domesticos et familiares, 
quo nomiue comprehenduntur ol olxizai servi v. §. 1. Idem 
qui caetera largitur (Dcweiv noietv hoc est, puto, cparsnbv 
TzoisLv. Eustathius 1729, 7. ex zov cpdio nleovao(.i(7) zov 
v gDavco alolixwg, cujus aoristum ecpavoe Helladius p. 868. 
adnotavit nescio unde sumtum; in Eur. Rhes. 312. pro e§w- 
ozi^'Ao^g ityavoe lalcprj, nisi praestaret codicum scriptura 
e'Soavoe, saltern mutato accentu scribi deberet iqjavoe eo 
intellectu quo Homerus dixit h <T avefiog 7iqv { oev ^ikoov 
igtiov conjunctis flandi et inflammaiidi notionibus. dia- 
cpaveiv et cpavoig recepit sermo vulgaris, sed futurum liii* 
cpavoei in N. T. et i)f.dcpavGzog praesens usitatum habent 
cpavGxco. Trisyllabum unum est laveiv, pro quo Sappho 
SavsLv, Nicander aveiv dixit. 

§. 3. Secundae classis haec sunt: ew, ho, fideco, 6ko, 
Ceo), $ho, do£u), xeco, xlico, veto, ^eco, nlho, nvsa), Tiqiio, 
()ew, zQsco, qjUto, (polo), xeco. Verbo substantivo prima po- 
sitio deest, ccl?? i£ v7io{.ivi]Gstog eYtio/lisv zov davzioov aool- 
gzov 20 ) xal zov sco imozaxztxov Epim. Cram. I. 132, 18. 
eademque apparet in eov eram, iovzeg etc. Verbi aspirati, 
quod in r^iai transiit, formam nativam regenerant modi trans- 
versi xadoliLi7]v, xadov Cram. II. 381. quodque huic connexum 
est iq/ui, futurum rjoco, avsGco, sumsit ab eco, sed praesens 
aviovzai addubitatur. Ex uno Hesychio notiim est BXsl filio- 
G£i dfielysi (post BXecpaoldeg) et Kazaftliei xazanivei, quo 
verbo etiam Kazafil&Sei exponitur, utrumque autem Hemster- 
husius pro xazaftallei accepit. Id qui conveniat nou in- 
telligo, sed a filiio (fi?Jio filizzo)) derivatum arbitror 



20) Participium luv ant akoyojg acui dicunt p. 163. aut non prae- 
sentis esse set! aoristi r\ov p. 150. et 151. idemque de iajy decernunt. 



14 DISSERTATIO I. 

hirudinis 21 ) sive sanguisugae nomen BXkvg r) fid&XXa Hes. 
nam fidaXXeiv et pUxxsiv synonynia sunt 22 ) et ut I'vvg crno 
tov I'co Didyra. ad Hes. Scut. 314. et xXiTvg a xXtto (xXlvw) 
sic a piico derivari potuit ftXhvg sive fileivg. — Jew teg- 
Gaqa orjfiialvEi, to deGftevco, to qpofiovjucci cf ov deog, to 
TCQeTtw et; ov del nQenei, to Ixstevco EM. 350, 39. sed pro 
secundo receptum est dlco deldco. Idem: 0w o^jtiaivsc to 
Ti&rftu, to tq£%(a xal to fiXmto^EQya &eov, cujus exempli 
auctor incognitus sed subscriptor est Hesychius KctTadeono 
plsTioi, post quod uno interposito articulo xaTa&eqiTo legitur 
suo utrumque loco. Prima significatio probatur verbis ho- 
mericis tcqo&8ovgi et xi&ei, secunda probationis non indiget. 
OQeof^at poetis reservatum et huic uni tempori adstrictum 
est succedente in vicem derivato &qo£cj. Verbo xko, e quo 
xefyicu per ambages deducitur, Apollonius usus est de Adv. 
553. adversus eos disputans qui axecov participium esse sta- 
tuerent verbi axko — aXX J olgvotcltov to (rf/ncc ficiQvvo- 
fisva yaQ ovx egtiv €7iivorjGai vtieq Svo GvXXafiag tcJ) s 
7tctQsdQev6(.ieva, diGvXXafia u&vtol ijeco, xioj. Sed dubito an 
is, quum usitata sub manum essent, Ttvsco vel quidvis potius 
quam xko posuerit, cujus participium modo xecov apud Ho- 
merum invenitur et imperativus Kaxxr] xa&evde Aaxiovzg Hes. 
id est xciTccxse ut Vossius perspexit ; saepius vero xelco legi- 
tur et xctxxslco 23 ) cum aoristo Kele Te&vijxe, Kauai to xol- 
lirj&rjvai Hes. s. *OQ£Gxt6oig. Medium xeo/Liai familiare est 
scriptoribus ionicis, nee alienum sermoni epico. Alio per- 



21) Ut a testu testudo, sic hoc fortasse ab elctQ quasi siagoncoTig. 

22) Nic. AI. 506. fiSiXXca u/nsXyo/usveii %oo6g al/xa Schol. avii tov 
mi&vGai id est &XtpovOui sive pXhiovOcci. Et afxiXysiv non solum de 
lacte dicitur sed etiara de melle xrjocov ^Xi noXXbv apiXgus id est 
pUaas Anth. VI. 329. 

23) KsC(o [xiXXovia ovx €%ei SgnSQ xal to, aXXec o/liouc, did xqctTcu 
tw svsOtwti avxl tov (.liXXovzog Schol. Od. III. 396. Cetera similia 
dicit ea quae iota invecticium habent ut nvsico, xXeica (celebro) cujus 
futurum quidem est xXrjtico, non xXzCgoj ut in codd. Apoll. Arg. III. 993. 
legitur, sed verbale xXsnog ut Qenog v. Parall. p. 350. "Ynvov xax- 
xeiovng Apollinaris Ps. LXXV. 9. praesentis loco usurpavit. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS, 15 

tinet participium Od. XIV. 425. xoxpe oyjti] dgvbg i}v line 
xeicov, quod noimulli veterum xcclcov interpretati sunt, alii 
rectius gxICcov, eademque dubitatio de xedtco fuit, quod utri- 
que coimexum est, Od. XV. 322. tivq vrjfJGai did xe §vla 
dava xeaGGai, ubi Schol. xccvgccl rj G%iGai 2 4 ) nee minus de 
evxeaxog V. 60. utrum £vg%lgtov significet an evxavGxov, quo 
effugitur prothysteri species. Praefero tamen prius, quia in 
lignis scindendis plus operis et artificii est quam in incen- 
dendis ipsumque thema cognosci arbitror ex nomine xedfiaxa 
hoc est rupturae sive xeccG t uaxa v. Corais ad Hippocr. p. 345. 
turn etiam ex xeaQvov Prolegg. 280. %l6qov et %edQoxp ibid. 
291. compositisque evxeavog et Idvxxeavog ib. 180. quod li- 
teram tau recepit ut xxeig 2 *) xxrjdwv et xzidwv. Alterum 
xeco iucendo, adoleo, a quo Grammatici aoristum xelai sive 
xrjai derivatum putant, nomenque -&vogxoog 6 xa &v?j xecov 
Eust. 1905, 27. et nvQxoog, argutuli quidam impertiverunt 
Homero II. XXIV. 168. nollol yaQ xeaxo ijJvyag olsGccvxeg 
Schol. BL. xtveg ccvxl xov xexa/nevoi i)g<xv, ubi non xexeaG- 
(Lihoi, ut Bekkerus, sed xexavfdvoi scribendum, xeaxo au- 
tem ex illorum opinatione pro exexeivxo accipiendum a verbo 
xelio (xatto) xex.eif.iai ut xexliaxat a xlelco declinatum putant. — 
Kleofiau saepius legitur; xXeco, de quo dubitabat Matthiae 
ad Alcest. 461. apud Hesychium, exleov in Apoll. Arg. v. 
ad Buttm. 221. et pro KixlaLei xalel, quod ille post Klxcov 
posuit, scribendum videtur xixlel reduplicatione auctum ut 
xixQav, xixQqv. Verbi xqw, acp ov xqelcov xal evQVXQeitov 
Eust. 1603, 10. formam primigeniam refert participium #£- 
fLugxQacov Pind. Neco constat habere quatuor significationes 
nandi, nendi, cumulandi, eundi et totidem formas vicarias 



24) Hesycliius KeuGcu tytacu y.avGcu. Facilis est Trilleri correctio 
y.Xccoca, sed ex ante dictis patet xavGai retineri posse. XsTqs xeaaaag 
pro GyCociQ) unoTaiAwv Apollonius usurpavit III. 378. EvxrjXov $qvv 
in Ionis versu dubium fuit utrum evxavaxov an evGyjOtov significet Phot, 

25) 01 [liooi bdovtes y.aXovvxca xal y.iives, bxi diaiQQvGi tr\v xQooprjy 
Poll. II. 91. 



16 DISSERTATIO L 

vfy(o 9 vi']&co 2G ) vt]sco 27 ) viGoofiai v. ad Buttm. 249. unde 
derivatum voGxog iter epsilon primitivi repraesentat. Sim- 
plicis nteto (ttXi]$co) memoria impressa est adjectivo izleog 
plenus et prisco plenlur Fest. Hinc compositum ef-mlsiovoa 
tiogiq oI'vtjq i. q. TibJQTjQ seu nolfoq Nic. Al. 626. sed 7ti(.i- 
nlevGa Hes. Th. £80. similius est dorici yelevoa ab ionico 
Ttij-inlko, unde compositum lixmnliw aliquoties apud Hero- 
dotum et Hippocratem pro l^ninlaxo, quod et numero exem- 
plorum et auctoritate codicum superat v. JButtm. 274. et Dissert. 
XI. §• 1. Pro e7iQ£Ge Hesiodi codd. praebent sttqse, cui 
convenit substantivum nQiqdwv ut xleco xlrjdcov. Verbi q&w 
fluo simile qsco dico (sqco) modo ex derivatis cognoscitur 
c PrJGCtvzo £iprjq)lGccvTO Hes. c PrjGx6/ii£vov Xey6(.iavov Phot, uqt}- 
Ilevoq sx iov qco ()7]Gco Eust. 1570, 27. (jtfzQa et reor, 
ratio Xoyog. — ®&el $vr}Gxei Hes. extra seriem positum 
ideoque suspectius est ; O^aovcai o)&(xq?igovz(xl facilem cor- 
rectionem habet qj&tGoviai, tertium 0&£i7]g cp^aQ£h]g, nisi 
ille subjunctivum cp&ifig in Homeri loco interpretatus est op- 
tativo, ad scpd-rjv referri oportet ut fiXdrjg ad epXrjv et eodem 
2v(.icp^eig GWTQifieig ut (lleig, nam ovf.tipt]&£ig, quod Alber- 
tius optat, vulgato nimis discrepat. Quod restat, nominibus 
q)$6ti et cpd*6vog non necesse est subdere verbum gj&tco, nam 
omicron non semper ex epsilo nasci documento sunt £0*7, xvot], 
yloT], xqocc, d-olv?], xvovg, %vovg. — Verborum, quae disseri- 
mus, nonnulla auctoritate poetica aut iota ad se receperunt, 



26) Anecd. Cram. 1. 290. 10 7iccq' 'Haiodw vsl Ix iov vrj&oo ouyxi- 
y.omcu ' ov yc'(Q lanv Iv %Q7fiu to vqj. Plerique istoram fingunt quae 
non sunt; hie in contrariam partem peccat. 

27) Hujus primitivum duplicem habuisse videtur significationem, 
propriam cumulandi, congerendi, et translatam satiandi unde Ny\Go- 
fieSa xoQSG&rjGOfte&a Hes. vodiog t\ TQO(prj, oniQ/xara voGtifiu et no- 
hvpoGw alibilia v. Schneider, ad Theophr. T. III. 685. Similiter 
bipzlXuv verrendi et exaggerandi , augendi significationes comprehen- 
ds. Schol. Od. XX. 149. xoyrjGctTS GocqgjGccte v.ai aviuf>qa.Giv tog "xcel 
to guqov o(psl(xa xcdslrai ovx av'$6v ti aXka xovvaviiov naqaiQOv- 
fxsvov. Imo in utroque spectatur coacervatio et cumulatio ; nam pur- 
gamenta in eundem acervum converruntur. Hinc ZaQfiog ocoQog et 
£vqt) nkrj&og Hes. a conjugatis Gaiqut cvqcu. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS 17 

teko, Seico, xleico, %QeUo, aut epsilon ut dsvofiat, aut vicissim 
utruinque, modo eadem significatione, %eia) et %evcj^ modo di- 
versa ^zeiovzeg iGza^ievot et Szevzo eftepaiovzo, si Grammatici 
id recte ad azeco gzsvlo referunt v. ad Buttm. p. 6. Sed sunt 
etiam quae diphthongum in perpetuum obtinuerunt, xleico, 
oelco, evco, ysvco, devco, levco, vsvco, gevco, cplevco. Jslq- 
fievi] deioojiievr] Hes. pro Swf-iev?] positum videtur per anti- 
chronismum. 

§. 4. Vocalera eta Herodianus Mov. 43, 20 uni ad- 
stringit verbo et ei poetico : ovdiv elg to (3ccqvtovov diovlla- 
§ov zcp r\ TzaQalijyst alia f.wvov zb dtfco. To yag Ixiqov 
(scr. exTja ov) rtavzwg eveozwza zbv x)]co 28 ) aizfoet, cog 
cmaizel Wilo^evog* i) de zoiavz?] naQalr^cg lq neQiGTtco- 
f.ievr] IgzIv tog zo &i]lo, vrjto' el de fiaQWOjuev?]) eii] ndvzcog 
xal dtalexzov cog zo m]co naga Boicozolg xal nalrjco, naQ 
AlolevGi to adixijco, zo ze xliqco ex zov xlalco (xleico). 
De iota disserit Theognostus p. 146. za dia zov tco diovl- 
lafia fiaQvzova dia zov i yqacpovzai, 1'co otcsq xal TttQi- 
Gnazai e§ ov xal 'tt]/itc, [.ivico zo eo&ico, zuo dicpoQelzai 
tzeqI zovov ov 7zbqI yQacpr^v, Ilea b xal avzb diqjoQsizai 
yeyovog aizb zov led luo zo Ifelco, nico acp ov nioco xal 
ninioxco, xplco, ^t]f.isicoz€ov zo uco zo 7ioQ8voiiiai, ubi ne 
xleico et oeico per negligentiam praetermissa videantur, ca- 
noni inserenda sunt verba quae in Epim. I. 401. II. 329. 
Etyra. Gud. 529. leguntur (iq cmb uleovao/nov l'%ovza zo i 
(ut oeico) /Li7]de avziTiaQaxei f.ievov e%ovza zo o {xleico xloiog) 
etc. 29 ) Pro in ille affert avietg II V. 879, quod alii avieig 



28) Blochius ixrjov retinens xr}(o corrigit; sed si quis ly.y]oyLr[V 
dixit sicut %v.r\ov olini apud Homerum Iegebatur, tamen ex secunda 
persona lv.r\ov non y.t)l(a sequitur, unde Ixtjov foret, sed xrjco , quod 
nonnulli Grammaticorum haud improbant: xico to noQevo/uai, xeico to 
xoipaipai, xrj(o to xaico EM. 515, 6. Cram. 1. 241. Sic Wolfius II. 
VII. 408. scripsit xazecxrjfyev sed Herodianus haud dubie sic ut nunc 
editum est xaxaxaii^v. Ejus verba to yuq %xr\ov etc. Dindorfius 
in Thes. Vol. IV. 1539. D. sic corrigit to yaq idyov — firjeo. Sed ad 
hunc locum, ubi de terminatione tjw agitur, non pertinet ti^toco d^w. 

29) Omisi cautionem non necessariam /ur) naq tVEOiajra ?} fjiik- 
Xovia naQTjy/uEva , quo significantur &si(o , /telta, PQ(Q0e(<o. 

L o b e c k. Technol. O 



18 DISSERTATIO I 

vel avlrjq scripserunt, et legerat hand cliil>ie gvnov apud Ho 
mcrum et quae libri Herodotei magna constantia tuentur anlei 
II. 96. Urn II. 17. VI. 20. xaxlet V. 16. fiexlei II. 70. V1L 
59. 30 ) acpiai Hippocr. de Sem. 375. odei de Hum. 129. i£a- 
vl8l de Nat. Horn. 358. T. I. ovviei de Morb. II. 233. etc. 
Secundum varie scribitur apud Glossographos fileiv, fivlsiv, 
xaTctfivieiv, jttvsteiv et puelv, quibuscum (.iioxvXXblv connexum 
videtur et quae Eustathius 135, 12. huic apponit [uxqov, 
liuov, luvvog, nam comedendi et comminuendi notiones apte 
eohaerent. ALu non invenitur nisi interpolatum XItitco, sed 
ut a Grammaticis fictum putemus non facile permittunt Ar- 
cadii verba: xct sig co xaSaQov e%ovTct i ixxexa/iisvov fictQv- 
vexai, Xlo), iplw etc. et de hoc quoque fortasse nimis scru- 
pulose judicat Eustathius 1071, 4. ipidg and xov iplco ccqqij- 
xov dsjuccxog, unde declinatum est Wloai ipco/utacci noxloai 
Phot, et iploetoa apud Lycophronem vocali longa quae in 
ipiQco brevis est cf. Meirfek. Anall. p. 93. ipdbg uaQa xb 
ipw, o$ev xai xccTaxplco EM. zJlco xb duoxco, quod additur 
in Cram. II. 329. fortasse praeteritum est quia die aoristus 
esse putatur verbi dsiio EM. 273, 8. Et l'w quoque hue re- 
cipi poterat propter participium Iwv et optativum I'otfti etc. 
sed IlQoolei TtQooeyylfyi Hes. fortasse in subjunctivos mu- 
tari oportet. Verum desunt plura; non solum (3Xlu), de quo 
EM. 201, 35. ita loquitur ut non finxisse videatur, £tw xb 
tr\x(xi EM. et idaaod-ai /uixwoaodai Poll. VII. 31. Phot, sed 
etiam atticum tcqiq), epicum xlco, praeterea xXlco quo Aeschy- 
lus utitur, nee aspernor quod in Nic. Al. 62. yivxa fiobg 
nsQupXidocovxog aXoi(pi] duo codd. praebent TtzQicpXiovrog 
ut %Xiw dicitur et %Xtdaco, ccvio et avddco. Praesens nlco 
non reperitur nisi in glossa ad Buttm. 276. 31 ) allata sed 
nlottai natura praesens videtur ut edo^tai et (payo(.iai. Siovxa 



30) Alia attulit Schweighaueserus ad I. 180. et syncopae nomine 
defendit, nam ut ahio et (pops'ai sic etiam iei did pro Usi. At nemo 
dixit noiu pro noiiev vel simile quid. 

31) Herodiani locum, quern attigi p. 277. recte interpretatur Mei- 
nekius Com. II. 471. Num praesens nio/nai jure impugnet III. 315. 
dubito. 



Gap. I. DE VERBIS PURIS. 19 

Anacreon usurpavit pro gsiovtcc metri causa ut videtur Berg- 
kio Fr. XL VII. Trisyllaborum quae Arcadius et Theo- 
gnostus proponunt, duo modo mentioue digna sunt sodico et 
dtto, illud ab eo&to, hoc ab aco propagatum significatione 
duplici, una halandi, quae in homerico cpiXov awv tjtoq et 
in paragogo &v(.wv ai'Gdcov cernitur, altera vulgari audiendi, 
quani primitivo vindicat Hesychius J !Aexe dxovsTs et °!AeTCTca 
(sic) cc/.oveTai. Ac si nveto, nenvv^ievog, tzvev/licc, ipvxtf, 
anima, spiritus 32 ) cogitatione complectimur, de affinitate ver- 
borum spirandi, audiendi et sentiendi vix ulla relinquetur 
dubitatio. Neque hoc solum contenderim sed etiam hoc am- 
plius, avco clarao et taco audio quasi reciproca vel, ut ex- 
presse dicam, correlativa esse non secus quam xXico (xaXto) 
et xXvco, unde SeoxXvzog compositum et ■d-eoxlvteiv i. q. 
&ebv smxaleiG&ai, eademque fainilia contineri obsoletum 
avg, amis, audio, alod-avo/itai, cujus locum saepe obtinet 
eizatco intelligo. Quia tamen aim a significatione primitivi 
aco longe discessit, haec merito separantur ab sadlco eo&co, 
quae specie modo difFerunt. Ac si ol'o/.iai et oGGo^ai non 
temere congruunt v. Dissert. IV. §. 4. oi'co quoque ab imper- 
fecto quodam et ineffigiato oca provenisse et iota, ut et Her- 
lnannus censuit de Emend. Gramm. p. 43. natura breve habere 
veri simile est. Alia nobis subjicit Herodianus jt. Mov. 46. 
za elg to el Xafioi euexTaGiv tov l TieQiGnaxat, %ctLQiaj 9 
eqbv&ico, cpXeyico, ctXXa [xovov to eG&ico ov% cog Tiveg oI'ovtcu 
dnaizel depict to dideico' el de xcci drzaiz^o^, ex naqaxei- 
/.livov eirj yevoftevov, ubi post Ig&ico scribendum est (3ccqv- 
vstcu * to de deldie ov navTcog drcaiTel de/iia deidico etc. 
Cur autem ita statuat, apparet ex libro de dichronis p. 298. 
T. III. ubi hyperdisyllaba in ico praeter io&ico iota longum 
habere dicit xvXlco, dXico, jii7]vito, Idico, xovlco' ecpvXa^cif.irjv 
Si gvv&gtcx dice to ahico (scr. dzico) tyjv T€ eXXeivjiv TOV 
"C dice to /LictGTico. To de deidico ov qtjtov ' to de xrjxlco ex 
diTc?MOictGixovi de quibus dissentit Arcadius 164. to didlco 
xal xixlco (xrjxico) dedmXtxGictGTcti • ille enim deidico, si om- 



32) Q^xia areata Aesch. Agam, 1392. animae Thraciae Horat. 
Od. IV. 12. 

2* 



20 DISSERTATIO I. 

nino recipiendum sit, ex perfecto reflexum dicit more syra- 
cusano. Pro c Explovxai axolovdrjoovcu Hes. placet Musuri 
correctio expeiovzai forma verbi desiderativa ut dipelco. 

§. 5. Verborum in oco bisyllaborum Arcadius et Theo- 
gnostus nullum exemplum promunt, uiium Schol. A. ad 11. VI. 
500* sed dubitanter: ynov avxl xov yocov ovveoxdlrj rj and 
fiaQwtovov. Ex EM. 238, 23. cognoscitur illam fuisse Apol- 
lonii sententiam, Herodianum vero ad aoristum inclinasse. 
Choeroboscus Epim. in Psalm, p. 58. EM. 244, 6. yto xo 
cpcovco acp ov to ysycovcog, neque aliter sentit Goraes ad 
Plut. T. II. 465. qui et fioav et novitium yod^eiv ad yoco 
refert. Eadem controversia est circa Hesiodium loeoSai, quod 
Passovius loeo&cu scribi vult licet praecedat illo loco prae- 
sens ea&eiv, idemque in Scolio XXI. XoeI corrigit pro loei, 
Buttmannus vero censet duplicem fuisse praeseutis speciem 
loco et hoeco, unde Icovxo et Icoovxo in Callimachi hymno 
dorico. In tertia circumflexorum classe Byzantii doctores 
cum trisyllabis alco, cxqco, o^uo etc. referunt etiam /?w fiooco 
EM. 147, 45. Theodos. 191. Eust. 1723, 15. sed modo ob 
nomina pooig et fioxov, et nxoco propter ninxcoxa Anecd. 
Bachm. II. 357. lustius hue reposuissent didco, cujus secunda 
et tertia persona non solum poetae utuntur antiqui et scrip- 
tores ionici sed etiam Theophrastus Gaus. IV. 12, 4. sed pro 
c O dcov 6 dovg Hes, jam Porsonus ad Phot. Praef. p. XII. ed. 
Lips, emendavit bdeov ddovg. Zoeiv apud Theocr. XXIX. 20. 
aliosque poetarum legitur, quos Buttmannus nominat; £o« tfi 
£rj$i Hes. Quod idem affert ZovgSco £copvvg&co, ad homo- 
nymum £6co pertinet, cujus vestigia omnia abolita sunt. EM. 
460, 14. $co to evcoxovjLtcu, 6 fuellcov dcooio, acp ov dco- 
gislg &coo9ai, qui infinitivus ex Aeschylo ipso affertur, &a>- 
aof-iao ex Epicharmo v. Ahrens Dial. dor. 343. activi verbi 
exempla desunt praeter &co!;ai, quod ille ad d-qyco refert. 
Sed suppetit copia conjugatorum drjodai, ev&Tjvsw, dolvj]. 
Kqoco pro xqovco legitur in cantico Laconum Arist. Lys. 1253. 
Nivcoxai apud Anacreontem et Sophoclem Herodianus in EM. 
601, 20. dubitat utrum ex v€vd?]xai contractum an a voco de- 
clinatum sit: son yaQ vco Qrjfxct xQfaqg ovtyyiag. Jrjixo- 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 21 

xqltoq cp?]vl &ea 3 3 ) vovvtcci. Pro Kcov eldcog Hes. Salmasius 
corrigit xtov • magis ad seriem convenit (nam sequitur IiQaa- 
vov) xotov sive participium verbi, quod paragogo xoco con- 
cessit, sive proprium de quo Schol. II. XIX. 53. Kocov— 
naQa tijv GvveGLv. His appoiiam Kiyvtoxai xsxQtoxcci, lie- 
yvwofrai xe$Qavo&cu xexQijoSai Hes. quod Schneiderus et 
Coraes in Stochasni. ad Plut. T. III. p. 4. in xsxvtoxcu trans- 
mutant, sed injuria; nam xvato xvanxto yvanxto ejusdem 
sunt familiae. EM. 699, 51. nto ftrj/ud egxl tcccq* AlolevGiv 
olov XaiQ£ xal nto, ottsq liyexai xal nto&i wg tfl^ L KOf * 
tw&i, sed hujus quoque notitia nulla est nisi ex declinatis 
nentoxa, nenoficu et nominibus noxog, nooig, quibus adjuncta 
sunt potus macroparalecton ut a yvoto notus, et fortasse 
posca. Ab homophono quodam now Coraes Atact. II. 122. 
derivatum putat ntofta operculum, cujus etymon non extat, et 
quo Graeci nostrae memoriae utuntur s/uncoveiv boncher ob- 
turare. Sed 2oeig ow&tg Hesychius praebet et subjunctivum 
Homerus tribus ejusdem libri locis improbatum tamen Aristar- 
cho, qui oaco vel Goto praetulisse dicitur v. Spitzner. ad IX. 
393. Ab homonymo Goto (oevto) compositum est Anooovv 
agjoQjiiqv Hes. (post dnoovQEiv) qui etiam dieoovxo (omiss. 
Thes.) et gvggovo&cu (post gwg.) enotavit ex Goeo&ai con- 
tractum ut Eustathius dicit p. 26, 46. p. 1792, 3. Buttmannus 
vero sic ut Ioug&ccl ex sj^ncope ortum censet. His omnibus 
celebratius est %6to, quod Attici ipsi paragogo %tovvv{u prae- 
tulerunt; sed huic similia ^tovvv/tn, (xjjvvv^il, Gtovvvfui, xqwv- 
vviit, %Q(I)vvvi.it in usu dominantur obscuratis primitivis qoco, 
XQoco etc. %6to ipsum cum %ko fuudo et fodio (fovea) co- 
gnatum esse perquam credibile est; nam %ovg et %co^a sive 
yaia %vxr} dicitur terra effossa, exxot^eiv effodere, %vdcuog 
futilis , nee fel a %oh) diversum duco , licet adversetur Doe- 
derlinus Synon. T. V. 120. Trisyliabum quod idem para- 
gogum non sit, nullum superest; nam ivoto, unde scriptor 
lexici de Spir. 217. wools derivatum dicit, uihilo probabilius 



33) <&Q€i>l Sen) vel (r«) O-eTa correxi in proecdosi; alia proponit 
Mullachius in Fragiu. Democr. p. 361. qui Herodiani librum ns(A nu~ 
dtov Democrito donavit. 



22 DISSERTATIO I. 

est quam evoOco, unde Eustathius nomen illud ortum putat. 
Diphthongorum usus non admodum late patet. Theognostus 
p. 95. et 148. xa dice xov vco diet xov v yQcxcpexcu — teI^v 
xov ol'co xo vo/nltco. Arcadius 165. xcc slg ouo ntQiGnaxcu 
si (,ui dicxoxctoig yevoixo cog ol'co otto. c O ds ol'co eveozebg 
xov ol'oco ovx iv XQijoei. Pro tplotco in Plutarchi loco, quo 
Karstenius ad Emped. p. 253. scripturam mendosam defendit, 
restituendum est cplvco, quodque in Thes. affertur alolco ex 
Diogenis loco recte exterminavit Valckenarius. In ovco duo 
exeunt bisyllaba lovco et xqovco, quorum primitiva loco et 
xqoco supra attigi. Tgovezcti fyocdvexctL Hes. pro xqvsxcu 
dictum videtur a Laconibus vel Boeotis, quorum dialecto 
Grammatici homericum oqovco assignant. Pro ajroxoipe^iev 
ovaxa II. XXI. 445. Eustathius narrat antiquitus cmolov- 
GEfiisv i. q. xolovoeiv scriptum fuisse ac Cyprios Xovoov vo- 
care xo xokoftov, quo fortasse Apionum aliquis illectus est 
ad fingendum verbum lovco. Idem 1792, 5. addit oovco ix 
xov go co yevojLtevov, ov naQctycoyov Xaooooog ^Qf]g xal xo 
laxcovixbv aneGGova rjyovv acpcoQinrjGsv , verum hoc doricum 
est pro eGGv?] ut icpurj^ £$§vtj, a praesente ineffabili oeco vel 
ovco. 34 ) De ctxovco duae sunt sententiae; Valckenarius ab 
axco acuo productum putat more paragogae ut oqco oqovco, 
xo\og xolovco et /lwIovco. Schneiderus vero confert xoav, 
quod Glossographi dxoveiv nvvd-avsoSca voelv interpretantur. 

§. 6. Verba in vco exeuntia, quae communis consuetudo 
ascivit, haec sunt: vco, ftlvco, @qvco, fivco, dvco, d-vco, xlvco, 
xvvco, xvto, Xvco , /Ltvco, £vco, nxvco, (wco, xqvco, cpXvco, cpvco, 
quibus accedit Fvvcov vco&qcxIvcov Hes. ab adjectivo w&og 
debilis et a verbis Twjiovxi aa$£vovvzi, Tvimeiv ciod-Eveiv, 
Kax£yvv7Tcof.ievcog vco$Qcog Hes. Phot, non longe secretum v. 
Prolegg. 107. et Jvovoiv ano(j()£ovGi, cui adminiculum prae- 
bet dim xq^vj] Hes. et his vicina videntur dsvco irrigo, deloa 
i] vyQciGia, dieoog, dictivco, 3 Evdieg evvdoov Hes. Hujus au- 
tem classis non tanta est copia quanta videtur. Nam filveiv 

34) Ahrens Dor. 147. aniaaia reponit seel anoairjj/cti pro ano- 
Savilv dici non probat; aniafi)] sic dicitur et ^AneGxlr] anidavs H©s. 
Vulgato tamen patrocinatur Anectl. Bekk. 422. aneaova anilmzv. 



Gap. I. DE VERBIS PURIS. 23 

et (Sgveiv usus arbitrio inagis distiucta sunt quam naturae 
v. ad Aj. p. 93. et 96. idemqne filvdiov dicitur et brodium 
v. Has. ad Leon. p. 489. Ypsilon saepe ex epsilo natum 
esse docet SchoL B. ad II. III. 97. Cram. Epiin. I. 229. 
xlho xlvco^ §eco i;v[o s qsco (wio, yjco %vto, quorum primum 
cum vocali siguificationeni quoque mutat, cetera praeter £vco 
ficta sunt propter tempora obliqua xuoai et alia inclinamenla; 
Apollonius de Adv. 611. TvaQa xb ovco xb ovdrjv otzsq eo%i]- 
{.mxtigto ex f-iezad^eaecog xov e eig xb v tcccqcc xb oeio dcp 
ov xai to aoov (scr. aoog). Kai xco qzco xb qvco TcaQcxxeixac 
acp ov to (wdov, xai %vto yvdov. Quippe nullum est in 
ediyv adverbium nisi compositum (cxvidrjv). Eustathius p. 595. 
19. cog $to #vco, qco (jvco, ovxco nvco nvvco , it; ov xai xb 
ajLMvvv&rjv et imperativus aftTivve Horn. 35 ) Hujus primum 
exemplum est -d-vco xb oq^uo , quod plenius dicitur &vvco et 
dvveco, uon sejunctum illud a d-eco et vocabulis hiuc deri 
vatis d-oog, d-ovQog = bQfO]xix6g, -^oj]Q6g = x€xaQayiiievog 9 
(.uxvir] xed-ocofiivog Nonn. XL VII. 606. Ivoarj xeO^oco/nevog 
Opp. Hal. I. 557. f.iaivag doatovoa Eur. Tro. 349. doatsi 
ILictivexai, et acoaddet naQahjQei Hes. cui praejacet nomen aovg 
r\ oQfurj et huic verbum (oeco) gevco, unde eoovficu, ovfisvog 
et resumto theta $v/uavog inPratinae versu v. adButtm. 201. 
exdvjiisvog xa%vg Hes. Haec autem verbo -d-sco quam pro- 
pinqua sint et per se patet et magis etiam ex Hesyckii glossa 
y 'Ed-vuv e/nalvsxo exQeyev. Quaeritur vero idemne sit ver- 
bum &vco xb &vjiiuo, cui cohaerent suffio, fumus, fimus, an 
diversum. Nomina quidem utrinque derivata d-v^og et ^vftog 
sive &vfiov, et verba d-vvio et xvcpco quantum distent, latet 
nemiuem. Nihilo secius eruptio scaturiginis 3 6 ) fumi et odo- 
ris, qui e rebus fragrantibus efflatur, 37 ) et papularum quo- 



35) Apucl Quintiini est imperfectum ci/unvvs modo correpta media 
IX. 470. modo producta I. 599. X. 62. nisi li^nvsie scripsit vel afx- 
nvvxo. 

36) "YdajQ c(v£&vs Callim. Sunt JW atpccti &vs Horn. 

37) ^Anv&vGU anonvevoai, ^Anvdvoaofxey l*7ivevGo t iuv } ^ExOvojOiv 
ixCiocDGiy Hes. &vfxbs two iijs duoaug y.id ^iaecos i*is ipvxw Plat. 



24 DISSERTATIO I. 

que 38 ) ad illam notionem x^g oQf.irjg referri potest, neque 
adeo absurdum videtur Sveiv generatim significare motus 
ciere, cum impetu ferri, sed idem etiam transitive dici de iis 
qui fumum cient. Sin aliter est, non video quid relinquatur 
nisi ut sumamus hoc d-vco, cui d-vog appositum est, cum illo 
ddco &coa$ai connexum esse ea ratione qua &olvr} et -3-vala 
Sch. Aesch. Prom. 530. Clare vero cernitur cognatio ver- 
borum ttvdco et xvvco, £eto ercl £vkcov, §vco de ercl gccqxoq 
Thorn. &Qsto et -9-qvo) to &oqv$co Cram. II. 20, 25. unde 
&qovq, $QvXog, evxQvXU^co insusurro v. Fritzsch. ad Thesm. 
340. IlacpXd'Cco netQa to cpXeco b xal cpXvco Suid. acpXoi- 
GjLiog Tiveg tiocqcc to cpXeco xal q)Xvco Sch. II. XV. 607. acpXv- 
o/LWQ acpQog Suid. quibus omnibus subest notio exuberantiae 
et affluentiae. Eaque non evanescit in paragogo cpXvdov- 
(xevog Trjg nQtoxrjg av'Qvylag ex zov cpXvto to avateto Cram. 
II. 422. quod et Suidas affert ex Lye. 35. ubi Hercules ca- 
lido humore circumfusus q)Xoidovf.ievog Tivd-oj XifirjTog eoxa- 
Xa'§e xo/ttag. Id Scholiasta interpretatur cployttp^ievog magis 
ex circumstantia quam ex natura verbi, nam proprie signi- 
ficatur SictQQecov, /.tctdcov, similiterque ustrinae (evoTQai) ubi 
sues aqua candenti glabrantur, modo (.ladiOTi'iQia vocantur 
modo (pXoyiGTQcu, nee tamen eveiv et (.ladlteiv idem valent. 
Interim quoniam caloris humidi et aridi par est effectus, 
concedamus oportet verbum cpXveiv a fluore, in quo proprium 
habet domicilium, translatum esse ad ardorem et flagrantiam 
ut Aristophanes dixit 6 xsQuvvbg fyortag TteQicpXvei h. e. 
I£ eniTtolrjg xalei Sch. Nubb. 305. Hinc autem si cogitatio- 
nem traducimus ad Herodoteum TeL%ea 7ieQiTieq)Xevof.ieva uvqi, 
haud procul erit quin <pXeco, cpXvco, cpXevto et (pXeyto non 
voce solum sed etiam potestate convenire dicamus. Duorum 
themata tradit EM. tqvco ex tov tqco (tero) quod confirmant 
synonyma t£qstqov tqvtuxvov terebra, et 2tco gzvco OTvXog 
wg %co %vw %vX6g. Trisyllabum nullum est quod sine ulla 



38) 'Ez&v/Ltcact t%icv&ri[Aaza Hes. £%<pv[xaw l^ay^^aia Zonar. ac 
plerisque locis ix&miv erumpere et txyveiv enasci sine sensu discri- 
minis permutari possunt. <Pou ((focU) ££ctv&rj/nctw Hes. pro tpvect 
i. e. (pvfiKTct. 



Cap. I. DE VERBIS PUR1S. 25 

dubitatione in numero primitivorum reponi possit praeter tzol- 
nvvto, quanquam id quoque non nativum sed reduplication 
est pro Tivico vel nivat (jtavoficu). ^Odvco, cui Schol. Od. 
IX. 446. et alii tempora defectiva codvoaxo et SdcodvoTai 
appendmit tanquam licio, nusquam reperitur et sunt qui ad 
dvrj referant. De ccqvco, eqvco, fywco, coQvo/nai disseretur eo 
loco qui est de prosthesi. 

§. 7. Verba sextae conjugations veteres nimis exigue 
unius formulae angustiis includunt: ex tov nUco tcIolo xal 
eTrav^rjaei Tihoco Schol. B. ad II. VI. 291. xeco %l6cq, £eco 
tcoco, xqsco TQtoco, Q6C0 (jcoco, Geco gcoco Theognost. 149. qui- 
bus Schol. I. 324. imprudenter addit dco/]Gi, Choeroboscus 
yvwwGi et dcutoGL Diet. II. 885. Cram. IV. 380. EM. 237, 
27. 3 9 ) Illorum unum est, cujus duplex forma increbuit nlko 
et Tiltoco, 40 ) nam tzlxqcc vow uvcoovtsq Apollinar. Ps. CV. 6. 
et quod pro %6lov a^nveicov II. 9. in fine Edit. Paris, ad- 
notatum est d^invojcov auctoritatis parum habet. De %too^im 
consensisse videtur Aristarchus quum id multis locis pro 
Gvyxeojuai valere adnotaret v. Lehrs. Arist. 147. Quod si 
minus probatur, tamen %oIovg$cu et nomina %6Xog, xoXtf 
plerique a %ko derivata censent quia ira effervescentibus bilis 
diffundi dicitur: %oli) vnsQefilvGev alviq Quint. V. 324. non 
ita multi a colore simili xrjg xlorjq Eust. 46, 6. ac bilis vi- 
ridis (%Icoq(x) nominatur a Celso. Tertio £wco pro taco prae- 
ter scriptores doricos 41 ) et ionicos Aristaenetus quoque ac 
Lucianus usi sunt sed in uno optativo £cooig, quern Gram- 



39) Hie perperam editum yvcoco z% hiijg av&yCag twp ttsqiGtko- 
fiivoiv pro fiaqviovcov. 

40) Verbi nX4(o duplex est amplificatio et non rams utriusque 
penes eosdem usus; Aretaeus Sign. Diut. I. 14. t/nnXcasLy ut saepe He- 
rodotus, sed l^inXduv Sign. Acut. II. 8, 53. TIXuov Orph. A. 1041. 
nlcoovoi 497. avanlsiovTEg 1044. ininlcoovja 1201. nuqanXiaoiV Coluth. 
211. InmXwovaa Maneth. I. 143. tnmXsicoaip Arat. 293. et sic saepius 
poetae epici in arsi thesique non sine multiplici librorum discrepantia 
v. Iacobs. ad Anth. p. 575. De Emipidis inconstantia v. ad Buttm. 
280. Fritzsch. ad Thesmoph. v. 878. 

41) Stob. Eel. Tit. XL VIII. c. 63. p. 332, 32. et c. 65. p. 334, 
40. Tit. LXXIX. c. 52. p. 460., 48. 



26 DISSERTATIO L 

matici aoristo trjaeictg praeferunt Gram. IV. 208, v. Bast, ad 
Aristaen. p. 733. tmoi^ti Apollon. Synt. III. 24, 250. Home- 
ricum fivtoovzo affectumne sit an ab integro /tivcoo/nai deri- 
vation in deliberationem venit v. Diss. XI. §. 5. Pro ooyav 
ETzefiwsTo ziyyav Bion. VII. 2. recepta est Salmasii correctio 
Irts^wezo vulgati similior quam quod alii asciverunt hne- 
^alezo sed dubia tamen propter cod. Flor. scripturam ins- 
ftalvezo et quia verbi /luoco exempla non satis certa sunt; 
nam (.uoeo apud Epicharmum Ahrensius p. 349. codicum in- 
diciis in (.uooo demutavit v. Meinek. Anall. 134., pro Kaza- 
juwgccq xa&elg evexa zov "Qqzsiv naqd zb jtiazeveiv 42 ) C0g7Z€Q 
xal zb xazajiiazov/Lievos Galen. Gloss. Foesius xaza/udoag, 
Dindorfius Thes. IV. 1141. xaxa^lwoag substituit, quorum 
omnium apud Hippocratem nihil legitur sed saepius igf.idaa- 
o&ai, egjuazhad^ai et xaza/nazeea^at id est digitum vel spe- 
cillum explorandi causa inserere; (.uoa^at in Theogn. v. 771. 
ex ittoao&ai contractum videri potest ut c Pcoodcu ouovdd&iv 
Phot, ex QtosG&ca 43 ) sed necesse non est; nam indicativum 
(.ud^ai recordantibus facile accidit ut obscurata integri (.ido- 
jiiai memoria pro (.laod-ai furtim se insinuaret ficoo^ai. Per- 
celebre est (mo/uai, cujus activam formam ponit Moschopulus 
ad Hes. Opp. 99. §w xoivbv ag> ov £wco TtaQct noiTjzcclg tog 
tzXojcq, qcoco, pro quo mendose oqoco scriptum est. 44 ) Alii 
fingunt ()6co ut tvXow, quia verbis sextae classis futurum ab- 
judicant Eust. 49, 1. atque hujus prototypi, quod ab oqm 
(wqszo) potius quam a (5ew ortum videtur, 45 ) lineamenta 

42) Rectius scripsisset jucenlv, sed germanum etymon est may id 
est ftaieo&ciL M(o, si Epicharmus sic scripsit, /uupwog et /uwywij 
quae Ahrensius ex Tragicis et Euphorione affert, non dorica sed usi- 
tato modo contracta sunt, sed ZtJUfjicu £qtto) JwqisTq Hes. pro ooo/uai 

tfOV/ACil. 

43) 'Paioiai taraicti Hes. vel perfectum est pro %(JQmai vel potius 
praesens ^wi«t pro Qooerai. 

44) Orph. Arg. 1208. ovx, ani&^ae vsmg IdvviojQ ^Ayy.alog, avitQtxe 
<f ahfj avoQovcov ' codd. av£iQ£\p£ <f cclijj ocvoqcocov, Hermannus uva^~ 
(mcov (T cclijj <xvstq£\Ij£. Donee qcoco inventum fuerit, praefero avi- 
TQocne <f cclifj avay.QOVb)V ut Apollon. IV. 1651. vr\a avaxQOveoxov 
tQSijuoTg. Correptio attica ante xq illi non insolita est. 

45) Congruit Hesychius 'Pupa oQfxmxcu 



Gap. I. DE VERBIS PURIS. 27 

sequitur IAqqoltj ayyejoTia Erotian. tanquam ab adjectivo 
a()()oog ut avoGoh] , elacpoGootr]. Proxima sunt acoco, cui 
(jwcw successit, horaonymumque oojo(.tai, quo Apollouius pro 
aevofiai usus est, et t(5g/w to tltqojgxco. Ziuogcci TrcczdZai, 
quod Eustathius 217, 29. ex Aelio affert, pro Gf-ifjoai posittim 
est ut '"Ftoaai d-alxpai Hes. pro tyrjoctf nam ipav per &dX- 
tiuv explicatur v. ad Greg. 549. non quo haec sit propria 
hujus verbi potestas sed quia mulcendo et foveudo amorem 
testificamur. 

§. 8. Vocalis principalis quanta sit iu his verbis iucon- 
stantia exempla hie proposita docent, nee latuit priscos ma- 
gistros: vm to v?]d-co xal ertl nqtoxrig GvKvylag xal iui 
devzigag, quarum hac Herodotus utitur, ilia Attici v. Meinek. 
Gom. Fragm. II. 556. De altero via agitur Gram. I. 291. 
via to qho oneQ xal TZQcozrjg xal devziQag eozl ov'Cvyiag. 
A protoclito derivatum est voa fj nrjyfi Hes. 4 6 ) et vozog, 
voztg, vozla, ab altero vavGinodeg i. q. vrj'^luodeg, ab utra- 
que verbi forma vavg et vevg v. Parall. 124. confusis nandi 
et navigandi notiouibus. 47 ) Ndco cumulo alicubi pro vita 
vrjlto scriptum esse testaturPhotius Ncdvxog GtoQevovzog. Ho- 
mericum xvi], quod EM. ad xvrj/iu refert quasi aoristum ut 
zh], Heraclides narrat nonuullos xves scripsisse, fortasse ad 
evitandum continuos spondeos aYyetov xvrj tvqov, quos per- 
horrescens Muellerus de Cycl. p. 144. xvde corrigit. Gum 
I'xv?] et similibus conferendum est quod Herodianus in EM. 



46) Ambigua est ejusdem adnotatio JVovg nozct/uog utrum de prp- 
prio loquatur an de appellative Nam et Rheni nomen proprie -hii- 
vium significat et graecum "Avavqog torrentem a verbo vasiv Sch. 
Apoll. I. 9. In Pans. VIII. 38, 7. causa nulla erat cur Novg in 6 ^ovg 
niiitaretur; nam via) et qioi idem valent; viei 17 rov cuucaog im(j'(fo4 
Aret. Cur. Acut. II. 6, 106. 

47) Nsl n).el Hes. Et vicissem nXslv dicitur pro vslv ut inclytus 
ille urinator ^xvllog vnonXevGag nsXayeooi Anth. IX. 296. quo loco 
Planudes vnoTrXajaag scripsit; nee solum de animantibus sed etiam de 
inanimatis viy.vg uXXog tri allot nXakxo Nonn. VI. 281. enXts nrjXrj^ 
XXXIX. 244. quo intellectu Homerus nXtoeiv dicit. "'EnXbhv vSloq 
(Alpliei) pro manare dictum est Anth. IX. 536. et uXCnXoa TSi'xeu non- 
nulli interpretantur imb d-cduaaijg inmXeoLieva id est aXi'(mvTu cf, 
Hecker. Comment, de Anthol. p. 21. 



28 DISSERTATIO I. 

344, 1. memorat zov vco TcaQcczazixov evcov evtjq evrj xal 
TiXeovctGfictj ewr] simile homerico eweov. Sed pro Iivel xo- 
nzei Hes. series xvfj poscit. Kzeoftai Herodoti codices prae- 
stant. Sed xzko occido, quod Grammatici ex subjunctivo 
xzecofiev exsculpserunt, non majoris pretii est quam j2eio et 
cp&ho, quibus eadem ratio subest. Telv Krjzeiv Hes. congruit 
cum zrj (zde) teude (mauum) et zrjzav to tyreiv, quod ab 
illo reduplicatum dicuut EM. Pro XqeI del Hes. fortasse 
XQeei scribendum, nam %qzgj, xQzofiai, anoxQeco scriptoribus 
ionicis doricisque usitatum est. Postremo quia Aeoles pro 
cprioi dixenmt cpazl sed pro rjol foi ut I'lyzi et tl&tjzi, Tech- 
nici concludunt cprjfd secuudae conjugations esse, r^ti pri- 
mae v. Ahrens. Dial. Dor. 138. 48 ) Nunc ad alias vocalium 
sermonem transferam. Pro dr^co Alcaeus Fr. LXXXVII. dko 
scripsit veterumque aliqui Homeri verbum Titog av lyio oe 
deoLf.a Od. VIII. 352. acceperunt pro d^oifti id est evqi- 
oxoifii, §7ii£i]Totfii. Ac porro and zov dijio ^QiozaQyog to 
deslov to £vqgt6v Sch. II. X. 466. hoc autem adjectivum 
commode refertur ad dafjvat, cujus a significatione non niul- 
tum aberrat doricum Jazev L^zelv Hes. Quippe ut pdco §a- 
tsco, fidco nctzho (Ttaziofiai) %dco %axeco, fidco xazefiftazko 
et alia ante dicta v. §. 2. sic cum ddco scio consistit dazko 
sciscitor, nisi forte illud dazev pro drjzelv positum est, hoc 
autem pro trizelv ut dalog pro Krjlog, quod Kuesterus h. 1. 
adhibet. Iota cum alpha et epsilo commutant xpdco et ipuo, 
kdco, Hco et reduplicatum lilko , epsilon cum ypsilo cplko 
to dvadidcofu xctl xcczd zqotctjv tov e tpXvco Epim. Cram. I, 
429. Pindaricum xe'xXada nititur praesenti quodam %h]dco, 
quod ad %ldto referendum erit ut fidofiai firjdoficci. Pro 
%ldco autem substitutum est %kuo, quod quam arete cum <plem 
cohaereat, paullo post ostendam. Xpdco et %qio) xQtovvvf.it 
quantumvis significatione discrepent, tamen unam stirpem ha- 
bere cognoscitur ex compositis, eyxgdeo, iyxQccvco, sy%Quo, 



48) <£&£tri (p&aG>j Hes. scriptura modo differt a </)#//>/. Etyra. 
Gud. 576. \jj(Of.t6g naQa zb ipto cog Ceo Ccof.i6g' to dk \pco nQcoirjg cvfr- 
yCag £gtl, xpeo \petg ipsT. Si nihil aliud argument! habuit praeter no- 
mina \pcoiu6g, iptdvog, tpexag, plus dixit quam probare potuit= 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 29 

eyxQif-iriTio, quibus eadem est reddita impingendi uotio. 
Sed quam promptns sit per onines souos vocis cursus, ma- 
xinie apparet ex derivatis. Namque synonxnia sunt ipaxdg 
et tptag, tpid et vlf^qjog, tpikog, iprprog et yjsdvog, nam il<r- 
dvog dici non potnit quia rid non praemittuntur consonis. 
Ita xocales ultro citroque commeant partiui commutandae 
signification], alias nulla palam causa. Quo loco non prae- 
iereunda est literae iota xel epenthesis xel exaeresis. Ete- 
nim cpiaoog EM. a (pdog repetit. quod hoc facilius accipimus 
quia Hesychius qaQvvca, cfaocooca et piaovvcu eodem xerbo 
laiiTiQvvcu explicat. Et quod idem refert XiiaocoTEQa xpow- 
TEQce (scr. yvocodeoTEQa vel evyvotoTEQo) certe a yvovg deri- 
xatum est, hoc autem a xerbo xvdco, unde xovig terra friata 
(ut xpaiif-iog a ipdco frio) et xvovg sixe yvovg. 49 ) Mvagog 
ualaxog r)dvg Hes. nihil aliud xidetnr quam unctQog exemta 
xocali. quae primitivo iivlov muscus 50 ) penitus infixa est, 
eandemqne exaeresis speciem praebet 3Ivccqiov to xaXlw- 
tqov Hes. hoc est spougia deletilis; sed earn xocalera non 
natura inesse apparet ex synonymo (.ivovg. Hand perinde 
facilis est dijudicatio adjectixorum Xaqog et haqog, ylaqog 
et yhctQog, de quorum et signification et derixatione Gram- 
matici incredibiliter discordant. Aaqog rjdvg dnolavoTixog 
arco tov law tov Sifao Sch. Apoll. I. 659. Sch. II. XVII. 
572. Aiaobv y/.ayog to Itnaqov Sch. Opp. Hal. II. 405. 
ovoog /.iccQog rj yliagbg r t oucclog and tov Xelov to bucc/.ov 
Sch. Od. V. 26S. ?uccQdg vrcvog rj 6 d-EQUog r] 6 r)dvg naqd 
to laircj 7T?.£ovaG i acp tov A, rj 6 IctQog 7i?.EOvdoavTog tov l 
xcact Tovg nalaioig Eust. 974. 27. qui hoc nomine significat 
Scholiastam ad II. XIV. 164. To Xiaoog ovx drib tov y'kia- 
Qog, ojg Tivsg, aD.ct naqd to kuo to nQod-vf.iovfj.ai EM. S72, 
32. cni consentit Theognostus p. 147. to Uco xai luo and 



49) Maoilr] 6 /vovg tdv civ&qcc/.qw Phot. Idem sonum significat 
qui friando efficitur, vulgo auteni de lanugine dicitur ; %rovv xcu /uyovv 
tnl rdjy ftaltnttSv eYnotg lev Poll. X. 3S. 

50) Latini, qui nullam vocem a mn ordiuntur, oniiserunt graecum 
ny; terminatio huic sermoni propria est uvia musca, fiovov bruscum, 
(fc.iog fuscus. Substantivo juvi'ov appositum est adjectivum fxviog o 
credos Theogn. p.voiov to pedaxov Hes. 



30 DISSERTATIO I. 

tov Xco ysyovev, acp ov xal to XiaQov 5l ) ta yaQ tcqogtjvtj 
deXrjTa. Postremo Schol. Pind. Pyth. IX. 66. yXaoov ctvxi 
rov %XiaQov xaia gwccIqsgiv, qui exaeresin dicere veritus 
est quia yXaqog primam syllabam producit, yXiaqog saepius 
corripit. Quid in his sententiis falsum sit facilius est dicere 
quam quid verum. Si rem ad leges etymologicas revocamus, 
nihil quidquam obstat quominus XaQog a Xaco productum 
statuamus ut a vaco vaQog, a %XUo vero yXtaqog ut yXvco 
cplvaQog v. Prolegg. 257. Sed significationis causa XaQog 
et quod Pindarus usurpavit yXaQog magis cum yXiaQog con- 
venit quod a tepore transfertur ad res quae cum suavitate 
ad sensus affluunt. A yXiaQog oriri potuisse Xiaoog demon- 
strant verba ab Hesychio relata "EfaavSr} eyXidv&r], yleXirjTai 
isSeQi-iavTai. Sed hie res in eum deducta est locum ut ali- 
quid de consonantium afFectionibus dicendum sit. 

§. 9. Primum tropae exemplum sumam ab EM. 200, 43. 
fiXi/ua^a) nana, to &Xipco cog xal fiXvco Xe'yeTai naQa to 
cpXvco. Horum utrumque suos habet et proprios terminos 
neque tamen ita disjunctos ut alterum pro altero substitui 
non possit; in Anth. VII. 351. cprffiyv GTvysQyv sodXvgsv 
]AQ%Lloyog , sed in proximo epigrammate 352. ylcooofl a&e- 
IaLgtlqv EfiXvoev v@Qtv, antiquiores vero, quos nominal ad 
Buttm. 381. vPqiv aiiocpXvGai. Javio to xako (v. §. 2.) 
propter primitiva daw (dalco) et avco ambigitur utrum ad 
prosthesin referri oporteat an ad enallagen. Verum aperta 
hujus signa prae se ferunt Zsvco to ysvco xal tevoaodai 
to yavGaoSai EM. non diversum fortasse a devco irrigo, 
duQog, dvrj v. §. 6. quandoquidem sapor et ovcog succus 
et re et voce conveniunt. * 2 ) Vocalis quam laxa fuerit, arguit 
nomen riofia yevf-ia Hes. et latinum gustus, degunere, jeju- 
nus, jentare. Testatius est (pXav aTTtxov, d-Xav iXXynxov 



51) Quae proxime seqmintur verba wg xal to xaXcH %(d€Q6v re- 
movenda sunt ad finem adhibita correctione ?/ naqa to %aXd(o ^cdrc- 
qov. Sic enim Schol. Pind. P. IX. 65. %liaQov ifr\Gi to noXv xal 
xsxaXaOfiivov. 

52) Hesychius Xv/uoC yEvong, Xvfxog GieXog, saliva autem pro 
sapore dicitur. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 31 

Moer. quorum illud apud Atticos non habet significatioiiem 
coinprimendi sed in dialecto dorica et aeolica, Suidas ""Ana- 
ozog aysvGzog oiov ccjlkxotoq df.iaGi]zog , illud a ndof-iai 
Tiazeofiai, hoc a verbo unde Mdfxaza pow^aza Hes. et 
fiaufiav eg&lelv Phot. Haec scriptura modo difFerre con- 
firmat Stephanus AfiaLoveg ag vvv ^avQO/nazldag xaXov- 
glv — exaXovvzo de xal ^avoondzidsg naqd zb occvgag 
nazelv. Nee improbabilis est Berkelfi opinio Mysos ani- 
malium esu abstinentes non xarzvofidzag nominatos fuisse sed 
xanvondzag quasi xanvbv Gtzov(.dvovg, aut certe beta illius 
noraiuis valere pro pi ut Delphi zb nazsiv fiazeiv 53 ) xal 
zb mxQov Pixqov Xeyovai Plut. Quaest. Gr. 292. E. Hinc in 
cogitationem incurruut tria verba, quae supra in transcursu 
adspeximus, qjXico, cpXlco et %XUo. IlaQcc zb cpXico zb dva- 
iisf-iTTco q)lo?i xal %X6rj Suid. s. h. v. et EM. 812, 43. zi)v 
%Xcoq6zt]zcc xal zb avd-og cpXoov uQOG7]yoQ£VGav xal zJiovvgoj 
(DloUi) -dvovGt Plutarch. Symp. V. 38 5 4 ) epilog 6 dibvvGog 
did zov t, zivig de did z/jg si EM. 539, 32. ut ®Xeic6 Bacchae 
nomen Nonn. XXI. 80. per iota vero <DXiovg naQa zo cpXelv 
o Igziv EvxaQTieiv Steph. OXeijGiov zb WXiaGiov nsdiov 
EM. 796, 5. cf. Prolegg. 432. Quomodo Liber pater, sic 
etiam Libera appellata est WXoid v. Aglaoph. p. 402. et 
mater utriusque Jrjf.nqzi]Q yXori. His concinit Nymphae itali- 
cae nomen Chloris eram quae Flora vocor; corrupta latino 
nominis est nostri litera graeca soni Ovid. Fast. V. 195. quae 
corruptio, si sic appellare libet, in Graecia nata est; con- 
cinunt etiam adjectiva (DXiaqd %Xiaod Hes. et appellativum 
XXodi] fj exXvGig idem significans quod %Xidrj exXvGig xal 
/.taXaxia EM. 872, 32. atque verba (DXvazai vyQaivezai. Jia- 
qXvovza vyQahovza cum paragogis, quae idem Hesychius 
affert, XXoidav dieXxeG&ai xal zQvgpav, XXoidcoai &qv- 
iizovzai, <£>Xvdav dia%elG&ai^ quae omnia dicuutur de rebus 
molliter fusis et diffluentibus ritu herbarum laetius pullantium. 



53) Hoc ex etymo fiatvziv , pro quo sermo plebejus nctzeTv re- 
cepit v. Hemsterh. ad Plut. v. 1000. 

54) Metathesi differunt cpXoog flos ac tpsllog, et insuper prosthesi 
noXvatpeXfiog nolvtyloios Hes. 



32 DISSERTATIO II. 

Verbi tctvco multiplex cognoscitur variatio; Theocritus enim 
ETtKp&vfyo dixit summutatis antistoechis ; Hesychius producit 
Wvztsl tixvu, Wvttov TtxveXov, cui Latini substitueruut spuo 
cf. Prolegg. 92. consonam duplicem in partes, unde coaluit, 
resolventes sed ordine inverso ut Aeoles cxicpog, anelltov, 
acmlv&iov, Latini pro %ko scabo, pro Igog viscus sive vis- 
cum , nee diversae stirpis videntur GTtaUcov testudo et ipaMg 
fornix. Denique labialem prorsus praeteritam esse colligitur 
ex substantivo olalov s& ). Cum tttvco xjjvttco conferri potest 
titeqov ipilov v. ad Phryn. 435. et quae Hesychius praebet 
exempla iploig asccoleia id est <p&loig, ipetQco cpdeiQco S6 ), 
ipivdg pro qj&ivdg, °EipiG&r] ans&ave i. q. Icp&iG&r}, quod 
nisi "eodem verbo explicuisset , eum verbum xpleiv liberius 
interpretatum esse crederem, sicut conjugata Gvf.i\prj$9jvcti et 
Gv^to&rivai conteri ponuntur pro perire v. Schleusner. 
Thes. V. T. Tom. V. 173 sq. Psi et xi alternat MeGoyjrjQov 
fyilgrjQov, quibus quae subtexta sunt verba tpdeo et ^'w, 
actiones inter se similes declarant. 

CAP. II. 
De verbis quorum character est labialis. 

§. I. Mirum est unde Hesychius arripuerit ^'Afieig e%eig, 
quod alii verbum latinum esse putant, alii nomen. Graeco- 
rum verborum unum duo prima literaturae elementa ante 
terminationem habet filafito obsoletum illud unoque vetere 
exemplo filafiExai testatum. Epsilon duo acceperunt ge^co et 
cpefito Choerobosc. Cram. II. 137, 18. totidem altera iota Ion- 
gum dlipto et tqi^co, nam /tifiw et Gitfico ex dittographia 
orta; nee plura ypsilon #qv@co (omiss. in Th.) Michael. 
Ephes. in Arist. de Memor. p. 130. a. et xqv(?co v. ad Phryn. 



55) Pro aicu mijGcu Hes. non solum nxvam ut Salmasius jubet, 
sed etiam afaai scribendum videtur synonymon verbi ipvocci ut oitzcc 
ipiTta et ipvTtcc. 

56) De hoc controversial!! movet Ellendtius meus, in Lex. Soph. 
T. II. 976. Hesychii, inquit, locum Wsiqsl cp&eiQei satis bene emen- 
davit Wakefieldus ipeT QtT ip&lvw scribendum autem i/>jif. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 33 

317. Geterae vocales se non si stunt. Diphthongorum unam 
admittit Choeroboscus_Dict. III. 17. et 98. Gram. II. 203. 
EM. 454, 5. zd slg §co kijyovzcc evl cpcovrjevzi naQahjyezcu 
irh)v zov afielftco, Gzeifiw, el'fico, ielftco. In fico non purum 
exeunt q£ii[3lo, azfyifico, az^tfico, qjegftco, Gzilfico triaqne ab 
Hesychio asservata Kdj-ifico navoiicu pro xd/urtTco positum. 
alicubi intellectu eo quo considentes xdftTtveiv xcuXcc vel yvla 
dicuutur v. Hermann, ad Hec. 1052. alterum (post TelwQiog) 
Telfiso&cu fts/nipiinoiQslv iuixalelv, tertiumque Id&elftei day- 
del, quod et d&ilyco scribitur eoque proxime accedit ad 
verbuin djuelyeiv, quicum communem obtinet significationem 
sugendi colandique id est liquoris exprimendi. Cum z&lfte- 
odea concinit dzi^psiv otisq ol vscozeocu ovx eni zov gze- 

QLGXEG$Ctl ijxOVGCCV akfi £711 TOV [lill(f)EG&ai Sch. Apoll. 

II. 56. sed antiquior significatio tribuitur paragogo and xov 
aico EM. Apud Hesychiuni ^ESd^^ I'^enldyi], unde Butt- 
manuus II. 195. verbum d-a^io exsculpebat, vel i&d/ufiei 
scribendum est vel e&d^rjGE vel id-a^i^d-j], nee minus 
convenit aoristus doricus ed-dpy. Nam ut a ddco (dalco) pro- 
fectum est 'Exddpij e&xccv&r], sic a ddco (Sdrcco, zdcpco) duci 
potuit i-d-d^rj. 

Aclnotamentum. Labialis non omnibus hisce verbis 
nativa est; nam d*ll(3co manifesto ex d-ldco ortum, &qv(3co 
ex d*Qavoj, tqi(3co sic ut zblqco tero trivi cum zlzqco et zqvco 
cohaeret; Tqvelv xazazQifieiv et TQvrtav zQifteiv Hes. La- 
tinique t-e'eo (t;dw) mutarunt in scabo, oqovco Pamphylii in 
oQovfico Eust. 1654,20. Ita credibile fit ozslfko unde gzoi^ 
ut culcita a calco, cum verbo ozrjvai eo cognationis nodo 
contineri quo germanica stehen sive antique start, stapfen, 
stamp fen gzov[itiI£siv, stopfen Gzov/nTtcoveiv stipare, neque 
dispari ratione conjuncta sunt ftcclvEtv fiazelv naxeiv. Szefi- 
(jeiv veteres quidem interpretantur xlveIv, adjectiva dozE[.icprjg, 
aGz^ufiaxzog i. q. dxivrjzog a czqicpco composita dicentes 
Sch. Theocr. XIII. 36. Cram. I. 16. cui sententiae aliquantum 
momenti accedit ab epitheto cxGZE^cprjg TtoddyQrj Anth. VI. 
296. nam idem est nodoGZQdfirj. Sed ex eo quod gze^elv 
pro vfiqiQziv, GZ£{.tpd&iv pro lotdoQeiv dici tradunt, quern 
intellectum ozdfiog et IniGzofieiv habent, alia subnascitur 

Lobeck. Technol. g 



34 DISSERTATIO II. 

conjectura a Gxslfteiv natum esse gxs^slv proculcare, pro- 
terere et aGxejucpijg cum alpha pleonastico copulatum ut aoxe- 
Qonr} proprie significare gxitixov inculcatum, spissum, com- 
pactum, denique firmum et immobile ut oii(3ccq6q et stipulum 
apud veleres firmum dicebatur Fest. ')• Pro beta autem quam 
facilis sit aspiratae successio cognoscitur ex synouymis ozo- 
/5og et GTOftqjog, Gxi^cpvla et Gxovrmia, sic enim posterio- 
res appellarunt fraces v. Moschopul. in Agapet. in Fabric. 
Bibl. Gr. T. XII. 306. Neque conditio mutatur si quis aGxeu- 
q>r]g sic accipiat ut aGxvqj&uxxog cum alpha privativo jim- 
ctum. 2efito unde Ge/uvog derivatum est ut ab £Q£(3og sQefiev- 
vog EQEjiivog, Wyttenbachius ad Plut. de Aud. poet. p. 278. 
ad gsvco Gopico refert, cujus propago est cofiaqog eadem 
significatione qua G£f,iv6g. Verbum aiielfito notum est per ev 
scriptum esse , Id/uevGao&ai TZEQauooctG&cu , JJaQa^ievGai 
TtaQel&stv Hes. etc. 2 ) quorum principium Coraes in impera- 
tivis novellae Graecitatis afts (age) et a/usze (agite) sibi 
agnoscere videtur ad Isocr. p. 277. ad Plut. T. V. 407. sed 
potius in latino meo, migro, mulo, mutuus iidlxog delitescit. 
Vicissitudo significationum , quas Latini diversitate declinatio- 
nis distiirxerunt fugare et fugere, apud Graecos diversis no- 
tata est consonis; nam yeftto (cplfioiiai) factitivum est, gisvyco 
neutral e — 6 ds IdQtoxaQXog G8Gr]f.islcoxai oxt cpofiog erzl 
Trig gjvyrjg (Lehrs. Arist. p. 69.). Utroque antiquius forsitau 
fuerit gxxco jxaiqxxGGto motum trepidum significans, unde gjaip 
et qxxGGa columba, quae prae ceteris tq/jqcov id est trepida 
vocatur; a yeftco qyofir} coma vibrissans, alias Gofir) dicta 
a Gevto ut vibrissae pilinarium qui spiritu moventur 3 ). Sed 
duobus leifito et ttQvfito consona mutabilis quidem inest 



1) Unde Huschkius (T erf ass. des Serv. Tull. p. 133J cognoverit 
vocalem primam luijus vocabuli longara esse non video; ex verbo 
stipo non sequitur. 

2) Pro 'Ei-rjjiievcftu ccnoxivrjacit sribendum est tgrifzevGcti anoxexi- 
vr\dai. Praesens afxEvco non extat nee simplex nee compositum. Jia- 
/Ligoias It-cdXdxirjg jam Hemsterhusius ad afiica revocavit. 

3) Coraes ad Isocr. p. 61. ipico prius dictum esse quam (fsuyco 
(fBpco colligit ex eo quod hodie crQevya> dicunt pro oisqw, TtXevyto 
pro 7sl(o et similiter xXeyco , miyoy , xccvyco pro xXccico etc. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 35 

(Isi/uwv, xQvcpto) nee tamen ut demonstrari possit nati- 
vam lion esse. Eorum, quae terminationem 11011 puram ha- 
bent, uiium yef-ifito cum ozQeyto et significatione congruit et 
forma, recteque Schol. II. XIV. 413. nomini GTQo/ufiog ap- 
poiiit tanquam synonymum Qo^og turbo, cui simillima rota 
magica (jv/nfiog nuncupatur et GTQocpaXog v. Boisson. ad Ma- 
rin, p. 122. Quodsi oxQecpco et Qt^io ab ultima stirpe gtqsco 
torqueo repetimus, cujus vestigia ostendit gtoqvyi strophium 
et axQEvyco v. G. III. §. I. literam f.i interpositam dicamus 
necesse est, qua ratione nonnulli azif.t^to ex axko extitisse 
suspicantur. ZzlXfico nescio an aliquid commercii habeat 
cum Gxilrj stilla, gtiXtivt] Mqgij Horn, lucida gutta Ovid. 
Fast. IV, 522. GtaXayuv /uaQ/naQvGGsiv Hes. — Oeq^co pro- 
cul dubio pro cpeqco receptum est, unde qjsQ/aa to yevvrj/ua 
Sch. Aesch. Suppl. 693. cpeQGai to yevvijoai Sch. Eur. Phoenn. 
802. ubi Valckenarius yeQipcu corrigit contra regulam. Nam 
verba hujusmodi nou declinantur ultra imperfectum nisi lite- 
ram beta praecedit diphthongus ei ut leiflto Xelipco eleiipct 
Macrob. de differ, verb. p. 724. elcpd-jj eifirjTcti Hes. xcctcc- 
GT£L\pat Sophocl. etc. sed aTs/a^ofuvog solum praesens ha- 
bere animadvertit Sch. Apoll. II. 56. cetera imperfectum non 
excedere docet Herodianus in libro de Aclitis Cram. IV. 338. 
II. 412. Choerobosc. Epim. p. 62. et 498. quare G£G?]fi£uoTac 
to eGeqD&i] TiaQa Socpoxlst xal IlXaTcovi et ctfiaQxavovGiv ol 
XeyovTsg ' e()Qe^cp&r}v p. 17. et 498. c Pe(.icp&r]vat tamen He- 
sychius alicubi legit idemque 2£\paG&ai Gecp&tjvai &av/LiaGai. 
Sed plerumque haec tempora formautur a Gefil&iv et Gefiateiv. 
§. 2. In puris secundae classis praeter ionicum tqccttco 
alpha non reperio sed saepissime epsilon enco, svercco, pXenco, 

6q£7TO}, XiTVtO, TZQ£TttO , Q8TIC0 , GXSTECO , TQSUCO. Nam He~ 

sychii glossa KX&tzel TioqeveTai (tzov?iq£V£tcu1) em&v[.i£i 
l^anaxaxai quo pertineat, ex parte tantum perspicitur ex Sch. 
Od. XXII. enUXonog OQ£xxixog, xX&nxuv yccQ to £7ii9v/ii£iv 
(r&v aXXoTQuov) et ex latino clepere. Eta duo habent gi^tcco 
et Oi]7T£L \p£vd£xai, Qrjncov xoXax£vtov d-avf-iaUov, unde te- 
Srmu pendet. Iota unum et id soli Hesychio testatum ^xirzu 

VVGG£i, KviTZUV (xVl7l£Lv) G£i£lV VVGG£IV 9 quibuS paullO pOSt £ 

accedit gxvLtxtei , similisque est nominis discrepantia Gxlxp et 

3* 



36 DISSERTATIO II. 

oxvlip, sed GxlfiTtTco, quod Matthiae ad Hec. 64. cum aamco 
confert, totum diversum est. Diplithongus duobus se insl- 
nuavit Isinco et zqsltzco, quod et £qltuo scribitur Apollon. 
Synt. III. 31, 277. EQLipai xaiaQQLipai, £QLipL/Lia mwoiftcc 
Hes. Ceterae vocales non emergunt. Terminationis non purae 
sunt &aXrzco , Xa^inco , slrcco , [i&Xttlo , £qtico , leQTtto , n£{.mio. 
Hesychius adjicit Kv.qtz£iv tzXtjttsiv, liaQneadai xa&aiQ£iv, 
quarum significationum neutra propria et primaria videtur 
sed potius ea quae in latino carpere et calvere id est vellere 4 ) 
apparet; nam decerpendo et stringendo purgantur immuuda, 
et purgandi verbum transfertur ad verberationem ^Exd&tjQe 
evvTTTe Hes. 

Adnotamentum. Etiam horum verb orum multa labia- 
lem extrinseeus acceperunt. Qfaco enim a Sato ortum, de 
quo dixi in Parall. p. 47. BXemo et Xevooio ylavooco, quae 
EM. 652, 5. recte componit, antiquum lata cognatione attin- 
gunt. Tq£tico verto, cui vicinum est GTQiyca torqueo, non 
adeo longe distare a tqeio tero unde Teqeoasv szoqvcqgg 
Hes. infra faciam clarius. 'Pinco cum qlco consociasse vi- 
dentur Grammatici qui 7i£Qi^()r]drjg interpretantur neQiQQveig, 5 ) 
nam ab hoc ixEQiQ^ercriQ vix qnidquam differt et inclinata 
labentibus et defhientibus simillima sunt, sed alii neQieQQif.i- 
Iuvoq et TC£QiQ{)ccy£is reddunt, quod aeque quadrat, ^iinco 
a Xvco profectum esse, quia liber (lircog) de arbore delibre- 
tur sive reluatur J. Scaligeri fuit opinio, de qua existimet 
quod quisque velit 6 ). Ad explanandum axenco Schneiderus 



4) Hinc calvus i. q. vulsus, cavillus, cavillari et Iongiore ambitu 
calumniari a propria significatione vellendi translata ad vexationem, 
obtrectationem ; neque alium intellectum habet carinare. 

5) Parall. p. 156. ubi addara TlQogicXrj^g y.cdeaa/utvog Hes. in 
adverbium nQogzXrjfirjv mutandum esse, et apud eundem pro ^Emy.Xe- 
rvdctg Xafl-Qct utieX&cqv scribi oportere ineyMvrjOccg ut txXwrjacti et dia- 
XivrjGcu dicitur pro diuqwysZv. Adverbia saepe participiis explicari 
ostendi in Parall. 156. et sic pro ''Evqa^cog lyyQuxf/ag Hes. scribendum 
esse patet tyyQacpag. 

6) Erotianus ^ExXanrjCferai avzi tov ixyXvcprjtisicti xal Ixytvvri&y)- 
OSica. *AQiGio(f<xvrig Iv rr\Qvia$y (n. XVII.) q^fxccig ovv iyco Pqo- 
twp anaviag ixXcm^rat , quae fortasse sic scribenda (ptjfj ovy iyco 



<Y7- 
Cap. II. DE VERBIS LABIAL1BUS. 7^ 

fingit cascum quoddam axico, uncle axevt] 7 ), oxid, oxoiog, 
Gxrjvr] arcessit neglecta Hesychii glossa KJco axiipac, quae Jj***'*> 
tamen, ut nuuc est, nullum usum praebet. Nee niultum con- 
fide Buttmanni conjecturae noenco a ntQco repetentis Lexil. 
I. 19. c 'Enco et ivenco tarn siniplici natura constant ut nihil 
ulterius quaeratur. Sxvlnoj sive oxvlnxco cum xvdeo xvlico 
cohaeret. Jam ut ad ilia vemam , quae duabus innituntur con- 
sonis, -fralnco cum $alvxQog, aXvxQog et cum aXea (Parall. 
12. et 127. Prolegg. 345.) tantam habet significationis simili- 
tudinem ut pro coguato liaberi possit. MiXhco Piudarus 
naQ£xvf.ioXoyel quum dicit rioXni) ^lelhov 01. X. 99. udd(.inco 
quiii a Xdco Xbvgglo yXavGGco defluxerit, non dubium habetur, 
nee raro in unum conftuunt utrinque derivata Xatinqog et 
Xsvxog v. Jacobs, ad Anth. 559 sq. Latini verbi carpere, 
quod graeco xdqnto apposui, brevior forma extat carere id 
est carminare vel, ut germanice dicitur, kardaetschen a car- 
dis, quibus ad earn rem utuntur lanarii. Hinc sursum euntes 
ad commune his omnibus deducimur primitivum xelqoj, cui 
Latini addiderunt labialem ut xqovoj crepo, GxdXXw scalpo 
et fortasse Graeci ipsi, si xQcofiog et xQwftlov sive xQconiov 
falx sive securis recte hue referimus. Teprcco Philoxenus 
attigit in libro de sermone Romanorum EM. 737, 20. ol ccq- 
%aloi zd fiiv aijdrj xal XvnrjQa and tcov ipv%QuJv wvofiaaav, 
to oxvyelv drib Trjg ^zvyog fjneq ipv^QOTazov £%ei vScoq, 
xal to cpofiog xQvoetg' and de tcov &eq{icov zrjv TeQiptv &aX- 
tzcoqijv eXeyov xal to TeQneoSai laiveottai s ). Hie ergo non 



( — — ) Pqoiiov etc. dico igitur omnes hinc progenitos esse, hoc 
est ex ovo primigenio quod in Aw. 695. celebratur. Sed quid tan- 
dem est illud apud Hesychiuin Aanr\vai XamG&ijvccil A Xdnzo) glutio 
fortasse > nam Xutilxtqik dicitur r\ d-iXovaa svco/HG&ca, XaniCea&cti au- 
tem zo dXa^ovsvead-ai, heluationi vero conjuncta esse solet divitiarum 
et potentiae ostentatio et jactantia, unde est ilia Cleonis in Arist. 
Eqq. 354. oratio &vvvua &6Q[j,d xeiza(paycoy — xatiaXfidco) zovg Oxqo,- 
ztjyovg , Xd(3occxag xcczcafctycov MiXrjGiovg xXoy/](J(o etc. 

7) Hanc qualemcunque conjecturam stabilit quodammodo nomen 
oxto&iys.r) in Inscr. Corcyr. n. 1838. b. et oxed&iv in Tenia n. 2344. 

8) Sch. Pind. P. IX. 65. zd dni]vr\ xolg ipv%Qoig nccQaftdXXovOi, 
zd de 7iQogf]i/rj xolg d-€Qf.ioig did %y\v y£VQ(x£vi)V §id%v<5iv. Hesychius 
Auto diayjco xheQ^aiyco ' zd ydQ nqogr\VY\ zoig &6Qfj.otg naQ^uXXoy. 



38 DISSERTATIO II. 

solum teQTtco a d-alnco sed utrumque a -d-egta arcessivisse 
tj\ i . ^wjUvsyidetur , unde d-cxQGog repeti solet. Et quam arete haec inter 
Hhj se cont i n £ ant apparet ex Julian. Or. VIII. 243. d-aXntoQ-q xai 
zeQipig et Christod. Ecphr. 166. i^dkuezo xaQ/nati &vf.iog. 
Alii tamen diversam ingressi sunt viam: TaQneoSai f.ie%d- 
d-eolg eozL naQct to tq£tv€o&cu EM. 753, 39. scilicet quia 
fj rjdovrj exTQSTisi tov dioviog Sch. II. XIV. 314. vel quod 
audyei tcov Ivtt^qcuv Sch. II. XIX. 513. quod quodammodo de- 
fendi potest comparatione synonymi ^alXazieiv. Hoc enim 
Phrynichus Eel. 363. pro T&QXptu xal naQctyayelv elg evcpQo- 
Gvvijv dici testis est cf. Orel!. Suppl. ad Nicol. Dam. p. 7. 
Attamen argutius videtur. Sed etiamsi tsqtico et tq&tclo na- 
tura diversa sint, tamen fieri potuit ut aliquis pro tqstico tra- 
jectis consonis diceret tsqtcco, quomodo Hesychius accepit 
TeQuwf-ie&a tq£7tlo{.i6$cc , et ut contraria metathesi tsquco 
verteret in tq£tico id quod ab Homero saepius factum esse 
statuunt Scholiographi et consentit Buttmannus. Neutrius 
tamen rei documenta habemus indubia; nam neque Hesychii 
auctoritas sat gravis et homericorum locorum sententia con- 
troversa est. 9 ) Alioqui pro tqstico dici potuisse t€Q7ico ap- 
paret ex derivatis aTQcmog et aTccQnog, °!ATQorcog et lATaQnco 
Parca Sch. Od. VII. 197. Hinc deducor ad ultimum hujus 
generis eqtzco serpo et repo, et ad similem utriusque linguae 
discrepantiam in rapio ctQTid^to, cujus primigenia forma aQnto 
colligitur ex participio aQTva/nevT] aoristis asigmatis eilcc, 
since, ijvsyna adnumerando et ex nominibus ccqtci] hirpus et 
irpex v. Scalig. ad Varr. IV. 95. 

§. 3. Tertiam labialium quae in exitu habent, pleraque 
pura sunt, duo per alpha yldcpto et yQacpto, quinque per e 
quae Theognostus enumerat p. 138. deepco, azeepco, oTQecpw, 
TQecpto, tpicpco, tacite praetervectus sQecpco, fortasse quia pri- 
mam vocalem praepositivam esse putavit v. Diss, de Prosthesi 
c. II. Praesens veepco, quod nostri Grammatici receperunt, 
Herodianus in libro de Conjugationibus inscripto inusitatum 



9) Nirais inepte ilia conjectura transfertur ad Od. VII. 279. /ai- 
qos uzsQnris — od-zv ovx tju TQdTiijvai xai £y.(pvysTv et ad TBQmxiQavvog 
6 TOVS hdVlCovg T(£ Z£QCCVV(p iqm(tiv Sell. II. VIII. 1» 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 39 

fuisse docuit sed hinc fluxisse perfectum vhocpa Theogn. 
1. c. Cram. III. 395. Eust. 127, 32. Ex penetralibus litera- 
turae Hesychius protulit l Ficpei dsdoixs XvtieI cpQovxiQzi, 
Keczaifj£q)ei xazaoxozl^ei' ipsqjccg yaQ to oxoTog, idipecprfg 
acpQovTiGzog, a/Liefojg, 10 ) quae significationes facile inter se 
conciliari possunt; nam ovvvegj^g et ovvvevooDtog dicitur de 
tristi et meditabundo v. Kayser. ad Philostr. Soph._324. — 
Ta dice tov Tjcpco diovXXafia dvo, to fitiv dice tov rj vr}(pio, 
to de dice Tijg ei veicpco to %ioviQlo Theogn. 1. c. quod quum 
recti us viepco scribatur 1 1 ) nee satis fidei habeat Hesychii 
scriptura Jeigjo^ievog iprjXaqDijOceg , unum relinquitur illius 
terminationis specimen aXeUpto. Praeter vicpto duo leguntur 
sed pariter dubia yQicpco et xviqjco, illud in Hippocr. Prorrh. 
I. 171. T. I. aXyrfjiiaTce nQog vTto%6vdQiov yQicpojiisvce, pro 
quo veterum nonnulli, ut Galenus refert in Comm. I. 127. 
T. XVI. yQirco/iieva scripseruut, codices autem Flor. et Med. 
yQi(pco(.ieva praebent, sed barytonon yqicpto vel yQinco con- 
firmat Hesychius reyQiqDiog Tcug %eQolv aXoculv, qui aut eXcov 
scripsisse videtur aut aXcov, cujus forma media 14Xovvt(xi 
xQccTovvTai ab Hesychio affertur, activam Etymologi thematis 
loco ponunt. Quippe capiendi significationem habent yQinevg 
piscator, yQiniteiv piscari et universe capere, yQimo-^cc ca- 
ptura sive lucrum, dvgyQirciGTog Ephraem. Caesar. 3312. in 
Maji Nov. Script. T. III. homo tenax vel nimius in captando 
lucro. His jam Salmasius de Mod. Us. p. 353. contulit ger- 
manica greifen, griepen, to gripe, et porro apponenda viden 
tur herciae nomina xqccodcc et ayQicpi] v. Prolegg. 295. et 
ayyQicpiov harpago aliudve instrumentum hamatum quod Co- 
raes Atact. I. 8. cum praepositione compositum putavit; qui- 



10) Diversum huic ipsopa) Theognostus p. 13, 11. interpretatur xtv- 
nia propter ipocpos, puto. 

11) NeCqxo dia Ttjg ei, ££ ov ytyog, ar\^ia(vsi to (Jqs/0) ' yicpco to 
%iovitfo 6ia tov i Sch. A. ad II. I. 420. sed etiam hoc saepe per ft 
scribitur v. Interpr. ad Thuc. HI. 23. ad Paus. VIII. 1§. 2. Jacobs, ad 
Anth. p. 67. idque Bekkerus Phot. Bibl. CCXXIII. 348. (212) sine 
codd. edidit pro riopco ut Falckenburgius Nonn. Dion. XIX. ^3. for- 
tasse ex Paraphr. IV. 175. ubi retopwp idem significat quod GneiQiov* 



40 DISSERTATIO II. 

bus omnibus convenit participium ygmoftsva, quodHippocratis 
enarratores ortaoftcodcog ovvslxoiteva interpretantur. Alterum 
legitur in Herod, n. Mov. 43, 33. sQevdto eQsv&uo, xv7]$co 
xvr}&uo, xvicpto xvicpuo. Sed suspicio est ne tertium exem- 
plum, quod EM. 116, 15. in enumeratione similium omittit, 
ex dittographia natum aut xvijcpto scribendum sit ut in Gloss. 
Prurit xvijtpei, ubi quod Piersonus ad Moer. 41. reponit 
xvrj&ei, ob diversitatem significationis parum convenit. Sub- 
sequitur Qocpetv cog yQcxcpsiv xai Qocpovaiv cog yQacpovoi Ae- 
lius Dionys. ap. Eust. 1430, 37. sed hoc in aoristum cessit 
v. ad Aj. p. 181. Adn. 10. In vtpco tria exhibet Theognostus 
1. c. et Theodosius Gramm. p. 72, 28. ylvcpco, axvcpco, xvcpco 
totidem omissis dQvcpco, xvcpco, xQvcpco. De primo Eustathius 
p. 1295, 30. Sqvtctco xal dQvcpco ditpoQeiTcu, sed hujus au- 
ctores nulli nisi Lexicographi: ^AnodQvcpco cmodeQco, Suid. 
^/Qvcpeiv TVEQaiveiv, jQvcpoftevot TtEQatvoftevoi Hes. ubi non 
adraodum necessaria videtur Dindorfii correctio decpetv de- 
cpoftevot, quandoquidem Sqvtvtsiv non longe abest a dgercsiv, 
quod ad concubitum transferri apparet ex Aeschyleo cofto- 
dQorra v6f.itf.ia id est nuptiae , quibus puellae crudae prae- 
florantur dQenoviai, et ab eodem dgvcpstv productum est 
dQVftaxTeiv, quod Pollux inter verba futuendi refert. Home- 
ricum dftcptdgvcprj EM. praesenti adscribit, alii aoristo; nee 
certius IleQtdQvcp^ drto^eoj] Hes. Secundum xvcpco seculis se- 
mibarbaris increvit v. adAj. p. 450. tertii imperfecto poetae 
posteriores utuntur aoristi vice. 'Pvxpat (jocpPjoai, 'Pimxai ol 
c\va()QO(povvTsg praesens habent Qicpco inusitatum ut $6cpco, 
cui similem sorbentis sonum exprimit Qotfidco. Litera to hoc 
genus non intrat; raro diphthongi, velcpco, de quo dictum est, 
oYcpco 12 ) et olovepto, quod Hesychius s. Jtolovcpcov atticum 
perhibet. 13 ) Non pura reperiuntur tria, alepco, cujus exempla 



12) Gramm. Cram. I. 330. ta anb trig ol aQ^ofxeva £%ovtci [xsrccgv 
Ov/Mficovov , el pay naQoc bvoficaog y, nEQiOmoviai — ei cJf /urj ovitog 
€%8i , ftccovvaTcii ofy (o , ol'cpco , cap ov zb c(qiOtcc /(okbg ol'(f£i. Sed hoc 
plerumque oiipw scribitur. 

13) Apud eundem pro KcticSgct nsQie'gavct scribendum est zcaco- 
Aoipcc. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 41 

omnia dubia sunt praeter ^dlcpsig svQiGxeig, * 4 ) ' ofmpco et 

XCCQCpCQ. 

Adnot amentum. Jam ut de formatione dicam, tribus 
illis, quae teuui quodam soni et siguificationis discrimine 
distincta sunt, yQ&cpco, yldcpco, ykvcpco, veteres Eust. 15G4, 19. 
commune assignant principium ygdco id est rado rodo ; quod 
non improbabile dixerim. Neque falli videntur qui decpa) cum 
dsvco Slsqoq comparant consonam adventiciam putantes. Ean- 
demque literam dubito an Gzyscpco non propriam habeat; mu- 
tatur certe in ag'iiatis GZQaftog 1S ) et oxQevyco v. C. III. §. 1. 
penitusque evanescit in GzeQoip, quod equidem simplex esse 
arbitror ut juigoip (/uoQzog) a GzeQw sive gzqeoj ductum cum 
significatione torti et volubilis; certe gzeqoxJj hyvvg apud 
Sophoclem nihil differt a hyvvg oiQofiilog in Dosiadae Ara 
I. v. 5. quod epitheton pluribus verbis explanat Apollonius I. 
438. liyvvg TioQcpvQsaig eMxeGGiv cuggovgcc id est gyros 
agens, wirbelnder Ranch. 1 6 ) Tvqjco non incommode a S-vco 
fumigo repetas. OYcpco et otzv'uo fortasse paronyma sunt ab 
bni] hoc est ab ea corporis parte unde scorti epitheton (3oq- 
poQonri ductum est. Cetera omnes eruendi etymi conatus 
eludunt. Eorum quae duas in exitu consonas habent, unum 
fis/ncfojiiai ex comparatione nominis /tuoiiiog posteriorem foris 
assumtam habere colligitur; priorem alterum o^cpco unde 
compositum 7roz6{.ig)si Hesychius explicat nqogotsi et b^cpr] 
bdi-irj nvoii* His enim literam p extrinsecus insiiiuatam esse 



14) Grammatici etymon literae primae tractantes modo cdipslp 
scribunt, modo I'dqeiv Apollon. Synt. I. 3. p. 13. et al. apud Goett- 
ling. ad Tlieodos. 207. 

J 5) Zrqefikov ol ncdctiol CTQufiov Xsyovaiv Eust. 206, 30. hinc 
strebulus et stribligo, quod in Gloss, tortiloquium exponitur. 

16) Etiam gxeqottt] sive aoxoanr] tortum aliquid significare decla- 
rat Hesychius vocabulis axQonrj , axQO(pr\ et gxoqxicx (quasi stortium 
dicas) unum subjiciens interpretamentum ccaxQcmrj, Ujneus vertex quern 
fulmen vacant Lucret. VI. 297. Eamque speciem exprimit aisQonrjg 
slmsg Aesch. Prom. 1085. et nvQbg ^oa/xQv^og Id est fulmen khxxio 
Pogiqu/o) nqoqsfiqsQEg Athen. X. 453. E. Al xov v.anvov nsoiGxQo- 
(fed nc(Qa xolg 7iQiY[taig 7il6y.af.iOL Poll. II. 27. nlexxapr) xanvov Arist. 
Aw. 1717. 



42 DISSERTATIO II. 

argumentamur ex similibus yQoj-icpEvg pro yqayEvg, ()p^q>Eig 
if^avteg otg ^duxExai xa vTiodrfnaia, o/nnvrj f] xQoq)r n unde 
ofiTivwg et 6fA(pvvco (avgw) provenerunt cum ops, opimo, 
ocpeklio communitate stirpis connexa; ad ultimum homonymon 
o/.iq)i], quod aliter otp et oooa dicitur 17 ) ab sua) (einelv) 
declinatum esse in confessura venit. Nee multum abest quiu 
verbum defectivum v £2ipaxo ev^axo proprie de vociferatione 
precantiura et obtestantium dictum esse putem. Hinc credi- 
bile fit oiicpco illud, quod pro o£co valet, primitus ogxo pro- 
nunciatum esse vel orcco additoque consueto complemento 
otctco. Unde quam facilis fuerit in o^co vel, ut Lacones 
dixerunt, oddco transgressio ^ perspicitur ex vicissitudine si- 
milium vlcpa), vlmco, vl^co, vtooco. Postremo oG(pQctLvo[.iai 
sigma ab oadco, labialem ab o^icpo) propagasse videtur; tertia 
consona ad terminationem primitivi oocpQcc pertinet ut in eSqcc, 
Ydqig, IdQwg, xicpqa naqa xb xvqjco EM. 

§. 4. Verborum labialium pars magna a primigenia 
forma descivit ascitu literae mysticae; quare hoc loco con- 
gregabo omnia quae in tixco excidunt, etsi non omnium origo 
demonstrari potest. Primum ordinem tenent anxto, pdrcxu, 
filanxco, yvcmxcj, danxco, ddrtxto , xccTtxco, Xarzxto, qccixxo), 
oxccTixto, otqcctcxco* Epsilo praefinita pauciora sunt xXinxw, 
TteTtxto, ox£7Txo/nai. Nam 6qstixco a poetis assumitur tan- 
tummodo producendae syllabae causa v. Jacobs, ad Anthol. 
644. Hermann, ad H. H. in Cer. 425. Xmxco mendose scriptum 
pro lento v. Meinek. ad Com. T. II. 575. et T. III. 16. ut 
pro Tiexxto saepe rtsTixto, gv^tiettto), quod antiquioribus igno- 
tum fuisse concedimus Heraclidae Eust. 54, 11. neipai crnb 
xov GSGiyTfrievov ivEGxcozog xov Ttlnxo). Per r] unum effer- 
tur Gxr]7Txco. Per iota luzco * 8 ) xvluxco, Urtxco, vinxco^ xql~ 



17) "Hliog navofMpaioQ Quint. VI. 626. non ut Zevg nav6[A,(fcuog 
dicitur sed pro nav(ony\uq vel omnituens. 

18) Theogn. p. 137. xa dia iov imco ninta), §tnt(o 9 ini(o y Itnno, 
into) to /Sa«tziw, 07Z£q ipikoutca' inl yccQ tov 7tetcH daavpsrai xctl ne- 
Qianawi, quo distinguuntur tria verba Imw thema commenticiura verbi 
tTitufMUp secundum Xtixm to /SA«7ttw, tertium iVnw, quod Hesychius as- 
servavit "T^irpca t&utjai i. q.KQipcci. 

K 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 43 

tttoJ) nlnxco, qLtito), quorum duo postrema comrauni usu 
trita sunt, caetera minus ; xov lanxco 6 evegxcoq /uovoq evql- 
gxexccl' 6 yccQ aoQtozoQ dnb xov 'iTtzco yiyovE aaxd nlso- 
vaGfiov too a EM. 464, 6. Cram. I. 211, 4. quibus hoc 
declarari videtur, praesentis unam esse speciem lanxco, aoristi 
duplicem Yaxpe et i'lpccxo* Kvlnxco in nostris libris non re- 
peritur sed auctum Gxvtnzco, dnoGxvtnu) , diocGxvlnzto. ~/Li- 
nxco solis poetis concessum, xqItizco apud Hippocratem, He- 
rodotum, Aretaeum legitur saepius modo sic scriptum modo 
XQi/unzco, nee repudiarunt rhetores posterioris aetatis v. 
Ruhnken. ad Tim. p. 105. In o Theognostus p. 137. duo 
affert xonzco xal otzxqj to plena), cujus media forma nsQto- 
nz£G$ai usus est Apollonius Synt. IV. 3, 308. Moschopulus 
vero in Diet. Att. duo duntaxat tempora usitata esse dicit 
oipofiai et copied, sed et aoristi exempla allata sunt ad 
Buttm. 258. Plura per v, ylvnxco Anecd. Bachmann. T. II. 
294. nisi hoc fluxit ex vitiosa scriptura Eur. Tr. 1297., ygv- 
nxEiv yQvnovod-ai Gvyad(.inxEG^at Hes. dvnxco, dQvnxco, &i'~ 
nzco zb xvq>Xco (scr. xvcpco) Theognost. p. 138. dQvnxco, 
y.vnzco, xQimzw, (wnxco, xvnxco. Ultimae vocalium duo sunt 
exempla dconxto et Gxtonxco, nam quod Zonaras et Cyrillus 
proponunt Atonxco (cod. Xconco) nrjdco et quae Hesychius ju^T^ 
offert JqconzEiv diaxonzeiv, dictGxonsiv, 19 ) ^HQconxei gxgj- 
Ttzei, pari omnia obscuritate obvoluta latent. Nonnulla tres 
in exitu cousonas constipant, (naQnzco, Gxtimxw, xQi^nzcj, 
Diphthongorum usum coartat Choeroboscus p. 199. et 249. 
xd eIq nzco Xtfyovza Qi](.iaza evl qxovrjevxi nccQcchjyovxai, 
nXrjv xov dvEQslnxto, sed hoc fictum ex aoristo dvrjQelxpavxo 
et dvsQeiipafitvT], cui praepositio addit significationem simplici 
contrariam. Nam ut /uvsiv significat xb xafi/iivetv, dva^veiv 
vero, quod in Thes. omissum, xb avafiUneiv Suid. et dveiv 
mergere se , dvadveiv emergere , ccpdXXEiv ad casum dare, 
avccGqjdXlsiv resurgere, eodem modo eQEiipai est dejicere, 



19) ^Qojmsiy si pro ay.onslv dictum est, a 6qkv derivatum vide- 
tur, de quo dixi in Parall. 118. si pro diaxonxeiv, cum dQino) dQvmoo 
cohaeret. 



44 DISSERTATIO II. 

aveQsliipai 20 ) sustollere et in altura levare. Duaruni sylla- 
barum numerum quae egrediuntur, aut paragoga sunt ut %a- 
lertTw et alia quae in libri secundi parte altera proferentur, 
aut aliqua affectione contacta, aut in utramvis partem in- 
clinata. Ita lamco Schol. Prom. 365. ex c mrco dilatatum 
censet et ex his Doederlinus Synon. T. V. 63. icio et jacio 
nata putat, sed pro diversitate significationis idem et ad ant to 
traduci potest v. ad Aj. v. 700. et ad ao c lrj[,u ut IdXXto. 
Nee dubium quin xoXdrcTco principium habuerit monosyllabum, 
sive id xotctco, fuit, uude xoXagjog v. Prolegg. 292. sive illud 
ex quo xolXog xoiXaivto coelum. Si sQeqjto epsilon prosthe- 
ticon habere conceditur, de synonymo e^Ww siremps lex 
esto; alterum sq€utco 21 ) carpo sunt qui cum ctQnd'Qto et 
germanicis raffen rupfen cognatum existimeut; et hue etiam 
Schol. II. XX. 234. aoristum dveQslipao^ai refer unt probante 
Matthiae Gramm. I. 579. Epenthesi syllabica adaucta sunt 
Gxrjvlmto pro gxvItitq), et GxrjQimo) pro GxrjrcTto, prosthesi 
vero bXonxto pro Xenco. Verbi xaXvmto stirps relucere vi- 
detur ex adverbio calim sive clam et verbo celare, nee mul- 
tum differunt itdXv^, xeXvtpog et quod Schol. Arist. Prut. 27. 
subjicit xXeutrjg dixb tov xaXvuTto ervf-ioXoyeiGd-ai doxei. 
Paragogis adnumerari oportet GxoXvrtzto, si a gxoXov sive 
gxvXov derivatum est; ut in Lex. Rhet. ap. Eust. 952, 9. 
dicitur : GxoXimxaiv to aqiaiQeiv to depict, nee aliter statuen- 
dum si a xoXog et xoXoveiv, quo verbo Hesychius in illo 
interpretando utitur. In Nic. Ther. 229. ubi de serpente lo- 
quitur yXcoGGfj Xr/^id^tov vedxip GxooXvnTExai ovQtjv, planius 
est quod Schol. h. 1. scriptum invenit gxwXlvetcu curvalur, 
sed ad analogiam accommodatius foret oxoXiahzTai a gxo- 
Xiog ductum ut rusXialveGd-ai, wQialv£G&ai. 

Adnotamentum. Literam t praeter niitTw ascitam 
habent omnia quorum originem aliquatenus perspicimus, unum 
mediae subjunctam fiXdriTto, cetera tenui vel aspiratae ut xXe- 
TtTOJ , dgsTTTco , ccTtTco. Duo autem cum eo quod consona 



20) In Orph. Arg. 292. Iwbv ap^QsixjjaaOe nbvov nescio an 
ayaQQixpaade scribendum sit. 

21) Activa forma tQimo) usus est Nonnus XL. 306. 



Gap. II. DE VERBIS LABIALIBUS, 45 

ful ci unt ur etiam vocalem mutant evenco svltitco, yemo ()l- 
tttco 22 ) EM. 704, 57. Theodos. Gramra. 72, 33. unde pen- 
dent nomina Ivoni] svitv/] , Qonrj qltci'i , eoque modo non 
sonus solum ingTavescit sed significatio' quoque. Sch. Od. 
XII. 266. iviTtrj fj dice loycov l'mzh]%ig dud tov evvensiv. 
Eust. 1387, 32. xb fiev hvineiv avxi xou cmltog key sir, xb 
di i£ ccvxov IvItixbiv xal hloaeiv xovxo ov drjldl, qua ratione 
iGxo) differt ab lyco, neque opus est diversa comminisci 
etyma. 23 ) Aliud liujus duplicis tropae exemplum praebent 
dQeruoj Sqvtixw, $i]nto Scotcxco. Sunt vero etiam quae utram- 
que consonam assumtam habeant decay (decico ddttay) ddrtxay 
cog xvecay y.vduxco Eust. 615, 10. avco anxco incendo, neque 
fide alienum damxeiv et xsd^rjrtevai a -9-aoj originem trahere 
v. Parall. p. 47. et 127, Qduxco tlccqcc xb dto EM. 442, 56. 
quod confirmare videtur Schol. II. XXIV. 83. sLdxcoveg xb 
ddnxeiv Ti&r^ievcu cpaoi, et nomen d-rjxrj sepulcrum cf. Parall/I^iJ^* 
426. sed pugnat cum ceteris exemplis, quae alpha in stirpe 
habent. Nee satis facit Hemsterhusii consilium ad Xenoph. 
Eph. p. 202. veteri lingua ddfteiv, &cc7t£iv, ddcpeiv, Sdnxaiv 
nihil aliud est quam terra obruere, nam hoc totum conje- 
ctatione nititur. Sed fortasse Hesychius adjectivum a&cmxog 
ex vero interpretatus est axavoxog proprieque dicitur illud 
tcvql &ct7iT£iv igni coiicreiiiare a xvodco ut bustum xv/tifiog, 
quod EM. a xvcpco repetit, unde Quxpag xccvoag, 'YneZeS-vrcxo 
yjy.ccvvo Hes. 2 4 ) qua ratione ejusdem glossa Tovrpog xdyog 
defendi poterit ab Ahrensii correctione x-bepog pro xdcpog de 
Dial. Dor. 126. manetque verbi memoria in novitio Latino- 
rum sermoue stufa (etiive) id est Irypocaustum, vaporarium, 
nostroque stofen, quod est culinae vocabulum significans lento 
igne coquere. Vocales autem a et v in formatura vocabu- 



22) Philostr. Imagg. I. 2, 766. y.a&tvdsi to Tioogtonov inl to Greo- 
vov qCxpcg. 

23) Ruhnkenius Ivimoi ab Ttioj ortum putabat, cujus unicum 
exemplum "E^lttetcu ixmi&Tctt Hes. tollitm* Kuesteri correctione l|«- 
novicu. Nee simile videtur vety.eTv, quod Buttmannus illi comparat. 
Ba&iv quoque modo dicere, modo male dicere, increpare signilicat. 

24) KcaiOvxpag TTtQienvavGag Hes. Vossius scribi jubet nsQiixav- 
accg. Propius est neqi^iplevGag. 



46 DISSERTATIO II. 

lorum permutari quam non sit insolitum, dicam alias. Gum 
&qj ddnxta Eustathius 1746, 15. comparat xvco xvdnxco, /?w 
fidnxto xb ef,ip i fiasco , §co qcctitco xb elg qtoaiv ayco 26 ) ad- 
scripto Herodiani nomine, cui non omnia concedimus sed 
modo primum. Aditxco non aliunde pendere sed sonum na- 
turalem canurn bibentium exprimere videtur; nonnulli tamen 
rimantur altius. Adcov ol f,iev ftlencov, ol ds Idjixcov zfj 
ylwoorj Hes. Verbi oxdnxco etymon vocalius fuisse colligi- 
mus ex mobilitate consonarum finalium: Kaiexog oQvy/ncc id 
est xdrcexog, SxdlXovxeg oxdnxovxeg, Sxallg oxdcptov id est 
oxcmdvi] Hes. 26 ) Verbi xdnxco traditur thema scholicon 
xdrto) xb Ttveco e§ ov xdnog xb nvevfAa xai xanvog Eust. 
541, 45. sed xdnog non raagis legitur quam xdqoog et xa- 
q)£to, a quo perfectum xexaq)i]wg derivatum dicit p. 1281, 38. 
id autem e xexacpa ortum volunt per anadromen ut dovTreco a 
dedovTta Sch. II. V. 698. Sed Herodianus pro anadrome 
substituit tropen consonae tenuis in aspiratam: xexartrjcog 
ydq q>r]Oc xb dvdXoyov Eust. 561, 12. fortasse ob earn cau- 
sam quia tenuis apparet in xcltcvggo), aspiratae vero nullum 
est certum indicium; nam xexrjcps Tsdv^xeEes. 27 ) ad xrJTTO) 
referendum potius quam ad xijcpco ac nescio an eodem tra- 
hendum sit quod post xanv^dvovg legitur Kcmvoov xd nv&ov- 
%u, a Musuro autem in xanvbxa nviovxa conversum est; 
etenim aoristus esse videtur xcmovxa ex serie scriptus. 
Kvdrzxco sive yvdrtxaj a xvdco ortum jam attuli. Et a simili 
principio natum esse xdfinxa) sive yvafiuxco cognosci licet 
ex nominibus, quibus significatio curvi subest, yow yvv§ 
yvvitexog, xvrfrii] suffrago, xv7]/,wg anfractus, yvcefyiog, yvv- 
&og. Sed primigenia forma mire variata est; Epim. Cram. I. 
103. xb xdf-iTExto ovvri&eg xdlg nalaiotg Xeyeiv, otisq iv 



25) Sic etiam Anecd. Bekk, 766. 

26) De duabus consonis initialibus ad extremum sigma remansit 
solum : xt,aniov to liaya^iov Schol. Theocr. IV. 10. et sappa axatplov 
Gloss. Graecol. quod superest in Unguis romanicis sape, zappa. 

27) Idem Eyxanzu ixnvel, ubi sy scriptum est pro ex ut 'EyyXa- 
(prjvca iyyXvcfrjyca EM. eyyovos pro sxyovog et similia v. Buttm. 
Gramm. p. 17. 



Gap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 47 

ovv&eosi avev tov ft, aveyvacpf}?] xal sTiiyvaipe. Haec syn- 
theta apud Homerum quidem in omnibus libris per p scri- 
buntur sicut simplex yvajimTco et yva^irtTog et quae posteriores 
poetae hinc composuerunt ayvaiimog, TtoXvyvaf-iriTog etc. Sed 
earn literam necessariam non esse arguit naQccyvcapag Coluth. 
239. quod codd. praebent pro naQayvarixpag praeterveclus 
et adjectiva ^lAxvanxog axaiaxXaGTog, Eyxarcrj eTiixaQGia^ 
cui quae deest consona, eadem carent xaf-iTcxto, ya/nifjog 
(yavoog) ya(.icprjh] ttccqcc to xexa/uydai Sch. 11. XIII. 200. 
%ctfii6g sive %af}6g hamus, camurus. Mciqtitlo veteres modo 
ad ccqttco revocant, modo ad /ttaQi] f { %eiq, et aoristo ^larrhiv 
literam ^ exemtam esse volunt Sch. Hes. Scut. 231. Nostra 
sententia primitivum est (.iccco {iaiopai, unde /itaoao&ai igjd- 
ipaod-ai Sch. II. XVII. 564. et arrQOTifiaoTog 6 avinacpog 
Sch. II. XVI. 564. XIX. 263. Huic se insinuavit labialis ut 
&aia &rj7Ta), dqaco (aTTodidQaGxco) dQcmcov dQcmexijg et in- 
super rho ut GTtavog GizaQvog, xvxav xvQxavav et id genus 
alia. 28 ) Sic igitur natum est MaQipai ovllafielv et cum 
metathesi Bqccteteiv io&leiv, to gt6{kxti h'lxeiv ut /iioQTog 
@QOTog. Kkinxio et xqvtctco, quae interdum idem valent 29 ) 
num qua inter se et cum KXtodig xlertxrjg Hes. affinitate de- 
vincta siut, res disputabilis est. ^xinxof-Lat Hemsterhusius 
cum Gxerrco, Schneiderus cum specio conciliat. Verbi %qei.i- 
TiTO(.i<xi prima stamina continet latinum screo. Alnxto unde 
creverit apparet ex perfecto Izlh^iai. Nonnullorum utraqiw 
species inveteravit xvaco oxvitztw* ) xqUo xqltctco, dvco dv« 
TiTcj, nlrcTO) vero a thematico nixw ortum, unde I'tvetov 
et noT^iog casus, quae ultra Schol. II. IX. 2. fingit new (nisi 



28) "Aipoqdiov to <xcf)63ev/Lw Sch. Nic. Al. 139. &i>QOog 7iccqk to 
&v(o Epim. Cram. I. 201. ut &uo&Zcc, TciQcpavg XTSQiCjrjg pro rctcpsvg, 
ZTOQpd£eiv pro CTO§dt,eiv Hes. etc. quorum si Doederlinus in Synon. 
II. 53. recordatus fuisset, non negasset a spuo duci potuisse spurcus, 
cui prorsus convenit sputatilicus ccnomvaxog. 

29) Klinxovaa yd/uov Pind. 01. VI. 60. Schol. xqvmovaa expli- 
cat; aylcdr]V exXsme Anth. I. 10. v. 63. pro h'xQVTtie, clepere se pro 
XQvmso&cu Seneca dixit. 

30) ZxoCxjj ipwQct Hes. sive recte scriptum est sive pro axfy vel 
axvt^, certe non aliam stirpem habet quam xyrj(fr) et xvuog scabies. 



48 DISSERTATIO If. 

nkco scripsit) ad explicandum dearth wg. Synonym a sunt 
et ejusdem stirpis QQavoai &Qvxpai Hes. d-Qvnxeo&ai elg 
$Qavo[.iaxa Plut. Place, Phil. IV. 119. Nlnxco and xov vto 
xo Qsco Epim. Gram. I. 291. hoc est a veco, quod alibi appro- 
bavi- Synonymon Qvnxco unde ortum ceperit, a Suida com- 
perimus ^tzoqqvsl anoQQvnxec anovlnxei, quod si verum est 
qblv et QvnxELv sic inter se juncta sunt ut fluere et luere 
lavare. Verbi yQvnxeiv forma principalis emergit ex aoristo 
eyqvnov et ex adjectivis ygvnog b enixexau[,tevT]v xrjv Qlva 
£%cov' (wfibv yaq xo ere ma (.in eg nagd xoig ^ioXevoi i]xoi 
Qaiflov EM. Ex tribus autem labialibus cur modo hoc inserta 
sit, modo ilia et quae sit cujusque verbi maxime propria et 
quasi originalis, res omnium involutissima est. Pro &Qvnxco, 
xQvnxco, xd^nxco posteriores substituerunt S-Qvfito, xQvftco, 
xd^to, Romani cambio et campso and xov xdjuxpai Prisciau. 
X. 52, 510. gamba f\ xafinxrj xov oxeXovgYeget. sed tenuis 
remansit in campus, cujus graecam originem indicat Hesychius : 
xa[.moglnnodQ6{.iog2ixeXoi, ubi SLUilnnodQO/nog scribendum 
aut potius xa^inog id est eques, qui equum gyros variare 
cbgit, a xaf.inxeiv flectere unde flexumines appellati sunt. 31 ) 
lidem Romani Xdnxco mutarunt in lambo, xvnzco in cubo, 
alias servata tenui clepo, repo, apo apiscor id est eepdnxo- 
liai contingo assequor v. ad Aj. p. 313. eademque remanet 
in graeco dndxi] v. Prolegg. 370. sed aspiratae cedit in re- 
duplicato rjnacpov (ut r]xa%ov) et acpaQ and xov anxco Sch. 
Od. II. 169. Nee solum systoechas mutant sed etiam guttu- 
ralem substituunt nenxco coquo, xgenw torqueo (trapetum= 
torcular) lelfito liquo (limpidus liquidus) Xelnco linquo, enco 
evenco, enoiiai sequor, inseco, inquam v. Santen. ad Terent. 
l**vi>*. Maur. p. 226. cplipco fligo. 32 ) Et hujus modi antithesis in 
<*i r-P^ graeco sermone~"exempla sunt MaQipai ovXlafielv et Bgdgai 
ovXXafieiv daxelv xaxantelv , Bqaxelv Gvvievai (animo com- 



31) ldxcijLi7ii6d()0[,ioi ol sv&sTg (3q6{aoi) xa^inol dk Iv olq antdi- 
dsixio y.afint] r\v nsQied-eoy Hes. 

32) Ninguo fortasse a vttfn ut stinguo a ait£at. Sin a vicpw, id 
unicum est mutatae in gutturalem aspiratae exemplum; plerumque me- 
dia substituitur : scribo, glubo, sorbeo; interdum tenuis: carpo, sculpo. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 49 

prehendere) Bqcchsiq (ut dqaxsig) avvalg et cum hyperbato, 
quod paullo aute notavi, /lvg$Qaxavov 33 ) et dvgftdgxavov 
dvgxazavorjzov , quibus omnibus communis est notio compre- 
hendendi sive id manu fit, sive ore, sive animo, quomodo 
yoixeiv sive yQvxelv dicitur pro intelligere v. Ducang. tra- 
ductum a propria significatione capiendi, quae in yQinuv 
residet, ad intelligentiam ut ovvaQTvd&iv et ovllafielv. Ex 
eodem genere transgressionis sunt Szvipai GzvyvaGai 3 4 ) 2vv- 
Gzvtpat oxvd-QcoTiccocci, SwtGzvfiev ovveoxv&QWTiaxe frontem 
contraxit, et nomina onzikog oxzallog oculus, dQerzavov 
jQmavov /Iqdxavov et alia in Parall. 124. Nonnunquam 
5tt et go commutantur nmzco nsGGco, Ivinzco Iviggco % xo- 
tizelv et Kozzelv (xozzeiv) zvtxzbiv Hes. quibuscum cohaerent 
xoGGog, ozofiog, xozzafiog, quatere. 

CAP. III. 

De verbis quorum character est gutturalis. 

§. 1. Huic operis parti praestruam tanquam fastigium 
illustre definitionem Herodiani tf. Mov. 22. ovdiv elg yco 
xcc&ccqov diGvlXaftov ttqo zeXovg eyov SIxqovov gvv£Gzcc1[a&- 
vov (taQvvezat ' Grjfieicodeg aga zb ayco, quo edicto excluduntur 
zayco to zeivco Sch. Lips, ad II. I. 591. zqdyco , &iyco alia- 
que hujus moduli, quae compendiorum scriptores fabricati 
sunt. Idem praecipit sed angustius Arcadius 151, 5. sic ut* 
in cod. Havn. scriptum est za elg yco zcy a TtaQaXi]y6{.ieva 
vneQdiGvXXafia TiEQiGTiazai, GfiaQayco, Ttlazayco, Icdayto 
xal xad-oXov za e'xovza zo a, a(>yco, nazayco. x ) To de ayco 

33) Bquy.avov zb Xa%avov videtur latinura brassica, Bqatixi] XQanPq, 
Koa[Afir\ qacfavog xal sif-Qcc Xayava Hes. 

34) Idem Hesychius Zvpeazvcpoj^evoi avviay.v&Qconaxozsg et 2tu- 
£<w avrayayuv, quod proprie de sapore styptico dicitur sed translatum 
est ad animi contractionem ; 6xv£ai xal yeldaai joca atque seria agere 
Anth. IX. 186. 

1) Disyllabum opus est Gnaqyco vel simile. In Schol. Od. II. 67. 
anb tov ayco yivExai zb ayafiai scribi oportet anb zov ayco (dyco/uai) 
quod Arcadius y.aianly\yo{iai interpretatur. Hinc est substantivum 
ayrjfza Suet. Gramm. c. III. ubi ayaG^a corrigunt. 

Lobeck. Technol. 4 



50 DISSERTATIO III. 

fictQvveTcci. Idem p. 152. zee slg yco cpvosi (.taxQa TtaQaXi]- 
yofXBva TQatyco, cpdyco, zfiirjyco etc. pro secimdo non (psvyco 
scribere potuit ut in cod. legitur sed vel cpQvyw vel (pvyw. 
Trisyllabum (pdyo/nca Byzantii magistri una cum edo/nai, 
nioiiai inter futura GEGi^ieuo^iva referunt. Regula autem 
non solum de hac terminatione valet sed in universum nulla 
sunt verba quae alpha breve in penultima pura habent ante- 
cedente et succedente consona simplici, perpauca crassioris 
structurae fiXdfiio, yQag)to, qjSdvco, nam plerumque assumitur 
consona auxiliaris ddxvw, amw. Ac ne longum quidem 
alpha reperitur; nam pro ay to frango receptum est dyvvjui 
et postea xaxdoaw. Trisyllaba aodytiv et oaXdyeiv vitio 
contacta esse monui in Prolegg. 304. Creber vero secundae 
vocalis usus Xeyco, oxsyco, cpXeyw, ipsyto et syllabae prosthe- 
ticae accessu aucta d/Jyco, oQs'ya). His quae sunt in con- 
finio posita, producuntur ab Herodiano 1. c. p. 45. et Theo- 
gnostop. 138. &rjyio, h]yio, zjLirjyco, aQrjyco, quibus Arcadius 
p. 151. addit xexXrjyio xal nenXijyco dub xwv TiaQaxei/nivcov 
yeyovoTct. Nemo illorum novit Gjurfyto to xa&aiQto , quod 
Epimeristes Cram. II, 393. et Graramaticus de Quant, p. 319. 2 ) 
ex novitia consuetudine arripuit pro o^yco, neque nijyco, 
quod Passovius recepit propter svejirjysTo Aesop. Fab. CXLIX, 
Schaeferus autem rectius ad evsnayo^ai refert; nam i^ui]yco f 
quo nunc Graeci utuntur, ne Du Cangius quidem recepit; 
pro TTaoanXrjyov zxtzXyittov Hes. Vossius literarum ordinem 
sequens scribendum censet naqanXrixxov. In iym unum 
nvlyco, nam Xlyco to v/livco EM. 565, 9. ficticium est, semi- 
barbarum oftiya) quod codices Herodoti I. 127. VI. 14. VII. 
40. offerunt et Grammatici, quos nominavi in Parall. 414. 
iota longum habere pronunciant Herodiano, ut arbitror, assensi 
nullum esse hujusmodi verbum brachyparalecton ; quin etiam 
Apollinaris imperativo &iye pro trochaeo usus est Sly oghov 
xal xarcvov adt]v oxoxosidea Tev^eig Psalm. GXLIII. 13. pro 
verbis Psalmodi ai/scti zwv oqbcov xal xanvw&rfiovxai. Quae 



2) Quod hie addit oeGrj.ueiojTcu &iyco to 7zl7j(naCco, y.avfrrjQiov &i'ytj 
rov oQovg Xid-ofioXsTiai , sumsit ex Exod. XIX. 13. xav dr^Coy* — li&o- 
poXt]&r}G£Tai. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 51 

iota excipit vocalis, ab hac termiiiatione segregata estHera- 
clidae caiione regio quern postmodo praedicabo C. V. §. 1. 
In vyco unum est quod altius radices egit cpQvyto frigo. 
Pseudoherodianus quidem affert vvyco ewyov Cram. III. 26S. 
et huic succurrit Hesychius Nvysi x$ xivxgcp nXrjxxei, quod 
coloreni sauuni habet ut gjQvyco (pQvxxto, sed testatum non 
est. Idem et Theoguostus II. 24, 20. xqv'/el ^activei et 
^'EtQvysv s£i]Qav$r] eni Xijavqg, quod mire cougruit cum Ni- 
candri verbis xQvyr^ cf irl nvd-^dvi ?u/nvr]g hoc est ^gaoia 
Ther. 368. ubi Schneiderus suspicatur olim scrip turn fuisse 
sTQvytj d* hi Tiv9(.thi llfivr]; Arcadius p. 81. xovyrjxog xb 
TQvy6(.tsvov haud dubie xQvyw/LiEvov scripsit; nam p. 151. 
nulla proponit nisi perispomena xqvyco et oxvyco, et Hesychius 
non 2zvy£i oxQicpsxai scripsisse videtur, sed oxQsvysi vel 
axvyel anooxQEcpexai. '"Fvyco seculis citerioribus obrepsit. — 
/Ivo elolv elg coycu dioul?Mi3a ftaqviovu XQcoyco xai o L uc6yco 
EM. 721, 30. Cram. I. 390. quorum postreraum Theognosto 
1. c. reddendum pro xjutoyco, nisi is QDcoyco posuit, quo Epi- 
charmus usus est pro cpwyvvfii. I4vcoyco praetermittitur ut 
trisyllabum nee nativum sed ab avto productum ut avaooco 
Eust. 1784, 40. Diphthongi characterem praecedunt complu- 
res oYycjy GXQEvyco, cpsvyco , iysvyco et hnslyco, quod Ar- 
cadio pro gtielqco retribuendum p. 152, 3. ubi de trisylla- 
bis agitur; cousonae vero nullae nisi liquidae et eae modo 
post epsilon et iota, Felyei fiami'Qzi xqco/lhxxICel Hes. quod 
ne cum Te'yyei commutemus retmemur sequente niyrj ftdfi- 
l.iaia, turn df.telyco, ctiieQyw, oteq'/cj, egyco sive etQyto, xeyyco, 
yeyyw, g)d-iyyo/.iai, ocpiyyco, fuoyco 9 quod unum esse literae 
sigma mediam antecedents exempluin adnotat Herodianus 1. 
c. p. 22. Suspectum vero est xiyyco v. Prolegg. 516. Alias 
vocales liquidae praemissas non reperio praeter infiuitivos 
GTtaQ^at, quod in H. Horn, legitur pro OTraoyavcoGca, et igno- 
rabile '"Foy^at axovocu Hes. Nam 5f.ioQycj Eustathius p. 
1151,8. inusitatum esse dicit; item xldyyca perinde ut Uyyco 
p. 1119, 60. neque obstat latinum clango, quod proxime ex 
themate expressum ut frango, tango, pango etc. v. Diss. IV. 
§. 2. not. 5. xdyycj ranceo Schneiderus ostendit quam parum 
firmitudinis habeat. 

4* 



52 DISSERTATIO III. 

Adnot amentum. In hoc numero plura sunt quae gamma 
in progressu formationis accepere, ac certissime quidem Turfya), 
cujus elementa sunt x^i, quae dirimuntur in teju — vco, cohae- 
rescunt vero ante longam vocalem T/itrjoig ut xa/nvw et xex- 
/urjita etc. Srjyo) a $ho #oog natum esse Buttmannus censuit 
Lexil. II. 65. et multis seculis ante eum EM. 450, 17. pro- 
batque nominum o^vg et cJWg, acutus et acupedius vicinia 
formae et significationis. ^iwyco si recte se habet, certe pri- 
mitivum habet gjlkxoj ut G/nrjxco, oiuo%ta, cujus metaschematis- 
mus recentior videtur G/ncoyco ut o.urjyio, ipvyw. Qcoyeiv 
veteres ad cpuo cpavco to xako referunt, unde qjcpdeg et 
cpavoiyyeg za ccTzoxav/iiaza v. Eust. 962, 42. hisque Vossius 
in Etym. adjungit latina focus, focillo, fomes , favilla , Favo- 
nius. SrtaQ^ai illud homericum non ultra otieIqo. sive ottsI- 
qov deduci potest (gtibiqovv onaQyavovvJLusL ad. Dion. 1153.) 
sed quod Hesychius indagavit OTiaQ^ai GTiaQa^ai, a puro 
Gnaw profectum. 3 ) Oleyw flagro fulgo (fulgeo) cognatum 
videtur cum cplevio aduro et (Dlao^ing zvcpog Hes. nee ita 
longo intervallo separatum a yeyyto , sic nt firj vox ovium 
et @Xrj%in balatus, nexavvvf-a nazavr] et nXaxvg latus, nXa- 
GTiyt; lanx, 4 ) oloqjvydcov et cplvxTig 6Xoq>XvxTig nulla re 
magis differunt quam literae liquidae accessu etrecessu; nee 
desunt adeo qui qjXvco, unde cpXvxtig natum putatur v. Sch. 
II. XXI. 361. EM. 796. et cpvo), unde cpoa ^avSr^ia Hes. 
propinqua cognatione conjuncta dicant forte conspirante He- 



3) UnctQywtfa GnccQatzofjerrj Timaeus in Lex. ZcpccQctytvvTO dis- 
zsCvovzo lanaqaaaovio Schol. Od. IX. 390. uterqiie ex etymo inter- 
pretatus; proprie enim ilia verba significant cyvyjuov sive pulsum et 
palpitationera arteriarum, quae ex spasmo sive tentigine existere solet, 
sed vulgo dicuntur de mammis et uberibus lacte distentis et turgen- 
tibus. Primitivi loco pono Gnav, unde Gnaqyav ductum videtur, quod 
Pollux I. 230. cum bQyciv conjungit tanquam synonymon. Simplicio- 
rem formam refert Zipqictl bqyai Hes. expletam Gq>Qiyctv id est tur- 
gere uxfj.a&u', quod nos dicimus strotzen. Ejusdem significationis sed 
primitivo propius est £ipvda>v Ig^vqoq svQioGzog et AiaGyvStioai ccv- 
ZrjGai ccTTO zov Gcpv^eiv. 

4) Lanx quae in mensa apponitur, nazav)] nominatur, lanx librae 
nXuGTiyZ , utrumque a latitudine, tiuqu zo nlazela eivai, 7iXa,Guy% de 
rj /ucIgti^ nccQu to nlr^GGuv EM. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 53 

syclrio ^EnecpXvos (IXaoTrjoai lnoh]os. Tgwya) nctQaycoyov 
Iotlv and tov tqco EM. 770, 40. cui Lexicographi nostri 
credere non abnuerunt, quia TQcoxzd, TQcoydXicc et TQayr\- 
liaxa proprie vocautur bellaria quae rodimus et conterimus. 5 ) 
ExHesychii glossa "Firjvai xpe^at Schneiderus cogere vo- 
lebat ipeyco quoque gamma non nativum habere. °£Qevysiv 
nonnunquam idem valet quod i&Qav et Hesiodi verbum 
fiioxoio eQev/iievog Moschopulus interpretatur iQsvyo^evog 
sed aliam, ut Hermanno videtur, sequutus scripturam v. 
ad Buttmann. p. 102. De verborum cpevyo) et yspoficu 
cognatione et ortu supra dixi. Haqd to <pto to Xd^rco) 
ylvezai cpiyyco xai cp&eyyco EM. neque fide abhorret home- 
rico qxxco, cui cpalvto substitutum est, affine esse thematicum 
cpdio quod in (prjfxl transiit. (Dgvyco torreo nescio an cum 
zQvyco illo componi possit quod ad &&qco referri solet. Zev- 
yog tvccqcc to Cevyco wg tev%q) T£v%og EM. 409, 48. sed con- 
sideratior Schol. Soph. v. 24. ^svyco a%Qi]Gzov, t/evyvvf-u de 
iv kqtjgei, quod numerali duo annexum videtur sicut Boeoti 
dvyov dixerunt pro tyyov. Nee sine usu fuerit conferre 
Jvoyol 7icojLiazl^€i Hes. et 'CvyaoiQov operculum capsae ipsa- 
que capsa itaQa to eCvycooS^ai, zlvoyco dreodveo Hes. imde 
natum sit ante oculos est. His igitur verbis gutturalem non 
innatam sed insertam esse aut certum aut non improbabile 
est. Fit etiam ut gutturales et inter se permutentur et cum 
antistoechis ; doi'iyeiv et cum verbis aQxeiv, dXaXxelv et cum 
nomine obliterato agog, quod Eustathius ocpeXog interpretatur, 
aliquid similitudinis habet; ziyyco tinguo ut Hermannus sta- 
tuit Opusc. II. 221. cum t^xio, quod a neutrali tabeo ita 
prope abest ut tabes non aptius reddi possit quam Tijxsdwv. 
Pro d&eXdco percolo in EM. et Anecd. Bekk. Meinekius in 
Fragm. Com. II. 830. dd-eX^co scribendum censet, quod He- 
sychius interpretatur di^d-M eodem loco afferens *A$zXyuv 
dpeXyeiv, quorum verborum propinquitatem prius declaravi. 

5) TQcoystv ov to io&ieiv ccXkcc to Toayy\^iaia io&ieus Anecd. 
Bekk. 114. Hinc derivatum zowyXr) idem significat quod xq^fxa, tq^/m], 
zQ(6/ur]y TQv/uaXid. Eustath. 1532, 8. ix tov tqco wvo[xaiQ7ia/zoir\(j,£vov 
ysyove to TQcoyco xai tqv(o y.al tqv^qj. In Callim. Dian. 113. di%Q0ia- 
air\ TQ(6yei yivog Schol. exponit tqvx 61 atterit. 



54 DISSERTATIO III. 

Nee diversa sunt ajueoyco v. Bernhardy ad Dion. p. 590. et 
b^6gyvvf.iu His enim omnibus una subest actio mulcendi et 
stringendi , prout usus venerit , remissior intentiorve. Itaque 
ubera mulgentur (a^ielyovtai) frondes stringuntur (a^ugyov- 
xca) cf. Wernick. ad Tryph. p. 305. 6 ) Eodemque vergit 
delyetv delinire, debilitare v. Nitzsch. ad Odyss. X. 213. 
Quo minus mirutn Hippocratis interpretes 'verbum a&ikys- 
o&ai modo per drjla^eoSai sive ix-d-lipeod-ai explicare, modo 
per naQieGSai et ixlveodai, quo etiam latinum exsugere 
transfertur, neque disconvenit Phavorini interpretamentum dirj- 
&eia&ai. ^iplyyco, quod Schol. II. XVII. 372. cum ocpyv con- 
fert, pressius accedit ad ocptf!; et GcprjxcoGcu, ^EGcprjxcojLtevog 
iaqjiy/Liivos Sch. IL XVII. 52. Hes. Phot. ocp^xco^ia to eocpi- 
yfievov Phryn. App. 64. Gcpiyxxrjoi Gcpi]xcooaTo Nonn. XXV. 
505. nee improbabile illud epilog and tov Gcplyyco EM. 795, 
20. ogjrjv autem cum o%t'Cco findo componendum videtur. 
SiQevyeo-frcu non ex oTQayyeveodai ut Eustathius ait p. 1441, 
60. contractum sed ex GzoecpEGd-cu natum est , quo EM. illud 
declaravit, proprieque significat vertere sese et circumagere, 
turn terghersari et cessare, id quod latine dicitur strigare; 
GTQayysvaGd-ai vero a nomine verbali oiQv.y£, hoc a GTQeyyco 
GTQ&qito derivatum : Didymus in Schol. Apoll. IV. 1058. gtqev- 
yo/Lisvog xccTa7iovov[,i£vos y nQogduxTgificov o&ev xai GTQayZ; 
?) teara (3ga%v ngosoig tov vdaxog — am rj oxgayyovgla id 
est lotium substillum sive urina tortuosa ut Plinius vocat. 7 ) 
Hinc vero nata verba paragoga GToayyiteiv, quod Hesychius 
exponit ndtziv> et GToayysvoficu mitpi-iai Sch. Arist. Nubb. 
132. atque nomina ozgayyafo], germanicum Strang, Galen, de 
Comp. sec. Locc. II. 571. T. XII. Gvoayyalia i] gvgtqoop)], 
GTQccyyahTeiv GvoTQecpsiv Hes. aoTodyaXog verticillus cog 



6) In Leonidae Epigr. XCV. in Meinek. Del. p. 135. %coQij^g 
Xsif.i(6vLOv avS-05 u/LiEQGccg Tvuflor GTecfSTco Scaliger recte scribit a/ufy- 
£«£. Sed in Agamestoris versu, quo vulgatam defendit Iacobsius ad 
Antb. P. p. 353. 7tvq ^ikXsu /siXsos ktkx/usqcjs (privavit) nullo modo 
ferri posset ecnafieQ'Ze. 

7) rj y.axa ciQccyyu ov^rjOis Galen. Definn. Med. p. 425. T. XIX. 
cui similis raenstruornm OTQctyyr) xa&ccQOtg Soran. de Muliebr. p. 213. 
et 267. 



Cap. HI. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 55 

olov aoTQcipaloQ hallayy xov p Eust. 1289, 52. Labialis 
redit in GXQccftog et aoxQamj retento alpha quod a oxQacpw 
nianavit. Verbi GXQevyeG&ai forraam exiliorera magisque 
primitivam oblivioni exemit Sch. Od. XII. 351. ubi vulgato 
GXQevyeG&ou (xctxa oxqayya exQevGca) in cod. Harl. adscri- 
ptuni est yQcccpeiai OTQeyysod-cu, cui persimile est nomen 
ozleyylg 8 ) sive oxelylg strigil et verbum stringere, quod 
Varro LL. VI. 10, 79. a oTQccyyaMoai repetit ; stringere au- 
tem et GXQtcpeiv, quantumvis natura discrepent, tamen effectu 
conveniuut; nam et volvendo constriugimus laxa solutaque 
et ductim premendo, id quod e vocabulis perspicitur gerina- 
nicis anziehn et straffmachen. Quemadmodum vero a oxqs- 
cpco provenerunt GXQogjog, GXQofiog, GXQofiilog, sic a GXQeyyw 
adjectivum GXQoyyvlog GweoxQa/nfiivog, oxQocpiov GXQoyyvkq 
tiovrj Hes. Et haec consonae finalis mobilitas suspicionem 
praebet prima verbi elemeuta fuisse gxq vel xq vocali ver- 
satile Nam gxoqv?] ciugulum, cujus synonyma sunt GXQofiog 
et GXQoyiov, secundum aualogiam ad gxzqoj referri debet et 
xoQvog ad xzqco, unde xIqexqov terebra; quae quum rotando 
perforet, facilis hinc patet aditus ad verbum xqtjgcu et xo- 
qeIv. Non alia ratio est latiuorum tores et torques (gxqe- 
Tixoo) torqueo, torcular 9 ) quod etiam trapetum dicitur et 
graece xqo7ii]lov a xqetico, cujus verbi magna est cum 
GXQigjcj societas. De his nemmem fore arbitror qui nobis- 
cum magnopere disseuliat. Num vero etiam oxvcpco huic fa- 
miliae inserere licebit I Obversantur quum maxime adjectiva 
ozQvyvog, GXQicpvog et Gziygog. l °) Choeroboscus Cram. II. 

8) Zihcyyig scriptum est in Srhol. Plat. p. 324. ed, Bekk. gtsq- 
yidsg in omnibus codd. Artemid. I. 64. 

9) ^TQv/iiot; %vlov lv Tcdg lr]PoTg nqbg xr\v tcov Gictcpvldov exd-Xixpiv 
Hes. hoc est prelum sive tignum quo cochlea torcularis adducitur. 
Hodie pressuram aiQifxcofza vocant, premere Grqi^yeiv et Givcpsiv 
i. q. GxqiKfSLV, quod pro Giqe^siv successit. 

10) Quartum addit Hesychius ZrvcpQou gtsqs^vlov , quintum 2tv- 
fxvog oxkrjoog Arcadius, et Giv(peX6g hue refertur ab Eustathio 845, 60. 
ubi Givcpeli&w interpretatur to GzQvtpvwg ?) tGrv/n/uevog tliGGsiv , cui 
consentiens EM. 732, 12. Gzviptliuiv contendit cum GTQO(pccXiCeiy, nee 
tamen omittit utrumque ad Gzv<fog sive Givnog referri posse, Vinum 
austerum et crucium Gic<y<av Giv<pelr) vocatur Anth. IX. 561, 



56 DISSERTATIO III. 

258. EM. 730, 23. gxqiojvov xb Gqjiyxxbv xal gxeqeov did 
xov i % TtaQa xb Gxvcpo) yeyovs xb GXQvqjvog Tvlsovao/iiip xai 
axQLcpvog xaxa xQOTctjv et graviore auctore usus Eustathius 
1913, 44. xb GXQvqjvog ex xov gxvojco nag* c HQcodiav$ xal 
(AEiadeoai GXQiyvog. Hie in trivio versamur etymologiae. 
SxicpQog et GXQtcpvoq idem esse declarat Moeris eo quod hoc 
minus atticum esse judical; nee video cur Jacobsius adver- 
sus eat ad Philostr. p. 604. nam utrumque de corporibus 
spissis compactisque dici constat. SziqjQog autem Arcadius 
ovvsoxQccmitvog interpretatur. Haec igitur conjecturam ad 
GXQscpio inclinant. Sed animum distinet vicinia adjectivorum 
gxmxoq et GxiftaQog, quibus eadem vis, origo diversa est 
Utrinque vero Photius sejungit oxQvcpvog his verbis cxicpQov 
xb neTtrjyog, gxqvqjvov de tvqoq xr\v yevGiv hoc est de sapore 
aspero dici; quo ad etymon longe diversum Gzvqxo revo- 
camur; 11 ) namque avGxrjobv xo Gxvtpov xaXeitai, xb gxqv- 
cpvbv de ertLxexaf-ievov eoxlv civgx?iq6v Galen, de Meth. Cur. 
IV. 7. p. 298. T. X. Pro Herodiani tamen sententia afferri 
potest quod antea dixi, oxQscpco a constringendi signification 
non multum abesse et eandem habere Gxvcpco, nam xa gxv- 
cpovxa Gvvayei xal ocpiyysi Galen, de Sirapl. 1. 161. T. XII. ' 2 ) 
quodque apud Romanes pressus, strictus, adductus fere tan- 
tumdem valent, quia corpora laxa, ut modo dicebam, nunc 
torquendo comprimimus, nunc manu presse superinducta aliove 
onere imposito. Denique concedo fieri posse ut oxgecpco, 
Gxvqjco, GXQvqjvog, GXQiqjvog ab uno quodam themate profecta 
sint, cujus similitudo apparet in gothico treihan (drehen) nee 
procul abest a graecis GxsQsog, oxeQe/nvLog, GxeQiqjog id est 
adstrictus. Haec veri similia videri possunt; illud autem pro 



11) ZxQvifjVOV to v (.lay.Qov unb xov aivopco , T<av aXXoop to*v slg 
vog just y imnloxrjg Gv/xyoji/ov awsaial^iivov tyoruov to dtyoovov Draco 
p. 83. quod si verum est, Grqupvbg brevem penultimam habet. Zii- 
if)QOTr\g in Timoclis versibus T. III. 607. a longa orditur. 

12) Schol. Nic. Th. 892. xa /uvqtcc CTvopa tail xal xrj OTV(p0T7]Ti 
deOftu xal (pifxol top laifj.6i/. ZTvopoTijg pro GTQvipvoTqg scriptum est 
in cod. Nemes. de Nat. Horn. IX. 196. UTiyyog et GTQvupvog concer- 
tant in codd. Aristot. H. Ann. II. 17. p. 508, 32. ciupQog et arqicpvog 
Probl. VIII. p. 387, 20. et saepe alibi v. Jacobs, ad Philostr. p. 263. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 57 

certo sumamus licet oxoayto et oxQevyco leni soni inclinatione 
res neque easdem neque valde dissimiles significare. Neque 
secus est sententia de Xrfyeiv desinere et Xeyeiv sedare, unde 
compositum xaxaUy£iv quasi factitivum est verbi xelod-ai. 
Sed o^yw et of-ior/co. ipfya) et ipcoyco si quid inter se dif- 
ferunt, id subtilius est quam quod a nobis perspici possit. 
Nunc dicam de altera gutturalium. 

§. 2. In axto exeuntia si qua protulit prisca aetas, ea 
omnia ad oblivionem reciderunt: axco (dxayjiivog) ddxco, 
jitdxco, nxdxco, nee solum trilitera, ut sic dicam, sed etiam 
dgdxco, a(,iTildxto. nkdxco, unde Schol. Theocr. VII. 18. ad- 
jectivum Ttlax£q6g declinatum dicit, aut doricae dialecto 
proprium est ut xgdcpco etc. aut pro ficto habendum; alii 
quidem illo loco nlox£Qog scribunt. Verbi didxto unde Butt- 
mannus Lexil. I. 218. didxovog et didxxoQog nata putat, nee 
pes nee vola apparet. Ergo jure Theognostus p. 139. ver- 
borum in xco desinentium enumerationem orditur ab iis quae 
e in penultima habent: ixl&xco , xexco, xq£xco, Saxco, quo 
omisso Arcadius p. 152. addit nixco et sic ille fortasse scri- 
pserat pro thematico xaxco. Quanquam ne nixco quidem in 
praesenti invenitur. cl Exoo et dixco etymologice ficta sunt. 
Hyperdisyllaborum, quae Arcadius adjicit p. 152. 13 ) unum 
btexco paragoge productum, alteram sghco xb oyl^co nullo 
teste firmatum, tertium ivsxco utut congruens derivatis lvr\- 
voya et rjvexijg 1 *) tamen ficti simile est; nam Kazevixovoi 
sqxovxcu Hes. vel ob hanc causam in suspicione ponimus 
quod xaxctq)£Q£iv non ita ut xaxaiQSiv et xaxdye.iv dici solet 
pro xax£QX£G$ai. ^texco , quod Critici in Anth. effinxerunt, 
et 1111 ignotum fuit et si EM. cognitum habuisset, ab hoc 
potissimum dli^co ortum putasset, non ab alxco al^co p. 59, 
17. Sed revisam ad Theognostum: xd elg tjxco ondvict, 
xrjxco , dtfxw £§ ob xb dayxdveo, rjxto bneQ lv xdlg na&rjxi- 



13) Eadem pagina I. 25. pro calxto scribendum est (puly.ti) , unde 
''EfjLifjalxwfxivog nsQMsnXsyju&og Suid. 

14) AUv&ig, Inive't-ig, tlgivE'iig, nQoe'vegig Anecd. Bekk. 743. 756. 
apud posteriores modo leguntur et ea saepe per yl scripta. 



58 DISSERTATIO III. 

xdlg dia tov i yqacpExca, omisso novitio oirfxco Herodian. 
Epim. 129. et thematico Xijxco, a quo Schol. II. XV. 25. 
aoristum laxe et Schol. Aesch. Sept. 169. paragogum la- 
xcc^co, Eustathius 1263, 4. participium Xelrjxcog repetit sed 
ipsum inusitatura dicit, et omnino non reperitur nisi epenthesi 
auctum IctGxto aut alio deflexura Irjxw. Ac ne dijxto quidem, 
quod Schneidewiuus (Beitr. zur Kritik der Lyr. 104.) Hip- 
ponacti restituit, alios auctores habet quam Grammaticos, 
Arcadium, Herodianum Epim. p. 20. Sch. Od. I. 391. et EM. 
260, 56. v. ad Buttm. 142. In mio unum est ?xw, nam I'xto 
non aspiratum unde nonnulli tzqol^, nQotxTr}g et xaranQol- 
%oiiai compositum putant, evanuit; dlxco ab Herodiano po- 
situm 1. c. nnde dlaxog id est jaculus manavit v. Sch. Eur. 
Phoenn. 640. ut a nexco niaxog, tantummodo ex aoristo 
sihxov relucescit. Tllxsiv galveiv Hes. scriptura modo differt 
a Tcslxsiv, nee fide dignum Nlxeiv lix^iav^ et adjunctum huic 
nomen Nlxlov Uxvjov. De homerico xqixe dixi in Parall. 408. 
Joxco Grammatici ponunt ad explicandum 66§w EM. Gram. 
II. 88. In vxco unum novimus (Hqvxco, nam sqvxco idem est 
atque sqvco cum epenthesi, {ivxco hypotacticum , cujusmodi 
etiam Tvxto ezoi/nd^to Hes. esse videtur ut ldno9vxeiv ano- 
Tvyyaveiv, quod H. Stephanus reposuit pro arcoSvxeiv. In 
ioxco paritur unum c Pcoxof,iai oQyito/iicu Hes. quod a @qvxo- 
fiaL specie modo differre apparet ex sequentibus c PwKW(7« @qv- 
xovtfa rovg odovxag et c Pco%stv fiqv%ziv xoig oSovat. Di- 
phthongorum duas fert haec terminatio ei et sv. Nam quod 
Phavorinus affert Jiacpalxeiv diacpaivuv, sumtum est ex He- 
sychii loco dubio JiacpaixioGi diaqxxiveiv (sic). Arcadius 
affert p. 152. tielxco et deixco to deixvvco, quorum illud non 
alibi legitur quam apud poetas epicos, alterius auctor nullus. 
Sed constat ilxto ex tov naQertof-iivov to d-elco EM. 297, 
10. hoc est ab illo exco, unde plerique participiale sxtov de- 
rivatum putant Arcad. 176. Sch. Hesiod. Scut. 354. velificante 
Sophocle Oed. G. 172. sl'xovzsg a SeI xovx axovxeg, nee 
dubitanter Apollonius de Pron. p. 73. to excuv daavvexai 
xav and tov el'xco eo%rj(.iaTiaf-iivov f). Quo sumto sixco epsi- 
lon sic ut Ttelxco magis nativum habet quam iota, quod in 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 59 

aeolica forma ngcu xcoQrjGcu Hes. praevalet. ls ) At homo- 
uymi verbi , unde Yxslog extitit , primitiva forma videtur I'xco 
iota brevi, cui corroboraiido modo sigma adhibitum est I'oxco 
id est elxatco, modo epsilon etxco ut dsoxslog, -freixslog* 
Huuc ad numerum accedunt trisyllaba eqsixw frendo, quod 
cum Qrjyvv/iiL frango comparator nee miuus cum £qz%$oj 16 ) 
et ivslxco, cujus unicum quod Buttm annus ex Hesiodo affert 
exeraplum ovveveUexai, Goettlingius adversus Hermannum 
tuetur auctoritate Grammatici in EM. to ivslxco fiouoxiov. 
Duorum vero, quae Matthiae subjecit, unum eveixi] prorsus 
inutile ad probandum, alterum evsixe/iisv II. XIX. 194. 17 ) 
paullo aptius est; id enim ne aoristo priori adscribamus ter- 
minate prohibet; nam oloefiev certe formam secundi sequi- 
tur, quodque Sch. II. XXIII. 663. dicit a^e/uev ncxQa xb a£ai 7 
non earn vim habet ut illud aliter accipiamus atque a^exe. 
Si quis autem eveixsfisv infinitivum aoristi secundi dixerit, 
adversantem sibi habebit Eustathium, qui heyxeiv dici affir- 
mat neque vero IvsixeIv p. 1145, 62. ac profecto quod uni- 
cum erat contrarium exemplum hdxoi II. XVIII. 147. nunc 
scribitur ivelxai. Quamobrem nisi illo loco eveyxe/tiev sub- 
stituimus, quod in libris aliquam multis legitur, manebit sveixio 
inconcussum, neque aliunde expediri potest bajulorum nomen 
TTQovveixog Eust. 983, 48. de quo disserui in Aglaoph. 1325. 
nam ut ab aoristo evelxcu ducatur Choerobosco Cram. II. 
251. non concedimus v. Dissert. XIV. Verbum diphthongo ev 
praefiuitum cognovimus unum idque parum accurate Jevxei 
cpQovxiZei Hes. cui simile ivdvxig et ivdvxkog a Grammaticis 
exponitur enirueltog Sch. Nic. Tli. 261. Sch. Apoll. I. 883. 



15) Herodianus ap. Stephanum s. Ohog et Choeroboscus Gaisf. 
T. III. 77. oly.og nccoa ro el'y.co to /wow, cujus ex sententia oly.og pro- 
prie significat /coqop et verbum el'y.siv idem quod /coQeTv id est ce- 
dere, locum dare, ut Soph. Phil. 463. tav &ebg nXovv r}fA.iv afxy Schoh 
explicat ouyxojQrj. Et nos dicimus einrdumen pro concedere. 

16) Schol. II. XIII. 441. tQ€iif6/usvog ayi^opt^vog ()r}aa6 t aevog , o&sv 
iu€iy/uog y.al tQEiy.joy. Schol. Oppian. I. 714. !oa'*w ditpd-oyyoog' avs- 
<favi] yan to s tv tw tQE/Qw. 

17) Schol. Vict. 1. c. iv€ixe/uw cog Icc^ifiiv nccoa xr]V Ivsixtov /ua- 
io/J]V xal orjfJ.a to tvsi'y.o). 



60 DISSERTATIO III. 

ipsumque a xrjdog repetitur Sch. Od. VII. 256. inepte quidem 
sed tamen ut pateat inter dsvxeiv et qjQovii&iv, imfiteleiod-cu 
aliquid intercedere commercii. Jevxco, de quo EM. 260, 56. 
delxco (deixvvto) ex tov devxco to (tUnco TQonfj zov v elg 
xb i, Grammatici excogitasse videntur ad explicandum ad- 
jectivum adevxeg, quod alii pro dylevxig accipiunt, alii pro 
acpctyeg ttccqcc to devxco id est delxco, vel pro ddoxrjTov ex 
tov dexco Sch. Od. IV. 489. VI. 273. Eust. 1506, 3. quorum 
nihil satis tutum est. Jeixvveiv cum xixxeiv cognatum esse 
nonnulli colligunt ex similitudine germanicorum zeigen et zeu- 
gen, quibus pondusculum adjicit Hesychius Tll-ov del^ov. 
Consonas kappa nullas sibi antecedere patitur nisi liquidas, 
ac ne has quidem sine aliquo delectu; lambda uni elxco in- 
haeret, namque cpelxto Buttmannus fabricatus est ad expe- 
diendam adjectivi cpolxo g_origh\em Lexil. I. 246. litera 7* 
re ipsa excluditur, neque v apparet nisi in qeyxio et quibus- 
dam perreconditis : Kayxofxevq grjQa icjj cpoftcp et Adyxet 
lyxei Hes. Iisvxei (sic) netva Phot, quorum primo Albertius 
xayxmvo^ihri substituit, nee tamen incredibile est quosdam 
pro xalco dixisse xdyxco ut TzoXvxayxijg noXv^rjQog EM. al- 
terum vix commemorassem nisi animo obversaretur haXly- 
xiog, quod jam pridem miraculo fuit, et germanicum leikan 
(gleichen) v. Proll. 142. Tertio Schleusnerus apponit non 
minus nebulosum xeQ%vel ulvei, mihi occurrebat proverbium 
xlyxXov 7iTco%oT£Qog, quia mendicus et famelicus eodem loco 
sunt. Nee facile quis expediet Hesychii locos ^EniQvyxovaa 
snixXeiovGa (.ivovoa, Em'QvyxXeiv iuiaxaQdajuvTzeiv &ni$xe- 
veiv siTixazaxXav, ZvyxXel f.tvei, oq/licx , Gxv&Qcorcdtei , qua- 
rum interpretationum pleraeque cum Zixvtooat oxvd-Qtondccu 
et oxvyvdotu conveniunt. Sed haec miss a facio. "AXdXxco 
subjunctivum esse jam veteres perspexerunt v. Schol. II. IX. 
605. quare in Quinti loco , quern attuli ad Buttm. VII. 267. 
ovtvco di^ia egya oidctg a x dv&QconoiGiv dXdXxovGiv xaxbv 
TjliccQ reponendum est homericum dXe^ovGiv. Liquidarum 
quarta in uno residet SeQxo/nai. In gxco plurima excidunt, 
quorum pars maxima a puris orta per epenthesin [Idco pdaxta 
(vado) cpaGxco, xocxaxixXaGxco, tqvgxco, ivdidvoxco, tlxqcogxio 
etc. v. ad Buttm. 60., alia ab obsoletis ducta %doxco, $vi]gxco, 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 61 

ninloxca. jHooxto. Xoniinllis vero kappa natixum est, a de- 
y.outti deidloxoiicu, quod Homerus pro d£$iovG$ai, inferiores 
pro dsixrvrca usiirpant, a vvxeiv (isr/eir, Tvydv) tlzvg'/.o- 
fiai, 1S ) quibns simile yidetur kaxsiv laaxsiv sixe ^Xdoxeiv 
to Uysiv Hes. 19 ) nisi libet utroque ponere antiquius Ids, 
t[iiod idem iuterpretatur iipocfros, sy&iyyszo. Sunt etiam 
quae deiitalem stirpi iusitam in sigma verterint xkio&at — 
x/.cjgxcj, (taLca — fidoxca to leyto . huftifiaCp* — ettiJiSccgxco, 
sidw — iaxo), cujus sigma Herodianus ad II. XVI. 41. ex fn- 
turo £iGu) infiuxisse ceiiset; qua via hodie uou utimur sed 
olim trita fuit: (tdoxco Traoa to /?&» pqoofiai EM. 190. 40. 
{juoxnucu 20 ) drib tov ovgco ue/J.ovxog cog S-v^aa dvqaxia 
7c/.£ovaG t uq> Eust. 1373. 35. De Yaxs, si pro elsys valet, 
dubitatur utrum y. acceperit pro n lores (svlgtcs) au Graeci 
opiuandi et diceudi hoc est cogitandi et cogitata eloquendi 
notioues una percusseriut forma, sicut opinari de aliquo pro 
loqui Suetou. Octax. LXVII. liodieque ut Coraes ait Atact. 
T. II. 116. Uyco et sYttco pro puto dicitm% ac jam Luciauus 
iu Lucio §. 23. et 56. haec verba ad tacitas asini sui me- 
ditatioues trausfert a'Siov S-avdzov sinew, cfaveioScu Isycov, 
sicut Theocritus I. 50. de xulpecula loqueus to rraidiov ov 
tiqlv dvi]Gsiv (feat, ueque hoc solum sed vulgo quoque gpg- 
oy.Eiv pro oieo&cu usurpatur. denique Nonnus XLII. 315. 
doXw do/.ov au.or errecfQcids dixit pro inecfnctGazo, verbuni- 
que auiumo ambiguae esse potestatis Gellius docet XV. 3. 
qua in re nescio an etiam xerborum Uyco et dliyco ratio 
habenda sit. quorum alteram loyov svdidSsTov significat, al- 
teram TTQocfoQixov; eodeinqne sI'qco et reor non incommode 
trahemus. Eorum quae Hesxchius promit, unum 31iGy.si ccq- 



1S) Avoir y.auc'cToio riTvdxtav Maxim, v. 27S. soya TiTVGy.6u.svcu 
i. q. TEv/ovoai Quint. VI. 155. 

19) Eustath. 120S, 40. to IoxeZv ovdinoTE bit avO-oconivr,; y.voio- 
lextelrat (parijg, ei ur, nana toTc roayizoTg. 

20) Hoc solo nititur imperfecto ovuxev, quod Thierschius Gramm. 
§. 210. p. 341. minus apte cum paragogo favvvGy.txo componit. Si 
illud a ovouai declinatuni est. unum sibi simile liabet urdo/ejo Od. 
XX. 294. sed idem pro qvtq (Zovjo) accipi potest at dvaxe. 



62 DISSERTATIO III. 

%si, pro desperato relinquendum; alterum j EvSvgxel Evxvy%a- 
vel ad xv%eiv referendum videtur, pro quo alicubi Svxsiv 
dictum esse indicium praebet supra allatum cctvo&vxeIv, eo- 
demque conspirant Sw&v&i GwctvxrJGEi et Tvggel Ixsxevei, 
sicut avT£G$ai et ccvzifiolelv obviam eundi et supplicandi 
significationes complectitur. Diphthongos huic termination! 
denegat Herodianus ad_ II. XL 799. et EM. 272, 12. I'oxovxe g 
L4QLGTaQ%og dice xrjg si, ettei ev eteqolq tj diaiQSGig oqaxcti 
el'gxco. JLXe^Lojv 6e diet too l /lwvov GWEGzalfisvov' xaytb 
ds Gvyxaxaxid-s/iiai x6 f,irj dvvaG&cti xa dia xov gxco e%eiv 
dtcp&oyyov sxcpcovov/nsv^v oxi f,tr) x?)v die) xov v Tiicpavoxco. 
c O ds Xoyog na^aixElxai x/)v aloXidct diciXsxzov diet xo 
f.u{.ivaiGxco xcti dvaiGx to. Suidas Jctico — didaoxco cmofioXfj 

XOV l, ETlEldl] XO. EIQ GXCO XOlVoXexXOV(.lEVCt OV &eXoVGI dl- 

cpd-oyyov e'xeiv, quare etiam Tiicpavoxco omittitur inEpim. Cram. 
I. 151. epicis quidem tragicisque minime insuetum sed com- 
muni tamen usui exemtum v. Muetzell. de Theog. 220. Vo- 
calium longarum priorem duo habent vulgo recepta dvijoxco 
et lhjuvijoxco, 21 ) praetereaque ^qtjgxco voco et q^gxco Xiyco, 
quae Photius et Hes. suppeditant, poeticumque xixXt^gxco et 
novitia ex^Xtjgxco^ ETzifiXi]Gxco. In cogxco octo xXcogxco i. q. 
xXcb&coUes. ()cugxco in uno Hippocratis loco, 22 ) epcooxco dicc- 
gjcoGxco et E7TiepwGxco, quae interdum per ctv scribuntur v. 
Inttp. ad Herod. III. 86. reduplicatum yiyvcooxco et quae ex 
synaeresi orta sunt @qcogxco sive (SiPqcjogxco, &qcooxco, xqcq- 
gxco ab eodem principio unde verba perforandi xgrjoai et 
xoqeIv. 23 ) Inusitata sunt nXcooxco and xov ttXcoco Epim. I. 
343. quod fortasse ipse aliter scripsit tiWQlo, et txxcogxco 
unde Eustathius 484, 2. nxcooxeiQco repetit ut ab dXvoxco 



21) l Y7io(jiv^Gy.b) Orph. H. 77, 6. sed in Anacr. Fr. LXIX. pro 

otitis /u,vritix8Tou evyQOtivvrjs corrigendum est iivv\tit%ai (sic in proecdosi 
scripsi; Bergkio in Poett. Lyr. n. 94. fx-qtieiai placuit) pro ixi}ivr\tixo- 
fxm Nonn. XVI. 159. (.iifxritiofxai. 

22) De Cord. p. 485. T. I. oncog fj xaqdia &dXXriiai (7iaXlf)Tai t ?) 
Q(otixo[ziv(og. 

23) 'ExiiTQcotixeiv fortasse proprie significat ix iqco/xtjs sive rovpris 
ix^dlksiy ut Ixxqvnav to ix TQvnr\q Viel&elv. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 63 

alvGxvZto. Vocales ancipites ante hanc terminationem men- 
siirain ab ea, quam primitiva habent, non diversam habere 
modo accentus declarat fivGxe, cpaoxs, modo dialectus cmo- 
didQijGxco, 2 *) modo utrumque 7tQaGig, TiiTVQrjGxco, cujus pri- 
mitivum nsodw vocalem brevem habet sed producitur con- 
tractione ut in rtQaooco. Idemquc causae fuit cur suppressa 
vocali brevi, quae in jlioXsHv, xoqbiv, ■S-oqsTv et vorare ap- 
paret, succederet longa (IXcogxco, xlxqcogxco etc. 

Adnot amentum. Jam anticipata ob certas causas magna 
parte eorum, quae de insitione consonae characteristicae di- 
cenda habebam, pauca restant. KQe'xco et xqoxij nemo dubi- 
tat quin verbo xqovco adhaereant, ex quo denominata sunt 
instrumenta telae et musicae %£Qxig 2S ) xqoxolXov, xQovTialov, 
xQ^ifialov, crepitaculum. Jsqxco (ixdegxa) libri nonnulli II. 
XXIII. 447.) Apollonius de Adv. 519. repetit a Sqccco xo 
fil£7ico, unde z/qocxol ol dq)dal[.ioL EM. v7vodQc6fj.evog vcpo- 
Qojuevog Orion 157, 7. vnodQccGta vnoipLa Hes. adverbium- 
que vrzodQa expers consonae quam vrcodgd^ cum verbo 
dQccxetv partitur. 26 ) Qua ratione autem dqaytelv cum dqdco 
connexum est, eadem daxslv et ddrcxeiv copulatur cum ddco 
daioj to /iieQiUo Eust. 857, 54, et xarcmxaxslv cum nxdco 
sive Tcctto, unde xaxccTTXiixtjv pro xaxenxrfeaxriv , et porro 
cmlaxalv cum nlcuo, cujus vestigia infra demonstrabo. Prae- 
sens utriusque aoristi si quis secundum analogiam quaerat, 
non aptius inveniet quam Ttx?jxco et Tihjxco sed recepta sunt 
7ixi)gglo et 71'krjGGco. Kappa discretivum nonnunquam in aspi- 
ratam vertitur dexo^iai diy v o{.iai, c Piyx€t ccxxixcog Qsyyei hllrj- 
vixcjg, Bqvxelv dzxixcog @qv%£lv eXArjvixcug Moer. qui sine 
dubio non ignoravit mordere et frendere etsi natura con- 
juncta et effectu paria sint tamen non omnibus locis com- 



24) Simplici uti videtur Schol. II. XI. 799. ti'oco sl'dxco cog /us&voco 
.ue&vgxo) , dQaoco dQctaxio , unde derivatum est c^QaGyd^co ut k<xGx.co 
XaGxdtfo. 

25) KeQxCdoq y.Qoroi Lycophr. 277. Ona&ioig 7i7]ViG(xma xqovsiv 
Antk. VI. 283. KQixovza xsqxi£oviu , Kqsyfxog xQovGtg Hes. 

26) Hujus tamen adverbii consona finalis ad formation era per- 
tinere potest ut jwi; yyvg, avia vnuvTtt'Z , gvqco vqk^ } 7tsqC niQi%, 
y.ovod xovoi'S. 



64 DISSERTATIO III. 

mutari posse cf. Ellendt. Lex. Soph. I. 323. Et tsvtjai ze- 
tvxelv zv%eiv ab eodem principio orsa in exitu discrepant. 
Alias asciscit consonam expletivam, vel v ddxvto, vel ~z zUzto, 
Tihzco pecto et ex graeco nlhco plecto et plico v. Parall. 
103. , sed homonymum plectere , quod in passivo dici solet, 
Vossium recte ad nlijyto referre existimo. Sigma characteri 
antepositum veteres a futuro sumtum putant kappa per pleo- 
nasmum addito, sed eodem jure contendi poterit drrfoxco et 
alia id genus sigma pleonasticum habere et kappa a perfecto 
derivatum ad modum praesentium syracusanorum Tvecpvxa) 
etc. aut etiam utramque literam impositiciam esse ut nz in 
dvuzoj, cd- in fiifiaGd-to , exceptis iis quae kappa nativum 
habere constat ut deUvv^n et deidloxoinai, quanquam hujus 
quoque etymon vocale indicare videtur Sch. Od. VI. 242. id 
diazo ccvzl zov idoxei anb zov dew dsvco, 27 ) Hoc ut su- 
meret adduxit eum adjectivi adsvxeg interpretatio vulgaris 
adoxijTog. Nobis satis est deco, cui proximum ponimus dixco 
manum protendo vel ad deigiv, vel ad deglwoiv, vel ad Si- 
giv, unde translata sunt doga, cujus significationi homericum 
deazo quasi prolusit, et TiQogdoxia. Jedloxo^iai vero, quod 
plerumque dedlooo/nca scribitur 28 ) veri similius est a dlof,i(u 
extitisse. E''Cgxco sive I'oxo) significationis causa magis ad 
eYxco (eixa^co) inclinat; nee tamen improbamus Schol. Od. 
XIX. 203. I'oxs and zov el'dco. Nam si a capite arcessi- 
mus, el'oaod-cu, eoixevai, ioog, Yxslog sive eixslog et quod 
J. Scaliger huic comparat aequus, quaeque hinc manarunt 
syntheta ixeixijg, ccsidijg, ai'dvog, aetdeXog, atdrjXog, tarn si- 
mili inter se sunt colore ut unius etymi temperamenta vi- 
deantur kappa et delta alternantibus. 29 ) Trope vocalium 



27) Hie in memoriam incurrunt obscurissimae Hesychii glossae Ms- 
ictSavGttV [teiavoiav , MstaSrja jusra/uekeTt]. Numne fuit Mexadtvaav 
/LieTavoi]Gav (ut fXEiado^av et fxsTKfxilov) Msiadrjia fxeiafx^lsia^ 

28) dadi'axoiuai Arist. Lys. 564. Maltby, quia alibi non legitur, in 
dEdiOGOfxcii mutat ; in H. H. in Merc. 163. a Criticis illatum est , nee 
legitur Stob. Eel. Ph. I. 12. unde Heindorfius profert ad Plat. Phaedr. 
p. 245. B. 

29) Zcpaigy tstfo^cu pro sQixa Anth. XIV. 58. ixxov to loacos 
Theogn. 15, 32. loog ziyhg dia i% ft avil iqv o/xoiog Inel xcu eidccfuvos 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 65 

partim ad significationem pertiuet [.iaxcov, fywxov, jLiTjxao&ai, 
miccire, qua de enallage infra dicam, partim ad vocem modo : 
Svo de^iaid eIglv qxco xal I'xco oeGtyrjfxevov de scil. xolg 
xoivoig Sch. Od. V. 194. 30 ) Verum haec mutabilitas nulla 
re una magis cognoscitur quum ex verbo obliterato, cujus 
varias species producit Hesychius omnibusque significationes 
reputandi , noscendi observandique et caveudi subjicit Qpd- 
oxeiv ava^iLf-LVYjOxeLv , Qq/'/gxco vow, Qqqjgxco yvcofia (sic) 
KalliGTQaTog avxi tov alo&dvojiica 3 1 ) et noraina Oqegxtj 
rj ndvxa Evlafiovi-iEvrj, Qqtjgxoq (&Q7]Gxog) evGeftrfg, quorum 
illi verbum Sqegxio praestructum fuisse ostenditur aoristo 
^Edqe^axo ecpvld^azo £0£@dG$rj, ut a similibus oriuntur futura 
et aoristi filtoGxto epkwl-a, dlv^co, dcdd^co et lkd!;of.iai. 32 ) 
Ab altero derivatum est $QrjGxaia religio hoc est proprie 
iterata lectio vel, ut Cicero ait, reputatio et observatio prae- 
cipue eorum quae ad cultum deorum pertinent uno nomine 
EVGefieia et #Qr}Gxaia. 33 ) Thema si poscitur, ad grammati- 
cam rationem nihil interest utrum d-iqco ponatur an -d-Qsco, 
nam illius vestigia manent in SeQaxp &£Qcm£ia> quod a $Qrj- 
oxela perpaullum distat; alterius formae notitiam habuit 
Scholiographus Eur. Med. 51. qui xtgeonivq exponit gvvvoov- 



iivxi tov bfjLoico&eCg Sch. II. XXIII. 132. Pro ctei d^g id est aidvog sive 
(xogarog Aratus posuit aeixtjg, quod vulgo deformis significat — ovx 
asixi)g alia cpaeivbg v. 5S6. 

30) niSaZ nana to nr\$av cog tjxco ixca EM. 671, 9. Schaeferus ad 
Demosth. T. I. 278. not. suspicatur t\y.co ex verbi "y\^l perfecto obso 
leto tjxa (slxa) reflexum esse, nee dissentit Matthiae p. 593. 

31) Quod addit tivhg 6h avil tov oQcoOai v.axa to nlrj&vritxov ', 
suspicionem affert scripturae ancipitis QPQZKOYZAI, quod Callistra- 
tus pro dativo accipiebat &QojGxovGa yyco/uq, alii pro nominativo plu- 
ralis &QcooxovGai yycojua vel yvaj/^q. 

32) Hoc ignoravit Choeroboscus Gaisf. II. 489, 26. Cram. I. 103. 
EM. 231, 40. ra dia tov ay.oj axlna anb naqay.£i{i(vov nlr\v dvo 
Qvrfcb) xal alvga) • to yao Sida'$(o anb tov di8a%<xi cog 6r]lov £x tov 
bvbfxazog dida%r\ w? Cieva^r}, ia%q. 

33) Ciceronis originationem confirmant graeca verba Iegendi ava- 
yivcoGxtiv, avavsneiv, aval£'£ao&ai, quae omnia habent significationem 
recognoscendi et reputandi; 'Avsls'ysTO ayenolei Suid. ipsumque in- 
telligere a legendo. 

Lobeck. Technol. £* 



66 DISSERTATiO III, 

Liivrj falso quidem sed tamen ut verbi d-Qeeo fidem facial; et 
magis etiam Hesychius ^Ev&qziv cpvlaooeiv, cui Ruhnkenius 
ad Hes. Theog. 903. correctione mparum probabilem nee porro 
iiecessariam adhibet evcoqmv neinini lectum. His nescio an 
adjungi possit TeQ&Qsveiv tijqsiv Gxonuv Hes. quod redu- 
plicati simile Yidetur et TeQ$Qeia yoipela rj nzQind&eia 
Tim. Lex. hoc est superstitio religioni, ut Cicero eodem loco 
declarat, vicina; postremo ab eodem d-qko producta suspicor 
GQaLvof-dv^ nQooQtoGa, quod ex serie literarum substitutum 
est pro dQavvoidvrj, et Gqcoggsi (po (He it at hoc est reveretur 
et respectat, neque est unde nomen d-QcoG(.i6g commodius de~ 
rivari posset, si id locum significant unde prospectus est 
quod veterum aliqui crediderunt, ut Photius &Qioof.i6g Tonog 
acp ov (sgtl) S-oqbiv a Igti deaGaoSai ubi duae sententiae 
colligatae sunt, una probabilior and tov &oqeIv, altera jam 
pridem deserta and tov Sqeiv hoc est xa&0Qav sive Seto- 
qeIv ut ab aliis dicitur- Sed gradum referre oportet. 

§. 3. Epim. Cram. I. 275. t« slg %io hjyovTa diovllafla 
ftciQVTOva tCo a xadaQM naQalrjyof-isva onavia slai, to a'xoiiai 
xai /icaxojiiat' xai TavTa ds a%Qi tov naqaTaTixov xXiveTai, cui 
canoni in Etym. Gud. 382, 7. Herodiaui uomen subscriptum 
est. Nee praesto sunt trisyllaba nisi derivata idxto, GTeva%oj. 
In Theognosti parapegmate p. 139. primum locum obtinent 
fiQe%to, dexto, e'xco, tqexoj, it%to, quod fictum est propter li- 
%og Xe^aodai. Secundum v?]%co, o^irjxco, tqyj%io e§ ov t e- 
TQ?j%£i 6° ccyoQii, iprjxoj p. 140. quibus Arcadius p. 153. 
et Epimer. Cram. I. 229. II. 325. assuunt b]%w acp ov to 
elaxov (xai Xago/iiai). Nee magis usitatum est Pqwio unde 
*E@E@Qii%8t Inrjxet Hes. conjugatum aoristo epQaze, ut ska- 
Xov etlrjya. Prorsus incomperta sunt ^nooijxsiv anoduoxsiv 
Hes. et lAnoGEGyiev (sic) tovq 0Q(.wvg tov justccXAov' dno~ 
ci^ai to diaoeioai xai xivrioav Anecd. Bekk. 205. quorum 
illud cum anoosvstv, alterum cum anoaeleiv aliquatenus con- 
gruit. In ixco EM. 516, 12. unum memorat yH%co 34 ) et alio 
loco 526, 7. anoGTEixs (anoGTiye) SemsQog aoQiGTog nQog- 
TaxTixog xai anoqiaG&e and tov s^dfi^v, cavere videtur ne 



34) Activa forma utitur Tzetzes Cliil, VII. v. 207. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 67 

quis hoc a cpcoftai, illud a ot^/cd deflexum putet ; nee dubiuni 
quin Arcadius p. 153. tcc elg %to 7iaoaXr\y6^£va jtiaxQa Gxlyco, 
tv%co, \pv%(.o, TQvyco, Xeiyso, yViyco scripserit gt£i%co, t£v%co 
ut Choeroboscus Gaisf. II. 590. 1xL%ovgi padtfyvoi Hes. a 
Dindorfio editum est Soph. Ant. 1129. et legitur hoc saepe 
in codd. Herodoti I. 9. II. 76. IX. 11: 59. et 61. saepissime 
in cod. Pal. Aiith. quamvis repugnante metro v. Hecker. Com- 
meiit. de Aiith. 174. et oninino 11011 certius videtur quam 
^'Ldovxat cpalvovzai, ^'Lqetul // blqstcu Gvvanxexai, udmei ano- 
IbLtiel Hes. ALyojv ctvxl tov Xu%cov Lex. Albertii ad V. 
yiiTTov. iS ) Pro iii}yCo to ovqco Exec. Gram. T. IV. 191. 
scribendum est bfupo, cujus solus extat aoristus: to w/iugav 
cog cxtio fictQvxovov tov dfilyco IgxL Choerobosc. Diet. II. 590. 
v. ad Aj. p. 180. idruo tov xuo yiv£xai xlyco fictQvxovov xal 
xtyco 7iEQiG7TWf.i£vov xal xlx*]fM naQaycoyov EM. sed illud 
thema semiperfectuni est aoristi IU'^avxeg el&ovxeg, Kit-azo 
ei)Q£v elctfiev Hes. ut Ktydg xaxalaficov et venire dicitur at- 
que invenire i. e. consequi. Trium illorum, lAQlyexca, *Aq6- 
%£tcxi et 'OQiyaxai, quae Hesychius eodem modo interpretatnr 
y)J%8Tai £7xi&v i u£~i, iuduMa est cum oQiyvao&cu societas sed 
correctio difficilis. '"Flyco ab Eustathio 1071 , 5. fingitur ex 
nomine gp/| ut gxl§ ex tov gt£l%co oxlyco Sch. Lips, ad II. 
III. 266. Omicron omnino in paralexi nou reperitur. Nam 
quod Schol. Od. IV. 222. dicit xaxai3Qco§£i£ per o lougum 
scribendum esse si significet xaTacpayi], brevi vero si xaxa- 
tiiji duo toi Pq6%co, id ad verum redigit Eustathius 1719, 57. 
Pq6%co d-ef-ia Ir/Qijoxov xov avttpQO&isv , If ov xal o @qo- 
y#og xal §Qo%d-it ) siv , et pro illo nunc scribitur xaTa{3Q0§£i£ 
quia pipQioGxco futurum facit pQcooof-iai a themate pogto quod 
conjunctius videtur verbo mordendi Pqvxco, xaTapQvxco, altero 
pQoyto magis ad glutiendi significationem inclinante, quam 
Zenodotus perfecto avafiefiQoya tribuit 11. XVII. 54. id est 



35) Ex eo quod Scholio Od. IV. 277. nsQioitigccg nSQiijl&sg cmb 
tov aii/jiv in cod. Harl. adscriptirm est 'AqiOiccqxoq Pqa^icog, non 
apparet eum praesens an/oj sumsisse pro usitato sed potiiis a Giefya) 
declinatum putavit adhibita systole ut Schol. II. XV. 704. Cram. I. 222. 
xsxXtfiiyoi 7i£Qizlei6 t usvoi tivveGjctXrcti cog to nsoiajfZag. 

5* 



68 DISSERTATIO III. 



avanzmoxz 3 6 ). In v%co quatuor exeunt, quae Theognostus 
recenset: Pqv%co, g/uw/co, vqv%io, ipvyco et trisyllabum 6qv%co. 
Nam pro ^fivG%€G$ai ^esw xag GaQxag Hes. et quod Ste- 
phanus huic supponit aiwxeo&ai, praestat aftvGGSG^aL scri- 
bere, nihiloque tutius Tvxovgl %zv%ovgi. Totidem in wyw: 
qw%co xb §qvxlo xolg odovot Hes. ubi @qvxcq idem significat 
quod @qv%W) sed in Sorani c. 88. p. 206. ttsqi (jcoyjiov xal 
fir]%6g verbum qcoyovxog xov naidlov Sia to tioXv xb cpleyfia 
avXXeyeiv non stridorem dentium significat sed graviorem et 
sonantiorem animae meatnm, qualis pituitosis esse solet, id 
quod germanice dicitur roecheln vicinum (wyyjo et qcoxi-i^ 
sive Qtoy^, nam in utroque vacillant libri Aret. Sign. Acut. 
I. 6. p. 9. Sign. Diut. I. 11, 103. Cetera notiora sunt G/ucoyw 
i. q. Gf.tr/xco, 37 ) ipcoyco xb xQifito naQa xb ipco Sch. Arist. 
Ran. 493. quod ionice dicitur gqjxoj. Sed Mwyezai cpftovei 
Hes. pro G{.iv%exai dictum videtur; nam id proprium invideu- 
tibus, e£f avxov Si xb odS-ovov vTcoG/tivysiv €iXi]7xxaiE\is\. 781, 
35. Sequitur ut diphthongorum exempla proferam: xa slg 
%to xfj el dicpd-6yy({) ov naQaXrjyexai ttXtjv xov Gxelyco xal 
letyco EM^p. 253, 20. 516, 5. Cram. I. 245. et 416. to- 
tidemque sv habent xevyco et svyo/ucu, nisi accipimus quod 
Hesychius praebet AzvxExai xoi/.taxcu. Unum oi ut ab He- 
rodiano discimus Epim. 253. xa dta xov vyco dia xov v yQa- 
cpsxai nXr)v xov oiyoitai, quare pro oxoiyco Theodos. p. 70, 
40. Gior/co scribendum. Et consonantium : ayyco, ()iyxco, eXe- 
yyco 38 ) ccqxco, £Qxof.iat, xeQyco, Gnegyco , ticcgxco, 1'g%co. 

Adnot amentum. Quatuor hujus ordinis verborum 
vrfyco, Gf.ii]%to 9 iprfxto, xQvyco primitiva statum tenuerunt veco 



36) In Epigr. de naufrago , quern xrjiog an^Qo^sv &XQ g $ &te 
6/u(fdXiov in Meinek. Del. 134. praefero quod Plan, scripsit untpQvZe 
demordit ut /uvquivu altrjag t[xpQv%aGu Nic. Ther. 824. a fiqvxco ut 
xccTupQvxco. Ac vicissim in Anth. VII. 624. SaXaGGu rijct efiQvt-e aptius 
fuerit Zpoot-e glutivit. 

37) Schol. Arist. Thesm. 389 v et Hesych. tma^ri/jiv IniTQifiuv- 
G/uwZcu yaq to naTK^cu, ev&sv G/j.c6di%. EM. Gjlioovt] t) xov avifxov 
nXrjytj ctnb xov G/ua>. 

38) Kiyyei tnidcwvei Hes. praetennisi cum aliis aeque ignotis. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 69 

sive ww 39 ) gjliccw, ipdrx), tqvoj. Eustathius p. 1635, 64. 
addit tqco tqz%cq cog (Sqco (3q£%co, quorum prius confirmatur 
quadamteims compositis sviQsxrjg, xcatevTQ£%rfg, in quibus 
significatio versatilis inest, et latino trepidare id est festinare 
et discurrere. Verbi (tgita indicium unde sumserit nescio, 
sed ut Philoxenus acpoog a cpgho Anecd. Bekk. 877, 19. sic 
ille ouPqoq fortasse a Pq£io Q3qvco, filvio) deductum puta- 
vit 40 ) omicro vacauter addito ut o^i/uog a @q~i. rilyo^iai 
et Iitctco ut a Grammaticis eodem verbo stcc^v/luo explican- 
tur, ita unum principium habent thematicum ttco, unde Xe- 
Xi7]f.iai, ac ne XaL%w quidem hinc secludere audeam in tanta 
convenientia adjectivorum Uyvog et h^og. Gum tqco iqv%co 
Eustathius 1277, 8. confert g^ioj G/nvyco, quod pro o{ir]%co po- 
situm est in Anth. V. 254. (.irj [is ucxgtl'^ xaTao^iv^rj pro 
xaiccGiu?i£i]. Plerique vero distinguunt a/uvyco to xcclto, GfLifyco 
di xa$aiQto Sch. Theocr. III. 17. neque ex eodem semine 
nata putant sed too 6{.iv±cu, b xai TvopzaSai xalsttcu, to 
Si^ia G(j.vL>to rj g/livggco rj o/nvyco 41 ) Sch. II. IX. 654. Uti- 
lius foret scire quare Aristarchus II. XII. 411. maluerit tivqc 
G/ncoyoito scribere quam G^tvyoLto, librosne sequutus an quia 
diversam utrique significationem tribueret. Eundem verbo 
Ttdoyco originem puram ndco assignasse et ab hoc homericum 
xctxct nolla nenao^e derivatum putasse suspicatus sum ad 
Buttm. p. 25. Hinc nctd-og proficisci potuit ut a jlicxco /iiddog, 
et porro naSelv novitiumque navd-dveiv v. Coraes ad Heliod. 
p. 341. qui praesens nr\$co ponit ut Herodianus Eust. 1663, 
12. et Heraclides 1832, 2. uterque perfectum Ttena&via se- 
quuti. Et Scholiastes Aristot. p. 85. b. 42. m]Qog ticcqcc to 
ti?]$co 7it]Glq , cog sx iov oxvTjGco oxvrjQog, pro quo rectius 



39) Haec vulgo significant fluere, manare, y^ofzcu natare, sed 
interdum miscentur NaCuv vrj%£0&cu Hes. nQogsyrj/s &cdaGOa pro nqog- 
eqq€i Theocr. XXI. 18. unda natans Manil. III. 52. vavnovg et vav~ 
dCjiovg pro vrfetnovg. 

40) Gloss. Graecol. Bqo/Ji pluvia, Imbricitur PQe'xEtai. 

41) 'YnoOfAvyu avuc Hes. barytonum fuisse videtur; IniOfxvye- 
Quig cmo tov GftvxM Sch. Od. IV. 672. 



70 DISSERTATIO IV. 

attulisset vdco vrjQog. 42 ) Futuro nrjGtJ congruens aoristus 
nrjoag avxl tov na&tov Sch. Agam. 1624. defenditur ab 
Hermanno adNubb. 1122. alii maiGag corrigunt; ILiqGaGSai 
lisiiipctG&at, Hes. quid sit, non exputo; sed nr^ia nihil aliud 
est quam Ttdd-q/ucc Anth. V. 236. Tavzalerjg axeQovzia nr}- 
f.iccTa noivrjg a prototheto twxw, quod assumto theta (ndd-co) 
duplici ratione ad usum accommodari poterat vel productione 
vocalis nifto) vel interpositione consonae nevd-co, cujus ex 
similitudine ficta sunt ttslgo/uccl et ninovSa. Verum idem 
7idw in rnqxio produci poterat ut g(.kxoj G/ufyco etc. et utram- 
que aspiratam explendis verbis puris adhibitam esse docu- 
mentum praebet aeolicura nly]%Lo avxl xov nhrftio Gram. I. 
149. id quod etiam in declinatione nominum observatur oqvi- 
&og oQvt%og. Sed pro Tiijyco Graecis collibuit naG%co dicere 
retento alpha primitivo additoque fulturae vice sigma ut e'xco 
Yg%co, cujus proprium futurum est GxqGio, (.dyw jtuGyco, Xeyco 
liyog leGyj]. Cetera quae in §. 3. exhibui consonam penitus 
infixam habent sed pleraque mutabilem Pqv%cq Pqvxw, 43 ) 
Q&y%to Q&yxo[.iai aliaque supra dicta; quo accedit variatio 
vocalis praecipue in onomatopoeticis fioaxalv, 44 ) fiQay%av, 
p£@QVX£V(xi, * s ) @qv%o.g&cui ^QvyavaG^ai pQavxavaG&ai ru- 
gire, in quibus nihil firmi et solidi praeter q et gutturalem; 
ea quasi statumina vocis. Tev%eiv Passovius cum xexelv 
cognatum putat, ut Doederlinus Synon. III. 54. parare et pa- 
rere, nee minus xexelv cum xex/uccQ, quod comprobat Hero- 
dianus n. Mov. p. 32. xex/ttcoQ literam (tv insiticiam habere 



42) Indidem est ncoQog 6 rvqlog Suid. TixXatTKOQog i. q. zlr\na^r\g 
TiaQa to 7i(OQ£iv to nzv&sTv et ncoQtjivg v. Hemsterh. ad Plut. v. 33. 
Bernh. ad Suid, 1. c. 

43) ''OSovtk b%vv ImPQuxovCct Anth. VII. 433. Bqv%ziv rovg bdov- 
tag ov iQi&iv Thorn, v. Ellendt. Lex. Soph. T. I, 323, 

44) Schol. II, XIII, 181, Pqk/s wro/uai07i€nou]xe and xov r\%ov 
jojp vdaiwv hievdav xaX ib Pq£%uv (bvofxaaiai. Hoc jure impugnat 
Buttmannus Lex. II, 121. Boa/tip de sonitu aquae Apollonius usur- 
pavit, non Honierus, 

45) BafiQv/evai xaj" bpo^aionoitav ernb iov filvCeiv rj fiQv&tv 
Eust. 939, 25, 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 71 

affirmans. * 6 ) Id mihi asseusioiie non indignum, illud prope 
certum videtur verbi T€v%m facio formam primigeniam osten- 
dere nomen xexxcov faber. Nee diversis radicibus orta duco 
xel%og, xol%og et paries. 

GAP. IV. 
De verbis dentalibus. 

§. 1. Arcadius p. 155. ndv elg dco Xfjyov eyov xrjv ttqo 
xelovg ovllafirjv elg epeovrjev bjyovoav (.texd @Qa%elag ov 
(iaovvexai aXXd neoiandxai , oxagjidw 9 6(.iadco % xovxo xal 
dub. fiaQvzovov, ubi post 6/tiadw, quod nunquam gravatur, 
excidit xeXadco — xo yaQ xeXddtov exeoci) Xoycp paQvvezai 
Cram. I. 21. et ante and desideratur cog, caeteroqui illud a 
nostra causa alienum est quippe paragogum ut xeXaQvtto. 
Et distinctius paullo post xd elg dco diovXXapa, el eyei to 
a (xadaQov) Iv rfj tcqo xeXovg, neQicmdxai, cpoadco. Unde 
elucet adco xo xoQevvvco EM. 164, 31. adco QfjfLia doxixfj 
(id est dvddvco) Suid. ftddco Eust. 637, 5. yddco 502, 11. 
veterura ipsorum judicio uou pro usitatis habita sed more 
scholae conformata esse. Duo mediae formae verba affert 
Hesychius udddoiiai yvco/.irjv xl&e/aai et c !Adexai nl(.i7iXaxat xo- 
ntaxai, quorum alterum peuitus ignotum, alterum aut trisyl- 
labiae nomine excusatum ut o&o/iai aut doricum est pro fjde- 
xai, quod vulgo delectatur , proprie autem satiatur significat. 
Etenim ab eodem verbo aco satio manant vocabula ad spe- 
ciem diversa, re sibi contigua, quoniam satietas modo vo- 
luptatem affert modo taedium atque pigrorem; ddog satietas, 
aSfia doyfia (placitum) lies, ijdco oblecto, adeco defetiscor, 
aot] taedium, Tdaoa i]dovf\, quibus congenerata videntur la- 
tina fastus , fasticlium. In Hesychii loco 2%aXld€g di* cbv 
oyddovGc xd dlxxva aut GiaxiCovot scribendum aut oyaXt- 
dovoiv. — Td did xov edco diovXXafia ftaQvxova sSco, f.iedco. 



t *4 


^\ v-r 


^-(" 



40) JVi>fj,(p(u ix zJwg leivyfxivai Ale. Fr. LXVIII. nonnulli mo- 
yfitycu scribunt; pontus fecit Dionen i. e. peperil Pervig. Ven. v. 
11. ut (pita et fio; Arabia ubi absinthium fit Plant, Sqveq (puovn 
Tlieocr. VII, 75. 



72 DISSERTATIO IV. 

rcedto, Gxsdco Theognost. 140. quorum unum sdco a scripto- 
ribus medicinae ionicis retentum, ^isdco poeticum est, theraa- 
ticum oxadco Gxsddvvv^iL , mendosum nedco pro Qsdco to 
ttqcxttco, quod usitatis qe^w et sgdco supposuerunt, vel pro 
ipidco odqovzIKco Hes. quanquam hoc quoque dubium est et 
quia nusquam legitur et ob similem verbi xpicpco interpretatio- 
nem v. C. II. §. 3. — Tria quae eta habent numerat Epim. 
Cram. II. 325: xr,dco, /ttrjdco, rjdco, quod in EM. 372, 27. 
deest. — Verba in idea tacite excludit Arcadii canon in 
principio hujus paragraphi propositus. Vro^'Idovzai cpaivov- 
zai Hes. scribendum EYdovzat vel I'dwvzai, pro KvidovzEg 
xvidrj /naGziyovvzsg jam alii xndovvzsg correxerunt, quodque 
in Cram. I. 423. et EM. 812, 32. traditur %Xidco fiaovzovov 
xal yXidco ueqigklo^evov , magistri confinxisse videntur ut 
thema haberent praeteriti xs%Xidcog, xsyXidsvai, quod ad prae- 
sens %Xtddco pertinet sicut ^ts/nvdcog ad fivddco, et ilia ab 
Hesychio suggesta IlECpXoidEvai zbv qjXoidv anoftaluv ad 
qjXoiddco, "EqjXidsv die$Q££v sQQrjyvvev ad cpXiddco, quod idem 
GijTTOfiai interpretatur, et Keyloidzv diEiXxszo id est diffluxit, 
(e&qv7zzezo, £%avvovzo) ad yXoidav disXxEG&ai ZQvcpav et 
OXvdav dia%elG$aL, in quibus labialis et gutturalis eundem 
locum occupant. Wldco zb Xvuw xal xzvnco Theognost. p. 
13, II. falso scriptum pro ipEdco, quod et ifjecpco dicitur. *) 
Jldco apud scriptores infimae aetatis legitur non dissimile 
imperfecto sdidov in H. H. v. Buttm. Gramm. I. p. 509. atdcov 
pro deldcov in Inscript. boeoticis Ahrensius de dial. aeol. p. 
171. defendit dialecti proprietate. To sQsldco o lAjtoXXcoviog 
Xsysi ozl did zov i yQaqDEzai' ctXX ovv rj naoddoGig did 
zrjg el olds yayQa^ievov Choerobosc. Diet. 571. — Quae se- 
quitur vocalis huic terminationi derogata est : zd slg dco naoa- 
Xrjyo/Lisva zco o nsQiGndzai GTiodw etc. Arc. 155. In vdeo 
unum exit obsoletum fere vdeo zd Xiyco Hes. 2 ) Diphthon- 






1) In norainibus quae in dcov terminata genitivum in covog mit- 
tunt, Theognostus II. 31. refert ytdav v. ad Aj. p. 169. adnot. 

2) Hinc et v^rog derivatum putat Proculus Phot. CCXXXIX. 
522. nee multum distant vd-los, 'YXXiTv Isyeiy ^qvIXuv, <PvXXeTv «Jo- 
UayCiv Hes. tt~<^ '- 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 73 

gorum tres reperiuntur euddptcu, 3 ) eidco, (peido), deidco quod 
a Theognosto p. 140. in hoc recensu praeteritura est, duo- 
que trisyllaba aeidco et eQeldco; quae sola esse testatur 
Choeroboscus Epira. in Psalm. 123. EM. 21, 15. svdco, 
GTievdco, ipevSco. Verum ol'dco, quod Matthiae profert ex 
Hippocr. Epid. VII. 690. T. III. bdvvrj eg xQaxacpov eyivexo — 
oYdexo i] xEcpal?] oniGd-av revincitur illo Arcadii testimonio: 
%a elg dco naQalriyof-isva itJo o TieqiariazaL^ OTtodcj, oldto, 
aoidto (aoiduo) nee convenit Hippocratis ad usum qui ajdee 
dicere solet, ac ne aptum quidem est sententiae quae w&hzo 
requirere videtur sed in codd. el'dsTcu et ijdeuai scriptum 
est pro sQsldeTai fortasse. Verborum non purorum unum ab 
alpha orditur aqdio, ex quo Eustathius 1318, 32. aldco ex- 
titisse censet, undeNicander ivaldo/nevog composuit; simplex 
non reperi nisi quod Brunckius Arist. Nubb. 283. %d-cov xccq- 
novg aldo/iiiv?] substituit pro aQdo/uevi] , et Spitznerus Ob- 
serv. ad Quint, p. 226. ccqovqo, aldo/iievq ave/uoioi pro al&o- 
(.livij , crebro autem derivata aXdeco, aXdcctvto, aXdtJGxco alendi 
significatione praedita, quam etiam verbo aQdco attributam 
esse Hermannus ostendit ad Arist. 1. c. Pluribus epsilon inest 
e'Xdco, jHelJw, quae ultra imperfectum declinari negat EM. 
232, 18. tsvSco, GTtevdco, fiaqdco, afieQdcij, niQdco, nihil vero 
simile doricorum Qeddco, nXdddco. 

Adnotamentum. Pro ilia Eustathii opinione de co- 
gnatione verborum agdco et aXdco hoc dici potest eundem 
fluvium modo °!Aq6i]Gxov nominari modo ^Lildrjoaov v. Bern- 
hard, ad Dion. p. 597. °!AQdco et nomen fontis ^Qsdovoa 
Stephanus ab ccqco (gqco) to tioxl^co deductum dicit v. ad 
Buttm. p. 62. 4 ) quibus tqarj adjiciunt nctQaXoytog dccGvvo/ue- 
vov Eust. 991, 27. et Buttmannus adeo in Lexil. II. 170. fiugit 
verbum egdco. Koenius vero ad Greg. 220. alo, aXdr i Gnoj i 



3) <&uid£i oipsi Hes. a yutdopai ut videtur. Ejusmodi certe fun- 
jdamentum habet <Patda)v proprium et ipaCSifAog. 

4) Hie pro vs^.43(o operae dederunt l[xi&(o. Herodian. n. Mov. 
p. 13. ^AQsd-QvOtti naOcu y.or\vai xulovvzai ano iou ciodr]}/ (ciQdeiy) 
idojg G/rjjuuuG&uaca. Alpha et epsilon miseuerunt Cretenses wEQGav 
dicentes iy]V dQoaov lies. 



74 DISSERTATIO IV. 

aloog et ^'Alxig a priraitivo aco profecta censet, quo sigui- 
ficat procul dubio illud unde accci satiare declinatum est cum 
adjectivis ctaiog id est insatiabilis et avcdvog, quod veteres 
varie interpretantur sed commodissime ii qui SctiX^qcotov. 
axoQEGxov , avav^rjxov reddunt TtccQcc to aldco to av^dvco 
EM. cui contra positum est altdv to tcoXv Hes. sicut a verbo 
synonymo TQocpi xu^ia et TQogjoevTct xv/uata id est adulta. 
"EXdeo&ai alii cum e&tteiv componunt EM. cui similem po- 
testatem habet drjXeo&ai, alii cum eluv Sch. Od. HI. 418. 
MeXdco fortasse cognationem habet cum [icddGGco, quod ipsum 
dentalem recipit sed aspiratam (.icd&doGco, fiidl&rj, sicut Pro- 
culus ad Hes. Opp. 522. et Hesychius Tev&rjg a tevdco ar- 
cessunt, hoc autem Eustathius ex I'dto factum opinatur p. 
773, 38. p. 1837, 42. s ) Sed Sch. Arist. Pac. 1009. tkoq 
^Hoiodcp Tivig doxovoiv opdcog yqdcpeiv t&v&bl dice tov & et 
sic idem ad Nubb. 1201. xev&etv id io&teiv. Diversum illi 
Mildew snid-vfAelv Hes. non dubito quin pro {isleiv curare 
valeat, unde ueXrjdwv et ^eledalvco manarunt. ^Ttivdoy tccxqcx 
to oneloj EM. quod idem a nlco repetere videtur Sneioai 
Ttaqa to tugcu Ttoziaai, sed de neutro persuadet; Gneido) 
dialecti Siciliensis proprium fuisse dicitur indeque ortum fu- 
turum GTceioto. IleQdoj cum latino pedere et graeco (3de1v 
fidolog (paedor, foetor) earn similitudinem habet ut q inser- 
tum videatur. Verbum dfAeQdoj plerique consentiunt propriam 
habere significationem privandi et hinc translatum esse ad 
privationem lucis. Equidem sequor Moschopulum Sched. 145. 
Ca^ieQdvi] ' rj Tr\g ^d-rjvag aorttg rj ayav Idf-iTtovaa ' f^ugdeiv 
yaQ naQcc 7ioir\Taig to jLiccQ/aaiQeiv et Schol. Eur. Hec. 1004. 
fiegdco to naQa Tolg xoivolg [tccQjuaiQco xal (.ibto, tov gts- 
qtjtlxov a dfiigdco, nisi quod hoc alpha non privativum esse 
puto sed pleonasticum. %£piQfeiv igitur proprie significat 
fulgere, et quia splendor quicunque est acer adurit saepe 
oculos Lucr. IV. 3. aciemque praestringit , hinc etiam hebe- 



5) Hoc loco cum ter&qg 6 Ityvog taxi iivOy\ ?} Xi/veicc connectit et 
alia parasitorum convicia et d-vQanecg, quod nescio an dvQaanciZ scri- 
bendum sit hoc est og allow Vvqag aGna&rcu, sive ut Homerus elicit 
(hinojy anolvfiaviriQ og nollyGi (plifjGi nccQaajag dlixpETca ai/uovg Od. 
XVIL 221. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 75 

tare '(blenden) oggs afiegdev avyr) xalneir] Horn, quod Ar- 
chytas dixit iiaQavylav nQogxifrevai 6 ) similiterque Nonnus 
V. 4S5. dcpSafyiovg af-iaqvGGSv k(xovg avzconiog mylrj. De- 
hinc traducitur ad hebetationem corporum fulgentium ut xa- 
Ttvog tsv%£a ajLieQdei, sicut latine speculum hebetari, fulgor 
excaecari dicitur et nostra in consuetudine blindes Silber. 
Atque haec notio obscurandi voce signata est propria a^av- 
Qog, afiavQovv et [.lavQovv, quae contraria sunt verbis jliccq- 
(.LaiQeiv, [.iaQ(,iaQ£og, (xcuQa, quamvis ab eadem stirpe pro- 
genia. Quemadraodum vero vocabula sensuum saepissime 
inter se permutantur, ita af-iegdeiv dicitur etiam eni cpcovrjg 
la/uriQag xai diacpavovg cog G^ieQdaXeov xovafirjoav Porphyr. 
ad II. XIII. 341. et GjnegdaUov poav aures clamoribus ex- 
surdare. Et postremo quidquid vel adspectu vel auditu per- 
cellit, o^i£Qdvov dici coeptum est et G^ieQdaleov — deivov ycxQ 
xal cpofieQov to ayav Xa t u7iQov Porphyrius ait 1. c. Atque 
his rationibus ad dubitandum adducor ne juegdco to xcolvco 
xal fiXartTto Hes. et af-ieQdsiv illud, quod de lucis ereptione 
dicitur, diversum sit ab a/nigo-at, expertem reddere, cujus 
origo est a iieiQeGdai. Sed absolvam quod restat. Jeldco 
TcaQa to delco nXeovccGiiKJj tov d Cram. 1. 123. II. 193. ]Aeidco 
si quid sibi affine et conjunctum habet, id certe non est 
el'dco to. IniGTaixai Sch. II. I. 1. sed avdi] Schol. in Dion. 
Gramm. 709. cui quod vulgo affingunt thema aco (avco) idem 
aptum erat ad progignendum adco et paragogum aeidco con- 
tractum in adoj, ut deixijg alx/jg, sed iota subscripto quia 
alpha in schola pro longo accipitur. °Eqs16co syllabatim cre- 
visse Buttmannus Lexil. I. 120. ex nomine sQ^ia non sine 
ratione colligit; thema vero quodnam fuerit, sqco an quod illi 
placet €q6co, nemo definiat c 'Hdco veteres recte ad aco satio 
referunt v. §. 1. M?]do^iai, quod nonnulli ex juado/nai mu- 
tatum volunt 7 ) facilem habet cum f.t aoiiai conciliation em. 

6) Eustath. 936, 3. afiiqSsiv to a/uavQovp xctl ccnoazsQaTy zoo 
fjLiQdeiv o iati tov filinuv, ov Ivavziov to fyiQdeiv naqa TOtg aq%aioig 
to ayav filineiv, quo ex loco in Thes. perperam affertur toTq ^A%aioTg. 

7) TlXsvOat nQog paqfiaQa (pvla fxiSovzai Orph. Arg. 90. nihil 
differt a fxaCoviai , (tovXtvovuci. MrJGTO tftovXevoaio Hes. ubi /utpazo 
tempori verbi magis quam ordini literarum convenit. 



76 DISSERTATIO IV. 

Evdco et evvi'i non longe distant ab avco dormio Nicand. 
27tev3co si Schneiderus recte judicat a ortelv productum esse, 
et hujus consonam insiticiam haberi oportet et synonymi 
ansQ%£Lv. Prisci illi aqjedavog et Gcpodgog hinc orta putant 
Sch. 11. XVI. 372. s ) yPevdw et tpvd-og iidem cum ipi$vQi£w 
componuut, quod onomatopoeticum esse. Pro a&eldszeu dirj- 
deizai, quod in Anecd. Bekk. affertur e Dioclis fabula, Mei- 
nekius a&ilfiexai scribendum suspicatur, sed eodem tamen 
modo est in EM. d&eldsTcu diijd-eiTai xal ddelyeiv to 
af-ielyeiv, quae sine dubio omnia idem valent hoc est mul- 
geo v. C. III. §. 1. j, Eq3co et sgyov fortasse duas modo lite- 
ms a natura ingeneratas habent, eas quae in eqeooco (agito) 
vnrjQetriQ sQid-og comparent v. Prolegg. 365. 

§. 2. Terminationum, quae verbis mutis concessae sunt, 
feracissima est £<w', adeo quidem ut complura reperiantur 
quae omnia eadera elementa habeant intellectu diverso, velut 
quae primo se offerunt aditu a£co sive aKof.iac aspiratum et 
duo non aspirata aico sicco et a£iw anhelo nullo inter se 
soni differitate nisi posterius , ut ex aaico contractum , alpha 
longum habet, quod ii credidisse videntur qui aad-/.ia scri- 
pserunt v. Parall. 75. sed repugnat vetus auctor: TQvcpcov 
to a jiqo iov £ xcci ipilovodai xai fiQa%vv£G$ai a^tol Mo- 
schopul. Opusc. p. 33. AaQco dvo orjf.iaiv€t to Xa(.ifidvco xal 
to vfiQi^to Schol. Hec. 65. Cetera catervatim addam sejun- 
ctis, quantum fieri potest, sonorum naturalium imitamentis, 
fildfyo (.uoQaivco Hes. quod mihi neque cum pkcij; {(.lalaxog) 
neque cum imitativo blatire quidquam commercii habere sed 
idem quod nladav valere videtur hoc est proprie mucere, 
turn per similitudinem hebere, quomodo (SladaQog, filevva, 
fiiv^a et Xef-icpog dici solent; xXd'^co to StaoyJ^co Hes. a xXdco 
fortasse , nisi potius verbum facticium est stridorem serrae 



8) 'IlQodoiog to ■d-€Q l uoT£nov amvdstv aGnaiQtiv sq>t) Eust. 416, 34. 
quo ad Gnaw et G(fad<x£(ti referimur. Ex Schol. II. XI. 165. cKfaSavov 
olov G(f)tvdovrid6v 'AgiGiaQ/os , discinius hunc etiain nomen C(pepd6v)} 
ad hanc stirpem retulisse. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 77 

exprimens ut ttqIcdv xld'Qei ze nQiet ze Gppian. Hal. V. 203. fi ) 
hinc ad scindendi notionem translatum ; et tritiora nlaQo, 
oxdico, azaU'j , ocpa^co, GydCco, cpQa^co, ydKo/uai. Onomato- 
poetica sunt /?a£w, ftaftdfyo et ptpcifyo, unde Hipponax e/Lt@i- 
(idgctg pro eii@oi]Gag duxit, ftoduo , yXd^co , xld^co, xQatoj, 
()dKei zQtoyei erzi xvvwv drcb zov ijyov Hes. et Cram. II. 
465. (ubi perperam qciIKco scriptum) oudtei oxv^et *A%aioi 
Hes. eiQQccuo, xaylduo et nayXaUo. Tertio loco promam 
quae Grammatici inclinamentis quibusdam verbalibus prae- 
struunt, xd£co to xooftto , (jd^co zo Qaivto , zduo zo zavvto, 
cpldZo) cui EM. 403, 47. aoristum ecpkadov ab Aeschylo po- 
situm subjicit, et yldl^co unde Eustathius 723, 49. xeylada 
Pindaricum repetit, quod quia alpha lougum habet, aptius 
est praesenti yXrjdco ab analogiae norma non alieno sed de- 
relicto praeter perfectum xeylrjdevai ipocpelv Hes. Trisyllaba 
vero, quae neque reduplicatione aucta neque soiiis natura- 
libus assimilata sunt, paragogis adnumeranda videntur, xo- 
Xdtcj eadem qua xolovco stirpe progenitum et lid^co, quod 
Schol. Lye. 21. a Ivco propagatum dicit sed probabilius est 
eidem fundamento superstructum esse ut liydtw, quod ean- 
dem devertendi et declinandi significationem habet activam et 
neutralem: dliaozog nana zo Aidoat elg qjvyrjv TQeipai Schol. 
Orest. 1466. exhydtei egoQ^ay noiel, exGofiel Hes. Qitodev 
ola Xocpog zig vrtoz^irj^slg ehdo&rj Apollinar. Ps. CXL. 17. 
et pariter de abruptione saxi vTiaiXlyaKev ex nezQag ime- 
Xojqsc Hes. quorum propria est significatio obliquandi, nXct- 
yidteiv, cctcogi^lovv i. q. imavaycoQelv v. Corais ad Heliod. 
113. a Xi'% nXdyiog v. Parall. 105. cui U%Qtog et Xo'^og suc- 
cessit; sed gutturalem a prima origine abfuisse indicio est 
Xidteiv. De dla'Co/Liai certatur simplexne sit an compositum. 
Simplicitati quidem favet augmentum ivsdido&T], dediaozai, 
et ut ab aftcpi d/ncpid^uj, ab avzl dvzid^co, ita concedi potest 
ut a did declinatum sit didteod-ai, proprieque signified per- 



9) L. III. 314. y.Xa£si oQfiirj Schol. exponit tqv&i significans stri- 
dorera lineae piscatoriae cui similis chorda lyrae vtzoiqv&iv dicitur 
Anth. XI. 351, 



78 DISSERTATIO IV. 

meare, transmeare , distendere 10 ) et dtaG^aia vocari fila 
vel staminis, quae subtemini intersita sunt, vel subteminis, 
quod stamini implicatur, nomenque proprium habet trama a 
trameando ut trames; sed in paucis illis locis, ubi nomen 
hoc legitur, significatur stamen to tJtqlov, eodemque modo 
*Exdict0TQct xXwcf.ia rj gty^uov Hes. Grammatici vero com- 
positum esse volunt; EM. 270, 22. dlaGf-icc — TzaQci to aooco 
yivETca alolixtog a^co a&fiai xcti did^o^tai. l *) Anecd. Bekk. 
452. ^tocpQtov aTvea&ai, o rjftslg did££G$ca jusTCtfiokij tlov 
dvo oo 7 ug *o e omisso tropae aeolicae commento, quae 
verbo obvio et quotidiano parum convenit. Certa ad arbi- 
trandum documenta desunt. ^E^indZpiiai euro EM. ab efmaiog 
= e'f.i7t£iQog repetit, de quo quid mihi videatur in Diss. I. 
§. 1. professus sum; xazs^iTid^io in Nicandri versu bnoxav 
%Q£ic6 G£ vLa%£\-inaCri [.wyeovTcc, quod Schol. interpretatur net- 
lala^dv?] nai zctTmdyrj, inclinat ad similitudinem adjectivi 
a nam compositi in Aesch. Agam. 180. e/nriaioi Tv%ai Schol. 
eu7t£GovGcci et v. 354. TtQOGTzaia nana Schol. n q ogti a ioavx a, 
a quo nax^naQuv illud sola differt constructione. Tertium 
specie simile , significatione dispar est Id^nd^ovxai dvafidl- 
lovxai nal ict o^ioia EM. quod Hesychius dvanavovTai in- 
terpretatus est. cf. Ahrens. dial. doi\ 285. Sed transeo ad 
epsilon. Tqla /.tova diGvllafia t$ £ 7taQaXr]y6i.i£va, Qetco, 
£&, %£? w > ovdev de TQiGvXlafioV Kara TQonrjv ovv ylvexcu 
me&o, oi de JcoQielg nid^co EM. 671, 24. quod idcirco He- 
rodianus n. Mov. p. 44, 2. analogiae convenientius judicat; 
ac metal quoque compare caret; nam TQaneQto tertiae est 
conjugations . Quod ille praetermisit £«'£« to pdmco, for- 
tasse a Qefyo facio non diversum esse credidit. Et hauc 
opinionem non mediocriter confirmant syntheta latina inficere 
et sufficere id est tingere sive gegeiv, unde ()eyevg infector, 



10) Theocr. XVI. 97. ccQa/yia (T elg onX uoayyai Xsnicc diaair r 
Gaivio Schol. 6iv(frivsiav. 

11) Quae his praemissa sunt Siccautx — cmo rov daico to jutQi&j 
dao/uci y.al 7iUovaG/uM tov i diaCfxa, nullo modo cum verbo tittxCoftcu 
conciliari possunt, nisi quid excidit ?} naQcc to dctltco ddtC/uK xal iv 
znso&eaet. Poll. VII. 32, KQocpoQeTG&ai '"Aiuy.oi elsyov ib diu&aftai. 



Cap IV. DE VERBIS DENTALIBUS 79 

(>eyog et yeyfia. quibns Glossographi importune iutermiscent 
yryog et ()dxog. Neque ab alio verbo composition arbitror 
xar(x()QSLCo , quo proprie usus est Oppianus dxdvd-ag rjxa 
xaTC(Q()e'^€i€v enixXtvoL xs tzl&uov Hal. IV. 611. hoc est de- 
primere, cui in altero sermone perfect e tanquam imago re- 
spoudet deficere, imde yestimeutum defectum pro detexto et 
desecto ut nos dicimus heruntermachen et herabtkun pro de- 
trahere xcaa^iSaZeiv. l ~) Translati vero alia est construction 
xazaoQeSai xivd demulcere alicui caput Horn, et absolute 
de inclinatione maims xovg 6* afi fmeo&ai %eioi xcaa(){)£- 
§aoa — avcoyev Apollon. IV. 6S6. in quibns ilia significatio du- 
ctus deorsum euntis non evanescit. Klluo xa/.co Hes. aeque 
inauditum est ac nomen KXsSog xbjdcov. Verba in r t uo ne 
anquiramus auctor est Choeroboscus Cram. II. 185. Gaisf, 
T. III. 28. et Schol. 11. I. 317. xd did xov ~^o xd 7 eyu 
Soayb nXrjv xov daveltco xal xXfjuo, cui XQfiZto addipoterat; 
nam id quoque negleclu loqneiitium iota amisit. Verum haec 
paragoga sunt; B/ylet epeovel Hes. quod interpretes pro /?>;/%' 
Xeyet vel fihf/axai accipiunt, si incorruptum, certe Actum est 
e sono vocis. Quartam vocalem sortita sunt %(o, fiXluo, 
fioiZu, di^co, xrl'Coi, xxluo, vtC,m, tiql^o^ oxluo, o%iuo, prae- 
ter quae Hesychius niulta suppeditat auctore nullo firmata: 
Aitpt nauet et AiZovoi ncd'Covcn, quae Ruhukenius ex 
xi'id'^cj corrupta put at Epist. p. 214. sed defeuduntur verbo 
consimilis soni et siguificationis Xaodai natuiv et yXidodai 
TzalZeLv. Idem 'Plteiv xoioyeiv xaUiv ^?mlsiv, l FfSoiiai 
xXalco 13 ) etc. Alia sonis naturalibus assimilata sunt: agol- 
lsiv hirrire, otzIlsiv friguttire, xqilsiv stridere et defectiva, 
de quibns subtiliter disserit Zeuodotus EM. 712, 33. xov oluo 
ivsozcoxog exsoov jlltj u'jzel yqavov /utixe eyxXioiv — xal xov 
XiyZe f.u) Lrjxei ve\ua /H7]di alio xi' dgpaiQijosig yaQ xrjv Xe~ 
£iv xi]g iuopdoecog xi~g xov r ( yov /iii/it^oscog' 6 Nixavdoog 



12) ''Anodoficivisg c<no i u£niGavisg 'focuog Suid. quo minim est ora- 
torem atticum iisom esse. Quaeritur num aTroni'^avTSg scripserit hoc 
est verabgeveieht habend. ut bavarice loquar. 

13) Alibi yu'vdao&ai y.Xcdeiv. Pro "Eipidev yxovos, nisi qnis melius 
suaserit, ey.lc.voe ponam. 



80 DISSERTATIO IV. 

STtili^ovxag oiOTOvg tov Xiy^at to -3-sfia Sshyoag u- 
iiziv scp&eiQS zrjv tov r}%ov fdfi^oiv. Ovx duo de/iictTog 
ovv Tccvtct alXa anb imv cpcovwv r\ dvo/uccTortoua , quibus- 
cum consentiunt alii in Gram. I. 268. Macrobius de Diff. 
p. 752. et Eustathius p. 1119, 60. ovds tov sxluy^av sotlv 
svqblv eveOTWTa xXdyyco 1 4 ) ovds tov Mygs to llyyto ovds 
to xqi^co tov xqLxs 77 xQiys. Hoc praeseus tamen non in- 
usitatum fuisse testantur Glossographi et omnino monitoribus 
illis 11011 tantum auctoritatis adjungo ut vtvoxqIQov Aelian. 
H. Ann. VI. 19. et boeoticum xQidds^sv ridere Athen. XIV. 
622. A. repudiem, quae editores pro aliis minus aptis repo- 
suerunt conjectura probabili. Sed certe gtcICco Etymologorum 
commentum est nomina OTcidrfg, Gnldtog et oniSaixri expli- 
care conantium. Gql^co ex d-eQi^co contractum esse pervagata 
est opinio, cui non adversor, etsi illud proprium significatio- 
nem metendi nunquam recipit. — Tec sig otto tqlci sgxlv 
o£to, aQ/-io^co, deonoKto Theogn. p. 142. quibus addi possunt 
ad similitudinem soni efficta qoKblv, quod Suidas proprie de 
voce canum, turn etiam pro Qey%siv dici ostendit, et TQvyo- 
fyiv In! TQvyovcov Herodian. in Anecd. Bekk. 1452. nisi is 
TQvyovi^eiv scripsit ut ^sXtdoviQeiv. — Verba in t>£or conjuncte 
conserteque producam quia difficilis est naturalium et posi- 
tivorum distinctio (3v"£to, ftlv'Qto bullio, pQvta) semel lectum 
in Archil. Fr. V. @qvtov Qgr/t; sfiQvte pro PqvXXsiv potare 
ut videtur v. Schneidewin. Beitr. z. Krit. der Poet. Lyr. p. 
88. yQvKco, xlvQoj, xvv'Coficu quod saepius et fortasse rectius 
xvv^coriai et xvvKovfiai scribitur, XvUo idem quod Xvyydvco, 
(.iv^co muttio, (rvKco ringor, tqvCco trisso, ' 5 ) oxv^ofiai, ocpv'Oo 



14) Ex latino clango cognosci non potest quae fuerit verbi graeci 
conformatio ; namque terminatio interdum eadem est in utroque ser- 
mone ay/siy angere, jsyysiv tingere et stinguere, sed saepius diversa: 
pango, plango, frango, tango, cingo, lingo, distinguo, ninguo, ringor, 
jungo, emungo. Stringo, pingo, pungo cognata sunt graecis oiltyyig, 
noiyJXka), nixQOs v. Prolegg. 113. sed fingo, ungo et fungo quo referri 
possint, parum exputo. 

15) TqvCsi yiyqamtu xctt fj,6TK tov aCyfxa xal xwqIq anb tov yt- 
vof.iivov ipotpov 7ienoiri[xevov Galen. Comm. II. in Progn. T. XVIII. 
P. II. 134. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 81 

quod Eustathius scripsisse videtur pro avt/co p. 1746, 22. 
cp&vUo, cplvtco to avapaXfoo Sch. Apoll. I. 275. Sch. Nic. 
Al. 214. VTtEQtylvUL ava()Qsl ixcpvoa Hes. diayXvyd-ELGa 
diayvd-eiGci Galen. Lex. Praeterea iu hoc numero Theogno- 
stus p. 142, 28. cpvtu) retulit quasi usitatum esset, fortasse 
propter nomen cpvLa, cui similia ata, xvl^a, onita, GyJLa, 
fivLa a similibus ducimtur verbis; nam participium neoDvto- 
Teg negaut a tali principio oriri potuisse quia perfectum me- 
dium nunquam duplicem pro charactere habeat EM. 667, 31. 
sed aut tropen ionicam esse ut ab oXlyog oXlttov aut syn- 
copen verbi epvudeo, cujus participium extat cpvLTjd-Elg et pa- 
ragoge Ovtdvai cpvyelv, Hes. cpvtdco autem Heraclides a 
cpvi.a repetit ut a xiogcc -algguud Sch. B. ad II. XXII. 1. 
Eust. 1740, 19. Arc. 157, 19. alii a (pvtco ut ab TCco Krjxa 
Cram. I. 213. Quod vero Matthiae in Gramm. p. 638. ex 
Hesychio affert Qv^ai {cpv^ai) non satis est ad testandum 
praesens. ' 6 ) Cum nscpv&xeg conferri potest Me/uvdwg qecov 
Hes. et /nEfuvdoTsg ab Antimacho positum pro fi£f.ivd?]xoT£g 
v. ad Buttm. p. 31. cui simile priucipium affingit EM. 633, 
40. ccTto iov ()to qcouco {jcodcu ogfjcodcu cog (.ivtto /iivdto, EQl^CO 
eqiSco , cujus unum reperitur exemplum £QiddiJGccG$cu idque 
in antiquis commentariis, ut Schol. tradit, aliter scriptum eql- 
LiJgccg&cu sed falso, nam ab eqlUo vel sqiq unum derivari 
potuit eql6eco ut a y.rjnaL,co vel xrjxdg KtjxccSel XolSoqeI Hes. 
quod non recte attentari puto. Neque interest utrum /nvddco 
a nomine /tivdog ducatur an a verbo illo fwuo ut a GcpvCco 
Gcpvddco, cpXvco cpXvtco cpXvddco et cpXvdiio, unde cpXvdov- 
/LiEvog xrjg 7TQWT?]g GvLvylag Cram. II. 424. Sciens praeterii 
GTvtco, de quo EM. 731, 25. dnioxv^av and xov Gxvtco rj 
oxvyco, quorum ne utrum reperitur. In cotco duo afferuntur in 
Epim. Cram. I. 36. xqcoCw et gco'Cco, quorum illud ex sono 
naturali expressum est ut wtto, aXcotco glocio et tqw £co, quod 
Hesychius interpretatur ipid-vQtCco Gwovoid^to gannitum, ut 
videtur, venereum significans, alterum paragogis adnumeran- 



16) In cod. adscriptum est (fvgai cpvijsiv cpvyeiv, quod sic corri- 
gendum videtur cpvgca (pvt-iv, ipvyeTv, etymologice constructum ut ipv- 
yr\v (pevyeiy v. Parall. 524. vel (f>vy)j (pevyeiv Job. XXVII. 22. 

Lobeck. Technol. a 



82 DISSERTAT10 IV. 

dum ut XQiofy), TzlfoKw, cpfpuo, quae Grammatici iota ineffa- 
bile habere ajunt EM. p. 667, 25. p. 803, 47. Theogn. 142. 
et entouo ex sTicodfyo contractum. Diphthongos hoc genus 
verborum admittit omnes sed plerasque raro et velut deli- 
bandi causa — ovdiv elg 'Qco Irjyov tiqo xilovg e%£i xrjv at 
alia fLovov xo naitco Herodiau. n. Mov. 22, 31. naiuque 
fioQal&o, ocpadai'Qco, (,iaxaitoj qui scribere instituerunt, tamen 
iota pronunciare non sunt soliti v. Eust. 1554, 25. illius vero 
verbi insolentiam excusant nomine syncopae ex xov Ttaidiuo 
Theogn. 1. c. 17 ) Item unum est cpavuiv xb cfQvyeiv *Axxi~ 
xol Phot, et Eust. 962, 50. quod ad cpwfyiv eandem rationem 
habet quam qjavoxeiv ad ojcogx£iv. Bav&iv aliquoties apud 
Grammaticos legitur sine punctis diacriticis sed sine ratione, 
quodque Brunckius in exitu senarii edidit xaxafiav'Zag Anth. 
VII. 108. jure improbatum est v. Hecker. Comm. de Anth. 
242. De tertia Theogn. 1. c. et Gramm. de Quant. T. II. 312. 
xa dice xov iL,co (ntfiaza dia xov i yQaq)£xai — G£a?]jti£uoxai 
to 6avett,co ■ yeyove de anb tov daveiatto, quod ad praesen- 
tem causam nihil attinet. Neque quartae aliud exemplum 
quam (psvfyo. De verbis in oiCco idem ille et Herodianus 
Epim. p. 252. ita loquuntur ac si unum nossent a#Qoi£co, 
quod ne primitivum quidem est: xa. dia xov vtto anavxa 
dia xov v yqacpexai xqvCco, oxvtco x. x. I. ttItjv xov a&Qoitto 
xal QOiUo xb TieQiGnwuevov. 1S ) Sed idem accentu gra\i 
notatum exhibet Eustathius 1792, 22. (w&iv xal (wi'Ceiv xv- 
Qicog vlaxxelv, nisi is qvlsiv scripsit, unde compositum est 
erriQQvLeiv. Ex EM. 619, 58. lATtollcoviog leyei oxi eaxiv 
oi £7TiQQi]f.ia o%£xliaoxixov ' ex xovxov ylv£xai ol'^co (og at 
aY alatco, non clare intelligitur verbum oltco, unde Sch. Od. 
XIV. 415. Sch. Nubb. 657. oityg derivatum putant, a Grae- 
cis dictum esse, quodque Lexicographi nostri hinc conflatum 
ajunt dvgoluco, ne significationem quidem lamentandi habet 
sed potius mala ominandi, xax ooo£G$ai, quare magis con- 
sentaneum videtur ad oto^ai opinor recurrere; sin proprie 



17) 'QqccCo/acu quod Meinekius Com. Fr. I. 557. aliquot locis re- 
stituit, Grammaticis illis ignotum fuisse apparet. 

18) Addit Herodianus od-ev zal vjqqi&v XQ vGi w id est opQv&v. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 83 

to dvgcpoQslv, ut aliqui trachmt, significavit , ad ol'co (ol'oto) 
referendum est quamvis diverse declinatum eSvgoi^a. Jam 
nihil restat praeter xqovuo, quod EM. 541, 47. ex xgofivCco 
extitisse refert exemto beta, sed testem non sistit. 

Adnotamentam. Horum pleraque a puris procrevere. 
Primum est verbum atw to dtatvw (asso) quod veteres ab 
aco (ajjf.ii, ai'cu) repetunt assensu facili quia ventus siccat, 
duoque similia in Anecd. Bekk. 348. atetv to otsveiv 2b- 
cpoxlrjg, to dtcc tov OTOf-taTog aSgocog ixuvelv afyiv liyov- 
giv IdTTixoi f-iiaovjusvoL tov fjyov tov nvevfiaTog , quae El- 
lendtius in Lex. Soph, perspecte distinguit; nam prius illud, 
quod expressius ddtetv dicitur, ab interjectione provenit, hoc 
est a parte orationis significabili ut oDevLetv, toteiv. Ab illo 
epiphonemate vel, ut veteres vocitant, adverbio admirandi a 
sive a nescio an auo sive frequentius aKo/nac natum sit et 
ab hoc porro ayrj et aya/tiai. Ex Hesychii glossis Adod-co 
yleva'CeTco, Adod^at (laa&ai) naiteiv loidoQelv , nisi quid 
vitii contraxeruut, apparet verbum fuisse law, ex quo factum 
est latw to vfiqluo et laoSr^. Ab homonymo law, cui 
affinia sunt Irj'Cg et Ida sive dorice lata captura, originem 
duxit Idtofiai, ab alio quodam lata, quod in Idaxw trans- 
figuratum est. ?>ald£w, sive id reduplicatum dicere volumus 
sive a Idlog derivatum, quod ad lata referri dixi ut q>alog 
o la^inQog ad cpdoj. Kqdtw unde coeperit demonstrat He- 
rodianus EM. 539, 4. Cram. I. 268. and tov xqw xqdtw 
xal xqloUo, cujus testes nominavi in Diss. I. §. 1. — OqcxLw 
Tiaqa to cpw to leyw nXeovaoiuoj tov q EM. cujus in vesti- 
gia insciens incurrit Wyttenb acinus ad Plut. de Aud. Poet, 
p. 236. Pondus sententiae addit Hesychii glossa ILicpQavoxw 
nupdoxw, quod EM. 673, 54. ob eundem pleonasmum ad- 
notavit profectum fortasse a poeta, qui primam verbi nicpav- 
aaco syllabam sine ejusmodi sustentaculo produci posse dif- 
fideret. Sed animum diversum trahit nomen odqtjv, cujus 
dativus doricus oDQaoi conjunctus cum verbo cpQavi&iv i. q. 
(pQevovv earn habet cum cpQaLw similitudinem ut opinio existat 
utrumque ab obsoleto quodam cpqdw ortum esse, verbum 
quidem sic ut xld'Cw a xldw frango, xQatw a xqdw, {tifiduo 
a (tdto, nomen autem ea ratione qua yh]v a yldw {laco 

6* 



84 DISSERTATIO IV. 

ylavooco). Jam si ab hoc qjQdco derivatum est cpQaoGto, 
non mirum videri potest noraen cpQsvwv proprie declarare 
diaphragma, quo exta ab inferiore intestinorum parte sepa- 
rantur quasi septo. Quomodo hinc ad intelligent am trans- 
latum sit nescire se profitetur Hippocrates nisi quod prae- 
cordia laetantibus et dolentibus quodammodo commoveantur; 
sed verius Aristoteles censet oxi at cpQevsg ov /LisxiyovGi 
fj,sv xov cpQOvelv, lyyvg (5 3 slot xcov odqovovvxojv (cordis) v. 
Dietz. ad Hipp. Morb. Sacr. p. 183. A (pQovtlv autem nihil 
differt cpQateo&at. — Sqjdfyo tvccqcc xb odco EM. cujus aori- 
stum fingit Hesychius Odayavov naQa xb cpdaat. 2%d£co et 
quod Atticistae praeferunt oydco eandem habent significatio- 
nem laxandi atque aperiendi et communem originem a the- 
matico yaw, unde Xdog ?j» ycoQrjoig xal xb xevov Hes. chaos 
unilas hians patensque Fest. naQa. xb yadelv Schol. Hes. Th. 
116. et Xdatg dtdxQiatg ycoQ^otg sive %ajQioig, multaque alia 
quibus subjecta est notio vacandi et vacuandi ; primum verba 
hiandi ydoxw , yaivto, xdnxco, turn quae capere et capacem 
esse significant yavddvw et eyadov, quo Nicander Alex. 307. 
utitur pro elafiov, sicut uno gerraanico verbo f assert duo 
exprimuntur graeca yadslv et lafielv, tertio ydtto (%dKojncu) 
cedo, nam cedendo locum vacuefacimus sicut xsvovv quoque 
dicitur pro discedere raeumen v. ad. Aj. v. 987. 1 9 ) et hinc 
composita IlQoyd'Cco nQoftatvco Phot, id est procedo, TlaQd- 
%ccgov dvaycoQrjGov , 2vyydtto ovyycoQio (concedo) Hes. Ex 
latino cedo resonat graecum xqdco, quod non ex se coguo- 
scitur sed ex perfecto xix-qba i. q. vrcoxeycoQrjxa atque ex 
aoristis xexadov, xsxddovxo (v. ad Buttm. 322. et 323.) and 
xov %d£co TQOTtfj xov daoeog rig iptlov EM. Haec autem 
trope per hanc totam familiam commeat; namque non solum 
pro xduxco successit ydrixto, quod Eustathius 1481, 35. non 
ita pridem increbuisse significat, sed etiam Kijxst gx6q/jg£i 
et Kfjxog duoQta affert Hesychius, quae ne mendose, ut Ste- 
phanus censet, scripta esse putem, retinent me vasorum vo- 
cabula xiftetov sive %eixiov xb ycoQovv doxqaydlovg o xal 
xet&tov icovtxcog leyezeu itaQa xb yeua xb ycoQw Eust 



19) XdCsiv pro amittere dici ostendit Du Cangius, 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 85 

1259, 38. triaque ilia quae Schol. Arist. Eqq. 1158. grega- 
tim producit xrjfiwg o xddog twv dixctGTwv xal 6 yafiog id 
est capistrura , quod a capiendo dictum est ut a capacitate 
capis xdnexig xcmi$i], xadog autem in EM. non intempestive 
ad ydlco refertur. In curaulum accedunt Hesychii testimonia 
Idyxalaov avoi^ov hoc est dvaydlaoov, ut Koenius docuit ad 
Greg. 343. et 'Exxalagcu xllvai to igtlov , unde funes cala- 
torii quibus antenna suspenditur Veget. a verbo calare sive 
chalare, quibuscum Schneiderus ad Vitruv. T. III. 296. con- 
fert oyaGxrjQia. 20 ) Horum omnium fundamentum est illud 
quod diximus %ato , cujus varia inclinamenta xexrjda, x£- 
yavdcc, 21 ) eyccdov, yavddvco conferri possunt cum fjdto, adov, 
dvddvw, nam his quoque thema purum aco satio affingendum 
videtur. Quod ultimum est hujus generis oxd^co, dentalem 
non a natura ingeneratam habere, conjicimus ex adjectivo 
oxcuog, Gxafifiog, oxi^/Hog i. q. ywlog. — Ad secundum or- 
dinem pertinent e^co tuxqo. to eco EM. cui subjectum est 
ripen, et yetco a yew fundo ut latine dicitur profusio alvi. 
Eodem complemento ab attico tzqloj procrevit ttqI'Cco, a xvdco 
xviQlo, a ipdco, unde Schol. Arist. Rann. 493. ipco(.iog natum 
dicunt, ipfQoj quod Hesychius s. ^Enityitu interpretatur ipco- 
/LiL&o. Bliteiv, pro quo filixTziv receptum est non ut EM. 
260, 32. a fieXlleiv, neque hoc a /ieli sed utrumque a d-law 
sive cpldw repetimus, cujus vocalis in iota transit assumta 
consonavariabili, &li(ico, cpltpco, fiMjurj, fili/ud^a) olovsl^Xi- 
fuaLto Suid. quo modo etiam [SUtto) exponitur. Haec gene- 
ralem habent premendi significationem sed quod Virgilius 
dicit pressis cogere mella favis Georg. IV. 140. proprie no- 
minatur filiTTuv , cujus forma primitiva est jam antea allata 
Diss. I. §. 3. (ileiv to (IIIggsiv, aucta Bldoxsi xairviteiy 
hoc est fiViTTzi ut ex aliis ejusdem Hesychii locis apparet 



20) Cum hoc convenit casteria locus ubi cum navigatio con- 
quiescit, remi conquiescunt Non. o%doou y.wny\v Pind. id est laxare 
(Xttlav) et remittere; ipQorjida a^dacu Aristoph. Schol. navtfcu. Quae 
si vera est interpretatio, in Coluth. v. 57. pro 8oHy\v i(podaaaio pov~ 
lr\v scripserim ia/doacno remisit et abjecit. 

21) Litera vv raobilis est in derivatis £VQv%avris s ev/aydrjg, nolv- 
yuvdrjg, eiQv/ccdtjg, %avdov. 



86 DISSERTATIO IV. 

BXlocti xauviGai fxelioGag^ *Ex(Moai ex&XlipctL' (Mfyiv yccQ 
to %a xrjoia dltfistv, quibus omnibus convenit prototypon 
(lllco. BqI&iv a (3qL §aov derivatum proprie gravedinem 
somnulentam, utApulejus loquitur, significare Nitzschius cen- 
set ad Odyss. IX. 149. dlCsa sive dlCrj^iai, dtfto, deddofxm 
confines sciscendi, sciscitandi et sciendi complectuntur notio- 
nes a Uw t^Teeo non alienas. Nee xxitoj a xxdo/uai tarn 
longe discedit ut cognatio non appareat. Ni^siv et vhpai 
grammaticus Cram. I. 291. dub tov vm tov qsw, nee dis- 
similem illi potestatem habet votiQlo, cui quae praemissa 
sunt nomina voTog, votlq et votia ad idem veto revocari pos- 
sunt. 2t£eiv, quod Eustathius 1241, 15. cum £uv contendit, 
certe tam nativum est quam germanicum sibili nomen. Verbi 
aftitj® prototypon Salmasius ponit %Uo , unde nomen literae 
%l ductum esse; nostra sententia magis ad xeeo sive xeico 
inclinat, unde xedtco et oxeddtco repetimus v. G. I. §. 3. — 
°'0£co simile est verbis halandi aeo et aCto. De proximo ge- 
nere c Hocodiavbg uel&eTai OiXo^ivtp eluovTt wg to xvv^ai' 
nctQa to xvv'Cco, tovto ds naod to xvvco yivecai togneQ fiveo 
juv^co y tqvco TQvto Eust. 1746, 4. quo non affirmatur xvv^co 
aliquando in usu fuisse hoc intellectu. Sed usitatum est 
fxv^eiv signification duplici mussitandi et sugendi. Schol. 
Arist. Thesm. 231. nana to f.tv uccQrjxTai to [iv^eiv uol- 
Xolg aKkoig oftolcog, nempe ut yQv ygv^co, cpev opsv^co etc. 
Cum eadem vero interjectione colligatum est jtiveiv %dlri // 
bcp&aliiovg et f.iv£eiv, quod Photius interpretatur dyldteiv 
lei%eiv Ixudtetv, arctioribus quam (xveiv finibus termina- 
tum; nam de labris modo dicitur vel proprie pro sugere ut 
livCjp v. ad Aj. p. 179. et novitium fiv'Qdvuv, fiv^doTQia, vel 
figurate Mvtovxog iivxtyiqiQoia&vov et MvxTrjol'Qai ylavd'Qsi 
duo tov /liv^elv xolg fnvxzfJQGiv Hesych. Interjectioni non 
absimilis est vox bubonis, qui graece fivQa dicitur dub tov 
(ivteiv. Diversum vero @v£giv 9 quod pro (Ivetv valet, unde 
perfectum Zefivxcu vivaxxai Hes. id est ftefivoTcci. Nee ($lv- 
Ceiv et cplv&iv discrepant a filveiv et gplveiv. Tgytsiv, cui 
synonymon est yoyyv'Ceiv, et Qoi^wg yoyyvopog Hes. si a 
TQveiv ortum habent, proprie sonum significant qui fit terendo 
ut TeQexlteiv, non dissimilem susurri, de quo $qbIv dicitur. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 87 

Veriiin hie nos obturbat vocalium siniilitudo ad distinguen- 
duin difiicilis. Quemadmodum enim in Ev. Marc. IX. 18. 
pro zQi'Cei tovq odovzecg in codd. nonmillis scriptum est tqv- 
£ei, sic inter haec verba scriptura fluctuat saepissime v. 
Jacobs, ad Philostr. p. 232. et est ubi nihil referat : 6 zqv- 
o/iioQ i] TQLOfiog, exazeocog yao avzbv dvojud'Covaiv, eni 
cpvadjdet Tivevf-iaiL yiyvszai Galen, de Sympt. Cans. III. 6, 
242. T. VII. Ex hoc tainen non sequitur ut ubique inter se 
commutari possint, quod non permittit Eustathius p. 229, 25. 
tqiCeiv eozi to Xenzbv ijyeiv xazci zdg vvxzeQidag, zb {.Uvzoi 
zgv&iv, acp ob fj ZQvycuv , ZQayvywvozeQov iozi, quo duce 
Jacobsius ad Anth. XI. 352. vulgato y°Q^ vnozQv'Covoa 
praefert Planudeum vtuozqi'Covocc, quod magis cum zeoeztfyo 
convenit cf. Wernick. ad Tryph. p. 285. Ac mihi quoque 
zqvulv a zqlulv tantum differre videtur quantum gravis 
sonus ab acuto et iccirco iis locis ubi mures, serpentes, 
cicadae et hirundines Anth. V. 327. zqv&iv dicuntur, aptius 
judico zqI&iv, rectum vero oXoXvycov vuozQvKeoxe Theocr. 
VII. 139. quanquam coufundit Hesychius Tqiyog zQvywv. 
Et in universum si quis caetera hujus generis facticia me- 
diocriter modo consideraverit ut xqcc^co, xql^lo 22 ) xqcoCco, 
x/.c'cLoj, xXcouo, opXa'Cco TtccqjXd^co Xe^ig ijyov f.iif,irjzixrj Tzaqa 
zb (pleco o xcd cpXvco Xiyezat EM. 756, 48. gjXv^co^ yXdtw, 
xayXdtw, xiyXLuo, non dubium fore puto has vocalium vicis- 
situdines dedita opera variis sonorum modulamentis accom- 
modatas esse. Av'Qelv nihil ulterius habet, sed xXv'Ceiv et 
latinum cluere id est purgare, simile est graeco Xoco. 2cpv- 
uelv ad gteccv, ocpaddteiv^ GcpctQccyelv referri oportet, de qui- 
bus supra exposui. 2zl±co a azduo ortum esse hariolatio 
est Herodiano vix digna in EM. 539, 5. ^yd'Qco et oyiuo 
interdum commutari possunt v. ad Phryn. 219. sed natura 
tamen diversa videntur, cognata vero eXoftca c i£co , xeyXadtug 
xeyXidojg v. ad Buttm. 326. Jam breve quiddam restat de 
mutatione consonae iinalis. AdaSio xaxoXoyto patet idem 
esse ac hxtfa vfiQiuw, sed fit[3do$iov plurimum differt a 



22) rcdrj y.ni'Zaaa Aelian. H. Ann. IX. 41. cod. ini^aaa. TQi(jf.iog 
fivog Plutarch, cf. Hemsteih. ad Arist. Pint. p. 415. 



88 DISSERTATIO IV. 

pifiaZtov. Saepius commutantur £ et xt. De axxeo&ai et 
dtd&od-cu, quid sit dubitationis alio loco declaravi. Av%dx- 
xuv ava%o)QrJGcu xai xb ijiifiiveiv %axxeiv Hes. qui fortasse 
pro hoc ey%axx£iv scripsit hoc est ey%coQiaCeiv locum tenere. 
De @Qa£(x) et podxxco, unde fluxit verbum mediae aetatis 
braxare, v. ad Buttm. 132. et Friedemanu. ad Strab. 577. 
Sed daQco // ddaaco ab EM. 249, 39. et diada&fiai in Thes. 
sine idonea ratione ficta sunt propter daoao&cu. Ab aeolico 
nXoiQio xb nlr^Gto Aristarchus distinxit commune uXdtto 
longitudine syllabae prioris exxelvcov xb a Sch. Od. V. 389. 
Hujus tamen viri respectus non praepedit quominus utrumque 
idem esse putemus et ab eodem primitivo n&Xto (pello, ne- 
Xs^iCtci) derivatum, unde x£i%£GmXr]X7]g dictus videtur qui 
muros impellit. Sed nXr\GG£iv perstitit in significationc pul- 
sandi, nXd^iv autem dicitur pro £ktzXi]GG£iv xivd xrjg bdov 
vel xov %ax* oq&ov XoyiG^iov Lucian. de Laps. c. 16. uno 
verbo nXavav vel nXayidtziv detrudere recta regione viai 
et medium nXd^Gdai pro delinquere hoc est viam rectam 
relinquere v. Doederlein. Syn. T. II. 140. quibus applicui 
dnXaauv sive fytnlaxeiv deer rare, peccare ad Aj. v. 598. 23 ) 
Huic similis est aoristus Z'tixccxov, qui sive ad nxaQu refer- 
tur, quod Grammatici cum macroparalecto nXa^co (tzXyiggco) 
componunt v. Parall. 405. et 408. * *) sive ad tvxtjggco, aequa- 
bilitatem declinationis pariter transit; nam verba in £w et 
ggw exeuntia non faciunt xov aoristo; quare in numero xwv 
fyiaQXTtfievcov ccoqlgxcov habendum erit ut xqlxe, quod Hero- 
dianus admiratus est ntSg anb xov xql^co wv b d£vx£oog 
aoQLGxog ovdi did xov y iaxlv wg eoxiyov (vel ioxvyov) 
ovdi did xov 6 wg sgpoadov EM. 538, 51. alii xqiyE vel 



23) Hie dictis adde Jllay/.xog 7iaqanlr\l Sch. Od. XXI. 363. et 
rupium nomen IlXayxxaC et nXyyddsg — oxi nletCovicti ?} drib xov nqog- 
nXrjOGso&ai ccvxoig xd y.vfxaxa Sch. Od. XII. 61. Hesychii glossa Tlay- 
ydg nXdvog alieno loco posita videtur pro nXayxxdg nXdvovg. Schol. 
Pind. 01. VII. 56. dnb xov 7iXd£(o , o ar t jnatvsi xb nXavti , noi&Zxai 
6 f,iiXX(ov nXd^cOy haud dubie nXdygco scripsit. Nicander tfxnXdCco, tm- 
7iXd£co et 7iaQanXd£a) usurpavit pro medio. 

24) In Herodiani loco scribendum erat arifjLsmdeg ovv xb ovyrjS-sg 
nuGi XQaQoi — si fir) aQa xcp XQ(6£a> iao^Qorrjoai r)&e'Xr)Gav. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 89 

TQiye scribere, alii soni proprietate excusare malueruiit. 
Aoristo Tcraxcov thema reddendum est tvtccxoj authypotactum 
illud ut ddxco, kdxto. ^cpdCco coniinunis dialecti censetur T 
Gcpdzzco atticae. Praeter @Uuo in usu fuit filizzto et fiUooto 
Cram. Aneed. Paris, T. I. 169, 28. qnod Buttmaiinus olim 
repudiavit; cpQiLEiv Hesychius affert pro cfolzzEiv, Pro filvsw 
sive filvuiv Graecos etiam filvzzEiv dixisse Schueiderus ad 
Plat. Civ. T. III. p. 90. sq. non persuadet. Fqvzzelv non- 
nullos pro yQvuiv pronuuciare Lucianus indicat. Avzzco ex 
uno Pollucis loco enotatum, Xvuco frequentissimum est; Tho- 
mas .AvZlo to Tio xoLvcog keyof.ievco xXco'^co xccziyojiica, cui 
quae proxima cognatione conjuncta sunt yJuoy/nog et xlto- 
Giiog, yJ.wCco et xXcoggco glocio, significatione differunt. 
'Oloivzzto ovx blolvuo Phot. Pro Tuoicpvoocov in Schol. 
Nic. Th. 179. scriptum est ttoiodvCco, aliunde non constat. 
^EnicpSvodoiGa in duobus Theocriti locis Scholiographus du- 
plici ratione explicat )) uzvovgcc tj ipid-vQc'Covaa, quorum 
illud confirmat synonymia verborum nzvto et ipvzzco spuo 
et permutatio literarum xp et yd-, '"Fazaodai 7ZQoy.ciza?M i u[3d- 
veiv (q)$dv£iv) JuxpaQa dicp&eQa Hes. v. C. I. §. 9. 

§. 3. Td eig &oj diGvkhafta z%ovxa zrjv tlqo zelovg 
cvU.a^i)v elg cpcovrjev XrjyovGav {.iezu @Qa%eLag Ttkrjv zoo 

€ 7Z£QlGTZClZai ZL&CO, TTOdw. To LlEVZOi G n /J$Q) ftaQVZOVOV. 

2eGrifxdcozai to o&co Arcad. 156, 21. Verum Gye'deiv, uude 
Herodianus nomen cxid derivatum esse credidit Schol. in 
Aristot. Categ. p. 85. b. 42. inusitatum esse veteres ipsi non 
diffitentur v. Parall. 46. pariterque nqeSw ab EM. 687, 40. 
fictum est ob aoristum etzqege ab Hesiodo positum, gtzeSo) 
et fie&io Theognost. p. 141. corrupta ex gtzeqe^co, veiue'd-co 
ut dixi ad Buttm. 62. y.aza$H&£i xazctTiivEi Hes. eo loco 
scriptum ut facile corrigi possit yazaiSlisi sic ut aute legitur 
KafilUi y.azcmivEi et Blet @Ugoel. Participii e-9-ojv deest 
prima positio, desunt cetera praeter perfectum sico&a. 23 ) 
JlsLGovzat nddovGi Hes. consuetus est error pro Tid&toGi. 



25) Infinitivus El&siv /ua&eTu Hes. si recte circumducitur , aoristo 
attribui debet: fxsfxa&r\y.6g pro eloid-og et [Au&og pro rj&og Hippocrati 
familiaria sunt. 



90 DISSERTATIO IV. 

3, 09olicu Homerum habet auctorem, sed forma activa non 
reperitur nisi alio declinata 'OSecov ojqovtI^wv et y, 0$€oav 
IneoTQacpriGav, y O$evco cpqovtl^lo , 'QSvXIzto dievoelTO Hes. 
nee convenit ilia Heraclidae canoni verba barytona, quorum 
in penultima sit o breve, aut in duas inniti consonas ut 
xoTZTw, aut in duplicem otto, dsoTcd&o Eust. 1854, 58. Pror- 
sus ementitum est od-co to xivco xal (.ietcc Trjg nQo&EOEtoo, 
hod-to od-sv to hiqvo&a Epim. Cram. I. 135. quod Eustathius 
p. 77, 22. cum o&o/uca et w&eco connectit atque nomini tvo- 
giq, praestructum putat p. 307, 15. Itaque consideratis om- 
nibus res hue redigitur, nullum esse verbum in &co bisyllabum 
quin penultimam habeat vel natura longam vel positione vel 
utrinque. Vocalium tamen longarum prima non reperitur nisi 
in verbo nlad-co, hoc autem non nativum esse constat sed 
affectum ut tcsqcxco ttqiJggco. Compluribus commune est eta, 
quae referunt Theognostus p. 141. et Theodosius Gramm. 
p. 72. y?]d-co, xviftco, b]$w, vrfd-to, nlrftto, TCQifoco, admixtis 
iicticiis diftto acp oh TtctQaytoyov to dijd-vvto, 7iij9co to rcct- 
G%to et f-uftco, quod ab Heraclide ponitur propter TCQOf.irj&rjg^ 
et ex fxridio conversum dicitur ut ov&ev, d-aoog, rpvdogEust 
773, 33. Philem. §. 185. quasi a primitivo /lkxw non aeque 
proclivis fuerit decursus ad piad-og quam ad (.irjdog. Quod 
Herodianus Epim. 245. et Epim. Cram. II. 231. adjiciunt 
ah']&co, paragogum est; dgrfdeo confictum ex aoristo Sqcc- 
&elv, sed injuria ab omnibus praeteritur Gyd-co. Praesens 
rj&co nullo testimonio comprobare possum sed hinc certe na- 
tum est rj^/nog et aoristus in Galeni Exegetico Jiijoca dia- 
oeioai — drjlol de xal to dirjd-iJGaL et ^'Hoctg di^S-rjoag, quan- 
quam tjocu apud Hippocratem ipsum non legitur sed solum 
ofJGai turn alibi turn in ipso, quern Galenus designat, Mulie- 
brium secundo p. 766. 768. 769. 777. 817. ubique cribrare 
(xooxLVLGai) significans non col are ( oaxel MGca) quod dir}- 
drJGccL dicitur de Morb. IV. 332. In i&co uuum esse testi- 
ficatur Grammaticus Cram. II. 403. et Theodos. 1. c. to. dice 
tov rj&to Q}]uaTa fj.rj Iv xiviqGeGt ysvvcovia to o (tcsI^co 
neTioi&a) diet tov r\ yQacpeTcti %u>qIq tov fiQtd-co, neque uti- 
mur mantissa Etymologi Gudiani p. 121, 37. 7ih)v tov Pql&lo 
xal tuqI&co xai frQldtu, quae uescio utruni librariorum errori 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 91 

deleganda sint an teclmis scholae; noid-co quidem ponitur 
ab EM. 637, 40. ubi verbi ngr^co stenima texit : tiql co ttqISco 
tiqe&v) nord-co — alterum ex cpSidco corruptnui esse potest 
quod a Choerobosco Diet. II. 636. fingitur contra usum: 
cpdi&co iveoTcog ovx ir xQi^oeiy eneid?] ovdenoze evQLGxezai 
diGvXlafiog aQ%o{.i£vri and dvo daaicov Schol. Oppian. I. 54. 
cf. Para]l. 1. c. Aut ille scripsit nor&co xal Sq^co soluin- 
qne Sold-co ex regula excepit, librarii antem ordinem pertur- 
bavernnt. — In vd-co unum est prisci usus 2 6 ) xerbum nvd-co 
putrefacio. sed ^'Evjvdev eipevGazo Hes. cui nomina t'vd-og 
et ipvd-ojv assistant, aoristus videtur verbi intermortui iL>ev$co 
et pro IIvd-ouccL axovco eidem reddi potest nvd-couca. — Ta 
dice tov co&co dice zov co '/gdepezac x'lcoSco, yvcod-co , acp ov 
to syvcood-T], fiQcSd-co ctcp ov to {tsftQcoda, rcQcod-co , co&co' 

TOVZO 6i X?JV£TC(1 XCtl Cog CITCO 71EQ107ZLOU8VOV TheOgU. 141, 

26. Tvcod-co legitur in Glossis graecobarbaris Du Cangii sed 
ille confinxit propter sigina aoristi passivi, quod quia in 
sSQiod-rv et izQco^^v nou comparet. a diverso liis themate 
repetendnm credidit, eanique ob causam etiam enQ^od-r^, 
trc/.rod-^v etc. a Tor^w, nlrftco arcessuut potius quam a 
praesentibus iis, quae publice comprobata sunt. Quod e ve- 
stigio sequitur verbum, non legitur nisi seniel in optativo 
SeSocodoig, queni ille perfecti esse putat, alii praeseutis sy- 
racusani. Jam sicut hoc a fioqeo voro propagatuin est, ita 
ruQud-oj, cujus ceteri quoque mentionem habent Theodos. 
p. 73. Herod, p. 251. ex nogco oilum videtur. hodie xero non 
reperitur aniplius nisi aoristus ^'Ettqlooev sjuoiqccgsv Hes. is que 
ambiguus quippe qui ad kqcogxco referri possit ut iQcooat 
ad TocoGxco, et xerbale nocozog 6 nengcofievog Arcad. p. 78. 
Sed opinor utrumque dictum esse nocoSco et nocoGxco ut 
xhod-co et x/.coGxco Hes. Nymphae nomen IIqcozco Hes. Opp. 
243. Ioannes Diaconus per theta scriptum invenit and zov 
7iQvj&eLv Tag vrag, pro quo Muetzellius de Theog. p. 440. 
tacite TiQtod-elv substituit unde est aoristus nqtoGcu Hippocr. 
de Xat. Mul. 531. T. H. et al. sed a perispomeno nomen in 
co terminatum derixari non potuit neque opus est, nam Suidas 



26) Ilu&eo&cu id Gr\7i6u&va ol zoit tktyov Pans. X. 6, 3. 



92 DISSERTATIO IV. 

quoque barytono utitur J 'Qd-co to ttqocuSco, io$a> de TteQiGTtco- 
f,tevcog, et Thomas quoque al-d-co — yQacpexai de xai co&co, quo 
tamen uon evincitur coS-co usitatum fuisse; neque mihi per- 
suaded potest Grammaticos , quos ante nominavi, quum de 
simplicibus agerent, verbum compositum tcqwSoj iramiscuisse. — 
Diphthongum in paralexi habent ai-d-co, ireidco, y.ev&to, eqevSlo, 
°EXev$co sQxofiai Hes. nev&o^iai, xXev$o[A.ai, unde KXevGo- 
liai xeXevoa) odavGca Hes. veterumque nonnulli II. XVIII. 244. 
vulgato elgoxev aidi xev$a)[,iai praetulerunt xXev#to[.iai ex 
xeXevSco/nat, i. e. TraQayevcof-iccc odevco contractum. Hujus 
autem verbi vestigium nullum praeter Hesychii KeXev&eiovTeg 
odevovTeg, quod ad xeXevdeaj referri potest, ut ab aliis cir- 
cumflexorum cmeiXeito, xanveico^ veixeuo, oIvo(H(xqeLo , te- 
Xelto, axeiojLiai etc. sed ut idem ad xeXev&co revocemus 
permittit ^EQEio^iEvog Nicandri et futurum te'^eleg&e Arat., 
eodemque valet dalnelto, quod Herodianus EM. 620, 43. 
disparibus miscet: cog uaQa to d-aXnco ylvszai SaXneiio, 
Qiyiu Qiyeito, omcog bxvco bxveito v. ad Aj. v. 325. 27 ) Jam 
tempus est de verbis non puris dicere. Arcadius p. 157. ict 
elg #to eI ejel uqo TeXovg GvXXafirjv elg a/LiexafioXov Xrjyov- 
oav v7ieGTaXf.Uvrjg Trjg eq nsQiGTiaxai TroQ&io , navdto' as- 
GYi^eicoxai to aX&w. Exceptio ilia pertinet ad neQ&to et 
T£Q$to. 28 ) JeQ&co aoristi est thema commenticium Cram. I. 
195. neque barytonesis infinitivi xccTadaQdsiv v. ad Buttm. 
p. 143. certum praebet praesentis ddQ&co indicium, quod et 
ilia regula excludit et si Grammatici cognitum habuissent, 
non ad dsQ&to et Sqi]&co revoluti essent. Deest prae- 
ceptum de altero genere cug&o{,icu, ax$o[.iai, eg&cq, e'x&o- 

fiai, €Q6%$CQ. 29 ) 

Adnotamentam. Verbis tenuissimi fili e&a) et od-co 
aliquid simplicius et magis principale quaerere nimis curio- 

27) In Hippocratis loco pro la/vQisio) nunc non dubito quin fu- 
turum ionicura ia^vQuco ponenclum sit. 

28) Hesychii v Eq&e i (p&s'yyajca ante eQ^cog positum conjectoribus 
relinquendum est. 

29) De declinatione agit Epim. Cram. I. 355. ncco/co iiilloviu 
ovx tyet' %ca tu tig G/co (scr. &to) kr\yovxa /lui' tnmkoxrjg ov(.i(pajvov 

a%QL ZQV TZCtQCllClTlXOU OiOV tQE/&Q} , «£#to. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 93 

sum fuerit. Verum de macroparalectis justior est suspicio, 
quorum plerisque sermo emendatus auteposuit primitiva: ol 
14xzlxoI to vijdetv valv cpccol Poll. VII. 32. xvijv azTixcog, 
xvrfteiv £?J.?]vLxcog ]\Ioer. Verborum nlrftto et tzqt^co ele- 
meuta coutiueutur in reduplicatis nij-inXto et tzl^ltzqw, eorum- 
que yicariis atticis nlf.irzlrif.it, nifingrifii. *Ex tov glo b 
dr]?.ol to oelco, ezeQOv naQaycoyov o)]$co EM. 710, 39. addit- 
que Herodotum pro orftovoi dixisse gcogi. Hinc peudet uomeu 
or t azQOv to xogxlvov Hes. ut ftvrjozgov, TcodoxprjGTQov, a COU- 
jugato g&gtqov separatum significationis discrimine nou mi- 
uore quam verba Gifoco et oeho. Re autem ipsa cribraudi 
et quatieudi actio eadem etvocabula quoque saepe coujuncta: 
iv GeiG/itcaL xogxlvov Sirac. XXV11. 4. cribro decussa farina 
Pers. HI. 112. ipsumque nomen cribri glvlov proximum est 
verbo ouo quod Auacreoutem pro aelco scripsisse testatur 
EM. 714, 38. 30 ) Itaque pro ^iviaGai oslGca xogxivigcli Phot, 
et Hes. vix audeam supponere gtjgcci, nee pro f/ vggwtzov 
gi^a xotit£tcu xal GeieTai Medd. Mosq. p. 274. id quod usus 
postulat Gi]$ezai. Ad oka illud, quo Etyraologi utuutur, spe- 
cie couvenit guv to Xsyofievov zolg Tzcudloig vtzo tcuv tqo- 
cptov oTav avza povfoovTcu ovorjocu Phot, et germanicum 
praefandi humoris vocabulum seigen; nee dissimilis est signi- 
ficatio, to yaq ovqov sgzc to arzij^^fia tov alfiazog Theophil. 
de Urin. I. 68. 'HSclv autem et or]$eLv etsi tarn divers urn 
valent quam nostra vernacula seihen et sieben, quorum alte- 
ram ad liquida peilinet, alteram ad sicca, tamen commuuem 
habeut mundandi effectuin et copulantur quasi synouyina a 
Polluce VII. 97. Ti]v yqvdlziv yrjv diaoijO^ovzeg, di?]d-ovvzeg, 
diaxQivovzeg hoc est cernentes, quo ex verbo ducta sunt no- 
mina cribri et iuceruiculi, ipsaque instrumeuta colandi et 
cribraudi formam similem habeut. Ad ultimum attico diazzav 
Glossographi interpretandi causa modo SltjO^slv modo Grfteiv 
apponunt ut possimus existimare quanta sit utriusque vicini- 
tas; et xqi-jgequ colum significat cribrumque pollinarium. 
Haec si minus probabuntur, suppetit alia ratio. Schol. Apoll. 



30) Zakuyl sive ou/.ag to rojy fieialliav zgoxivov Poll, a guXX(o, 
Gulaoooi i. q. osioj. 



94 DISSERTATIO IV. 

I. 1294. id fjd-iLwg xalrceQ to rj fr/ov nob too & daovvstai 
xfi hvoia xov (xeIIovxoq fjoco daovvojiisvov, quern non dubito 
de futuro verbi tijpt loqui, etsi non hoc pro percolare dici 
solet sed compositum modo : xb Xenxbv durjoiv cogneQ ijd-- 
/Liog Theophr. Gaus. VI. 19, 3. ubi spiritus detractus est, et 
JizUxai (diiexai) divli^si dirj&el Hes. Sed sive diversa fuit 
verborum f]oai et arjoai origo, sive, ut mihi quidem videtur, 
eadem, illud maneat fixumque sit utrumque thema purum 
habere. Itaque si omnia perlustraveris , vix unum reperies 
cui theta non sit foras additum. Nam et ytjd-co, quod sae- 
pius legitur in hymnis Orphicis, confessum est a yaico pro- 
venisse 3 1 ) et de lrj$co suspicionem praebet Hesychii glossa 
Aau)(j,ev lad-copier, ambigua sane quia Xdfiwfuev substitui po- 
test 32 ) sed adjuta alio loco At\xo elel^oxo. BqI&lq a (Sol 
ductum est ut xnl a xQid-q. Verbi nvd-w quae fuerit prima 
conformatio ex nomine nvog conjectare licet, eamque for- 
tasse intuens Callimachus nvaai dixit ut xvaai' nam quae 
Muetzellius de Theog. 48. ad probandam sy stolen affert Ivoe 
et etcqege, eorum alterum dissimile, alterum incertum est. 
KXw&o) Schneiderus in Ind. R. R. p. 360. a xlato natum 
censet, cui favet participium xXwgcc in cod. Herod. V. 12. 
pro iduS-ovo-a scriptum; Eustathius 442, 19. cum pefiQaj-d-ca 
comparat et ut hoc a ^qoj sic illud a xlai extitisse sumit, 
quae ut ad amussim congruant, thematis loco ponendum est 
xolco, xXoco, cujus similitudinem quandam gerunt latina coins, 
globus, glomus id est xXcjo^ia, ovazQocpij ut in Gloss. Crae- 
col. exponitur. ^xqeodelv autem et xXto&siv vulgo synony- 
niorum instar sunt ut Lucian. Jov. refut. §.11. primum gtqe- 
(povocc xov axqaxxov dixit deinde vero §. 19. xXtod-ovoa xov 
axQaxxov, 33 ) nee solum de fuso, quern netrix versat , quique 
ipse xXwgx^q vocatur, sed etiam de filo quod colo deductum 



31) Gait dicti a gaudio parentum Valer. Max. in Fragm. de 
Nominn. p. 631. 

32) Idem AalkaSai la&so&ai lapiG&ai, quae interpretamenta 
aoristo Ikdopijv Ulnod-ai magis conveniunt quam perfecto. 

33) ZiQsipipaXXog tdcooiojuctMog Eustath. 1608, 17. evOTQEcpw «?- 
xlajoiog p. 1025, 32. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 95 

iiiso se circumvolvit ut in homerico versu yvvrj CTQwcpwoa 
fjldxccza 3 *) id est fila, quae Seneca Here. Oet. 668. colos 
vocat — colos qaas indoctae nevere manus, nam colus quae 
proprie ita dicitur 35 ) non netur neque vertitur. De eodem 
vero negotio etiam v/jd-eiv dici apparet ex Nicol. Dam. p. 120. 
ed. Orell. vrjdovoa ex zfjg rjlcotdtrjg tov dxQaxTov, pro quo 
ap. Herodotum 1. c. oToicpovoa tov axoaxTov legitur, et 
quod hie dixit xhod-ovocc llvov, Aelianus H. Ann. VII. 12. 
hunc locum exprimens mutavit in vcogl llvov. Nslv autem 
hocce, quod pleuius v?]&eiv dicitur, Eustathius 1448, 63- non 
diversum censet a veIv cumulare et eandem significationem 
cumulandi etiam verbo xlw&eiv tribuit Hesychius Klto&ei 
(SlaGTavet, xalwg ccv^etcci, et Schol. Nic. Th. 237. xaza to 
nleov xlSexai to xlcodeiv snl Trjg av&]Gstog 3 6 ) sicut glo- 
merare pro cumulare quia corpora augescunt si multa con- 
veniunt glomeramen in unnm; neque aliter dicitur de nen- 
tibus; nam xlco&eiv proprie significat stamen e fills duobus 



34) Scholiasta yXaxazcc interpretatur sqicc nsQiziXov^zvu xrj rjXa- 
xctnj, in universuni recte, sed hoc loco non hapsus lanae significatur 
colo circumvolutus; is enim non torquetur, sed filum hinc deductum 
to xaxay/na sive yaiccGnciG^a. Accuratius Hesychius Ainx rjXdxaxct 
CxQ(0(p(oGcc , juriQVjLtccTa anb xrjg rjXcczdxyg vrj&ovGcc hoc est junctim de- 
ducens ut alibi dicit KXoofrEi xaxaGna etc. 

35) Paus. VII. 5, 4. r\Xay.dxr\v Iv ixccisoct x&v yeiQcov eyei signi- 
ficare videtur xrj (xtv rjXaydxtjV, xrj o°f izsQa axQaxxov. Plutarch. V. 
Anton, c. 86. tjlaXarg yQVGrj diayqiaivovGa xr\v aGntSu non fusum ut 
Coraes putat T. VI. 383. sed colum significat, cujns pars summa in 
mucronem deficit. In Plat. Civ. X. 616. C. avayxy\g azQccxxog, ov r) 
rj?Mxdxr} £§ ccdd/tccvxog, 6 J£ GquvdvXog /uixxog, illo nomine totum in- 
strumentum declarari puto, sed de sequentibus — GcpovdvXov, tzeqI xr\v 
r\Xaxdxr\v non habeo quid statuam nisi r\lav.dxy\ pro axqaxxog positum 
esse; nam verticillus ambit fusum xbv daxxvlbxQinxov axQay.xov Gff.ov- 
dvlodirrjTcp vd t ucczt vrj/o^svov A nth. VI. 247. cui similis est Nonni 
locus XXXIII. 272. xvxXov ig kvxoeXixxov l(ov axoaxxog — OQ%r}GxrJQi 
xixaiVExo vrjfxccxog bXyjo. 

36) Illam Hesychii notationem ad hunc Nicandri locum pertinere 
intelligitur e Schol. dvz\ xov yXodovGa yqdytzai xXoj&ovgcc avxl xov 
yXoiod (hoc ad yXodovGa spectat). /Iioyeviavbg 6k yXoduv (xXco&eiv) 
y.aXojg avtjea&ai y.al fiXuGzdveiv. In accurata Ranckii commentatione 
de Lexico Hesych. p. 42. de hoc loco nihil dictum invenio. 



96 DISSERTATIO IV. 

aut pluribus contorquere v. Schneider, ad Orph. Arg. v. 509. 
p. 136. Sed qui xlcod-eiv et vifoaiv tov cztqccxiov usurparunt, 
improprie loquuti sunt. — Eorum quae diphthongum in pen- 
ultima habent, primum est cu&to ab dvto non longe remotum ; 
alterum egev^to Schneiderus et Matthiae Gramm. 584. ab 
eovto vel eQevco arcessunt inaudito quidem illo, sed theta 
tamen non altas radices egisse colligi licet ex congeneribus 
rubeus, robus, rufus, russus, rosa fcodov, qoSeov IqvSqov 
Hes. Vocali altera caret IXcxqccv eQvSoioa tuccqskxv H. in 
Isin v. 57. quod alibi non legimus. A duobus illis quae 
ultra imperfectum non moventur, differunt declinabilia nsidtoy 
xev&co 9 nev&otiai, quae epsilon quidem in aoristo secundo 
et in affinibus, xvd-rjyev^g, xv&cowtuog amittunt sed theta per 
omnia retinent nee ullam thematis puri suspicionem relin- 
quunt praeter quod de verborum xev&co et xvto contagione 
injicitur in EM. axv&og rj ccToxog 37 ) naQa to xvto rj naQa 
to xvd-to to xQvnxto rj to xvd-og to arceQfia, pro quo ap. 
Hesychium scriptum est xvd-vov to oneQ/Lta — xal Ttolvxv&vov 
tcoIvotisq^ov, et xvod-og quoque utroque referunt, ac si quis 
haec ita conciliare conetur ut xvao, xvog, xvTog, Kev&ea 
xdlla Hes. 38 ) ad communem notionem too xoilov revocet, 
non diffitebor mihi quoque cavi, caveae, latibuli seminisque 
et foetus in alvo latentis similitudinem quandam esse videri. 
Quae penultimam non pnram habent, haec sunt: a%d-of.iat 
non diversum ab aypfiai ut Teydto tjrjQatvto xaito Hes. nihil 
aliud significat quam deoto. i4l&atvto naQa. to aldto, -to 
de al^co &£Qan£Vto Ix tov aldto to av^avto EM. 63, 10. 
anal$rjoeo$ai and tov a Idea xaxa ttjv ovyyiveiav tov d 
noog to & cog ex tov Tevdto o nQoiev^rjg Eust. 720, 18. 
Utrumque altius repetit Ruhnkenius ad Longin. HI. 4. ab ato 
spiro est alto vel alto latinum halo et alia vapor calidus ; ab 



37) Sic etiam yrj ay.vf.aop sterilis in Mosclrionis versu, non ut 
Mitscherlich. accepit ad H. H. in Cer. v. 451. 

38) Idem 'Ynoy.tvdaa vnov.oilia h. e. subventrile, et 'Ynoxuds'g 
vnoyQvdiov, quod vnoy.vlig scribendum videtur. Adjectivum vnoxvS^g 
alii dwyQog interpretantur, alii aollog magis ex etymo; nam loca sub- 
cava eadem humida esse solent. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 97 

alto etiarn derivatur aid-to. Haec praeter vim sanandi ha- 
bent etiam vicinam augendi potestatem, quam satis ostendit « 
latinum alere. Mihi haec non nimis certa videntur. 3 9 ) ReQ$to 
ex xov TiQrjd-oj (.lezadeoei xal xqoujj Eust. 70, 35. sive po- 
tius utrumque a ngeco 7il{.iTtQri/Lu. Teldec xeonet ev c^dfj 
Hes. viri docti pro delyac accipiunt. "E%d-o[i<u Buttmamms 
praepositioni ex annectere connititur acumine abusus. 3 JSqS- 
%$eiv Schol. A. ad II. XXIII. 317. pro eQtSeiv did affirmat, 
alii opportunius cum eQelxeiv componunt Sch. Od. V. 83. EM. 
372, 15. hoc autem cum ffiyvvfii Sch. II. XIII. 441. cujus 
stirps monosyllaba. Tria hujus generis Herodianus una ra- 
tione explanat ad II. XIII. 809. (iifiaaSco fiaQvxovrpeov eke 
and xov fiifiad-co yiyove nleovdoavxog xov (7, cog cprjOL &i- 
X6'§evog, ivte (on€Q xal fielxiov) anb xov piflaoxog tog ai'axog 
aio&co, eyeQxog eyzQdco , eQexzog eQe%dco. Haec iterat EM. 
43, 22. died xov d'i'co naodytoyov ai'axog. ex xovxov dta&co 
tog eyeQxog eyeQ$co. Verum hoc finxerunt illi homericum 
rjyeQe&ovvo explicare conati, quod pro fjysQ&ovxo dici sumunt 
EM. 418, 30. Cetera testata sunt satis sed vix ista ratione 
derivata; atad-w quidem ab alto, cujus imperfectum est tpllov 
aiov r}X0Q eodem intellectu quo S-v/lwv al'ad-ev et ipv%rjv exd- 
Tivaae apud Homerum et dvubv avanvelcov Apollon. IV. 472. 
BifidoSco si a flifiaaxog derivatum esset, sine dubio perispo- 
menon esset ut ab oQeyofxai oQexxog vQs%&eto Sch. Apoll. I. 
275. ab alvco dlvxxog dlvxxeco, quare potius cum $i$a"Qco 
et fidaxco conferendum duxi quorum consonae finales non ex 
ullo verbi inclinamento translatae sed formativae sunt ut 
xXeito xArjl^co xXrjlaxto etc. EM. 383, 3. addit naqa xo ed(o 
eaxog eo&co cog eyeqdco , sed minore ambage Heraclides 
Eust. 773, 32. ex xov edco cprjal yeveadai xaxd JcoQietg 
xo sd-to, xovzo de tiqcoxoxvtiov elvat xov eadco y/iiaQzrj/ae- 
vov ixQfjv yttQ Ya&co tog l'a%to 9 evlanco. ^Olia&to hypo- 
tacticum esse veteres docent hunc unum aoristum in ad-ov 
terminari declarantes Cram. I. 176. nam qui fiifiaad-cov scri- 



39) In Heliodori carmine, quod Meinekius tractavit in Anall. 382. 
pro Qict <T exS-stai vSazi vovoos scribendum est akd-Exai potius quam 
quod vir doctissimus posuit tlxa&e. 

Lobeck. Techno!. H 



98 DISSERTATIO IV. 

bant 40 ) audiendos non esse Sch. II. XVI. 468. Et hoc quo- 
que consonas illas non a principio habuisse colligitur ex 
altera forma y OXi^Qa§ai olioduv Hes. et adjectivo ^OlifiQog 
oiio&iiQOQ keiog, quo vulgatius est yliGXQog, sed labialis te- 
nuit in latino lubricus, omnibus autem ortus communis est 
ylla, jyXoiog, glus. 

§. 4. Hoc loco literas x et o conserte tractare con- 
stitui. c HQQ)di<xvdg Xeyei cog Sid xov x ov noXXd context 
dXXcc xo Xixco xal nixco, xal evia a /]St] cog neQiOTCcojiieva 
exXl&rj cogneQ xo xevxco xal avxeo. To de dvvxco cprjol xal 
ciQvxco Tip t enXeovaGev. c O de c HQaxXeld^g d{.icpox£Qov dov- 
viq&cog e%eiv Xeyei cog /nrjdevdg elg co h'jyovxog e%ovxog xo x 
cxQxXLxov xrjg xeXevxalag Eust. 764, 26. Hujus formae quae 
perdurarunt verba primitiva, mediae sunt formae omnia XI- 
xo/iiai, Tiexof-iai, avxo/uai, quod Tyrannio rejecit dvxeG&ai 
scribens tanquam verum aoristum Sch. II. XV. 698. non ob 
characterem, quo ducti nonnulli Xixeo&ai scripserunt ut 
Ixeo&ai Ghoerobosc. Diet. II. 732. Verbi xevtco usus nullus 
est; aoristus xevoai et verbalia xevxcoQ (ut MevxcoQ, Mevtrjg) 
fiovxevxrjg, xovxog quod EM. 529, 5. a xevxco repetit, et 
xecjxQa ad primitivum xivco referri possunt. Ceterum ex ilia 
Heraclidae disputatione manifestum fit praesentia dXlxco EM. 
67, I sive dldxco Sch. Od. IV. 807. d^aQxco EM. 78, 14. 
(ubi vitiose a^iaQxco editum v. Hermann, de Emend, p. 269.) 
synonymumque dpQoxco Eust. 548, 12. a Grammaticis tan- 
tummodo etymi reddendi causa proferri non quo usitata essent. 
BXdaxco , quod Buttmannus Aeschylo arrogat, jure rejicitur. 
Duo literam tau fulcri loco receperunt xLxico xal nexxco 
Arc. 153. — Praeter ilia, quae veteres a futuro reclinata 
dicunt oloe^tev, dvoeo, deioeo, nullum est verbum sigma puro 
terminatum, ovdertoxe iveaxcog ev g e%ei Sch. Arat. 21. He- 
rodian. in Anecd. Paris. Cram. T. IV. 237. ac ne aoristus 
quidem excepto uno eneoov Herod. Mov. p. 24. Ghoerobosc. 
Diet. II. 631. Cram. Oxon. I. 176. Sed longe plurima quae 



40) Hi praesens posuisse videntur pipctG&sco verbali pipaciog con- 
venientius. Et quod Sch. Od. V. 83. admonet tQey&cov cog xuitadav? 
contra eos dictum est qui tQty&tiv scriberent ut oqs/^cov. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 99 

geminato; primum fxaaco xaTaoGco, quod sermoni vulgari 
obhaesit pro ayvvpi, et hoc antiquiora (3qc(ggco, dQtxGGto, 

■d-aGOCO, -d-QCCOOCO, (.ICiGGCO , VCiGGCO^fulccGGCO, ftQCCGGCO, QCiGGCO 
et CCQCiGGOO, GCiGGCO, TCiGGW, CpQCiGGtO. Ill £GG(0 UnUIU 7T6GG10, 

quod Grammatici aeolicum dicunt ut viggco et oooco, etsi 
usitatius est quam tcstztlo et propius primitivo tz&tcio, unde 
omnia fluunt aqxoTioJiog, nonavov , coquo , popa, popina id 
est coquina, nenalvto. BUggco excogitarunt Technici quo 
clarior fieret verborum @1£tzco et Isvggco cognatio v. Ahrens. 
Aeol. 67. Praesentis QeGGSG&at ahelv xcc$fJG$cu y Ogggo- 
juevog SeSjuevog, uuum sponsorem habemus Hesychium, qui 
et futurum activae formae affert Qi']gco ahrjGto, quo ad thema 
&ho deducimur; aoristus d-hGaod-ai sive a d-sco &Iglo deri- 
vatus est, ut iqIggui-, sive a ■d-eooo/.iai sic ut a xoqvggo/ucu 
xoQvoocto&cu, sigma geminatum habet. Tittco Eustathius 490, 
40. commentus est explicando epiphonemati xhxa. ^Eqeggw 
et 7ivQeGGco paragoga sunt. In tjggco (3iJggco, Sq^ggco (v7to- 
dQrJGGOj), Tii^GGw, nhr]GGO), 7TTi]GGco, qt]Ggq). In wgco quae 
exeunt enumerant Theognostus p. 143. et Theodos. p. 72. 
%a cmb [.lillovTOQ uezrjy/nhcc Ix dmlctGictGjLiov %ov g, ico 

TO 71Q0X8LVLQ , I'uU) 6 /LtsX?MV , YgGCx) iv£GTWg* XiTCO ViGO) 
XlGGO), TITLCO 71TLGC0 nTtGGO) , olg CCx6XoV$OV TO CpQlGGOJ. 

Quorum primum non reperitur nisi conjunctum 7iQol'GGOf.iac 

et in futuro xaTa7TQo't§o/nai, v. Schneidewin. Beitr. z. Krit. 

d. Poet. Lyr. 9. quod et Herodianus in Schol. Arist. Eqq. 436. 

ab I'ggo) ducit, nomenque nqd'Cxxrig Schol. Od. XVII. 352. 

si hinc ortum sit, leni spiritu signandum esse disputat, sin 

ab Ixsttjq aspirandum; alii ad tcqo'laco referunt Eust. 1823, 

34. Secundi meminit Hesychius -AIggbi nctQctxaXei pro XiGGe- 

Tai. His accedunt teUggco et reduplicatum a dlco dedia de- 

6lggo(j.(xl. 21tteiv, quod Albertius Hesychium scripsisse putat 

pro circumflexo ^Ejiigitteiv xvvriysTLxwg naQOQf.iav , sola ni- 

titur similitudine verbi giQeiv. 'A'lggco non raro scribitur 

aGGco et ccTTco iota non addito sed minus recte si ab aw, 

ut Eustathius censet 592, 33. derivatum est v. ad Aj. p. 97. 

'PiGGovGa Ivnovjiievr] Hes. Guietus comparatione latini ringor 

tuetur, ceteri corruptum putant ex ajQiGGovGa. Verba in 

ogou) circumscribit Theognostus p. 145. tcc dice tov to a a to 

7* 
LOFGc 



100 DISSERTATIO IV. 

ndvxa did tov co yodcpBTCu, quodque Herodianus addit Epira. 
252. Tilrjv tov oggco, ab illo de industria oraissum esse col- 
ligitur ex EM. 14, 5. et Suida s. JeSIggco — ta did Svo aa 
xa eif la/iifidvovoi opcovrjevra, to de o ov Xa^dvovGL — to 
yccQ oggco dnb tov otitco yeyovsv , quae aeolica ab illis di- 
citur conversio ut bvltitco svlggco, Xltitco XLggco , Ttenrco 
7i8GGco. Activae formae testis non certissimus est Hesychius 
°'Ogg£i (sic cod.) f&expoi Ydoi^'OoGoig filJipeig.* 1 ) Pindarica 
£7T£toggs et TOGGaq, si sigma poetice geminatum est, pari 
jure ad praeseus toggco et toco referri possunt. Hesychiano 
Jvoggovgi diaxoipovGc xaxoTrad-rjGovGi quid facieudum sit, 
non reperio. Verborum in vooco tria in communi usu ver- 
santur (.wggco, quod plerumque praepositiones asciscit, 42 ) 
vvggco, 7TTVGGC0. His addi potest afivGGco et si oqvggco stir- 
pern monosyllabam habet ut (wyyog fodiendi iustruinentum, 
id quoque etiam; Eustathius tamen paragogis iufertp. 924, 4 
titco TixvGGco, d(,ico cx/LivGoco , oqco oqvggco, quorum ilia au- 
ctori reddimus ac remittimus; tertio ponderis aliquid accedit 
a nomine ovQog, quod Sch. II. II. 153. TacpQosideg oQvy/Lia 
interpretatur, omnes autem ad oqgcxl referunt; fodiendo enim 
terra ruitur et cietur. Praeterea eyylvooco legitur apud He- 
rodotum. Ceterorum non aequa existimatio est. BvxTTjg cog 
drib aQQ7]Tov Q7J{.iaTog tov (Vvggco Sch. Od. X. 20. 43 ) pro 
quo in EM. fiv^co ponitur a fivco to teI)]qco derivatum, Di- 
dymus vero Cram. I. 39. veutos (3vxTag dici putabat mutatis 
antistoechis pro cpvxTag naod to cpvodv. Quod quum a 
cpvGa propagatum sit, res eo deducitur ut duplicem verbi 



41) Pro Jiday.HV diaplintiv Kuesterus dioOGtiv , Dindoriius <f/o- 
axsTv reponit; pro Msiovodi naqifainb) Faber /ueioaaco, Vossius vero 
fxsToaod) corrigit. 

42) At qivsg SoviovOi, fxtv nXrjQesg uvea, [xvocoviai dh ovdkv Hip- 
pocr. Diaet. HI. 717. T. I. 716. et paullo post /uvooovTai y.al mvovoi 
p. 717. sed mvovGi y.al ktio/livooot'zcci de Nat. Horn. p. 357. T. I. 
Latini emungere simplici araisso. Diversum huic Mvoaei y.ctQfpsica 
Hes. Guietus pro a^ivaaei accipit. 

43) Hesychius diafivocsi 6iay.afzvaGet ',, cui Kuesterus duifxvGGsi 
substituit, idemque in Heronis Spiritt. Xvyyos iavtov nqo^vGocop emen- 
dat nQofivGOcov. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 101 

formam sumamus (luco et cpvco significationes efferciendi et 
inflandi complexam, quarum similitudo apparet ex nominibus 
cpvoa, (pvaxT] vesica, bucca, buccina, fivllog i. e. (SejSvgjlie- 
vog, fullo. BXvggco, quod Lexicographi ex Nonni Paraphr. 
96, 9. (hoc est c. VII. 38.) noxajiiol (31vggovgiv ev&eov vScuq, 
lion praesens esse sed futurum ostendunt verba Johannis 
noxaf-wl qevgovgiv vdaxog l^covxog. Bqvxxco frendo, sive de 
mandentibus dicitur sive de febricitantibus, cognationem cum 
Pqvxw, @qv%co, pQvywog non exuit. Participium -d-vGGcov pro 
&vcov id est oQ/Ltcov scriptum est in cod. Reg. Oppian. Cyn. 
IV. 186. ejusque verbi crebra apud Grammaticos mentio : Jiovv- 
Gog d-vGT?]Qiog leysxai and xov d-vGGEiv b egxiv Sg/iiav Cram. 
II. 449. -Svoavoi and tov &vGGEG&ai Schol. Pind. IV. 407. 
v. Prolegg. 170. 177. quibus non multum auctoritatis adjun- 
gerem nisi subscriptor esset Hesychius Qvggcov oq/licov, Ovg- 
osxai xivdoGsxai, QvGGo/nsvai xivaGGo/uEvai, quae omnia ex 
cd&vGGco depravata esse Ruhnkenio assentiri non possum. 
Cetera in eodem penario recondita sunt ^LvGGExai fialvsxai, 
Tvggei ixexevei, WXvggei eqvyydvEi^ '^vxxei tixvel, quorum 
primo adhaeret nomen Ivooa, 44 ) alteram non dissimile est 
pindarico euexogge et prius propositis ev&vgxco hxvyydvco 
etc. v. C. III. §. 2. nam adeundi et obviam eundi verba 
Ixvelod-cu, dvxid&iv, dvxifiolElv, de supplicantibus dicuntur; 
de tertio Eustathius 1241, 1. wgnso aXvco xal naqaycoycog 
dlvGGto, ovxco cplvco xal cplvGGco, &£ ov xb cplv^co, cplvxxlg 
xal ohocplv^, quanquam haec ad cplv^co revocari possunt, 
unde Schol. Apoll. I. 275. infinitivum Ixcplv'^ai repetit v. C. 
IV. §. 2. JJoicpvGGco veteres a qjvGaco repetunt et cum nai- 
cpaaGU) comparant v. Bachmann. ad Lye. 198. Ita a litera 
ad literam euntes pervenimus ad verba in coggco exeuntia, 
quae numero pauca sunt et in usu rara. Theognost. 143. 
xd did xov coggco ndvxa did xov co yqdcpExcu, tixcoggco, 
qcoggco* pro quo xvcoggco reponendum. Qqcoggei ysvva cpo- 
fistica Hes. quod non suo loco sed ante $qcogxei legitur, 



44) Schol. II. XX. 70. cdvacfovrsg ayav kvaawvieg , ol ds nciQa 
zi\v alvv. Hoc certissimum est; ad illaui opinionem fortasse aliquos 
perduxit verbum Ivooeo&cii. 



102 DISSERTATIO IV. 

duoruni verboruin #QtoGxeiv et &QoelG$ai id est d-0QvpelG$ai 
perturbari significationes complexum habet. Aliud ejusdem 
auctoris IIXwogeiv (p&eiqeg&cu in memoriam redigit Eur. 
Bacch. 223. nxcjGGOvGav evvalg ccQGevcov v7ii}Qexe"lv, quod illi 
substituendum videtur. Tid-cu^cjGGio simplex sit an compo- 
situm quaestio est impenetrabilis. KXcuggco pro xXmtm dictum 
ante attuli. Diphthongos paene omnes ab hoc genere segre- 
gat Herodianus n. Mov. p. 40. oldinoxe ttqo xcqv dvo og 
evqiGxexai dlopdoyyog tiXtjv xov xqslggwv xai Xevooco xai 
yXavGGco. Eodem modo Schol. Arat. v. 20. vlggo(jlccl and 
xov veo\iai ov o [.leXXwv vr i oofiai /t& ) ixaqayexai dinXaGua- 
G&evxog xov g' xai ETieidrj tcqo xwv dvo gg ovxe ei evQi- 
Gxexai ovxe rj el fu.rj xo xqsIggov xai xb tjogoV 46 ) diet 
xovxo (xexa^e(SX?]xai xo r] elg i wGueQ xai and xov eXco 
eXijGoj IUggoj. Consonae nullae banc terminationem ante- 
cedere possunt praeter duas liquidas. Sed lambda reperitur 
in uno verbo ^JL^iXoexat naQi^elxai diexXvexai Suid. cui 
merito praefertur quod alii Glossographi praebent aSlkyexai 
vel aSiXfiexat v. C. III. §. 1. Alteram liquidarum duo osten- 
dunt verba xeqgoj et eQooiiiai, quo Nicander bis usus est pro 
dQOGito/iiaL sive aQdo/uai. ^Lrlgoei /.leuqjexac et °'Oqgco xoXucj 
Hes. 47 ) quid verbi sit, incassum quaeritur. Mutae vero nullae 
nisi quae cum sigma in unam literam corrumpuntur : avgia 
sive ai&o, aXe'^to , odeegco, e'xpoj et dsipco, quanquam Theo- 
dosius p. 151. duo modo probat: xo § xai vj hit iveoxwxog 
ov% evqiGxexai ttXtjv xov aXe^co xai eipco, neque plura septi- 
mae syzygiae adnumerat Dionysius Gramm. 639. Sed odagui 
saepius legitur quam ut attentari possit, et in numero ver- 



45) Scrib. vsGOficu *«l vsioo/uai. Schol. Od. IV. 701. xov veco 6 (itlkcov 
viaio y.ctl tnsv&iOEi vsigco xai Izfiolrj xov s vCgu). Gsuccxonoislxac de 
ovxog 6 (jleXXcov noxh fikv diop&oyyoyQCiqovfiEvog, noxh dk luixayocufov- 
jutvog. Diphthongum probat Moscbopulus ad Hes. Opp. 234. veCa- 
aovxai dice Suf&oyyov xai dvo gg, to fj.lv on cmb xov vso/uai, to cfk 
on xexciQxrjg $Gxl Gvtyyiag wg ifOiviGGat. Cum viofxeu vziGouui Eusta- 
tbius recte confert xe'ojuai xeiGo t ucu et thematicum %a> (/eia) xeCoofica 
p. 1615, 36. 

46) Hiijus generis raulto plura reperiuntur v. Parall. 37. 

47) 'OQGOfxivr) dieyeioofxevti ad antichronismum referri potest. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 103 

boruin, quae uou ultra imperfectum declinantur, EM. 232, 17. 
refert xa dxxixd fiaovxova atei-co, av§co, eipco, pariter juucta 
iu Epim. Cram. I. 86. eipco, avgu (xal dle^co) neQiGmovxai 
ijiel ol (.dXXovxeg iipijGio x. x. X. 01 Se dxzixol (jccqvvovgl 
bxi rcdv yrjiiicc 7i£QiGTiio(.i£vov did dmXov £X(p£QOLiEvov rj Sev- 
xsQctg ri xQixrjg eoxi GvLvylag. Auget numerum Hesychius 
iguotoruin largitor: ^iav^ei xQaxel Sahvxai evqjQcttvei, qua- 
rum iuterpretationum prima convenit verbo Xduo, XdKvfiai, 
ceteras Kuesterus recte cum lav to {duoXavco) , Doederlinus 
in Synon. cum latino lurcor componit. 

Adnot amentum. Verborum sigmaticorum multa sic ut 
comparativi fidaawv, yXvoocov, Tzdootov, stirpem habere gut- 
turali finitam perspicitur ex affiuibus nli]ooco 7tXjjyvvf.ii plango 
plaga , plecto , ^yjogcj fyijyvvfii frango , tc^ogco nrfyvvfii red- 
yog pango, 48 ) (fodGOco cfQdyvvf.it farcio. Quemadmodum vero 
pro d-Xdco degener aetas substituit pinguius -9-XaGGco, ita du- 
bitari non potest quin 6q)]ggco xb vtttjqszw profectum sit a 
Sqccv xb nodzxEiv, unde nomina 6()7]GX7]q didxovog, Sqtjgxo- 
Gvvr\ diaxovia et verbum vteoSqcu. Ac si quis graecorum 
vocabiilorum %eiq et xeiqiQeiv et germaniconim Hand et han- 
deln cognationem atteuderit, haud cuuetabitur dgag (Griff, 
Hand) et SgaGGOfiai ad idem Soar xb Tiodxxeiv referre cum 
EM. 284, 43. Sedere et quod a sedendo maxime discrepat 
celerare Graeci uuo verbo expressenmt d-doGio sive d-adoGoj 
et GaGGovaa Guevdovoa Hes. uuaque paragoge SodKco. Sed 
alterum quod currere significat, proxime ad &eco doog ac- 
cedit, alteri vicinius est 2doai xad-laai Ildcpioi Hes. quod 
hoc accentu notatum ad ggggco pertiuet; si odoai scribitur 
ad praesens purum ut synonyma doai et fjod-ai. 49 ) QodoGco 
plerique ex xaodoGto concisum putant v. Parall. 403. Wytten- 
bachius ad Plut. de Profect. Virt. p. 569. utrique -d-Qavio prae- 
ponit ; ac nomen dqayfiog hoc est d-qavofiog fragor proxime 



48) HrjysaificdXog nihil aliud est quam 7ia-/v^tillog. ITa^vycoy zal 
nr\yvvg Tkeophr. Cans. III. 42. nee multuin differunt na%v)] et nayog. 

49) Sophronis verbum tovtcj da/uada Blomfieldius in Mns. Can- 
tabr. T. II. 347. callide sic reddidit hue spectatum sedeamus seu 
quia sedere et spectare idem esse putaret seu ambigens utrum &i<- 
fiz&a pro $t'<.ac)(i)(Atv positum sit an pro 9-ewfisS-a. 



104 DISSERTATIO IV. 

quidem cum d-Qaoato convenit, sed idem a dQavco derivatum 
esse potest inserta gutturali ut ab avco avxf-tog. Koenius ad 
Greg. 571, eodem traxit Erotiani verbum dQaooeiv /naive- 
c&ai, -d-Qiaasiv de to xaia \pv%rjv e^lazaad^ai, quorum alte- 
rum (d-Qiooeiv) vel a Grammaticis fictum vel a librariis cor- 
ruptum censet; mihi hoc loco diversa ejusdem verbi scriptura 
indicari videtur d-Qaooeiv et &Qr>aoet,v hoc est &Qoelo#ai 
landxxeoSai pertubari, idemque esse -Sqwogmv, cujus modo 
mentio fuit. Mdaaetv sive ndxxeiv tergere, subigere, unde 
/wafa, fiayeiQog et /nayevg pendent, quasi frequentativum dici 
potest verbi (taleo&ai, quod non solum animi intentionem 
significat sed etiam manuum, nee modo intendere sed et con- 
tingere , attrectare. Ndaoco a vdeo , via) , vrja) , vi]eco pro- 
ductum esse affirmat Schol. Arist. Nubb. 1205. et persuadet 
fere parilitas verbalium; nam et Naaxog Hesychius exponit 
fLieOTog et Nrjxog (yrjxog) oeocoqevf-dvog, Nrjxxov nkrJQeg f.ie- 
axov. so ) Cum vdooto tarn arete conjunctum est adaaco ut 
Glossographi alterum altero explicent J 'Eva^ev eoagev et 2d- 
§cu vd^ai, sed origo diversa a aeico conquasso corruo v. 
Proleg. p. 87. Verbi rtdooto solutio nulla nisi quam Hesy- 
chius commonstrat: Hfj aai Tifjv dvxl xov xaxandaaet xal 
xaxcmdooeiv, ubi nr) scribendum videtur ut xrj et deinde 
xaxdnaoae* A Tidco igitur primum processit ndoGto , turn 
naldaoo) et nalvvco , quorum alterum de liquidis dici solet, 
alterum de siccis 51 ) et nomina ndanog et urilog id est ad- 



50) Stephanus: Nagog EvcpoQiwv naqa to va^ai o (fccOi S-vaai 
nvig, ubi Salmasius fivoai scribit ; Meinekius Anall. p. 138. rem in- 
judicatam relinquit. Mihi non credibile videtur quod ille sumit Ste- 
phanum nonnullis tribuisse quod omnibus consuetum est, sed potius 
vagcci fuisse verbum sacrificale ut latinum cumulare altaria donis, 
honor 'e, thure, et adolere 3 quod verbum est proprium sacra redden- 
dum, ut Nonius dicit, augere significans; bisque simile avgofiw sfxnvQtc 
Pind. Isthm. IV. 108. mactare et magmentum. 

51) Neglexit discrimen Apollonius III. 1246. (paQ^axa fxvfirjvag 
6o:xog afKpsnaXvvE et Dionys. v. 1049. xaQr\v IdQwri nalvvai. HaaccTO) 
§avai(o Hes. Ad eandem catachresin pertinent aipa inafirjoat Nonn. 
XLIV. 274. et contrarium qaCveiv %&ova xaqnu II. 65. ipvkXa aupvacuv 
Homerus usurpavit pro tnupciv ; Nonnus XXV. 444. xq-tji^q pe(iv6[i£- 
vog vexzaQog. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 105 

spergo v. Prolegg. 87. quaeque hujus ultimara orditur litera 
liquida, eandem mihi agnoscere videor in uldaaco. Proprie 
igitur dicitur 7il(xafiaxa nrjlov Arist. Aw. 686. et fictores 
ipsi mqloTila^oi. Liquidam autem interdum labiali accedere 
exemplis iis demonstratur quae C. I. §. 5. protuli. Aliud 
ejusdem formae suggerunt Suidas et Hesychius Ilaaaco yevo- 
/.tat, naoaezai iad-iei, a rtaoficu ortnm, si hoc praesens 
unquam in usu fuit. ITqccggco a nzQato ortum habere as- 
sentimur antiquis sed remoto anadromae artificio v. Parall. 
401. S2 ) c Pdaaco sive aQaGGto proxime accedit ad qauo, unde 
QaiGirjQ tudes, hoc autem a principali qco arcessitur EM. 
736, 34. quibus conveniunt a()(jaTog 6 acpd-aQTog nagd to 
qco v. Ruhnken. ad Tim. 50. et a(j()aiGTog 6 acp&aQTog Suid. 
Hue loci progressos circumsistit caterva verborum ita con- 
textorum ut stamina aegre agnoscantur. Unum poeticum est 
JTCCQa to epeo to cpalvco cpaGGco xal avadmlaGiaG/iia) nai- 
cpaGGto Schol. II. V. 803. quo minus probabilis est Hesychii 
opinio IlaicpaGGovGa naval cpaivo/uivrj , sed verbum ipsum 
non dubito quin cum cpdto cohaereat proprieque celeres lu- 
minis motus et scintillationes significet. WaGGto simplex non 
legitur sed adjunctum aliis: IlaQaicpdGGsi TivaGGet naga- 
xivel nr\oa Hes. TlaQacpaGGEiv naQacpQovelv tog xal alio- 
cpctGGeiv' ipiltog d* avayvtoGTeov ov% tognsQ to naqacpaoai 
to nagdipaG&ai to I'yxeiTcu to Trjg deprjg ovo/Lia Galen. Gloss, 
quern apparet ilia verba ad cpdto retulisse sed non apparet 
quo intellectu, videndine an dicendi. Scholiasta quidem Hip- v 
pocr. T. 1. 202. allocpaGGeiv interpretatur to alio dvx* allov 
g>&€yyaa9cu, eodemque modo Erotianus sed ita ut originem 
quoque declaret to cello xal alio cpaGGeiv ijyovv cptovelv 
hoc est a primigenio cpdeiv. Pro cpaGGeiv Eustathius sub- 
stituit verbum usitatum dllocpaGGeiv to alloTe alia cpqd- 
teiv p. 1324, 7. hoc autem vel a thematico cpqdto duxit vel 
a cpdto (tpdoxto) literam rho per pleonasmum ut veterum 
aliqui (v. G. IV. 2. Adn.) additam putans. , Neque alia fuit 



52) IlQrjGGa) anb zov n8Q(o 7i£Q<xG(o ttQaGto xal nor\G<a' inal dk 6 
fxill(ov &S[*ccT07zoi£TTai, nQogXcc/ufittvei y.cd 8i£qov 6 ngbg uvti3icigtq-> 
Ihv zov fxilXoviog Sch. Od. II. 213. Sch. II. XIV. 282. Cram. I, 355, 



106 DISSERTATIO IV. 



Galeni sententia Conim. III. in Progn. VIII. p. 249. T. XVIII. 

P. I. allocpaGGeiv leyei xovg naoaopQovovvxag ex xov al- 
loxe cpdoxeiv alia, sed addit xtveg de dud xov (.lexafidlleLv 
allots eig alio o%rjf.ia xd (par\. Eodemque se acclinatEu- 
stathius p. 1728, 20. na^a xo cpdooco xo ojatvco et Anecd. 
Bekk. 386. allocpaoosLv naQOQav, quam significationem non- 
nulli etiam verbo TiaQayaooeiv tribuunt. S3 ) Eadem est am- 
biguitas adjectivorura allocpaxog, veoopaxog {vetocpaxov veo- 
xoaxov Hes.) Tcalaicpaxog , nqogcpaxog, eniocpaxog, nsol- 
ocpaxog, quae Grammatici inter se discordes ad qjaivco, ogja^w, 
cpdoxco referunt, sed in nonnullis vis verbi peuitus evanuit. 
lAlloyaooco autera undecunque ductiun est, certe a communi 
synthetorum regula declinat; ab dllocpQcov proficisci potuit 
allotyQaooco ut ab acpQtov acpQaGGU) et acpQalvco v. Diss. 
XIV. §. 1. Quemadmodum vero pro illo apud Suidan scri- 
ptum est allocpd^co oxiqxlo Ttaooivco, sic Hesychius exhibet 
3 Et;aq)d£tov ££ eavxov yevo/tievog xal neQifileTtwv (vel naoa- 
filemov). Id vero non cum cpda> to (Uinta, ut ille ait, com- 
positum est sed cum dqjdco dcpdoow, proprieque dictum videtur 
de inquietis furentium motibus qui manus velut palpantes 
circumferunt ; furentium inquietae manus Senec. de Ira I. 
1, 3. Cum eodem verbo conjuuctum est ^vdoaqjaoGeiv xax* 
avdya lq)dTiT£G$ai Hes.. quodque idem affert KaxipdQaqov^ag 
xaxexxeivag a xaxavdQagjd^to , non ut hie voluit a (pdio id 
G(pd^co declinatum arbitror sed hinc unde %ELQanxdtco et 
utrumque ad dvdQolrjXpiav refero, cujus proprium est verbum 
Ecpameod-ai manum injicere, pignerari. Aliis regionibus ad- 
scriptum sed non minus controversum est axxEod-ai illud 
quod superius attigi quum de did'Csodac agerem, connexum 
nomini iJxqiov. Bqtjggeiv Galeuus interpretatur xo (.lExd /ft?- 
%bg dvauxveiv evioi de %coQig xov q yQaqjovocv, ex quo 



. 



53) Conjunctionem haruin affectionum declarant Hippocratis loci : 
ecl GiyioOcu ixoiuGieg — Of.ifj.aOi neQi^Xenovdai Coac. 314. T. I. cckkoicc 
ifQOvi(av xctl ccXXouc oqecov de Glandul. 499. ^Evvw&iv to dice fucoQiav 
naQctfilETiuv Anecd. Bekk. 251. AiogxeZv auj/s^dUg %r\v oqccgiv /usict- 
ficdksiv ' xi&eiai 6h y.al znl zov dicc(pOQtiG&cu no GiofAdu >:cd jy 
ifjuxy Hes. 



Gap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 107 

colligimus firjGGeiv et onomatopoeticum fiQaooetv eodem niti 
fundamento v. Parall. 402. In Apoll. IV. 819. c 'HcpctiGxov Xco- 
cpiqauv 7zqi]g6ovt<x nvqbg f,isvog et v. 1537. 7iQ7]GGovxog 
aijxeco Brunckius sigma simplex substituit; Wellauerus vero 
qui verbum tiqij^co praeter imperfectum Epicis inusitatum 
fuisse contendit, ex libris nonnullis, qui utroque loco sigma 
alterum consueto errore omittunt, confecit praesens tcqtjgco 
analogiae alienum; namque in ow nullum verbum exit nisi 
sigma duplicato; Hesychius pro °Exq7]ggcov (sic) yvotov sine 
dubio non sxttq^ggcov scripsit ut Kuestero placet, sed ex- 
nQTjGtov futurum praesenti, ut saepe, interpretatus ; quanquam 
secus sentit Dindorfius in Thes. Ceterorum verborum una est 
conformatio. Duo composuit Eustathius p. 1882, 18. jieXw 
tcXoj TihqGGLO , ttsxco tuxCj mrjGGco, quorum primum obscure 
modo elucet ex derivatis TteXe^dKco, quod EM. illi subnatum 
censet, et ninX^xat, ninXrixxai Hes. quanquam id quoque 
suspectat Albertius pro TzhnXr]xxai corrigens TtenXrjGxai ut 
FLXrjxo iTtlrjG&T] a ni^inXv^iu Quodque in Epim. Cram. I. 
149. ponitur xov ttXcj 6 [leXXtov ttXtjgco it; ov x£L%eGinXi]xrjg, 
vix dubium ne ille ad aliud retulerit principium unde ILX7]xo 
enelaGSr} et IIXyx?ig neXdxijg. A tcxco secundum proportio- 
nem derivata sunt xaxa7ix?]X7]v et nsTtxrjwg, cujus duplex est 
significatio, una conveniens praesenti tixtjggco, altera cadendi, 
quam Buttmannus rejicit sed clare expressit Nonnus XVIII. 
120. neGeiv /tieXXovxa — ovnoxe 7T£ux?]coxa , nee aliud sonare 
videtur homericum axxal Xi^iivog noxinenxYiviai hoc est 
TiQogTtenxwitvlca ut Eustathius explicat, rnxQccyaXoi nenxrjo- 
xeg Anth. VII. 427. mnoi nenx. Nonn. XXXVII. 359. quo- 
rum nihil ad tixyiggco referri potest. Denique verborum ipso- 
rum quanta sit conjunctio declarant syntheta xaxanxr^ai et 
•AaxaTtEGelv animo concidere, et verba latina sternere con- 
sternari, cadere caedere, quodque Hesychius exsignavit Ka- 
Tixei ixanxfi) xaxecTiio?], si sine interpretatione traditum esset, 
nemo sciret utrum ad niixxco pertineat, an ad nxrjGGio, an 
cjuo vulgare I'tixtjv, hoc est ad tc£zo(.icu, an pro xaxarcsxaG/] 
positum sit, cujus aoristus avemxag legebatur in Zenodoti 
editione ; quibuscum comparari possunt nxoia , nxtooGw, ne^ 



108 DISSERTATIO IV. 

TtTcoxa, Tirwoig, i7TTQj$i]v. S4 ) c Pt]ggco Qi]ywf.a Buttmannus 
Lex. I. 130. a (jalco ortum censet, cui proximum est (wggco, 
nee diversa potestas; Photius Q Pa£ag, to de Qijgag ovx azzi- 
xov, nimirum si prosternere valet. Etiam nrjooco, si propriam 
habet impingendi significationem , non longe abest a nalto. 
Trivial Sylburgius ad Glenard. p. 554, 3. et posteriores ad 
T/LirjGGa) referunt, cujus fides dubia v. ad Buttm. 298. 3S ) an- 
tiqui a T^yw et ulterius a zspco t/lico deducunt EM. ut 7th to 
Ttvw fr.xrjGGo). Aeolicis, quae dicuntur, Ttsaaco 7te7tTco, oggio 
GTtTto Eustathius 1398, 34. subnectit lacog xal to XIgglo ex 
tov XlrtTco rjyovv sTtid-vfxat yeyove, quod illi non dissimile 
sed propius est dorico Xdco. NIggo/licci idem per solitas am- 
bages a futuro verbi veo^iai repetit 1288, 58. IHiggelv a 
nXheiv natum esse probatur adverbio afiqjmXl^ quo So- 
phocles usus est de serpente lignum circumplicante pro ueqi- 
nXeydrjv, non abusive, utPolluci visum, sed maxime proprie. 
j/ Ogg(o et o7tzo[.icu ut inter se ita cum ow/uai opinor, omi- 
nor coguata sunt perinde ac nomina oWa, o/ng)?] osmen sive 
omen; nam promiscue dicitur xaxov bteG&ai et oggsg^ccl 
(7tQ0Ti6GG€G$ccL) sed hoc etiam de eo qui alteri malum in- 
ferre cogitat idque etiam vultu prae se fert; unde traducitur 
ad res, quarum adspectu praenoscimus futura: neXayog og- 
go^ibvov dveficov XcciiptjQa xeXevS-a Horn. aUia /LteXav xeyviat 
TtQo'iddv xaxoT?]Tog dvdyxrjv portendens calamitatem Orac* 
Herod. VII. 140. IAqvgow si mirabili codicum consensu Herod. 
VI. 119. satis sustentatum putamus, certe nihil aliud est quam 
ccqvco, cujus generis compluria a Suida s. ^tuvvggco collecta 
sunt: ov tqotiov cmb tov dgjvco aqjvGGco , bdvco oSvggco, 
ovTcog Ttvvco ccTtivvGGco. Ocoggco H. Stephanus assumsit ex 
temporibus obliquis Oco^ac /ned-vGcu TtXrjQWGai, Owy&elg 
dcoQ7]%$€ig etc. quorum thema Soto nomini doivrj praestruit 
EM. et hinc aptus est aoristus Qc6gcxg&cu evcox^rjvat /lie- 
d-vGd-rjvai Hes. qui iisdem verbis interpretatur &r}G<xG&ai~ 

54) Dindorfius in Thes. IV. 1177. novitios scriptores, qui *«7«- 
mco&rjvcu protulernnt, verbi xctTccno&ijpcci similitudine in errorem in- 
ductos esse statuit. Mihi haec injusta videtur suspicio. 

55) Allatis adde r/uriaaio Andromachi Galen, de Antid. p. 37. 
T. XIV. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 109 

Kvcoaoo) num quid commercii habeat cum Kvcoog rjovxlcc 
navxcov cumque vcod-rjg et vcoxao, decernat qui velit. Inter 
ea quae futuro carent EM. 232, 15. refert poeticum Xevoaco 
ex xov filemo, quod utrumque a law extitisse videtur; nee 
displicetPorphyrii sententia lecov and xov /UiWe^Sch.Il.XIII. 
340. nam leoni proprie tribuitur xo ylavxiav. Quae in gco 
non purum exeunt, sigma asciticium habent, xeoGeoSai tzccqcc 
xov deQGco /LieXlovxa aloltxbv xQonfj xov & EM. 753, 38. 
sed Eustathius 1074, 15. ex xov xeiQto xzqgco aloXixov ava- 
dQa/novxog sig d-e^ia ylvexai xeqoco, quarum notationum alteri 
fidem aifert homericum illud -qeXlov xeQOJ^ievat avyfj et vul- 
gare eiXijSEQslv ev ?)XUrj deoeGd-aL, pro altera facit quod 
poeta AnoXXcov alfia xeQGijve dixit pro abstersit, latina autem 
abstergeo, detergeo, tergeo sive tergo a xeiQto tero propius 
absunt quam a d-eQto torreo. 5 6 ) Te()Q0^iat '^riQaivo^ai attuli 
ad Buttm. p. 300. Verbi avgco forma nativae similior ap- 
paret in latino augeo et novitio avyco, cui Coraes in Atact. 
II. 134. componit deepco et deipco, nee multum abhorret demo, 
nam et humectando rigida emolliuntur et subigendo. Quod 
in EM. 16, 35. dicitur detpco ex eipco ortum esse, minus cre- 
dible est quam 1'ipeiv et eveiv earn inter se et vocis et signi- 
ficationis similitudinem habere ut pro cognatis haberi possint 
v. Coraes ad Xenocr. p. 122. Idem videtur de aXe&iv, aXaX- 
xelv, ccAevoai. ASd^co sive odd^co nemini dubium videri 
potest unde creverit. Ceterorum, quae in hac dissertatione 
attigi, origo aut altior est quam ut inveniri possit aut ita in 
promtu posita ut explicatione non egeat. 



56) Schol. II. XI. 621. ipv/etv /luv Xsysiai ngog ccve/uov , teqge- 
a&ai 3s Iv fjltqj. Hinc patet in Sch. Od. VI. 98. to iv rjMtp grjQccvcu, 
teysi, to Iv avsfio) -ipvgai, post grjQavcu inserendum esse reooijvai, 
quod Buttmanno non succurrebat. Veteres qui nev&rjjuevcu ad nev- 
dedvo) referre non sunt reveriti, nescio an Teqarjfxevat maluerint aori- 
stum activum dicere significationis neutralis participem ut alsaCveiv et 
similia v. ad Aj. p. 383. quam ut pro passivo acciperent, cujus Iegi- 
tima forma foret iiuQGrjv vel tjQacfrjv. 



110 DISSERTATIO V. 

CAP. V. 
De verbis quintae conjiigationis. 

§. 1. Verborum liquidorum descriptio auspicanda est ab 
iis, quorum terminationem lambda praecedit simplex; quae 
et numero pauca sunt et non ultra imperfectum progressa — 
ovdeTtoze sveazcog fictyvTovog dc* evog I byeilei excpaQeod-cu 
xal dta tovto zee yd-aoavxa yeveo&ai fiaQVTOva ol%ql tov 
TtaQaTaTixov xMvezai EM. 576, 47. Latini alere sermo grae- 
cus nihil simile habet; nam paragogi aldaivco, quod Koenius 
cum illo comparat, stirps evanuit; pro oalovoa (pQovx'CQovGa 
Hes. aut aalovaa scribendum ut Photius, aut oaXovooa (oa- 
loeooa). Secunda vero vocalium, quae verbis latinis deest, 
ex quatuor recinit graecis xe'Xw, fieXto, delta, niXw EM. 444, 
49. quibus Theognostus 143, 7. addit dw to is ipilbv xal 
to daovvofsiEvov, psili nomine designans zlw to iXav/aw, cui 
eXoai et hXpdvog supponuntur, aspirati elco to yovevco EM. 
525, 55. et slca to Xa^avco 332, 57. Lex. de Spirit. 216. 
unde zXcoq et yhxo rep etuut . Sed inusitatum esse significat 
Arcadius p. 159. to, slg sXto diovXXafia fiaQvveTai aQ%6(.ieva 
cctvo GVfLtq)covov f,irj ixiaov, xsXco, rciXco, -9-eXco' to (xevtol 
slot neQLOTiaTai, qui de media quod dicit indicio est pro 
ficticio haberi SeXco to dsXsaUo EM. 254, 5. licet hoc mul- 
tarum vocum semen et causa fuerit doXog, deiXaQ, Ssvtt] 
diXsaQ Hes. (ut yhzo) nee meliore conditione esse paXco, 
unde nonnulli ^Xtsqov, (SoXsodai, velle, derivata putant. 
Trisyllabum unum est e&eXco, quare d-ilio analogiae con- 
venientius habetur EM. 518, 32. Ordine proximum (nam iota 
cessat) ionicum ftoXofiai ab usu communi longe remotum; 
omninoque nullum reperiri verbum in w barytonum, quod o 
in penultima habeat, nisi sequente consona duplici ut o£w 
et xotztq) , ab Heraclide observatum est Eust. 1854, 60. quo 
uno velut ictu profligantur iioXto, $6qoj, tzoqco aliaque veterum 
compendiorum phantasmata, quae diu creditum est nostro 
demum seculo debellata esse, neque destitimus gloriari ut 
Sthenelus ille — itfislg yaq tzcctsqcov fiiy djiislvoveg. Verum 
enim vero quod Pythagoras questus est, a discipulis suis saepe 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. Ill 

sinistra accipi quae tradidisset dextra, idem fere antiquis 
Grammaticae auctoribus usu venit ut quae xcctcc Teyyi]v fin- 
xissent, sumerentur pro usitatis inprimisque praesentia imagi- 
naria, quae illi proportionem sequentes temporibus modisque 
praetexuissent acephalis, in schola superstitiose proponeren- 
tur tanquam usu comprobata, novissime autem errore agnito 
architects suis opprobrio verterentur quasi patrii sermonis" 
ignaris. Quos contra subtilissimosgraecae consuetudinis aesti- 
matores fuisse clarum faciunt turn alii canones huic sermoni 
intexti, turn ilia Heraclidae Grammatici non admodum clari 
adnotatio forte fortuna ad nostram servata notitiam, inque 
dies magis clarescet si veterum magistrorum theorematia et 
iictiones scholasticas ab articulis, ut ita loquar, fundamen- 
talibus, ipsosque principes artis et decumanos a schedogra- 
phis gregariis discernere didicerimus. — Ypsilon huic termi- 
nation! inconcessum, quo redarguitur codicum nonnullorum 
scriptura oxvIegScu Lucian. Lexiph. §. 21. a Jacobitzio re- 
cepta pro axvlkead-ai. Vocalem longam habet unum drfXo- 
lieu. Nam pro Gcpi\lco Anecd. Bekk. 171, 25. scribi oportet 
Gcp^lat verbis avxl tov ocpalrjvat enoirjoe ad ultimum remotis. 
Diphthongorum duae reperiuntur; e7 in ellco, ut nonnulli 
scripseruut pro tllto, turn in dsllexo , quod Aristarchus re- 
cepit pro dvoezo, atque in ocpeilco — altera vero in duobus 
fiovlco xai ovlco EM. 208, 27. Cram. I. 91. quod impugnat 
nescio qui p. 315. ovdev dia tov ovlco fiaovvexcu nlrjv tov 
povlco fastidito, ut videtur, imperativo ovls, qui fortasse ne 
imperativus quidem est sed vocativus olftie imperativi loco 
positus ut made. l ) De non puris Arcadius p. 158. xa elg 
Ico iuez eniTtloxrjg av(.icpcovov neoiGTiaTat' el de %i fieficc- 
qvtovtjtccl, 7td$oQ e%ei eg hxeleOTeoov elg co XiqyovTog xa- 
ftanevov, ocplco ex tov ocpeilco cogTzeo xai to xelco xexlco 
xai [.telco /nelnco, hoc est cognen xai to xexlco ex tov xe- 
xelco xai ixe^lco ex tov /.tefielco, sic enim vaticinatur Eu- 
stathius xelco ev dmlaGiaG{.ic£ xexelco xai ev Gvyxonfj xexlco 



1) "OXpayviov doricum dicitur pro ovXoxohov. — Hesychius 'OXoal- 
rat vyiaivn scripsisse videtur olovmt. Idem Outf Uxos £lg vyeCav 
h%ov. 



112 DISSERTATIO V. 

p. 1306, 12. quod Hesychio reddidi pro Ksxlel xeIbvel Parall. 
557. cf. Diss. I. §. 3. et fielco xax* avccdi,7T?MGiao/Libv (.tiiilco 
xal TtaQevd-ioei (.d^lu) d>g fdf.tvco yiyvco 1722, 63. 2 ) Ergo 
nullum est praesens, cujus characterem praecedat consoua 
nativa praeter devium illud onleodai, quod ex onleeGd-ai 
concisum dicunt v. Sch. II. XIX. 172. nam quod in EM. 534, 
25. scriptum est xoyllag Tiagcc to xoylto to yvQt^co, id qui- 
libet videt quo loco habendum sit. Haec autem omnia serrao 
maturior dereliquit et deposuit. Sed vigeut et vivunt quae 
lambda duplic^ fulta sunt: allo^iai, pdllco, fiddlla), &dllto, 
Tidllco, Gxdllw , Gipallu), \pdllcj, ac duo ab Hesychio me- 
moriae prodita Jdllei xaxovgyel, quo nodus est d^leta-d-ai, 
et Srjlazo €G£iG6, quomodo veterum aliqui homericum 2«(>- 
TiTjdwv igrjlaxo zelyog lAyaiwv interpretati sunt hdlevGe. 
Sed pro Z t urjlca (jiipai Salmasius vidit scribendum esse 07*?;- 
gcu (vel Gur^ai) (ivipcu. Pro Idndllsig ccTTOTve/iMeig Suid, 
reponitur a.Ttidlleig. 3 ) Eorum quae epsilo praefiniuntur, no- 
tissima sunt xIIIlo, /nf/dco, Gxellw, Gtellto, minus nota ellco 
ib GVGiQiyw EM. 116, 63. eVJ/neva TtsQixvco/usva Hes. pdel- 
Islv TQejiieiv rj fideiv et fideleGd-ai (fidellacd-ai) xolIloIvtelv 
Hes. qui eodem fere modo fidelvGGeGdai explicat; et prorsus 
inaudita delist xalel, Jiadellstv diaGnav alieno loco scri- 
ptum post Jiccdoxtg, fictique simile to Gelf.ia ttccqcc to Gellco 
to bqfiw xcd Golog o SiGxog Schol. II. XVI. 1. Eust. 1041, 
30. 4 ) quanquam non incredibile est a guo (geico) non solum 
gccIIco Gcclog et Gala'% i. q. gelgtqov sed etiam GeXlco deri- 
vatum esse. Iota uni insitum est zlX?uo 9 nam I'llco scriptura 



2) Quod ad Buttm. adnotavi tmuO.ECS-cu non saepius quara semel 
legi, de hoc ipso infinitivo intelligi volui, cujus insolentia jam H. Wol- 
fium adverterat. Poppo vero in Indice Thucyd. p. 413. mihi sex 
opponit locos, quorum in nullo infinitivus legitur. Hoc est coco- 
vixi viv.yv. 

3) 'Emlirjfxi tTinqino} Hes. scribendum videtur tnudXt]ij.i verbum 
aeolicum pro imaUut. 

4) Alii osl^ua cum asUg et aavtg, conferunt v. Sch. Apoll. I. 528. 

et Parall. 426. nee dissonant glossae laconicae i)Mz i] -/.ad-idga et v.a- ^ 
/c a ". Gslcixiccu y.ctdlGcii Hes. quae magis ad verbum em cgfo sedeo convenire 
videntur. A oiXfxa derivatum est oek^iCg to Ixqiov Hes. 



Cap. V. DE VERBIS LIQU1DIS. 113 

niodo discrej)at ab elho vello. Aoristo icpllazo Hermannus 
Opusc. T. VI. P. I. 160. praesens cplho , veteres analogiam 
pressius sequentes cp'dho praescribunt EM. 793, 39. 5 ) iidem- 
que ad explicandum ollvco non oho proponunt sed ollco 
Herodian. Epim. p. 99. et 210. 6 ) cujus nullum simile verbum 
suscepit consuetude Graecorum sed quatuor ypsilo insignita 
fidvlho, fiQvlho, /livXIco, oxvlho , 7 ) nam Hesychius pro 
^Eftvlhov s'Pqvov Inlvftvov non hftvXkov, ut Salmasius voluit, 
scripsisse videtur sed e'PqvXIov frequentativum verbi pgva), 
quod idem s. ""E^qv&v interpretatur Tzlrj&veiv. Longae vocales 
verbis non magis aptae sunt quam nominibus, de quibus 
antiquitus constitutum est tcc dice dvo 11 ovo/licctcc to co acel 
to -q 7TCCQ/]T?]OaTO vtieq tov f-U] fiaxQa eTil /LiaxQolg yeveG&ai 
Cram. I. 60. Eadem fere est diphthongorum insolentia, pri- 
mum in nominibus; nam quod in EM. traditur HaUlog and 
tov naiGco ftellovTog Txculog xal xcct* avadi7iXaoiaG[.ibv 
natllog, nescimus utrum proprium sit an appellativum, grae- 
cum an exoticum. Turn in verbis unicum est el'lkco, quod 
series literarum in Hesychii lexico tuetur, nee aliunde decli- 
natum est praesens aeolicum anillco et aoristus Fellai t~l- v*4ti 
lai id est ellai, sed in nostris libris vix unquam legitur sine 
diversitate scripturae echo, elho, llho. Pro aeilho &conevto 
EM. Hesychius ailco praebet, quorum utrique forsitan prae- 
stet ccelXco i. q. el'ho cum alpha prosthetico, idque a canibus 
ceventibus traductum censeo ad homines sicut aalvco 8 ) et 
adulor, quod Nonius scribit proprie de motu caudae dici, 
ac, si graece reddendum sit, convenientissimum erit nqoglX- 
hiv vel vnikhiv. Hinc ad alia deducimur trisyllaba, quo- 



5) Perfectum nsyd/uai usurparunt Ephraem in Caesar, v. 35. in 
Maji Nov. Collect. T. HI. et Tzetzes Exeg. II. p. 21. quern locum 
indicavit Hoelscherus. 

6) In Cram. Anecd. I. 316. additur rj tkxqcc to Zlco xb (povtva) oXqj 
v)g niXo) anolti (scr. nol(S) /niyco (iovco (scr. nsyco novui). 

7) Ignota sunt dtiipvlke disuXXs et ^vXXo/ueyoi xiXXofxtyot dcoqiug 
Hes. (post yovlCdsQ). ~>'" l* C C J *" "■ 

8) ZavvCov to aldoloy ayii tov xsqxiov naqcc to rrj xiqxio aai~ 
yuy. Hinc Gulvovoog et cu'Xovqog. *EGafryvqi&y yxaXXey Hes. ioctyyv- 
oi&v scribendum ut Zayyvqiojy cf. Prolegg. 271. 

Lobeck. Technol. Sj 



114 DISSERTATIO V. 

rum ea quae nominibus verbisque conjugata sunt, ayaXXco, 
hoyaXXio, aeXXoiiai nveto Hes. TtoixiXXco^ aloXXco, oanvXXto 
i. q. occlvco, alio loco tractavi: item quae reduplicatioue ere- 
verunt nainaXXw, {.wiiivXXco, cui immero Grammatici adscri- 
bunt xoixvXXco xb izeQifkircio naQa xcc xvXcc, etsi nee verbi 
significatio constat, nee xvXa dicuutur oculi. AlxaXXw, ay- 
yeXXco, devdlXXco, cujus synonyruum est davdalvco, etyma alle 
abstrusa habent. 2x€Qj36?Mo stirpem monosyllabam habere 
videtur, quae ex oxeoaqiog fj XoidoQia et xeqtofieiv quo- 
dammodo conjectari potest. OyiXXto augeo et synonymum 
oiicpvvco non niultum absunt a similitudiue latini nominis ops, 
opiums, neque aliter habendum de ocpzXXatv verrere v. C. I. 
§. 3. et bydXeiv debere et oportere. 9 ) 

Adnot amentum. Horum verborum multa lambda non 
a stirpe generis et seminis sed afficticium habent ipdco ipdkkw, 
pdeto pdvXXco, povXXeiv to vtiotilvelv ex /tu/LU]G£wg xrjg xiov 
nalbiov ycovrjg (fiovv) Sch. Arist. Eqq. 1134. sed hoc incer- 
tius, nam in Gomici loco PqvXXiov xb xad-' fjjuepav positum 
videtur pro [jQvduov, quod Glossographi avcpQalveoSai sveo- 
Xelodai interpretantur. Si verum est quod Suidas tradit 
Mvav I'gxl id xa yslX?] nQog IcXXrjXa Gvvdyeiv, b xal iivX- 
Xeiv Xeysxai, 10 ) Theocritus, qui hoc de concubitu dixit IV. 
59. illam comprimendi notionem, quae verbis iiveiv, pvtpw, 
iwav subjecta est, a labris oculisque eo deduxit quo latinum 
comprimere convenit. Sed Sch. illud multo aliter interpre- 
tatur eXavvsi, w&el, cmb xcov aXovvzcov , quorum munus est 
versare molam, 7i£Qiozoeq)£iv x?)v (.tvXrjv xal neQisXavveiv 
Poll. VII. 180, et fortasse nomen /nvXrj a /nvXXco ductum pu- 
tavit eique verbo significationem torquendi tribuit, etsi proprie 
ora torquere significat ut adjectivum iivXXog diEGXQaitiievog 
xrjv oxpLv. Sed haec transeo et relinquo ut parum comprehen- 
sibilia. 2xvXXeiv xb xdlg ovv'Zi onav Hes. veri simile est 



9) Eust. 1472, 30. xquos hfikXnai avil tov oqti'Xeicu y.cu uvii 
tov av^eicu crnSQ IgiI tov to/cov (((fOQjurj. Cum lifliGxaveiv yzXiojci 
et similibus convenit aliud augendi verbum cdqaveiv (f&bvov Eurip. 

10) Schol. Arist. Lys. 126. juvccts GzccodauvTTtTS 7} uvllerf rj /uv- 
XTT]Qi££te~. Wlvqv yccQ to tu /stir] Gvvc'cytiv. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 115 

ab hoc ipso verbo originem habere, cujus labialem servat 
spolium gxvXov v. Parall. p. 80. Non eadem sed similis actio 
subjecta est verbis §eco, goto, ^alvco, oxdXXto scabo, scalpo, 
parique utriusque consonae vicissitudine andXsv&Qov et oxd- 
Xsv&qop v. Prolegg. 263. analog talpa et axdXoxp. OdXXca 
to ctv^co rtciQa to 3co to tQecpco EM. 441. v. C. I. §. 1. ex 
quo drjXr], iifori, Ti&rfvt], a Romanis uno vocabulo mamma 
comprehensa et verbum QrjXccvto e&ijXaoav Hes. quod in 
Thes. non ad d-rjlamo referri debebat sed ad SdXXto. Gum 
&rjXd£co autem Vossius recte contulit fello, cujus synonyma 
sunt fiddXXco, a&eXftco sive dfieXyco ll ) raulgeo, unde compo- 
situm nomen caprimulgi , quem Graeci alyo&ijXav et alyi- 
daXXov ac nonnunquam (nisi exemplaria fallunt) atytd-ov 
vocant. His ubi adjecero oieXXco a atcko (jlatrjfu) natum 
videri, ad ea procedam, quorum liquida in ipsa stirpe inest. 
Buttmannus quidem Gramm. II. 305. non dubitat tiXXuv con- 
ferre cum taXdoai, iXrjvai, tollere, cujus perfectum tetuli ad 
tello pertinet ut pepuli, perculi; ex quo concludimus teXXeiv 
habere significationem tollendi, levandi, et eniteXXsiv sub- 
latum onus imponendi. 1 2 ) Transmutationis iliius simulacrum 
quoddam praebet xtXco unde xeXadog et xeXwQ r) cptovrj Hes. 
et xXeco xaXho, Sed ex (ikelg et /UeZo, quod Sch. Arist. 
Ach. 236. cum if.t7tXelf.irjv contendit, non sequitur aliquando 
in usu fuisse praesens pXeta vel fiXdto, neque Hemsterhusio 
assentior KafiXeei xatanivei pro xataficdXsi valere v. Diss. I. 
§. 3. Citius fiXaoxoQ et fiXdotrj hue accommodari possunt ; 
nam fiXaozelv simile est latino trudere gemmas, exigere uvas, 
radices, eaque translatione et nos utimur schiessen, schossen, 
treiben, et alii recentiorum pousser, jettc de Varbre, Graeci- 
que ipsi : 6 xqoxoq co&ei ta cpvXXa Theophr. Hist. VI. 6, 10. 
v. ad Aj. p. 90. Lambda duplex aliquando in locum simplicis 



11) Bdilla afxElyofxivri %Qobg al/xa Nic. Al. 507. quo loco supra 
usus sum. 

12) ToXftay est suscipere et sustinere sive tolerare declinatum a 
zolfir}, quod accurate refert speciem verbi jiXXm ut aziXkco atoXfiog, 
W»o) olfxog. Hesychius TO.aaacu zol^r\Gcu Tlrjvai, cui convenit nomen 
Tslafiojv telamo id est lator; cetera alpha servant mlttg, rcduog, w- 
laQog. 

8* 



116 DISSERTATIO V. 

successisse nihil est quo demonstrari possit nisi probamus 
eorum sententiam qui tUXXaiv, quod saepe verbo (.isXexav 
explicatur v. Sch. Pind. 01. VII. 110. etc. cum f.ielsiv cogna- 
turn put ant ac proprie quidem dici fieXXco noielv meditor fa- 
cere sed minus proprie (.dXXto -9-avelv ; quo modo novi Graeci, 
ut Reiskius ait ad Constant. Cerem. p. 96. saepe fiovXeo&ai 
el &eXeiv ponunt pro jtieXXeiv, et ad ultimum d-dXco ad peri- 
phrasin futuri transtulerunt. 13 ) Lambda cum antistoecho q 
commutatum esse non satis probatur Hesychii glossa ]A(.ieqe1v 
ctf-iEleiv, quae non suo loco posita est sed ante atieiQso&cu 
ideoque dubitatur, sed congruunt peXog membrum et f.u.Qog 
pars ac magis etiam fieXog cura et jneQi^tva, dividia, /lisq- 
lLii]Qa f MetQstai fiovXevsTai Suid. QeXco Apollonius Synt. I. 
2, 11. a Xco extitisse opinatur detracta syllaba; alii cum eXslv 
et I'Xdeodcu cognatum putaverunt EM. 317. nee longe distat 
drjXof-iaii quod Schol. Nic. Th. 93. ex fiovXofAtu conversuni 
censet cog odeXog avzl tov bfieXog. Horum nihil satis con- 
firmatum est, sed quod de peXeiv et /naXXsiv dixi, quodam- 
modo corroboratur Hesychii auctoritate BeXXsiv ^eXXeiv, Be- 
pXaoStu /LieXXstv, cpQOVTi&iv rj jLte/ufiXea&ai hoc est jueXeoScu. 
Vocalis autem characteri praemissa quanta sit mutabilitas ex 
multis cognoscitur exemplis. Primum UXXco to {3dXXco EM. 
^'E'QsXov (sic) sfiaXov Hes. Verbi oxeXXco aoristum soxrjXa 
Eustathius recte ad oxdXXco refert v. ad Buttm. 291. Sch. 
Theocr. XI. 34. fideXXco to exrtilKco o&ev xal ftdeXXa i) ix/nv- 
QoGa to atf-ia' aTTixcog de fidaXXco, quod solum reperitur, 
sed a TtaXXco non solum xaxandXxrig sed etiam xaTaniXxrjg 
et xaTcmeXTatpeTrjg et ut plerisque videtur etiam latinum 
pello; eodemque revocant rceXco, neXef-iltco 14 ) et yJXXco, quia 
vavv xeXacci sive oxetXcu et navem appellere eundem intel- 



13) Plaut. Amphitr. I. 1, 207. vide sis quam mox vapulare vis 
pro vapulaturus sis, 

14) Hesychii Kalis ocgivr} et KsXug GxinaQvov , pro quo zsXXig 
scribendum videtur, idem fere significant quod niXsstvg. Ab eodem 
yJXXa> antiqui etiam dixeXXa repetunt et pdxeXXct EM. v. Prolegg. 106, 
ccfupixEXs/Livov eifxtpoTSQwdev bxiXXov y.al 0Tr)Qi£o/uevov EM. ut Hippo- 
crates iyy.iXaia dixit pro tv6iriQi%ui v. Galen. Comm. 111. in L. de 
Fract. T. XVIII. P. II. 580. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 117 

tectum habent et alioqui consonae illae in principio vocum 
multifariam commutantur xuafiog rcvafwg," xoQvoip rzaQvoxp, 
xcohjip poples. His adnectuntur procella, procellere, recellere 
cum simplici cillere, quod Servius movere interpretatur, tan- 
dem que significationem habet illud sive nomen sive verbum 
quicum conjunctum est xillovQog ?/ aeitronvyig motacilla et 
eyxillog sive zyxiklov cauda agilis. Quemadmodum vero 
cillo a cio, sic xelfoo a xko derivatum creditur; et sic Ni- 
cander pro xlsiv dixit ozlpov dxelleiv Ther. 319. et tcXoov 
(id est bdov) oxclleiv, Euripides Rhes. 901. xeloai bdov ut 
£Q%GGd-<u 6dov 7 Oppianus Hal. III. 221. olxlcc xelast xleivog 
avrjo pro eXevoezai, obscurata significatione xov xayjcog fta- 
diQuv xai TQexeiv, bSev xal xelqg xai xilev&og EM. p. 502, 
10. p. 608, 33. quo propius accedit ad primitivum xieiv, unde 
Buttmaunus et alii xivslv enatum putant velificante Hesychio 
Kiazo exivalco v. Diss. XI. §. 2. Vocalem aeque instabilem 
habet verbum late vagatum sllco, ulto, lllco, cui Grammatici 
significationem volvendi et torquendi tribuunt. 1 6 ) Neque secus 
est nostra sententia; nam eodem tendunt derivata fiolfiog 
volva, ovh] x6f.it] TcaQa to ellto to GvaxQecpco , o&ev xai 
HIgoco Cram. I. 302. vermiumque vocabula I'ovlog, h'lfiivg, 
evlri 1 6 ) et a synonymo ozQecpco ^Toocpadeg evlai Hes. qui- 
bus paria suppeditat sermo latinus volvox sive volucra et 
convolvulus; nee minus avXi]Qa naQa to sllco cog xal to 
evli] Eust. 1311, 46- 17 ) postremo l'b] et ovla^og per ean- 
dem metaphoram qua globus militum dicitur et oneiQa mani- 
pulus. Alpha simplex apparet in alqg et alrjvai, 1 8 ) eta in 

15) Discrimen a Simplicio traditum ^IlXofiivr\ zr\v Ss^e/nsyrjy arj- 
{jicdpai' el tie Sin zijg ft, %r\v xiolvofx&vr\v , nusquam apparet. 

16) Paretymologiae instar est homericum svkai — naqa to aiollco 
to aiQi(pco Schol. Od. XX. 7. 

17) Scbol. II. XXVIII. 481. %a tvltjQa 'Hqcodiavos xal inl i^aiiov 
xai hit decf/Aov ii&tadaC <^r\di. Si de veste , synonymon habet sllvfitt, 
si de vinculis, IMd?, IXXedavog, EUect detifiol Hes. et laconicum, nisi 
fallor, peiiloneg sive fiisXonag ot i^avieg Cram. II. 290. pro elkoneg 
sive I'Xloi, postremo ttliv OQ/xiav et ZeXfitg bq/Aia Hes. aslfAidsg <?%oi- 
viu Eust. 197, 13. 

18) l Yn ognaxa xXuvog tXi%$eig Anth. VII. 20. quasi antiphrasis 
est homeiici vn aanidi tidy. Callin. Fr. I. 10. vn utimdog alxi/xov 



118 DISSERTAT10 V. 

jjlaxati], B/jlrjiia xcolvjia hoc est eYlrtfict et in aliis quibus- 
dam ejusdem dialecti v. Albert, ad Hes. s. rrfveadat et Ahrens. 
Dial. Dor. 160. Gum Sophronis verbis tiq jwi tcc laa ixzll- 
lu si quis contulerit Anacreontis locum EM. 713, I. %illei 
tovq itvd/itovg a(mtdu6i7]g, vix se continebit quo minus til- 
lew vellere et lllstv volvere idem verbum esse concedat; 
nam volvendo et torquendo evellimus defixa, ut Lucretius 
dixit evolvens radicibus haurit ab imis id est exzlllei sive 
E^eilet idemque declarant etiam derivata, quae Hesychius 
affert c Ellitetv zllleiv et FeXlt^eiv yaQyali&iv id est titil- 
lare, quam significationem anticipavit primitivum c Ell6jisva 
7Z€Qixvc6[t£vcc, nam wav et xvl'Cslv proxime distat a titillando 
v. Diss. XIII. §. 4. 

§. 2. Verba in cc/licd exeuntia nulla sunt, neque aliae 
vocales hue intrant praeter epsilon. Quo de genere Theo- 
gnostus p. 134. et Epim. II. 322. haec afferunt : pQsfito, yejico, 
def-ico, 6q£[uo, vef.uo, tIjiw^ tq£/lio), %Q£pia) to ri%to. Horum 
quartum a Technicis fictum jureque praeteritum est ab Ar- 
cadio p. 130. ubi inter tqsjko to rjxco excidit xq^uo. Tejuo 
ille sumsit ex Horn. 11. XIII. 707. nam alibi non legitur, et 
hoc quoque loco Wolfius Tejiei, alii Tajiov vel Ta/tiod-' scri- 
bunt. Miraculi instar est c Pe{iei odwa Gifaei Hes. nee sol- 
vitur Theognosti interpret ati one p. 11, 8. ^w to neiQwjiai, 
to dvvajiai, quae cum illo exaequari possunt hoc modo to 
TeiQo/Liai, ddvvw/iicus °'Ojtco Schneiderus fabricatus est sine 
ullo analogiae respectu tanquam prototypon vocabulorum oji- 
@qoq et o/Lir/co. Nee minus commenticium est y?j/no) Herodian. 
Epim. p. 15. Pro ^lai/nezai elg Pqwgiv vj^nqzai series lcu~ 
/LidoosTac vel simile quippiam poscit. Liquidae duplicatae 
exempla nulla nisi ex vitio nata: Kaj.if.isi xa$t'£ei Hes. ubi 
kapffev corrigunt, et Tiftjistv nsl&eiv ttptav Suid. Phot, cujus 



rjiOQ tlOecg. Quint. HI. 369. tovg (T elaag ava adiv et v. 413. Pgoutiv 
etg TSl/og aliviMV , pro quo Herodotus I. 80. y.ccisdrj&tvzeg ig to tsl- 
%og. Alpha pro epsilo recepit uvhrjoov otisq "iwvsg evh]Qoy Anecd. 
Bekk. 464. et fortasse fialiog i. q. alolog, nee dissonat rdlhcc zviequ 
Hes. x°Qd*l *\ ™ v tviiqoiv &lr\Gig Schol. Arist. Rann. 342. unde Isi- 
dorus latinum ilia arcessit. l Eah] Homeri interpretes antiqui modo ab 
aUiv repetunt modo ab itXeTv, 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 119 

correelio necessaria sed noiidum tentata est. Ubi stabili- 
mento opus, assumitur consona proxima xa/Livco, Te^ivco. Ne- 
que aliae consonae characterem praecedunt praeterquam in 
verbis obsoletis et enormibus, quorum uiium est xgrngfievs 
anb tov yiQaiofico fiaQvzovov Schol. Apoll. II. 218. alii aori- 
stuin dicunt sed fiovijQi], quia oudeig doQiGTog eig /lwv (non 
purum) Cram. I. 176, 21. nam Thfie imperfectum esse volunt 
Sclu II. IV. 293. Secundum est QeQfiei &eQfiaivei Hes. et 
&€QfieTo homericum. Sed lelixfibxeg sic ut tst/hov ex syn- 
cope ortum ferunt: ouie anb tov XQaiGf.no ovte anb tov 
olio&co jLUGot yeyovaot naQaxeifievoi togntQ ovde anb tov 
h,%uco, c iva /lit) dia dvo GVfiqptovcov 8%£V£%&logi Cram. I. 268. 
ubi oIigSco scribendum est et xQaiafico, quorum perfecta in 
G&a et Gfiai exciderent si hoc tempus in exitu duas consonas 
ferret syllepsi conjunctas v. EM. 667, 33. 

Adnotamentum. Verborum usitatorum tria yefito, 
ve/iico, TEfim characterem immutabilem habent sed tq£^co a 
TQeco processit, dQafieiv a Sqczv (anodidQaGxeiv) et difico 
Eustathins 1047 , 58. ad dko (deofuo) refert. XQef.no, unde 
XQOfiog 6 xQH iexLG L l °S Hes. et verba xQ £ L l £& 0J XQ s f ieT ^ c °i 
annexum videtur latino screo y^Qifimofiai eo cognationis ge- 
nere quo sonorum imitamenta se contingere solent, neque 
longe distat a fiQefico frenw et a ^Qiftrj, quibus adaptata sunt 
pQificao, ftQifta^co, @Qcoficofiat, cpQifiaooco, suo quidque proprio 
sapore; quare distinxit Herodotus giQifiagaG&ai xal XQ s f l£ ' 
Tioac et Schol. Lye. 244. ovx taxi cpQiftayfuog 6 XQ £ l l £ttGfi6g, 
aXX* 6 dia tlov qivcov tlov 'inncov anoneunofievog fj%og 
orav yavQuooi. Sed cum ^Qifirj, quod Hesychius aneih'j 
iuterpretatur, convenit etiam SopQial aneilai oQyal et <&Qia- 
xai pQifialvei, cui conterminum est ojQvdooco vix ut dubitari 
possit quin his omnibus subtinniat sonus minautium, fero- 
cientium, gaudio et libidine gestientium. OeQ/uco non minus 
solitarium est quam adjectivum SsQfiog, nam consona haec 
frequentissime fingendis substantivis verbalibus adhibetur (xoq~ 
fibg, xaQturj) sed nunquam verbis vel adjectivis in og exeun- 
tibus; ceteroqui adjectivo ad formandam terminationem ne- 
cessaria, verbo modo producendae syllabae causa inserta est. 
Sed transeo ad verba quae in vw excurrunt. 



120 DISSERTATIO V. 

§. 3. Arcadius p. 159. circumflecti dicit disyllaba e%ovxa 
xr)v nob xeXovg elg dlxQOvov GWEOtaXf-dvov xazab]yovaav 
rj ovf-icptovov r\ GVficpcovcov (,ir) avxiGioixcov, %coolg el /iir) xax* 
enevSeoiv eYrj xov v yevo/iieva xvvco nooQxvvco, nXavco, givco. 
To de xlvco xax* enhd-eoiv' xo de cp&ivto xal cp&dvco anb 
avziGToi%cov xo de avco anb cpcovi]£vxog e<Q%£xaii ubi mani- 
festum est post xaxaXr)yovGav scribendum esse /.ir) anb cpco- 
vi]£vxog rj Gv/iicpcovcov avxioxoiycov do%6(.i£va. Hoc canone 
damnatur 2xdv£i ox£iv£xai Gv/n^e^voxai Hes. id eiiim si un- 
quam usurpatum est, certe alpha breve habuit, et Jdv£iv 
xoijuaGdai quod Phavorinus ex mendoso libro sumsit pro dav- 
£iv. Kxdv£iv xxdveiv Hes. et Aret. Sign. Diut. II. 11, 165. 
vitium in accentu contraxit. Itaque duo relinquuntur , poeti- 
cum avco et cp&dvco, quibus Arcadius quidem alpha tribuit 
breve propter homericum dvoixo, quod nonnulli dvvxo scribi 
jubent v. ad Buttra. 115. Ellendt. Lex. Soph. T.I. 177. Mat- 
thiae Lex. Eurip. I. 273. nee tamen dubitavit, opinor, quin 
produci possit, id quod demontrat Epim. Cram. I. 16. neque 
negat Heraclides Eust. 1434, 20. sed naturae minus consen- 
taneum esse censet: a/Li£ivov XeyEiv avvco ijn£Q avco e iva f.ir) 
naqaXbycog /tirjxvvrjxai xo aXcpa. Alterum cp&dvco metri ne- 
cessitate excusatum habet Schol. II. IX. 506. exxaxeov xo 
cp&dv£i did to iiexQov o de Zi]vodoxog yqdcpei cp&avht, 
commotus fortasse congruentia verborum avco et aveco, quo 
Xenophon utitur et Hesychius JtlQogavcov nqogav^cov dvuv 
yaQ xo av^eiv xal avrjv xr]v av^rjGiv, nisi is de harytono, ut 
Vossius statuit, loquutus est; posteriores tamen cp&dvco in 
hexametro scripserunt, non cp&aveco. °'Avco pro aivco xo dva- 
devco non legimus, nisi quod Eustathius dicit 801, 60. IIav~ 
Gavlag oh did diepd-oyyov yodepcov alvuv dXXd Sid fidvov 
xov a cprjGiv dvuv ev exxdoei e%eiv xo a, de barytono dveiv 
dictum est. De secunda vocalium haec docent: xd did xov 
aivco did Trjg ai yodcpexai nXrjv xov odevco, f.tevco, nevco, 
Gxevco Theodos. Gramm. p. 72. xd did xov aivco did dicp&oy- 
yov. c 'Ooa de naodyovoiv it; avxcov aQGevixd ovo/iiaxa elg 
og did xov s cpevco 9 oxsvco, nevco* gvv xovxoig de xal xo 
evco xo dvva^iai, quod ita intelligi debet ac si &criptum esset 
xo evco dep* ov xo avvco xb dvva\.iai ut Sch. Od. I. 1. p. 9. 



Gap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 121 

dvrjQ naQcc zo avveiv dvvao&cu. Atque hujusmodi verbum 
generali faciendi significatione praeditura non solum syntheto 
avdevzrjg id est auzovQyog subest ut Schol. II. XVII. 217. 
svvdliog naqa to evco to cpovevco, dty ov xal to ai)&ivzrjg 
v. Wieseler. ad Eumen. p. 49. et simili Zwevzi-jg ovvegyog 
Hes. sed etiam paragogo EVTea — oQyava. Nee difficile cre- 
ditur ab ilia infinita significatione faciendi transition esse ad 
hanc augustiorem interficiendi, quam non solum praepositiones 
verbis agendi impe'rtiuut sZavvco to epovsveo Sell. II. XL 365. 
extzqcczzco, diepyd'Co/Liai perimo, sed eliam simplex dvvco inter- 
dam obtiuet. Quare Grammatici avco et evco idem verbum 
esse statuunt v. Sch. Hesiod. Sc. 311. et ab boc ivaiQco et 
'Evvto repetunt Sch. Lye. 519. et avd-lvz^g pro avzocpovzrjg 
dici adnotant, 19 ) %eiqc6vcx§ pro %£iQovQyog, ut et simplex 
aval; nonnunquam idem valet quod EQydzrjg et TeleoTtjg v. 
Parall. 125. Sed hoc evco sive evco non minus iusolitum est 
quam illud evco evoco, uude Buttmannus I'vooig enatum censet, 
et huic paria yevco et xevco aptum proserendo perfecto xexova 
et substantivo xovr\ et xazaxovi] occisio , ccvdQoxovog homi- 
cida, nee aliunde pendent Kaxxelvai xazaxoipcu Hes. et ho- 
mericum xivaai, in quo propria remansit poteslas pungendi, 
bine ad ' verb alia trausmissa xeozog, tjxegtj] , xegtcoq (ut 
festra, bimestris) xevzcoq (ut jlievco Mevtcoq) et xovzog. 20 ) 
Oevco non solum Technici ponunt Theogn. p. 144. (ubi ipevco 
scriptum est) Herod. Epim. 56. sed etiam Hesychius in usu 
fuisse testatur; nostris in libris num ferendnm sit, disceptari 
solet. De cpevco nulla est controversia quin jam diu exole- 



19) Phrynichus Eel. 120. avd-ivTrjg ^rj^Enors ZQrjtir) tni tov deGno^ 
tov alV inl tov (pove'oig. Theodorus Gaza de Mens. p. 302. ed. Petav. 
Graecos dicit, quia nullam vocem haberent, quae latinum auctor ex- 
prinieret, nomen avd-ivxrjg pro xvQiog posuisse et hunc usum jam ante 
mille annos coepisse. De Euripide, qui dij/uog uv&ivzrig xfrovog dixit, 
Coraes ad Isocr. p. 330. sq. dubitat utrum xvqiov sive deGnoirjv in- 
telligi voluerit an avTOvqyov. 

20) A v.iv<a povxivntf, xevtqov et xeotoov cestrum, xeotqcc , a 
gcii'vco ^c'ipirjg, (pccivat leQOCfdrzrjg , sed a /uictivco (jue/uieco/Liai) jmocGtcoq, 
Seofiaivb) &EQ[j,aGtQa r\ xayavog. Cum bimestris et menstruus conferri 
possunt monstrum et mostellum. Pistor vero a prisco piso. 



122 DISSERTATIO V. 

verit. Itaque quatuor nobis relinquuntur partim poetica, partini 
ad omuem usum loquendi apta pern, Ttsvto, o&evto, gxIvco 
pro quo xivco subrepsit Arcadio p. 159. gxbvco autem, sive 
pro Gxeva%co dicitur sive pro angusto, unum et idem esse 
Muetzellio de Theog. p. 417. assentior hoc firmius quod la- 
tino ango eadem continetur cruciandi et angustandi signi- 
fication 21 ) nee multum abhorreo a Scaligeri sententia latinum 
gemere a graeco yi^iuv id modo differre quod hoc neutralem 
habet vim, illud factitivam. De eta paulo post dicetur. Td 
elg vco diovllafia naQdh]y6f.ieva t exxexaphcj) ftctQvvexai, 
ydtvu), xqlvco, rcivo), gIvcd Arc. 160. qui cpSivco vocalem bre- 
vem habere pronunciat, xlvco ancipitem ; verbum diva) circum- 
flexis adnumerat xb deivco neqiGnaxai oxt deivog, pro quo 
deivog scribi oportet; nam ab adjectivo oritur verbum tertii 
ordinis detvoco. Verum a Sivto composita sunt IleQiedive et 
TleQidivEG&ciL TteQiGxoecpeG&ai , ipsumque Sivo/nevog legitur 
apud Callimachum v. ad Buttm. 154. et dlvvco aeolicum Choe- 
roboscus affert Cram. 190. doctique in Sapphus oda restituunt 
v. Ahrens dial. dor. 541. Tivio naQa to yiyvco' xb i jlmxxqov 
xd yaQ Qepaxixd r\vixa cmofidlltoGL Gvjuqjtovov , elg cpvGSL 
fiaxQov (.iszaflalvovGi EM. 232, 21. scilicet togneQ xb yiyvco- 
gxo) a/Lia xfj anoftolfj xov y e^exddri p. 478, 50. nam natura 
breve esse edicunt Drac. 32, 7. ubi SeGei mutandum in cpv- 
gu. WLveG&ai quo Theophrastus utitur de vitio quodam vi- 
tium, non differre a cpdiveGdcu probatur adjectivo ipivddeg al 
(wddeg afineloi, quae eaedem cpd-ivddeg vocantur v. Diss. I. 
§. 9. sed fortasse ipiveG&ai et ipivdQiv, quod Hesychius 
drco()Qeiv et cpvllo^qoelv interpret atur, peculiariter dicta sunt 
de floribus foliisque caducis, quae destillantium similitudinem 
praebent, ilia generali significatione tabescendi proprietate 
quadam soni circumscripta, qua vim verbi ipid£etv i. q. ipe- 
xaQeiv consequuntur. Incertum est quod Hesychius offert 
""EZivev EG^evwev turn per se turn propter propinquitatem pe- 
rispomeni 3 E^ivei (sic) eGfievwev. Duarum syllabarum hume- 
rum quae excedunt, paragoga sunt oqivco, wdivco praeter 
allvoj, quod Goraes quidem ad Isocr. 299. cum cclsQog 



21) Zi£iv6[xzvQi bdvyqai Oppian. Hal. I. 484. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 123 

(y.ortQOQ) cdaQvvco novitioque leqcovco confert, nee praeter- 
mittit aliGyeco, sed non evicit; nam haec magis ad olog 
oXsQog accedere videntur, allveiv autem, quod Glossographi 
alelcpeiv interpretantur et saepe per diphlhongum scribunt^ 
ad linere. Huic proxima vocalis excluditur Arcadii praecepto : 
xa elg ovco neQiGuaTai, cpttovco , Saved, ovco to cocpelco etc. 
Verbnm barytonae conjugations medium ovo^iai exterminavit 
Aristarchus pro ovveo&e scribens dvooao&e v. Diss. VIII. C. 3. 
Quod Hesychius suggerit c P6veiv xQiveoSai pro desparato re- 
liuquendum. Idem p. 160. to. elg vco naQali^yof-ieva v fia- 
xqco ficcQvvezai dvvco, dvvco, n'kvvco, cpvvco, 22 ) quibus addenda 
sunt (tuvto (diaftvvofAcu) f.ivvof.iai et ajuvvw. Longas vocales 
exemtas esse significat his verbis %a elg vco TtaqaXriyoiieva 
cpvoei fj.anQO) cpcovijevzi, bnoxe fii] el-q xaz° alo'kiba did- 
lexxov, TieQiGTiaxai oxr^vco, 3qi]vco — to ndvco (3ccqvvet(xl cog 
I'diov alohxov. Ilrjvco invenitur quidem apud Hesychium 
Photiumque pro Tcrjvifyo dictum sed ndvco Arcadius doricum 
appellasset, non aeolicum; quare praestat tccovco id est nivco 
reponere, quod Dindorfius in Thes. s. h. v. et Ahrensius de 
Dial. aeol. p. 131. in quodam Alcaei loco indagarunt men- 
dose tcovuv scriptum. Pro Vi\vecj$ai xaxi%eiv Hes. quid sub- 
stituendum sit, supra indicavi; ip/jveiv pro h'xpeiv novitiae est 
consuetudinis v. Du Gang. Hinc ad diphthongos pergimus. Td 
elg aivco diovXXafia ficxQVTova eotiv, aivco to titwgco daav- 
vo/nevov xal @cxqvv6[.ievov nctQ* IrlTTixoig, dQalvco, xzalvco, 
xaivco, Qaivco, oaivco, %Qalvco. Tou de aivco ovofia tzqoxcc- 
tfJQ%s, dio TteQieorcccGdr] Herodian. n. Mov. p. 24. Utrumque 
a librariis confusum est ut saepe alias ita in Hesychii glossa 
AYvcov (SotQVTovcog (alvcov de) enaivcov , ex qua Buttmannus 
in Lexil. II. 112. festinantius colligit fuisse verbum barytonum 
aivco laudo, cui verbo comparat germanicum Laut et laurum 
quoque antiquius lauclum appellatum esse a laudando hoc est 
crepando. ^Avalvo^iai idem I. 274. a negativa particula dvd 
propagatum statuit, veteres compositum dicunt vel cum prae- 
positione ut contrarium xaxaivelv, i} naQa to e7Ti()()rj t ua val 



22) Regula de hyperdisyllabis , quae hoc loco subjicienda eiat, 
casu translata est ad canones nominum p. 194. 



424 DISSERTATIO V. 

EM. Eust. 668, 31. Qua in pugna opinionum licebit quartum 
quiddam interponere , dvalvo/.tai coutrapositum esse tcTj cu- 
w/uai proprieque significare repudiare ex negativa particula 
et verbo thematico al'vco capio concretum ilia liberiore com- 
positionis ratione qua disjuncta formantur ajo — nego, zlco 
dzlw v. ad Phryn. 563. ex quo factum esse arbitror cur non 
solum rjvaiPSTo scriberetur aucta praepositione pro avfjvexo 
sed etiam Tjvt]vdfii]v atque adeo avr]vaG$ai quasi dvaivof.iai, 
sic ut Buttmannus statuit, verbum simplex esset. His Hesy- 
chius addit Yaivzxai dvvei ex avco factum, Feylavxai xexoi- 
Xavxai, quod in Thes. ad yldcpco redigitur sed apparet a 
ylalvco declinatum esse ut Jiaylaiveiv Ivf-iaiveoSai eo, ut 
opinor, intellectu quo diaxvaisiv dicitur pro diacpSetQEiv et 
alia verba excavandi transferuntur ad lentam corruptionem. 
Scpedavtov — xivsg ovv&exov ix xov ocps xal davcov o loxi 
xxelvcov, ex quo non satis clarum fit utrum hujus comment! 
auctor davcov optaverit, quod Kuesterus alio loco scribi jubet 
pro Jaivcov xielvcov (post daivvvxo) an davcov aoristum verbi 
dalvco occido, cui fortasse nomen ddvog hoc est ddvaxog 
attexuerunt. Trisyllaborum pleraque syllabam secundam ex 
paragoge habere videntur etsi non omuium primitrva demon- 
strari possunt. Quis enim pro certo sum at dxxalveiv vel ab 
ayeiv (dxxog) productum esse vel ut dxxig ab aiooco (di'xxog) 
Schol. Plat. 451 % Jialvco quum extrinsecus augeatur, simplex 
esse videtur cumque diegog et devco sociandum ; verumtamen 
syntheta quoque Graeci nonnunquam isto modo augent et for- 
tasse aliquando obliti sunt illud cum al'veiv compositum esse 
quod Grammaticorum nonnulli pQE%eiv et dvadsveiv interpre- 
tantur, eodemque modo dicitur alovav, quod ad al'veiv eandem 
proportionem habet quara alolog ad eileiv sive deiXeiv, ^'Eoq- 
xai sdo^e 2 *) xq^taxai Hes. et clcoqxo ad cuqco daiqco, unde 
nova pullulant verba aioldco, 2 *) solrjxo , . ecoqIco et nomina 



23) Hoc a verbo unde ctgaQS , quod saepe pro dedoxicu valet. 
Hinc et "JEoQrctg (toQTcig) ccQtcxovGccg xcddg, nee minus aoQeg et sooeg 
conjuges, compares. 

24) Cum aiolav et anaioXav id est nXayap, dncaccv, conferendum 
est notxi'Metv, quod Sch. Soph. Trach. 411. per doluveG&m explicat, 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 125 

his connexa alcoQa, ccoqt?iq averta, iiExf^Qog etc. Sed ad 
haiic societatem etiam ialvco aspirat, nee facilis repudiatio; 
nam et humor molliendi vim habet et tepor, duplexque verbi 
ialvco significatio tepefaciendi et hilaraudi apparet in affini 
Id-aLvsLv, quod Hesy chins {teqiicuveiv et evodqciivslv interpre- 
tatur ut 3 Z#?? svcpQoavvr] et ^Irjdovsg svcpQoovvai. 25 ) Ita per- 
petuo in vorticibus etymologiarum volutamur. Malvojiicu — ov 
to sveQyrjTixdv ccgvv&ezov ovx egtlv lv xqijgel Sch. II. V. 
185. 3Iccqcclvco jure aduumeratur paragogis v. Prolegg. 37. 
et fiialvw quoque duo elementa nativa habere videtur ea quae 
vocabulorum sordidorum fiivd-og (mentulai) 6/.il^ai, MiQiia 
€7il tov y.axoTTivbvg xai qvtmxqov , MiQycoGcu m^kcoGca pri- 
maria sunt. To. dia tov eivco e%ovxa ev tw /Lie/dovzi to e 
avaq)aiv6jH£vov ygacpETCu dice Trjg el telvco, fieivco, yeivco, 
d-dveo Theogn. 144. quorum secundum apud Arcadium rectius 
scribitur xteivco. Moschopulus Sched. 85. et Choerob. in Psalm. 
59. y eivco, &elvco , gtelvco, eqselvco, eivco to xccIvtttco, oS-ev 
elvoGLcpvllog, eodemque utitur Eustathius 1925, 27. I'co evco 
eivco to xaXvuTco, ov nctQctycoyov to eIvvco' sed totum ex 
vauo conflatum est; Arcadio p. 161. pro eivco reddendum est 
unum ex hyperdissyllabis uIeeivco vel aliud. — Tec slg ^vco 
TzctQaXtiyofiEva dicp&oyyq) fin) ttj ai rj el 7ieqig71cctccl xcoQig 
tov ilavvco Arc. 1. c. quod confirmat Herodianus tz, Mov. 
22. ovdiv ftaqvTOvov zfj av naQafajysTcu aXla iiovov to 
eXctvvco ficcQVTovov nctQ* ivloig xai TictQ* cclloig TZEQiGnclzcu, 
quorum ultima vitiata esse apparet, sed sanatio difficilis. Nam 
ut Herodiauum de thematico e'leo loqui credam , quod neque 
legitur unquam neque ad propositum pertinet, mihi imperare 
non possum, alteram autera verbum in ctvvco, quod accentu 



KcaeV.E tnoixiXXs (vel Inoh.iXs) Hes. a y.aiiXXa) vel, si xarslXXs scn- 
bimus, a y.aztiXXco, AlbXXn nor/JXXsi, sed haec intellectu proprio. 

25) v. Prolegg. p. 37. Translationem verborum humectandi ele- 
ganter illustravit Hemsterhusius s. ''Icuvtodcit. Pindarus quum mel vo- 
caret afisfitprj ilv fxeXiaodov , primitivam nominis log significationem 
tacite adumbravit, hoc est liquoris sive sued praesertim virulenti et 
medicati ; nam et latinum virus hue accedit ac nescio an tycoQ quoque 
et layvov to &aXnvbv rj aanobv v. Henisterh. ad Hesych. s. ^layzov, 
nam ccmoog et G^nco cum bnog cognata videntur ut pvdeev et madere. 



126 DISSERTATIO V. 

duplici notatum sit, 11011 reperitur hodie neque ab ipsoHero- 
diano afFertur ap. Eust. 562, 42. to da^tvav tiIeovolgiiov e%ei 
Jcoqlov oTtdioQ need- HQtodiavov ylvsxat xal ev xco eXavco 
slavvto, dvco dvvco xal xoig o/.totoig, quae idem p. 670, 62, 
ex Heraclide affert xov eqevvlo i) naoayioyr) xaxd xo "mo 
ixvco, ol'yco olyyco' ovxco eqzlo eqevco eqevvco, otteq fictQv- 
vsodai tocpetXe oxi navxa xd uXsovdoavxa xoj v bfioTovsl 
xoig TiQioxoxvTcoiQ oiov tXdco eXavvco, &vco -&VVCO, dvco dvvco. 
Eundem locum attigit Helladius Phot. p. 869. xo elavvco tiu- 
QaloyoV nav yaQ Q^ta uaQaXrjyovGav e%ov xr)v av rj xcc- 
&ccq£vov fiaQvvexai, ipavco, cpavco , rj Giyicptovov £%ov tieql- 
GTzaxcti, a/LiavQco' xo de yavvco Tiaoaloycog fictQvvexcu, sed 
quum %awco modo dicatur, nee unquam %avvco , non dubito 
quin i'lavvco supponi debeat; nam his canonum fabricatoribus 
consuetum est ut quod initio proposuerint denuo proponant 
in exitu. Xavvco ne etymologi quidem fingere audent sed 
yavvog naoa to %aivco cog cpaivco epecvog EM. De cpctvvco quod 
narraut, raera fabula est : xo pavvog naqd xo epeo xo cpaivco, 
i§ ov cpavvco xal cmofiolfj xov cp avvco Schol. Dionys. Gramra. 
654. Sed pergam ad ultima Arcadii: xd elg vco [xex* Ini- 
nXoxrjg ovitcpcovov neQiGnaxai vnvco — GeGt] i uelcoxcu xo dd- 
xvco, otesq duo xov dayxdveo yeyove xaxd Gvyxonijv. Kal 

XCC £%OVXa 71QO XOV V XO f,l PaQVVEXCtl (.IL^IVCO, xd/LlVCO, ZE/ltVW. 

De syncope gratiam facimus sententiae auctori, sive is He- 
rodianus fuit sive Heraclides, cui idem tribuitur Eust. 28, 45. 
Quae alia consonam vel in epiploce vel in diastasi positam 
habent, aut ignota sunt ut Beqvcohs&cc xh]QcoGco/Lu&a et c Pcc- 
da^ivei filaoxdvei Hes. aut scripturae controversae obnoxia 
ut xioyvco, lyxeoyvco, quod saepius xeo%co scribitur. Jd/xvexai 
Sa^idCexat Hes. Musurus invexit pro subjunctivis sed idem 
"Edai-ivov idd/Liatov quod mutare non audeam, nam dd/itvovxai 
Aret. Cur. Acut. I. 1, 193. 26 ) summo librorum consensu su- 
stinetur et homerico dd/LivrjGi Aristarchus dd(.ivrjGL praetulit 



26) Paulo post jiiovoixw (soporem affert) ZttiOfxog ctvkrijy rj \pak- 
jubg IvQt}?, scribenduni est iQS&tOizog. 'EqsOi'leiv fxayadiv Telestes 
usurpavit pro xqoveiv, quod verbum de tibiis qnoque dici solet v. Ja- 
cobs, ad Anall. T. I. 353. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 127 

ovv rut i arzb zov daiivco vrzozaxzixov EM. MccQvoiLirjv, xqe- 
uoilu^v et fiefivoiitirjvBuXtmBmms metaplasmi nomine excusat. 
sed illud sustulit Bekkerns in Horaeri loco iictQvcctiied-a scri- 
bens: pro xQeiioiofrt scito Dobraei positnm est xQeiticuo&e; 
fiiaroLo si satis constaret, ad luitvojuat referri oporteret, quod 
adversus Elmslejum defendi ad Buttm. 244. sed ftefivoTvo in 
Cratetis Fragm. p. 249. nescio quid esse dicam nisi vestigium 
priscae scripturae pro iieuripzo forte teinere relictnm lit Schol. 
Eur. Ph. 6S2. ool exyovoi antiquitus pro ow exyoroj scriptum 
fuisse suspicatur. Ilia vero metaplasmi ratio nnice convenit 
ad TczaQvoioSe Aristot. Probl. X. 19. quod evitari non po- 
terat nisi qnis priscam optativi formam dcdvvzo, Levyvvzo 
resumere vellet. Kivzco EM. 506, 51. finxit propter iufini- 
tivuui xevcai, cui explicaudo sufficit xevco. TLicpveiv xzsivsiv 
Hes. fortasse aoristus est accentu Aristarcheo. 27 ) Aliquanto 
firmiora fundamenta habet nlwrn v. ad Aj. p. 184. quanquam 
cetera cum vocali mutant declinationem oxidvco, xiqvcu, tziI- 
vco, oaiyvcoiicci. Gemiuatio semivocalis vereor ut Hesychii 
exemplo Thvei ozivei, (jQvyezai satis probata sit. Kzlvvco 
saepius legitur apud LXX. et aliquoties in libris profanis 
v. Jacobs, ad Anth. Pal. 723. Dindorf. Praef. ad Schol. 
Aristoph. T. XII. p. XIV. sed re vera aeolicum est. 

Adnotamen tu m. Quemadmodum cp&avw a verbo puro 
profectum est, quod ostenditur futuro cpSijooLiai, ita verbo- 
rum, quae percensui, pars maxima consouam finalem quasi 
per insitionem accepit; ex zov yco zb ycoQco yiyvzzai zb ya'ivto 
oiwicog zqj qco ()cclvco, xqco xQCilvco Eust. p. 1063, 40. p. 1778, 
19. in quibus dubium est utrum qalvio (rigo) a qsco derivatum 
crediderit an ut cetera a themate secundae conjugations ()dw, 



27) Ileifvco praesens conveniret mediis poetici coloris, quorum 
consonae ultimae praeposita est ea, quae verbum inclioat, y.ilco y.£- 
yj.oucu, uikoj it€u t 3).o/ucu , /usvco (usuove) usuvoucu (rneinini). More 
autem usitato epsilon in iota vertitur tiivco fiCfivfo, nfrto nimw , yivco 
yCyvofita. vSiniiliter si consonae, quae verbi est ultima, supponitur 
extranea, iota pro epsilo succedit jsy.co try.ico , nfrco tiitvco, os'nco §i- 
tito) , 7Ti).vc.(o* nara&j sed non semper, doinai doanTco , n£y.(o nixito. 
Sic etiam ab eyaj I'ayco , Ivinio ivianco differt 'inoixca eono/ucu, a nd- 
vauca et similibus niqvapm. 



128 DISSERTATIO V. 

quod subolis loco reliquit aoristum (mGoaxe. Cum tertio 
coaluit axQcc/]Q i. q. a%Qavxog, atque hac contaraiuandi signi- 
ficatione cum usitato xqccm et xqavco tango connectitur. Cum 
utroque idem p. 1803, 10. conjungit glo gcclvco, xqco xqcclvco, 
xco xcctvco, hisque p. 691, 5. addit 0cu ftccLvco, /lico /ncclvco, Sqco 
SqccIvoj. De primo consentit Theognostus p. 146. gco gsuo o 
xccl Gcclvco XiyzTcti, quod verum esse docent Photius Zcclvei 
oeiei, Sccivovqol Gsiovzeg Tag ovQcig et Hesychius 2aivercu 
xivelzcu, ipsaque similitudo constructiouis ol xvveg oaivovoi 
to ovqcTlov Sch. Theocr. II. 109. unde odvoig duci poterat ut 
cpavGig, sed pro eo maluerunt gelg^lov rrjg ovQag dicere Poll. 
V. 61. Proximi xqaivco thema ponendum est duplex, uuum 
xqa sive xaq, cui accomraodaja sunt xcega, xQccg, Kqdva 
xecpalij) 28 ) xQavog, xccqqcov, awoxQavog, alterum xqIco, unde 
xQecov, cujus interpretatio est xqccivwv Sch. Aesch. Suppl. 577. 
ex quo expressa sunt xQezog, xqeggcov capitalior, et syntheta 
IiQi]Gilag v. Meinek. Delect. 236. K^rjoicpcov Tzschuck. ad 
Strab. XIV. 535. et KQsgcpovzrjg, quod pro KQeocpovxijg valere 
puto ut degepazog, ercegfiolog. lialvco ille, nisi me fallo, a 
xico to xed^co ortum putavit sicut xTccfievog et exTctxa ad xzecco 
refertur EM. ex quo et ex xzslvco commixta sunt exzayxa, 
xzavzyg etc. Postremorum fiaivco, Sqccivco, non tanta vis fuit 
ut primitivorum memoriam obscurarent; et yQaco, epdeo pos- 
sessione dejici non potuerunt. Haec omnia verbis secundae 
conjugations vel usitatis vel obliteratis adhaerent, nam gcclvco 
quoque diversum a synonymo oelco etymon sequilur, quod ex 
calico et Galog emergit. Huj usque vicissitudinis literarum 
7 et a supra quum de primitivis dissererem C. I. §. 8. exempla 
commemoravi minime dubia. Quo minus cunctandum est ze- 
TQdivw, quod reduplicatum est ut nanzaivco, zizalpco, cum 
TQeco componere, ^aivco cum §eco, Qalvco cum qetOj IxcpXalvco 
cum cpleco. Et quae verbo ylyvof-iai cognata sunt, modo 



28) Etiam xQrjvr) proprie ostium fontis , quod Romani quoque 
caput appellant, significare videtur; Aret. Cur. Acut. II. 6, 276. dm 
r&v b^STwy oi7i£Q ano rj7zctzog ig pacpyovg xqccivovgiv id est zalevjoioi, 
unde oxezoxQccvcc nomen habent. Kqr\vr\ et nr\y)-\ quid differant osten- 
dit Siebelis ad Paus. I. 14. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 129 

hanc vocalem prae se ferunt, modo alpha; nam cum yiycc/uev 
(ut fiefiafiev) convenit ylyccg 6 yi]y£vi]g et vrjydzeog cmb zov 
yeivto cog relvco zazog Sell. II. II. 43. quod assumtione dignum 
videtur, cum yew vero, cui EM. nomen yea applicat, %r{kv- 
yexog Proculus 29 ) et indiges hoc est iyyevrfg, nam a geno 
foret indigen ut corniceii. Graecum yevoj et quae Technici 
huic similia fingunt cpivco, zevco, cognoscuntur duntaxat ex 
declinatis yeyova. yevog , znvog, zevcov tendo, niepve cpovog. 
Mevco duas habet significationes manendi et obstinandi per- 
severandique a communi, ut mihi quidem videtur, fonte verbi 
fi&G) (/Licuf-ito, /Licclo i uai) derivatas, unam per omnia tempora 
diffusam, alteram perfecti propriam, cujus duplex est apud 
Homerum species II. XVIII. 157. exAepevai (.iEf.tac6g et paullo 
post v. 176. elaif-Levai (isf.iovsv, quippe indicativus numeri 
singularis f,uf.iaa non magis admittitur quam ftefiaa, yiyaa. 
Mdvco cur non receptum sit, ex iis quae iu ingressione §. 3. 
de terminationis hujus insolentia dicta sunt, iutelligi potest, 
sed consona in primam syllabam transfusa finxerunt medium 
(.ivaoSai, cui cum /nalsoSca, ut ante praedixi Dissert. I. §. 1. 
communis est sed lenior appetendi, ambiendi significatio ; nee 
discrepant derivata, sicut Schol. Pind. Nem. I. 23. poetae ver- 
bum TTole/iiov [ivaoTrJQa explicat juvtjfiova noXe{iiov 9 zTtwxiq- 
(.lova ofuoiov tcjo 6f.i?]Qixc[) (.irjOzcoQeg avirjg, cui Eustathius 
Prooem. Pind. p. 8. (56) comparat fivtjaao&E 6i -SovQidog 
alxrjg, 30 ) propriumque Mevxrjg zbv ftsvezixov significare ait 
Sch. II. XVII. 73. Mentori vero Telemachi comiti Ptolema§us 
Hephaestionis assimilavit Noemonem Achillis /nv?iuova sive 
monitorem L. I. p. 13. ed. Roul. Mevco sive novico et noi- 
nvvco cum nvato anhelo eo naturae foedere constricta sunt 
ut xeved nvevoag Pind. 01. X. 111. cum novrjoag commutari 
possit et hf-tov %uqiv ttvIcov Aesch. Agam. 1179. cum novcov. 
Tdvo^iai unde ortum sit patet; xzetvco Eustathius 1925, 27. 
ad xzeco refert, cujus vocalis in xzelg apparet, sed alii 



29) Hoc nomine Festus docet aut procul a patre natura (TrjXs- 
yovov) significari aut eum qui patri seni natus sit. cf. Prolegg. 374. 
De graeco epitheto dissentit Doederlinus. 

30) 'Em/xaiso Odyss. XII. 220. Schol. impfyvriao. 
Lobeck. Technol. Q 



130 DISSERTATIO V. 

propter infinitivum xzaG&ai ad xzdto EM, ut teivco (zizalvco, 
Tuivia) ad zd(o, mule imperativum zrj tene arcessunt, quia 
ad capiendum manum protendimus; perfectum autem zhaxa 
quum qui dam ad praesens zduo replicarent, Apollonius ap. 
Choerobosc. Diet. II. 542. ex zhayxa factum esse defeudit 
detracta immutabili ut xzxXlxcc, ninXvxa, nam a zduo ejus- 
que futuro zd^co (unde xo^ov nominatum putaut EM.) non 
zezaxa proficisci sed in activa quidem forma %£za%a, in me- 
dia zhayce ut xsx^aya. Nobis nulla religio est quiu pona- 
mus zdeo, xdoto, zezaxa ut GnciOto, eonaxa, 3 ') aoristum vero 
zezaycov verbo subjiciamus expleto z)jyco sicut eifiayov pro- 
cessit a z t ui]yco z^ggco, cujus simplicissimum thema si posci- 
tur, ponendum est z/adio ut zdco. Cum %qyw conspirat tago 
tango ut rnjyco tvi]ggco pago paugo , qi]GG(.o fraugo, tzX^ggco 
plaugo, cum zeivco vero ten-do; cum utroque conferre juvat 
imt-iaisod-ai et emfiidoaoxtai, quae pariter intendendi et con- 
tiugendi siguificationes complectmitur teinporibus verbi divi- 
sas. Inter xalvto, xixova et xzetvco idem intercedit simili- 
tudinis quod inter tczvggco tizv% Tivy^rj pugnus, nzvxzia et 
pugillares, interque nako et Tczaiw, xzeic i. e. multifido 
dente pecten Martial. XIV. 23. et xed'Cco findo , tizigglo pinso 
ejusque generis alia v. Parall. p. 31. Oaelvco a q)dco de- 
ductum esse paragoge bisyllaba monui in Proll. 39. 32 ) Kz- 
xQLxa et xexXixa Apollonius 1. c. sic ut rttTiXvxa et zezaxa 
perfecta anomala nuncupat, sed ego hue potius incliuo Grae- 
cos, quum haec ita formarent, animum intendisse ad themata 
pura similia illis unde zivto et cp&tvco profecta sunt. Ac 
verbi xyico, unde EM. nomen Titanis KqIoq ductum esse sta- 
tuit et assentitur Hermanuus Opusc. T. VII. 296. memoria 
revirescit in adverbio xqMv Apollon. de Adv. 611. et in la- 
tinis crevi, crinis, cribrum xq^geqcc incerniculum et quod 
parum explanate scriptum est KQaGGea d?.€VQozz?]Giglles. 33 ) 
liiivco consonam finalem non a stirpe tractam habere et Por- 



31) Karionaxa Arist. Eqq. 718. sed li&Xaxa, xixlccxa non reperi. 

32) Ibi v. 5. diaiQtoiv male editum est pro avvuiQsaiv. 

33) KgyOsQcc rj cdevQoiijaig bvojuccfr/Luyr) Galen. Gloss. Jicixi^oeig 
xcCi diciXQtoets Plutarch. Symp. VI. 7. 



Cap. V. DE VERBIS L1QUIDIS. 131 

phyrius statuit et Buttmaunus, sed diversas uterque vias in- 
gressi; nam ille ad II. XXII. 3. xb xllvco, inquit, ylvexat 
ano xov xlelco atque omnia hinc derivata apud Homerum signi- 
ficationem circumcludendi habere contendit firmissime; alter 
in Lexil. I. 74. se non dubitare ait quin cum fadfyo cogna- 
tum sit, quod supra cum limus et obliquus comparavimus. 
Verbi nivco stirpem puram ostendunt inclinamenta emov, nto- 
licit, Tiioxog potabilis , quanquam hoc Meinekius in Com. 
Fragm. T. IV. 380. in suspicionem vocat, latinumque vinibua 
a sono effuticio infantum qui cibum et polionem buas et pap- 
pas vocant Non. 34 ) ut graece lallantes (3qvv, denique im- 
buere et i/LirvlGccc idem sonant. Zlvco a themate, cui futurum 
cpeoco accommodatum est, profectum esse apparet ex con- 
generibus Qsvvvfu, Uvvvf-u et aTco£ > wvvfi.i. De verbis in vvco 
in universum valet quod Eustathius dicit p. 621, 48. xb l&vvto 
ex xov id-vco yivextu cog Svco dvvco, %vco yvvco, n'kvco tcXvvco, 
quorum primum cum terminatione mutat intellectum, tertio, 
quia %vco non reperitur, substitui potest cpvco cpvvco ab Ar- 
cadio appositum, unde e^cpyvco Aretaeo familiare, vel dvco 
d-vvco, !;vto l-vvco, nisi Odysseae interpres binis locis, ubi 
ano^vvovGLv et dno%vvai per tibqi^sovgl et cmolsniGai ex- 
plicat, aliam, ut Buttmannus suspicatur, scripturam sequutus 
est cxtto^vovglv, dno^vGcu cf. Nitzsch. ad IX. 326. Wernick. 
ad Tryph. 516. Ilkuvco cum latino pluo et utrumque cum 
■nUto sic ut germanica schwemmen et schwimmen cognationem 
habere hoc facilius persuadebitur si computaverimus eluacri 
nomina rtvelog et nxvelog, quorum huic tau affluxisse, illi 
lambda defluxisse putatur v. Parall. p. 9. Sermo barbarie 
corruptus literam v verbis infercire amat, xldvco pro xldco 
ut KazctQQ(XGGeiv xaxaxXdveG&ai Hes. quod temere mutatur, 
dsvco (imdevco, vnodevco) et devvco pro dsco ligo, xqiovco sive 

XQCOVVCO, GXQCQVCO, %COVCO , koVVCO , Cp&€QVCO, tpVQVCQ V. CoraeS 

Atact. I. 45. 

§. 4. Arcadius p. 162. xd eig ccqw nsQWTiaxcu* gegt]- 
lidioxai xb cxqco xb cxq^o^co rj xb Xcc(.ipdvw, Verum hoc intel- 



34) ffiaav cpaalv slvcu x$r\vr\v , ( r\v vvv xcdetodcu Blaav Strab. 
VIII. 357. 

9* 



132 DISSERTATIO V, 

lectu dicitur aiyto vel oiqvvijku et pro illo receptum est aga- 
Qioxto, neque aliud reperitur yerbum hujus formae praeter- 
quam in dialectis: avxicpctQa fj t^lri naga 2vQaxooioig naQa 
%b cpctQto b 01 zJtoQielg leyovoiv cog zd^ivco xcxl TQccrtco EM. 
114, 19. quod ipsum Grammatici fortasse non legemnt usquam, 
sed consentaneum est nomini cpaQ&TQct, nee aliunde compo- 
situm loocpaQiQeLv, quod illi cum avzicpeQi^eiv aequant; quin 
etiam fictQog et cpagog quomodo hue aptari possint ostendere 
conabor in Diss. XVIII. Aliud reconditius praebet Hesychius 
Naqco cvvtyfAi, a gnarus , gnario, narro yvtoQitto non dis- 
sonans, idemque affert Ncxqslv tfl-celv**) el 3 IvaQ€i /.laoievei 
fortasse pro yvaQsi scriptum. — Ta elg eqco TCEQionaxai 

(,18V OTtOTS £%£l 7tXt]0 ICC^OV \j)Mv 10 (SCr. TCu) E, XEQCO, 71EQCU, 
TtTEQtO, aXEQCO' JUT] OVXCOg Si 8%0VTa fiaQVVETCU S&QlOj cpeQco. 

To eqco TCEQLonaTdi and cpcovrjevxog aQ%6(.ievov Arc. Bary- 
tonon xeqco Schol. II. IV. 260. dicit non facile inveniri euphe- 
mismo usus; nam invenitur nusquam, neque magis xiQa^iai, 
a quo Buttmannus subjunctivum xeqcovxcu deciinatuni censet. 
Sed praeter allata de^co foveo usurpatum est a Nicandro pro 
&€Qcmevco, nee neglexit Herodianus Epim. 243. usitatius vero 
est deQO/nac ut sQo^tai, gxeqo/licu et ayeQO(.iaL ab epicis po- 
sterioribus introductum Theocr. XVII. 94. Oppian. Hal. V. 323. 
et aliis locis v. ad Buttm. 95. 3 6 ) De primo tamen dubitari 
constat: to eqeoScu xal dtQEoSai aoQioxov ovxa dsvxeQov 
osorj/iisicoxca Anecd. Cram . IV. 20 0. ubi pro deQeo&cu requi- 
ritur iufinitivus aoristi in qeg9cu terminatus, agecd-ai, puto, 
quod nonnullos sic scripsisse apparet ex Sch. II. XVI. 88. 
aQEtrSai naQo^vxovrjzeov, eodemque accentu eticxvqeo&cu scri- 
bitur ut dysQeo&ca Od. II. 385. Anth. Append. LI. 35. et fre- 
quentissimum eyQeo&cu, quanquam de duobus postremis dubium 



35) Huic adjecta sunt alia interpretamenta xusty, XQvntuv, xv'i- 
axsad-aiy afAilyect&ai, nee minus obscura ^Avaqelv aps'XysG&ai xvtcxe- 
o&cu, 'Evaqelv xviaxsGd-ai } quae mihi in raentem redigunt supra alia- 
turn Naoai §uv et vicinitatem fluendi, rigandi et foecundandi ut 
NeofiQOxoi eyxvoiy Bqvsiv 7ir t ya&iv et Efji^Qvov, ^Evefiqiov (sic) Ivexvovv 
Hes. Pro IVaQovg (fvXaxag fortasse vcccoQovg scribenduni id est veco- 
ipvXaxaq. 

36) Hie typotheta erravit ocysiQovrcu scribens, 



Cap. V. DE VERBIS LIQU1DIS. 133 

est mini, qui ita scripseruut, praesentia esse voluerint an 
aoristos acceutu ad primam retracto propter characterem 
QEG&ai. Duarum sequentium vocalium imam amandat Theo- 
gnostus p. 201. xa did xov slqco anooxQecpovxat xrjv Sid xov 
i yoacpijv, alteram Arcadius: xa elg qco f.irj ovxog tzqo xov 
q Gviicpcovov, el naoah]yoixo x$ o fiova) rj (.ieS exioov (pco~ 
vrjevxog, nsoiorcaxai, ayoQto , a/noiQio, quo expunguntur 
$6qcq, ttoqco et ejusdem generis alia v. C. V, §. 1. unaque 
cum his oqco quo utitur Sch. Arist. Eqq. 1341. oqw saxl §rj/iia 
pccQVXOvov, cccp 3 ou xb Qrj(.iaxixbv oQxog 57 ) oqxio oQxaXi£,co, 
sed iu veteribus scriptis nihil reperitur praeter ooovxai vel 
pro oqvvvxccl positum simileque Enniano oritur id est hor- 
tatur, vel pro oqwoi. — Td elg vqco ixTsxaf-isvov xb v e%ovxa 

pCCQUVEXCU GOJVQCO (OVQCO) TtXVQtO, OJUQCO, JLlOQ/ilVQQ), TlXrjfXVQCO, 

odvQto, dXocpvoto Arc. eademque fere Theogn. 145. sed per 
negligentiam omittunt §vqco, (^vQOfiai) {,wqco, xvqco et tri- 
syllaba a&vQio et tzoqojvqco, Incertius est vvqco xb vvggco 
Phot. Suid. pro quo vvqco apud Hesychium legitur cum para- 
gogo vvQiCei %vei. Manifesto corruptum est c O{iiT]yvQ£iv xb 
tjvvagai, — Vocales longas ejicit Arcadius xa TtaQalrjyo- 
/ueva cpcovrjsvxi rj 77 to TTSQiauaxai, ubi aut excidit semiosis 
tiItjv xov fieof-irfoco, quod non puto factum esse, aut fxeQ^riQe, 
quod Hermannus in Orph. Arg. 771. cum codd. omnibus pro 
vulgato fjiaQfjiriQite restituit, aoristus est verbi f^€QjnalQto a 
Suida relati sed omissi in Arcadii regula, quae est de di- 
phthongo prima : xd Siaxov aiQto fiaovrsxai, ^laQ^ialQto, xaQ- 
xaioto, GTiaiQco, al'oto. Sed et alia hie detracta sunt oaloco, 
oxaiQto, %aiQto, xpaiQto , yaoyaioto. Majore vero industria 
complexus est diphthongi ei exemplar /lisiqco 38 ) xb (.leoiuo, 



37) Indidem esse videtur 'OQiog (oQiog) ^oifxog Kimqioi Hes. utro- 
que enim nomine demonstratur aliquid erectum et extans ut BojfxoC 
l6(foi Ahwktag Steph. i. q. povvot latinumque Arae rupes mari 
extantes; et ab eodem verbo OQog i oQo%d-og, oQoyxog v. Prolegg. 171. 
nol. 13. Simillime Romani eoccitare dicunt pro exstruere potissimum 
aedificia, aras, sepulcra, epigrammatarii graeci avtyeigsiv Sofxov. 

38) Diversum a GnsiQco spargo est illud aneiQco to kUGGw , unde 
EM. 722, 45. Cram. Anecd. I. 387. nomina oneiQOv et GnuQTov repetunt, 
sed pro hoc in Sch. Od. IV. 245. et II. II. 135. rectius legitur onetow, 



134 DISSERTATIO V. 

teiqco, (pdeiQco, eI'qco, gtisiqco , TteiQco , nee omisit trisyllaba 
iyeiQco, oIxteiqco, quibus Theognostus adjicit cxeIqco, ifiEiQw, 
ed-etgco, aysiQco, IIelqco illi nescio quo pacto elapsum est. 
Ceteris diphthongis aditura praecludunt regulae tonicae; una 
Arcadii de perispomenis in oiqco, quae prius allata est; altera 
ejusdem haec: za elg qco naQaX^yo/iiEva dicp&oyytp ttj dia 

TOV V TCSQlOTiaTCU, ajLtCCVQCO , EVQCO (vEVQCo) ETtLXOVQCO , et 

Grammatici Cram. I. 411. za slg to fiezct ov^epcovov 277 ev- 
tieiq (xfj ev) 7iaQalrjy6[.i£va (Sccqvvstcci, cpevyco , xevd-co — 
GSG^juslcozai to evqco, oneq ov% euqi]ioci alV In Mgewq 
deiy.vvxaiy quod idem de avQco et ovqco dici poterat v. ad 
Buttm. 258. His peractis restat ut non pura conquiramus — 
to. elq qco I'xovTCi enmlox/jv GVf-icpcovov TiBQiGnazai otiote 
fitrj ovyxoTirjv tytcpalvei cog to egyto Arc , qui sine dubio non 
praetermisit ay qco , et illo loco : tcc elg oqco nEQiGrtazai (.irj 
ovTog tcqo tov q GVfLicpcbvov, fortasse addidit tog e^el to og- 
cpQtQ) e£ ov to oGcpQOf-iai* ut supra dixit odvQto it; ov to 
odvQOf.iai, oXoodvqco e§ ov to 6XocpvQO{.iai. Sed fieri potest 
ut hoc oGtpQo^iai propter novitatem testium repudiaverit. De 
consonis in diastasi positis tacet; cujus generis exemplum 
unicum est eqqco ab Herodiano inter singularia relatum p. 43. 
Nam oqqco in Lex. de Spir. p. 234. Herodian. Epim. 102. 
Moschop. Sched. p. 78. conservandae proportionis causa scri- 
ptum est pro oqco, quo Grammaticorum alii utuntur syntheton 
ixxpoQQog ad pleonasmum referentes EM. ut naXivoQQog v. 
Meinek. Com. Fragm. T. III. 296. &$£qqco eosdem auctores 
habet quod xtswco, interpretes videlicet V. T. Alexandrinos. 
Je$()to non legitur sed dtQQig et saepe nsQidsQQaiov v. Bast, 
ad Aristaen. 223. Jacobs, ad A chill. 519. 

Adnot amentum. Verbi GxaiQco o&sv GxaQog Sch. 
Theocr. IV. primitivum est gtmxco GnaiQto—xai to ^iev Gnat- 
qelv xal aGnaiQEiv afiovGOv Ttva xivrjGtv Si]Xo7, to 6s Gxat- 
qsiv sv/liovgov xal oQxr]GTixrjv Porphyr. ad 11. XIII. 443. EM. 
722, 54. hisque non solum GxtQTav et GxaQda(.ivGGetv con- 
juncta sunt sed etiam 2nvQ&t£,£tv GnaG^at ayavaxTstv Gtpv- 
t>uv et fortasse KvQficxGat anoGxiQzav, ldnoxO(ria£uv arto- 
GxiQTav, xvQ^taGat GxiQTrJGai, quae omnia Hemsterhusius ad 
Hes. s. ^Atcoxvq. ad nomen %o%Qog porcellus transfert. Inter 



Cap. V. DE VERBIS LIQUID1S. 135 

yaiQoj et yccico yavQog major est significationis convenientia 
quam formae, nisi quis certo excmplo probet gamma et chi 
in principio vocabulorum permutari; 11am quod veteres oc- 
cinuut yvctlov et ywQvzbg nctQa xb ytd (%<£) xb %coqco , hoc 
yto manavit ex officina Philoxeui. Seel vere Sch. Eur. Phoenn. 
1390. xpaiQco and xou xpeo ob TcctQaytoyov xb ipavco, quae 
quautillum distent ostendunt glossographi diaxpuv et diaxpai- 
Q£tv eodem verbo dtaxaSaiQeiv abslergere declarautes v. 
Valckenaer. ad Phoeim. 1399. idem que significat enLipaiQaiv 
cum quarto casu et innpaveiv cum secuudo; SvjiiiprJQcu ovf-i- 
ipijlaqiav Hes. 'EvccIqsiv Buttmannus simplex esse judicat a 
plurali ol I'vsqoi derivatum, Aristarchus, ut Lehrsio videtur 
de Arist. 147. ab evaqa propagatum voluit proprieque signi- 
ficare spoliare, evciQa autem dici arma oxi evaQi]Qs avxolg 
xa ocouaxa, quorum nihil concedi potest; nam svaiQsiv sem- 
per est occidere, 39 j I'vaqa exuviae, neque ab hoc derivatum 
est verb urn sed contra ab evaiQco evccqci, ab hoc rursus iva- 
qiKoj. Verbum primitivum vel ab illo h'vco epovsveo propaga- 
tum est, cui neepvov et tpivog 6 d-avaxog subjacent, vel idem 
significat quod ccvaiQto ex cuqco et praepositione coalitum sed 
obscurata originis memoria et declinatum est quasi simplex 
jjvagov et in nomen sveega deflexum ; vel, si hoc non ita est, 
quid consilii capiendum sit nescio. Non minus dubitationis 
affert xa&aiQco, quod ut Buttmanuo concedam a xad-cxQog de- 
rivatum esse non patiuntur ratioues a me subductae v. Diss. 
XVI. §. 7. Ac ne simplex quidem mihi verbum videtur, etsi 
in declinaudo simplicium regulam in totum sequitur: xa&tjQs 
(Ivf-iaia) nqoTiaQO^VTOvtog curb xou xaSaiQco exdd-rjQe cog 
i/ueyrjQ£ Schol. A. ad II. XIV. 171. Sic igitur est senteutia, 
aiQto et aiQeto ex eodem quasi semiue procrevisse exiguo 
formae, non magno significationis discrimine et ex utroque 
couflatum esse xad-aiQco proprie significans demo xa&aiQai 
sed praecipue sordes de superpcie aufero hoc est purgo, quod 
confirmat Hesychii glossa IdnoaiQEt xaSaiQei et promiscuus 
verborum aiQio et aiQco usus: xad d y aeiQe xvXlyvag Ale. 
Fragni. 33. xad <5 3 drib jiaoodXocptv "Qoybv jjqsov Horn, el 



39) 'Evcciqeiv xqocc metaphora est ut trucidare ignem Luc-ret, 



136 DISSERTATIO V. 

^QO%LSeoot f.iovr]v yevizsiQav asiQoig aviUa xai — djtivovg 
eloig Oppian. Cyn. II. 356. nh&og rjqaxo et similia v. ad 
Aj. v. 129. xrjdog elea&ca Apollon. III. 692. £v%og aQio&cu 
et xvdog eXslv ap. Pindarum. Denique non multum abest quin 
anavqav %i tlvoq latino auferre praemium ah aliquo, au- 
ferre aliquid inultum par et simile esse putem. — Verbis 
cccIqsiv et gvqelv quae subjecta sunt actiones verrendi et 
trahendi, eae ut natura conjunctae ita a scriptoribus mediae 
aetatis uno verbo GnaaxQeveiv expressae sunt, 40 ) unde ad 
GTiav et agnatum huic \paiQ8iv deducimur, quod eandem ha- 
bet verrendi, tergendi, radendi significationem. (D&siqco et 
quod idem significat ipeiQco Hes. a cpO-lo) profecta sunt, cujus 
primaria significatio in ipdco et iplw residet. Verbi zeiQO) 
Eustathius 1532, 1. aliique veterum magistrorum fingant pri- 
mitivum tqw notiones terendi et terebrandi et quae hinc pro- 
ficiscuntur perforandi atque penetrandi complexum, natura ita 
mobili ut totum fere vocalium heptachordum permeet tsiqoj, 

TQlfiiO, TQVCO, XQV%tO, TIZQCXCO , TSQHO (t£Q£GCO HeS.), TEQVOXCO, 

toqIlo , toqvvco, tqcoco , TiTQWGxco, quibus adjuncta sunt no- 
mina vermis ligna pertundentis $Qi\p T£Qi]dcov tarmes et in- 
strumentorum tIqstqov terebra, zyvnavov, zoqoq sive zoQvog, 
toqvvtj, turunda, cum adjectivis toqoq, didzoQog, zqavog sive 
zQavrfg Philem. Lex. I. §. 134. hisque etiam xeQ^v (teres) 
adjicitur in Cram. I. 143. Quoniam vero attritu et affrictu 
superficies corporum siccatur, non injuria ad hunc locum re- 
ferri videntur vocabula t€qgo{.icci, xaQoog, zQaoid, TQavoavov 
nav '^rjQov Hes. Ad tero tq£io proxime accedit &£qco et Qqt]- 
oof-ievog deQiGo/Lisvog d-£Qjitav&r]G6f.i£vog Hes. cujus dentalem 
mutabilem fuisse apparet ex nominibus TiQiog &iqovg KQrjz£g 
Hes. Tiv&og et d-if-i^qog i. q. $£Qjnog formus , torridus , qui- 
buscum G£LQiog et G£iQaivco componenda videntur. Neque 
tamen affirmaverim hoc d-egta cum teiqco communem originem 
habere, etsi aestatis proprium epitheton est sicca. Duo sunt 
verba diversae potestatis £Yqoj sero, unde eQ^taza id hwxia 



40) ''AavQris et aGaqauos etsi de rebus diversis dicuntur, tamen 
natura idem significant to c'.y.cc&aQiov. Ab iisdem verbis ducta et non 
raro commutata sunt avqiy'i et Gr\Qay'$ v. Jacobs, ad Philostr. 491, 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 137 

et oQ/itoi serta, serviae, alteram blqco dico, quae EM. 304, 
28. spiritu distincta put at to cYqco, oza fiav ipiXovrai, orj- 
fialvat to Xayaiv , otb de daavvezai, to ovvditTaiv, sed hoc 
quoque plerumque non aspiratur etSeleucus, quern idem hoc 
loco autestatur, sYqsiv, inquit, to Xayaiv and tov ovvaiQfiava 
xal ovvrjQf.LOGf.iava Xayaodai tov Xoyov Ta fieQrj, Id quidem 
argutius dictum est; sed deliberationem afFert Gellii dispu- 
tatio de prisco imperativo insece sive inseque ad hunc finem 
deducta: ipsum illud en?], quod signiftcat verba aut versus, 
non aliunde dictum tradunt, quam and tov enaoSai xal 
einetv. Eadem ergo ratione antiqui nostri narrationes ser- 
monesque insectiones appellitaverunt XVIII. 9. quas graece 
dicere possumus Xe^eig aiQOfxevag vel eiQfibv Xe^ecov et gvv- 
enaiav sive ovvdcpeiav. Ac fieri potest ut satores linguae 
ab una radice elicuerint duos surculos, stzsiv dico medium- 
que enao&ai et oaweiv apere, 41 ) quorum alterum in qua 
natum est regione perstitit, alterum significatione alio trans- 
lata in alnalv et eveneiv (insequere, inquere) abiit sicut algco 
dico aliter declinatur atque bIlqco sero, id est necto, plecto. 
Hoc autem affine est verbo alXco, nam disjuncta conseruntur 
et connectuntur potissimum volyendo et torquendo eademque 
est vicissitudo literarum X et q in nominibus yaXig sive oaX- 
filg id est oQfttd v. G. V. §. 1. et jneQf.ng GeiQa, quibus om- 
nibus declarantur res consertae contortaeque genere similes, 
specie dispares. Verum ilia liquidarum permutatio admonet 
me verbi eqqco, de quo Eustathius 756, 37. cog to a()Qaza 6lc\ 
dvo X ylcoGGa Tig cprjGi KaXXlf.ia%og drjXol iv tcu e'XXeTe 
(3aoxavl?ig oXoov yavog. Hie Ahrensius quidem de Dial. Aeol. 
284. dubitat an eXXaTa scribendum sit; sed hoc eXXaTa, ut 
a Schneidewino scite in Simonidis loco restitutum est p. 104. 
meritoque probatur Heckero in Comment. Callim. p. 53. ita 
idem vir doctissimus id noluit ad hunc Callimachi transferri, 
qui sine dubio fortius quiddam poscit quam iXaTa vel ovXeTe 
valete. Ab eodem sqqlo Sch. II. VI. 348. aoristum dnoaQGai 



41) De homerico iay&r] vetus fuit controversia utrum ab anxoi 
declinatum sit an ab 'inof.im. Qui pro epictfir) acceperunt, verbi idipcu 
sive ftpui significationem sequuti sunt. 



138 DISSERTATIO V. 

, declinatum putat, quern Schneiderus ad (wlto refert, Butt- 
■•~~* ^ mannus aliquanto probabilius ad qeco tanquara factitivum pro- 
7f7^T luendi significatione praeditum, cujus oblitus Nicander cxtvoeq- 
gov ccxav&ag scripsit pro deme. Nee sane insolens ejusmodi 
vocalis et consonae principialis enallage turn in prima posi- 
tione oQofiat Qcoof,tai ruo, eqSco qe6Sco, eqtcco serpo repo, 
turn in variis ejusdem verbi inclinamentis eqoj (eqo/llcci, eqsco) 
uqyi dictio et per consequens concio (ayoqa) quo intellectu 
ap. Lycophr. 470. est qyjtqci vulgo edictum significans, ^3^/7- 
9qv, eiQiqoof-LaL. *Aelqu) EM. 791, 1. primitivum dicit ex 
quo aiQw factum esse xaza gwcxiqeglv, neque discrepat Por- 
soni sententia ad Med. 848. His adversum tenui ad Buttm. 
312. Cetera trisyllaba idem ille ad paragoga ablegat, ayeiQto 
anb tov ayw, eB-elqco and tov £&to, quorum illud aliquan- 
tulum adjuvatur nomine aycov, quandoquidem hoc pro ayoqa 
et ayvQtg dicitur hoc est Gvvaycoyrj 42 ) e&eiqco vero rectius 
ad &eQto to deQciTuevQ) referri videtur, quo verbo Apollonius 
Soph, ad explicandum utitur ^JE&eIqeiv to i§ e'S-ovg xoojueIv 
xal ftsQctTieveiv , neque non constat xogjlieIv et comere no- 
mini x6{ir] conserta esse, quod in universum significat ti)v 
xof-udrjv sive ut Hesychius interpretatur dEQartEiav, praecipue 
vero comam ttjv sd-eiQav.**) Verborum in vqco exeuntium 
unum TiTVQto sternuo sic ut affine TtTccQw/nai originem puram 
habet tttccco sive titeco unde tuttjggco consterno, hinc IItoqoq 
b itTaQ^Log Arcad. 68. JItokx TiTaQ^og cpofiog, IlTVQ/iws 
cpQUrj) Htvqetcii GsieTau cpQiTTEt Hes. ut sternutamentis 
quati Gell. XII. 5. Alterum §vqco ab usitato |i(u profectum 
est non sine aliquo significations temperamento, quale saepe 
vocalium commutatio afferre solet: Se'qco dsiQco dctiqto, gcciqco 
gvqco, unde compositum aGVQi]g 6 ccxd&aQzog alterius for- 
mam, alterius vim exprimit. ^OlocpvQo^at, quod Sch. II. V. 871. 
ab oXotitw propagatum vult, similius videtur ceteris moerendi 
verbis ddvQo/nai, xivvQOfiai , /mvvqo[icu , quorum ut termi- 

42) 'AysiQStp tag bqqvg Themistius dicit Or. II. 27. A. pro awa- 
ysiv ut Paul. Sil. Anth. V. 300. ocpgvag sig ej/ ecyeiQ(ov. Mi tameu 
Dindorfius e codd. lyeiQSiv restituit. 

43) Hesychius JvgS-SQtjg tivgakS^iog i. q. dvg&eQantvxog. Hemster- 
husius corrigit Svg&almog nusquam lectum. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 139 

nationem sequitur ita priore sui parte accedit ad SloXv^co et 

dlOTV^CO. 

Jam ex omni hac disputatione manifestum est, priscum 
sermonem laborasse multitudine verboruin quae paucis con- 
flarent Uteris et iisdem similibus significatione saepe dis- 
simili. Quo in gradu si perstitisset , orationem confusum 
quiddam et indistinctum son are necesse erat. Huic igitur 
vitio obviam itum est via duplici. Nam et intus aucta sunt 
vocalibus consonisque ascitis ipdco ipavco, x/jdlkto, ipri%to et 
accessione syllabarum vel praepositarum vel suppositarum. 
Ac de intestinis incrementis tarn multa dixi ut omnem ratio- 
nem absolutara esse confidam. Ecquaenam vero syllabae ver- 
bis anteponantur et quo effectu dicetur in ea pathologiae 
parte, quae de prosthesi inscripta est. Ad hunc autem locum 
pertinet quaestio verborum paragogorum, hoc est eorum quae 
syllabice creverunt; nam veteres hoc nomine etiam introrsus 
aucta comprehendunt : to qititcq nctQaytoyov iaziv duo tov 
Q£7ico EM. 704, 54. etc. sed nos haec primitivis secundi 
gradus adjecimus. 



LIBER SECUNDUS 

DE 
VERBIS PARA GOG IS. 



Pars prior. 

I>e verbis circumflexis, 



GAP, I. 
De verbis in ew. 

§. 1. A verbis barytouis nasci perispomena Grammatici 
multis demonstrant exemplis sed plerisque coramenticiis vel 
certe arnbiguis. Scholion miscelluin ad II. II. 92. hue exit: 
iGti%6covio arcb zov oi£i%to cog rceidco fuSco, ogdsIIco (scr. 
ocpeilto) bcpelco, qjsldco (pidco, quibus paria tradit Theognostus 
Cram. II. 149. zee Gig to nax 3 evdeiav %qovov ex @ciqvt6vov 
eIq TteQionco^iEvov iiszayofisva diXQOvco @Qa%£L TtccQahjystai, 
GTi%to, cptdto, dalw Sato, zev%to tv%co , givco oivco • otg axo- 
lovd-ov xal to lovco loco, ttelqco neoto, xeiqco xbqco , quae 
ab illis discriraiuat quia non aucipitem vocalem in penultima 
habeut sed brevem. Quern ducem hi sequuti sint cognoscitur 
ex EM. 122, 40. c HQcodiav6g Xiysi bzt za and fiaQvzovtov 
(.lezayof-ieva eig Tilsovao^bv GVGzillei zrjv naQalr^yovGav 
cpetdto epidtd. Hoc aiitem praesens affinxeruut futuro necpi- 
dijGouttL, sicut tria, quae Theognostus adjungit, ponuntur 
temporum aliquorum causa dccijaofiai, tci&ijgco, ezv^rjoa. 
IIsqco et gti%l4 ficta non sunt sed ad alteruni conjugationis 
ordineni pertinent, de quo posterius disseram, ad tertium vero 
givco, cujus futurum est givcogco apud Manethonem brevi ante- 
penultima. De xsqco dubito utrum sit ficticium illud unde 
quidam xsQai'^io et xsqavvog arcessunt, an pro eo scribi 
oporteat eiQto sqco. Tria quae prosodiam non mutant addit 
EM. 509, 12. xvw xvco, eXxto klxco, qitvzco qitctco', quae 
examinabo quo quidque loco convenerit; nam commodissimum 
duco remotis alienis et ad probandum inutilibus universam 
copiam, quam illi strictim modo attigere, sic digerere ut ser~ 



144 DISSERTATIO VI. 

vetur ordo conjugationum. Incipiam igitur a puris. c Hq(x- 
xleidrjg qtrjolv oil aco to nveo) vwv ftaQVTOVtov eazl xai ov 
7isQLG7tco^isvov — STeQco&i ds OTi ajuqjio^telzai xata zdv %6- 
vov Eust. 1625, 55. Postquam pro imperfecto didst in Odyss. 
scribi coeptum est did?], verbi perisporaeni, cujus ex simili- 
tudine expressa sunt arjfLu, xaza^ao^iai, arjoig, dex^og, vesti- 
gium superest nullum, lAeco dormio si doctis illis innotuisset, 
Apio et ceteri non eo aberrassent ut diaac vel ex aloai id 
est lavoai distractum vel cum alpha privativo compositum 
dicerent xata oxeQrjOiv xov eocti Apollon. Lex. et Anecd. 
Bekk. 348. Quemadmodum a vsco natum est vyio), sic a &£(a 
specto duci potuit d^rjew, d-rjeojLicci et doricum #ar i ofA.aii quod 
Schol. Theocr. I. 56. ex d-eeco conversum dicit, et hinc certe 
pendent Qeela) davfLid^co Suid. ex poeta epico, nisi fallor, 
depromptum, et deidto II. XXIV. 418. pro quo nunc drjolo 
editum est homericae consuetudini conveuientius. Sed idem 
etiam paronymon dici licet a &ed derivatum ut ab eleog 
ileto. Eoque dubium fit utrum dasofxai ex d^do^iat ortum sit 
an ex substantivo obliterato Sdiq vel d-dog et consimili ratione 
a d-ea dsdoficcu Quod Markscheffel edidit in Hesiod. Fr. 
CGXL1I. 383. noxaf-uo QesovTi ioixcog, non ita legitur apud 
Servium sed qeovti id est qslovti, et Qsov^ievog in oraculo 
Herod, non a ijeeco, quod Matthiae assumit Gramm. I. 649. 
inclinatum est, nam hinc ijeev/uevog fieret, sed metri causa 
productum ut {A.a%eov{.ievog, quod Buttmannus ei confert. — 
Schol. II. XXIII. 475. eozi dlco ficcQvvojiievov xal TtsqiGTZto- 
uevov evdev to dirj/u eyevexo et EM. 273, 12. dnb xov diw 
yivsTcti naQ&ywyov dirfru, sed perispomenon ab usu repulsum 
est v. Diss. XI. §. 2. Et praesentis Icj , quod usitato fyfu 
praestruitur, exempla nulla nisi dubia vel novitia: Z4vavQog 
Ul peyaloPQoiiov vScoq Orph. Arg. 465. 2vvisl voel Hes. 
awieiv quod Bergkius scripsit Theogn. 1237. pro owideiv, 
acpieiv et xa&ielv Schol. Arist. Eqq. 282. et 428. sed imper- 
fectum c iow abunde auctoritatis habet. Singulare Doriensium 
est olw. l ) Bvdi, pveig, 0vei EM. affert mendosam fortasse 

1) Ahrensius Dial. Dor. 350. verba mea non recte interpretatur. 
Old) non ex olr\GO{iai contractum dixi, sed hoc et oftpifc, ol^iov Apollon. 
Synt. IV. 10, 327. ad oUco retuli quasi thema. 



Cap. I. DE VERBIS IN eco. 145 

scripturam sequutus, nee multum ponderis habet nqofivovv- 
zcov Phryn. App. 59. Kvco azzixbv ex zov xvco Arcad. 165. 
quae paragoge placuit Latinis: cio cieo, cluo clueo, (nuo) 
abnuo abuueo conniveo, tuor tueor, sed xvsco fortasse a xvog 
deflexura est. Itaque circumspectis omnibus praeter lovco 
lovico nullum satis certum raetabasis exemplum inveniri posse 
statuo. Idque etiam ab Heraclide significari videtur Eust. 
1625, 53. za Eig co xa&aQov Xtfyovza diovllafta xal E%ovza 
gtcoviJEv {3Qa%v TtaQctzelevzov dixec zov o fiaqvvEzai el firj 
Tiov TZEQionaoSevza hziqav svvoiav noirfosi cog zb /Lived* zee 
d' alia fiaQvvszai xlvco, tcvecd, zico' zb 6e eco ov ovyxQt- 
vezai zovzoig devzepag ov trv'Qvylag. Hie dl%a zov o dicit 
propter low loco v. L. I. C. I. §. 5. \xvco vero jure distinguit 
a fxvco, de eco edco errat cum aliis v. C. II. §. 1. Plus ad- 
jumenti praebent non pura, quanquam horum quoque permulta 
a nominibus non longiore spatio disterminata sunt quam a 
verbis. Primum liquida: silo/usvog zavzov egzl zep sllov- 
fxevog' dicpoQelzai yao cog zb GZEQOf-ievog GzeQOv/nsvog , etii- 
(.isloiuEvog E7iL(,telovixEvog Schol. Lips. II. V. 203. ztrjleo/iat 
(d-elco) aliquotfariam apud philosophos dorici generis legi- 
tur sed scriptura fluxa et instabili. ''OTilsG&at, et cottIeov 
auctorem unum habent Homerum. 2 ) Jivo/nsvog Callimachus 
usurpavit sequutus fortasse infinitivum ab Hesiodo positum 
divz/iEv, cujus ambigua facies v. ad Buttm. 154. Sed si ille 
primus protulit, verbum vetus tritumque a divrj potius quam 
ab hoc invecticio dlvco repeti oportet. IdemHesiodus in Scuto 
quater protulit eSvveov, de quo Epim. Cram. I. 55. gegt]^eUo- 
zai zb 7iaQ 3 'Hawdco evSvveov (sic) rj nlEOvaG/icl) zov e rj 
HEzafiolfj zov vv 3 ) namque verba iu wco exeuntia barytona 
esse eI /.irj TiQoxazaQyov e%el ovo/ta. Hie quod solum e&v- 
veov exceptum dicit, indicio est eum apud Aristophanem non 

2) IlctXXsco, quod Matthiae propter aoristum controversum na- 
XijGai ponit, non legitur, nee probatur comparatione nominis ano- 
7iaXXr\Oig. Id si recte scriptura est, a nccXXaj naXXrjaoj duci potuit ut 
fiaXXco /neXXrjao) jueXXrjOig. Nee video cur Herodotus non potuerit scri- 
bere el naXniaets 6 gtqccios id est novrjOtis, quomodo saepe naXaUiv 
xaxotg dicitur et latine luctari. 

3) Num hoc dicit /urafioXy irjg dV ovXXuprjg*. 
Lobeck. Technol. 1Q 



146 DISSERTATIO VI. 

ifivvovv scriptum invenisse sed quod nuper e codd. repositum 
est efivovv, neque apud Herodotum diapvvsovTcu et evdv- 
veovGt v. Matth. Gramm. I. 436. nisi forte haec ionicae dia- 
lecto condonanda censuit; alioqui enim canoni magis adver- 
santur quam dvv&o, quod paronymon esse potest a Svvog i) 
oQiiij ut $QvXho a &qvIoq, &vf.ieo[X(u a &v/ii6g, eademque 
ratione defendi licet Giveeod-cu quod apud Herodotum legitur 
saepius sed non sine multiplici librorum dissensione et crebro 
vulgaris formae interventu. Sed haec excusatio non convenit 
in ^ctQWEvvxa et XemvviovTa^ quae Critici Theocrito imper- 
tiverunt adstipulante Dindorfio in Thes. Vol. V. 205. sed re- 
pudiat Bernhardy ad Dionys. v. 1122. non injuria; nam in 
maximo verborum in vvw exeuntium numero nullum depre- 
hendimus hujus transfigurationis exemplum, neque etiam, ut 
a tielag t-ielavio}^ sic a fiaQvg flaQvvho derivari potuit sed 
solum (Iccqvvco ut pQccduvio, xayvvcD etc. ac, si pro activa 
significatione opus est neutrali, paQv&co, £(,t(3ccQv$co. To ye- 
ytovelv ol {led** "Ojliijqov xal tog Pccqvtovov exlivov xai c5g 
nzQiGTiioLievov Schol. II. XII. 337. sed id quoque ambiguum 
quia adjunctum habet nomen yeycovog alienum quidem Ho- 
mero sed hoc saepius usu venit ut derivata prius in lucem 
emergant et plus auctoritatis acquirant quam primitiva. Eteuim 
doxeco non solum longe antiquius celebriusque est quam doxrj 
sive doxog, sed et forma evincit et significatio hinc illud re- 
petendum esse non a verbo dixo/.tai. Jflevelv nevrjTaveiv Hes. 
si accentus recte se habet, ad uivea&ai sic comparatum est 
ut sQeeiv ad egsGdai v. ad Buttm. 166. §vq£iv ad £vQ£G&ai 
ad Aj. p. 181. GZSQ8LV ad GzeQ£G&ai. Grammaticus Herm. de 
Constr. p. 388. gzsqco azzixbv, gzeqco Si ttoivov f.ieza /uiv 
ovv zrjg TiQO&£G£tog to ficcQvrovov ov del yQacpsiv, to Si 
7ieQLG7iw[.ievov [lakkov azzixuig olov cctzogteqcu xccl cltiogze- 
qov(mu v. ad Buttm. 293. sq. Eodem pertinet homericum 
boebvTo si imperfectum est praesentis oQovzai. AVqvj et 
cuqsco quamvis diverso spiritu et significatione tamen naturae 
nexu copulata sunt. Verborum dentalium pleraque notum est 
propter consonae characteristicae repugnantiam futura a con- 
jugation perispastica mutuari al&rjGco, dcL^Gta, xrjdqGto, tib- 
TrJGo/uai et interdum circumflexorum tempora obliqua sic 



Cap. I. DE VERBIS IN eto. 147 

formari quasi praesens esset non purum wd-ico vjgco , v t d-ko 
woa, sed nonnullorum prima positio utriusque forraae parti- 
ceps est cudo t uai aldeofnai , xvlivdio xvXtvdico, vdeo vdew, 
(.wtto jLiv^ico sive /.w^dco, tcibQlo nie^eco, yt]&co (yrfd-ofiat) 
y7]d-ho, e'z&co rjxd-se in Hermesianactis Fr. II. 39. cujus faci- 
lis est sed fortasse 11011 necessaria mutatio in ijyd-ezo v. Bach, 
p. 143. Verum hoc etiam ad ey&og accommodari potest, yq- 
&€io ad yfjd-og, verboque ahvdto EM. subdit nomen J 'Ahvdog 
dQOjiwg. Fit quoque ut participia diversam a ceteris tempo- 
ribus terminationem habeant: xeladelv xelddcov, akdrjocct, a%- 
dofievog, et contra fiedco f.iedcov et jiiedicov, od-ofiai et 3 0$ea)v 
cpQovTtCwv Hes. elxaSco et vTieuxad-ecov Oppian. Hal. V. 500. 
quo adducorut pro Elxad-eooif-iev TEaQccycoQi^GcoinevEes. elxa- 
Seoi^ev scribenduni putem, sive poeta epicus optativum versui 
reluctantem hac epenthesi emollivit, sive pleonasmus est ioni- 
cus ut ys/LiiwGL aliaque minus testata v. ad Buttm. 338. et 
szaQaiiivvShooL in Hippocratis loco unde perperam jtaQa/iu- 
vvfrho in Thes. receptum est; [iivvd-fjoai quod ad Aj. p. 181. 
not. 11. produxi et iue{.uvv&r]xa Hippocr. ad jmvv&co pertinent. 
Cur Ttexzco et qiixzco hoc potius loco reponantur quam in 
genere paronymorum causa haec est quod ab adjectivis se- 
cundae declinationis simplicibus, ut uexzog, qinzog, verba 
derivari non solent. Neque secus decernunt veteres; Arcad. 
153. za elg xzco ^aQvvezat zlxzco, nexzw — zee de T€£QiG7ico- 
fueva £%ovoiv ovo/u a , azaxzog azaxzw , vlaxtj vkaxzai et 
p. 151. za elg tczco (3ccqvvezcu GxaTizco, qluzoj (zo yccQ oltczio 
azzixbv (77) noirjzixov) c mzco (vltczco) el /nrj TiQoxazaQ%ei 
ovof.ia 1} diaozohrj yhoizo Grifxaivofxevov ' quae quod sequitur 
enuntiatum ex EM. p. 463, 5. et p. 236, 16. sic emendari 

debet JjQogxeLzai el /lit} nqoxeizai ovo/Lta diet zo afilenzto rj 

diaGZoXrj dice zo otczlo nqbg avzidiaazolrjv zov onzio. Rev- 
iew hue transferri non licet quia barytonum xevzco sponsore 
caret. Gutturalium exemplum valentissimum illud est quod in 
EM. 509, 12. cum qltizlo qltzzw componitur elxco elxto ver- 
bum poeticum nee prorsus idem significans ut primitivum; 
nam de hominibus solum dicitur, non etiam de rebus hue et 
illuc tractis. Verbo avcoyeco firmamenta omnia subtracta sunt; 
nam pro rjvtoyeov Homerus nunc jjvwyeiv recepit, rjvcoyeiv 

10* 



148 DISSERTATIO VI. 

vero quod Sch.Od.V. 112. pro rjvwyenv accipiebat, plusquam- 
perfectum esse statuitur. Mayjojiiai et paronymon dici potest 
et epenthesi vocalis ionica amplificatum. Pro ol%ev^ai in 
Leonidae Epigr. quod ad Buttm. 254. indicavi, codex or/rj/Ltcci 
praebet. 'Ayjtov, Gxevaytov, laytov incertum verbisne subnata 
sint an nominibus; ceterum Aristarchus Gtsvaycov scribi jus- 
sit v. Lehrs. p. 315. Herodianus laycov v. Ellendt. Lex. Soph. 
1. 828. Verborum labialium unum enotavit Eustathius 815, 45. 
InviQankovoiv £x tov tqcltilo tov devxeQov aoQiozov avfj~ 
mat elg svsgtiotcc 6/lwicoq t$ TQaniovGi, cui propius est 
praesens TQanio, unde oivog aTQccnog b avTOjiiaTcog ()icov 
EM. 162, 25. idemque arcoTQOTiog et ttqotqotzos. Reliquarum 
literarum exempla pauca sunt et incerta; ilistoggco et /lis- 
toggw supra attigi Diss. IV. §. 4. not. 1. dsipelv in uno He- 
rodoti codice perperam scriptum pro dixpeiv et saepius ale- 
%aiv pro ale&Lv, quo non Attici solum ut EM. dicit, utuntur 
sed omnino omnes. Av^elv aduotavi ad Buttm. 121. oda^eiv 
Aret. Sign. Diut. II. 5, 144. Diosc. de Venen. Praef. 121. et 
odct&iv ad Buttm. 250. Ab his sermonem transferam ad varias 
syllabae principalis mutationes, quae metabasin consequuntur. 
Primum igitur e longa fit brevis xvqco xvq&o, ayslQco rjys- 
Qeeoftai, pro quo Aristarcho placuit rjysQtd-ea&cu scribere; 
sI'qco sq£co, cpaivco Ixcpavho Lucian. Dea Syr. §.32. quibus 
non adnumerem ozsi^co otifiho EM. 159, 13. nam hoc neque 
usitatum est neque ad explicandum perfectum loxllh^iai So- 
phocl. necessarium, ac sicubi repertum fuerit, nihil causae 
dici poterit quin a GTiftog repetatur. 4 ) Lambda duplex ad 
simplicitatem redigi "verba $a?Jw, aloXeco^ x£Q(3oteco, aza- 
G&aUto (ad Aj. p. 181.) yoyyvXico, ayyeXdto s ) non probant 
propter viciniam nominum SaXog, GxeQfioXog etc. Plus pon- 
deris afferret SxsXhG&ai ayav GxXrjQcug diaxeio&at. Hes. si 
auctor esset locupletior; pro KaTctGxeXieiv xccTctGxeXezeveiv 
Heinsius xctTaGxiXXecv ponit. Ejusdem Hesychii glossis y End- 



4) Eust. 179, 34. to imb tov gts^oj ysyovug GTiprjoai ov (patysiat 
oi'ag Gv&yiug Iotiv, nempe ob defectum praesentis. 

5) Exemplis ad Buttm. 53. et 488. allatis adde vnccyyekeovaec 
Mus. 106. 



Cap. I. DE VERBIS IN ew. 149 

Xrjoe diecpdccQr], Ilcdijoeie diacp^aQdi] fortasse praepositio 
it; detracta est; nam de membris luxatis extortisque dicitur 
ixnaXelv, quod ab exnaXrjg derivatura est; si res non ita 
se habet, in suspenso relinquetur utrum TtaXko sit metasche- 
inatismus verbi ndXXto, cujus significatio neutralis apparet e 
Photii loco IlenaXxevai Ixtzltiteiv, an a ndXi] provenerit ut 
Tialauo luctor sed significatione paulum mutata. Interduni 
detractionem liquidae comitatur trope vocalis Calico d-qUto, 
JdXXei xaxovQyel Hes. et drjXeco, ndXXco niyXko si v.vcmr\- 
Irjoai in H. H. in Merc. 41. luxando vicinam habet signi- 
ficatiouem laxandi solvendique. Aliis quibusdam consona v 
inserta est : veto vrjew vj]veco , xoecj xoveto sive xovveco , xv- 
gcu et xvveiv, nee ab re consulunt qui xivko a xlco deriva- 
tuni dicunt Cram. I. 231, 19. 11.227, 15. Ejusdemque literae 
accessione creverunt c ixojnat Ixveo/nai, oYyof-iat ol%veo[Aai, 
loya) vTrioyveofiiac et a^iniGyyovvxai Arist. Aw. 1090. pro 
quo tamen nunc e codd. receptum est aunioyovvtai, quamvis 
repugnante Buttmanno, postremum a Ihematico 7ihco (etietov 
Pind.) niTvko. Nonnunquam accedit metabole vocalis, qua- 
lis in perfecto secundo cernitur TieQdco nooSho, a%$o(.iaL 
oy&eoj. 

§. 2. Verbalibus numero et varietate infinito antecedunt 
paronyma atque haud scio an nullum sit genus nominum ad 
propagandum inhabile. Primus quidem ordo foecundior est 
producendis verbis in aw sed protoclitorum quoque non pauca 
nine fluunt anuXiw, awe'eo, Xvnew , xavayiw, nXaxayiw 
aliaque per omnes aetates divulgata, quae singulatim enurae- 
rare nihil opus est. Sed in hoc quoque numero reperiuntur 
quibus non nomen solum antecedat sed etiam verbum nomine 
antiquius ut noQcpvQw TioQyvQa noQcpvQho, cujus secunda 
vocalis si longa esset ut est in Nonni Paraphr. jure adnume- 
raretur verbalibus, sed brevis est ut in nomine ipso apud Op- 
pi anum Cyn. II. 597. aliosque antiquiorum quos Jacobsius 
nominat ad Anth. Pal. 543. Itaque nihil obstat quominus ttoq- 
ffvQko subjiciatur nomini. Quod si tzXyjuvqw nXr^ivQa tzXtj- 
uvQzto eadem ratione inter se devincta sunt et proinde verbi 
perispomeni penultima ut in nomine brevis est, pro 7zXr}uv- 
Qei in Meleagri Epigr. aliisque locis , ubi ypsilon producitur, 



150 DISSERTATIO VI. 

nlrjixvqsi scribere conveniet, quo poetarum plerique utuntur 

, cf. Prolegg. 274. Masculinorum hujus declinationis duo sunt 

J*ZFf. genera, unum Vulgare et pervagatum nlaovr^^ TcXrjxzrjg, /lw- 

GZr]Q, XTlOT?]g, xXeilTrjQ, VaVTTjQ, &VTV t $, TEOTTJQ, XQLXTjg, lx£- 

xrjg, xvftevztfg, v^QiGxr^g et plurima hujusmodi, quorum unum 
insolentius iictum deGuoxrjg verbo in eco exeunti viam fecit. 
Alterum obsoletius, unde verba poetica et glossematica du- 
cuntur fiocoxrjg fiowzeiv, fidxrjg fiaxelv , ($6ir]Q poxelv, quibus 
similia jLtaxelV) vlaxxslv, oqsxxslv, daxelGdai, nax8~iG$(u, 
(p$axsiG&ai a nominibus vel oblivione interceptis vel cogi- 
tatione fictis re.petita sunt. Keque aliter habendum de Bw- 
m <**)"' > GXQe.iv , sActoxQEiv , xaliGXQeiv , quibus consona q adventicia 
-^ y ^ est. Hie vero in quaestionem venit verbum ipevGxelv, quod 
Aristarchus posuit II. XIX. 107. pro ipsvGxqg el (scr. elg) 
scribens hyphen, axonov yaQ leyeiv Jd ipevGxrjg ei. Is 
igitur, si haec ejus ratio fuit, ipevGxelv idem valere statuit 
quod ip8vd£G$cu hoc est mentiri sed ipevGx^v elvcti men- 
dacem esse , quod multo pejus est. Verumtamen dsGnoxelv 
nulla re differt a dsanot/siv et composita naqafiaxuv , Itii- 
Gxaxelv^ nqoGxaxz.lv significantiora quidem sunt primitivis 
TtttQafiaiveiv , sTUGxijvai) TtQOGxrjvai sed hoc discrimen non 
tarn evidens et illustre est ut non aliquando obscuretur. Ce- 
teruin ipsvGxelv illud alibi non legitur, neque aliud huic si- 
mile a nomine verbali ductum ; nam oxaqda/nyxxelv Lucianus 
deridet, dsGnoxelv autem et dsGuo'Ceiv nullius verbi societate 
nituntur. Sed quae cum nominibus et adverbiis copulata sunt, 
ea vero ex se fundunt copiam verborum adoleGxsiv, @vqgo- 
dexpelv, au$8vx£iv, evexxelv , xvv^yexelv, nXeovexzelv, nkov- 
xodoz&v, Gvxoqxxvzelv, aliaque cuivis prompta et obvia. — 
A substantias secundae declinationis tanta manat copia ut 
satis sit in prima consislere litera: ad-leco, alvko, dvxlko, 
aQctfiew, a()t${,i8eo, ccQd-jaico , aQia^ieco , av'kUo , av^dco, 
dqjQeco, et eadem ubertate a ceteris. Nonnullis verba bary- 
tona praecurrunt, Pq^uo, q€ju{3co, xQe/nco, yepoiiai, veoftai, 
frXjt^ d-doaco, intellectu eodem quo derivata PqojjJco, XQo^ieto, cpo- 
pho, vogxsco, d-axho etc. sed minus flexibilia, quare tempora 
mutuantur a paronymis qjofiijGto, voGxr\Gto , d-ctx-qoco.' Aliis 
vero inhaeret sapor a substantivis, unde nata sunt, tractus, 



Cap. I. DE VERBIS IN ecu. 151 

cpoQsco, 6%eio, xQoteco, naxayko, xof.i7ieco , a quibus facile 
dignoscuntur cpegto, e%co, xqovco , tccxxccggco, xorvxco, quan- 
quam cpoQko interdum idem significat quod cpeQto v. ad Phryn. 
585. et delv attice dicitur pro deo/iteveiv. c HyeiG$ai fortasse 
non ab aysiv traductum est sed a nomine quod Herodianus 
significare videtur n. Mov. p. 45. xa elg rjyco fiaqvvaxoLi d-rjyco, 
Xrjyco' xb de rjyco neQiGrtaxca* xb de aixiov TtQodrjlov, nimi- 
rum oxi ovo/Acc e%ei TCQoxaxaQ%ov to ayog. Eodem traduci 
posse adjectiva verbalia, quae in xog exeunt, non dubium 
fuit Eustathio p. 1175, 18. xov xpevGxrjGsig nQovnaQxet xb 
ipevGxog cog vol xov avrjXOVGXi}Geig xb avrjxovGzog. De syn- 
thetis nemo dissentit , namque horum aifatim est aipsvGxeiv, 
axevxzEiv, ev%aQiGxelv, dvgyQrjGxelv , dvgavaGyexelv etc. sed 
simplicium exempla desiderantur; nam ipevGx/JGat ad ipev- 
Gxrjg referri potest, eQaxelv illud in Laconis quodam dicto 
ap. Plut. si incorrupta est scriptura, ad eQax^g quamvis in- 
usitatum, dvvazelv quod semel in N. T. pro dvvaG&ai vel 
evdvvaxelv positum est, ad dvvaxTjg, cujus obscura vestigia 
manent. Verum non verbalia solum in quaestione versantur 
sed etiam de aliis quae ejusdem moduli hoc est bisyllaba 
sunt, non nihil dubitationis est num stante et florente Graecia 
pariendis verbis accommodata sint; adQ&o, xcoqjsco 9 w^Qko 
antiquum auctorem non habent, Gcoaeio a otoxog id est oio- 
Gxwbg derivatum esse incerta est Grammaticorum conjectatio; 
cpilko disputari potest utrum a epilog natum sit an a verbo 
intermortuo, cujus aoristus est ecpilazo. Adjectiva, unde 
exQyico 6 ) et cpQovQeco pendent, non simplicia sunt. Cetera 
in quosvis alios flexus abierunt xcocpoco , xvcpXoco — xcocpevoj 
vco&Qevco — levxaivio \pv%Qaivio — ocpodQvvco /licxxqvvoj — fie- 
GcfXco loaQco, cetera, quae suo quidque loco dicentur. Quae 
vero supra duas sunt syllabas, exuberant verbis aGjiieveu), 
axoXovd-ico, yQrjyoQsto , xaQxsQeco , vGTSQeco et maxime syn- 
theta avcuGyvvxeto , svccQeGxico, [taxQrjyoQico , noXvavdQew, 
b/LioGLxico et mille talia. Ea mihi causa fuit cur in compu- 
tation verbalium §. 1. alolico et similia non admitterem. 



6) In EM. 137, 36. ccoyixpeog ano xov aQyaj xb (pcttva) scribendum 
and xov cioyog y.aX xb tfoi xb ipaivw. 



152 DISSERTATIO VII. 

Nominum t ertiae declinatjpnis potissimum neutra in og ter- 
minata verbis materiam praebent alyko y uvSko, axeto, a%d-£<o, 
fiaqko, &ctf.ifieco, -fraoGeco, xqcctsw, (xigzco, vetxko, nev&ko, 
old ho , Qiyico, Gxvyew , zaofiho, xsr/Jw, xshko, w<peXico et 
defectivum T£i£v%rJG$ai. Itaque consentaneum est ut xvico, 
dalho, aiveo/Licu, quae Grammatici verbalibus contribuunt, ad 
hanc alteram referantur classem. Aliter terminata parcius 
hue defluunt yeixovico, iotoqho, /uaozvoko, iiccGziyiw et soli- 
tarium cpoijv cpyovho, nullum vero a nominibus in /na, nam 
arcoGcpal(.iriGai in Lexicis sine idonea causa ad <xTuoG<pcd/ueto 
refertur v. C. II. §. 2. a femininis in ag et ig duo modo eaque 
obsoleta Kyxadslv Xoidonelv Hes. et sQiSS^GccG^ai and zov 
eQidco Sch. II. XXIII. 792. quo non expeditior est altera scri- 
ptura sQitfiGao&ai , ac si %a£ofiai non alius esset generis 
atque sqI^co, non incommode cum illo conferri posset xsxa- 
SrJGco. Adjectivorum una positio r t g aliquot verba ex se pro- 
pagavit ccqx£u) v. Parall. 162. aQze/neco, quo Nonnus utitur 
sed in participio solum XXXV. 387. rjosnko vero ab ?]Qe^ce 
(jiQei-Log) potius quam ab qQsiirjg, nee Gatpsw legitur nisi cum 
praepositione copulatum cmoGacpho, SiocGagieQ). Pro llaz- 
zovko, quo scriptores V. et N. T. usi sunt, gertnani Graeci 
„ / elazzoco dixerunt ut peXzioco, fiieww. A parasynthetis nascun- 
'kS~*>' ***( c * tur innumerabilia adoavko, dvgzv%eco, evfuveco, ■&v/nrjdeco, 
G7T€Q/Lioqjveco, xaxozv%ko , Gcocpoovko etc. quibus accedunt 
participia defectiva $v/ii7]y£Qkov, dvGfLtevecov, (.leS^vG^aXkov. 1 ) 
Ab indeclinabili unum est etcitcqog$elv , cujus antiquissimus 
auctor exhibetur Theophrastus. Jam ut ad summam institutae 
quaestionis veniam, manifestum est verborum primi ordinis 
a barytonis pauca, a nominibus longe plurima processisse 
via plana et directa. Nonnulla laxius cohaerent, ut piveta 
cum fiaivto, doe%&ho cum doeyto, et authypotacton @Qa%£iv 



7) Semel inventa aaiviovng in Eusebianis Stob. Tit. XLVI. 40, 
310. et 7i£QicnsQXtovT£s Herod. Valckenarius proscripsit illi aoivteg 
°'vzeg substituens, hnic nsQiGTieQX&svTSg. Quod Schweighaueserus op- 
ponit a 7z£QKf7TSQxr)g derivari potuisse neQiGnEQx&v ut ab aasXytjs ccasX- 
ysTv, ratio est inefficax ; nam haec aliter dici non potuerunt, nsQianey- 
%siv vero nihil aliud significat quam nEQianiqx ilv ' 



Cap. II. DE VERBIS IN aco. 153 

fragorem edere cum yrjooeiv frangere. Kovelv, cui aniiexa 
sunt eyxovslv, diaxovelv et laconicum ayxoviav, Schol. II. 
XXIV. 649. ionicum esse statuit pro novelv, alii ad xong 
referunt et xojuelv ad x6f.tr], oQxeiG&ai ad oq%oq i. q. GTiyog 
sive T<x£ig. Idd-qko Wyttenbachius ad Plut. de Aud. Poet. 
235. a demortuo quo dam d-gito traductum putat. Sed omnes 
conatus frustrantur ccXko (aXexqsvoj) doGoaco, aQveojuai, doxko, 
if.iico , xiyXko, (.wico, noiko, zrjQaco, co$ko et quae composi- 
torum speciem praebent oQGoXoiiko , oqQiodeco, ayavaxxko, 
TisQirftiexTtw etc. 

CAP. II. 
De verbis in aw. 

§. 1. Verbi ddco quod a Grammaticis ponitur primi- 
tivum «w, consuetudo non ascivit. *) ^Liio to uvko in ddco 
dilatatum esse non probatur Suidae testimonio Iddoai tsg- 
actQct Griiuxlvai, xoqegcu, xad-vrcvcoGat, ftXdxpcu, Xvurjoai. 2 ) 
Nam satiandi significationem non ddocu habet sed ccgcu, dor- 
miendi vero dioai. BqUo dq? ov to fiQtccQog EM. 215, 13. 
non legitur sed Pqkxoj, quod a (}qi derivatum est ut dgidovGa 
SdXXovoa Hes. a Sqlov vel ulterius a /Iqig dvva(.ag ut vireo 
a vis. In Hesiodi Sc. 255. cpQevag svt 3 dqioavTo oc'i/nctTog 
Scholiastes adnotat scribi evt* ccq' sgccvto — and tov e'co to 
nXr]Qco 6 (xiXXcov fJGco xal xaxd gvgtoXtjv h'oco. Hinc edco 
productum esse quod nonnulli invexerunt II. XIII. 315. pro 
ildovGt scribentes edoovGi id est xoqsoovglv et Od. V. 290- 
hdav pro iXdccv, et tertio quasi gradu sqiu, cujus esse aori- 
stum secundum activae formae i§ eqov tivai, et mediae If 
£qov evTo et subjunctivum aoristi passrvi enei % ko/nev 



1) *AaaGai ftipkctipcu, cup ov to zoiiov nqdotanov ctaiai Anecd. 
Bekk. 321. qui si de perfecto loquutus est, certe uaacu scripsit et 
(UiTcci, unde est adjectivum aaxog 6 pkccmr/cog. 

2) Haec significatio non est aliena a verbo satiandi, ut nos dici- 
mus Ueberdruss et Verdruss et satiare saepe est vneQy.oQiaui, taedio 
fatigare. 



154 DISSERTATIO VII. 

Ttoli^ioto. 3 ) Haec Grammatici satis clare exponunt solum- 
que hoc quaeri potest utrum unum esse statuerint eco et %u 
an, quod EM. signifieat, eco ex aco conversum putaverint eique 
significationem satiandi propriam non tauslatam tribuerint 
commoti fortasse eo quod inHesiodi loco complures libri aaavto 
praebent. Nos haec 11011 diutius morantur quia non efficiunt 
dupliceni praesentis formam eco et edco in usu fuisse. Non 
minus fictum videtur expico — eipico hpuofiai EM. Ae'/urj^tevog 
Eustathius p. 1090, 8. cum fieiduo et xaxrjcpuo contendit sed 
praesens ipsum usitatum esse negat p. 722, 57. zexirj/uevog 
and xov xico ccxq/jOtov cog nanqGco aal keXa^fAevog. Nee 
certa est scriptura versus Epicharmei xcp Icovxi v.al xcl) /htj 
luovxi, quern varie corrigunt Meinekius in Programm. Schol. 
anni 1843. p. 20. et Ahrens Dial. Dor. 348. Sed conjuncte 
cum participiis illis defectivis Epira. Cram. I. 401, affert tpico 
ipicho, cujus infinitivus esse videtur ipirjoai xd ipcof-tloai Hes. 
primitivi vero participium 'Ejuiplovocc eQey/uaxa didovocx, pro 
quo ef-ixpLovoa editum est quasi verbum xpteco fuerit. Hoc 
igitur et huic similia fivco jiivaco, yUco ylidco certa sunt he- 
terozygiae in hoc genere verborum exempla sed eadem unica, 
nam yodco dubium est utrum a yoco derivatum sit an a yoog. 
Diversum his genus est nominibus in ig exeuntibus adnexum 

(.17JVLC0 flTJVldo), [XtXGXLCO f-lCCOTlCXCO , jH^XLCO /LlTjZldo/HCU, SrjQLO- 

\xcti driQidoiicu. 4 ) Saepius verba non pura hue migrant, cpvQco 
cpvQaco, iivtco iiv*Qdco, ipv%co ifjvxctco (nisi ad tyvyog revocare 
libet) tizLqco ttelqcxco, quod Pamphilus scripsit in homerico 
loco pro zv^iaxa tislqcov, assensore nullo, ddfivco (si id satis 
probatum est) dafivdco, nixveo (nexdvvi\ai) ntxvdco , avxo/iiai 
avxdco, nexoftai, reexdeo et nexdoi-iai v. ad Phryn. 581. Wes- 
seling. ad Diod. IV. 77. (.loiLivlleiv y.al {noi/uvlXav Poll. II. 
90. pro quo duo codd. (.loi^vav praebent; si i-WL^ivlav scri- 



3) Goettlingius de Ace. 79. sumit verbum fuisse c ioi et hujus aori- 
stura passivum 'irjv ut l'/.ar\v. Epsilon tamen ante termination era r\v 
non reperitur sed modo a et v I6ai]v , tQQvrjv. 

4) Eadem proportione cum OvXieiv conjunctum est OvXiuaSe ovr\- 
aiv fyets Hes. nisi ut Buttmannus Gramm. II. 257. probemus Albertii 
emendationem ovpaa&e. 



Cap. II. DE VERBIS IN aw. 155 

beretur, perfecte congrueret cum do%dlleiv do%alav. Huic 
in metabasi litera detracta, aliis vero addita est, modo con- 
soua Xuyw liyjidto, oQeyo^iai oQiyvdo/iiai, modo vocalis 
%ccIqco %aiQito, €Q£vd-co eQev&iw, xvrj&co xvrjd-iw, cpliyco q)le- 
yud , quae Herodianus Mov. 43. epectasis nomine signavit, 
pleraque ignotis auctoribus vulgata ideoque suspecta ut %aiQw 
xaiQiw, quod cum [ictiQco (.kxlquo commutari potest et postre- 
mum yleyiw. Diversa miscet EM. 116, 25. Anecd. Cram. 
I. 69. cctto tov aoidog naQrjxTai ^rjjua aotdw elxa doidiw 
wg xvi]d*co xvyd-Lco , /Lieidoj (yielded) jLtsidia), dxw cctuo (ccvtco 
dwioj). Nam doiduo non ab doidw deflexum est, cujus me- 
moria nulla, sed ab doidi] ut Gelrjviw. ^EqsvS-lw et &al- 
7ito) pendent origine incerta; sed dstefow, xvdiw, qjvXfow, 
8QcoTico, 5 ) /Liavuo, vavxtw nullum nisi ad nomina regressum 
habent, deQxiao&ai vero et dyalXidodat verbis necesse est 
subjici barytonis. Cum (.isidiw Eustathius 1288, 15. componit 
dxijdtw et xavrjcpuu tanquam a perispomenis profecta, id 
quod firmatur comparatione verbi epici vlaxxiw et doricorum 
/Lioyuo, ddixiw. Sed desiderativorum, quae ad Phryn. p. 80. 
sq. et adButtm. 390. produxi, pars magna ambigua est; nam 
dvgovQiqv , oxozodiviav, nXri&wQiav (omiss. in Thes. Galen. 
T. XVIII. P. I. 728.) a nominibus dvgovQia, oxoxidivta, nty- 
ScoQia vel nhqd'iQQa (ut cpQLxrj, cpQixla, g)Qixiav) non longius 
absunt quam a verbis dvgovQelv etc. Manifesta vero et in 
medio posita est ratio verborum, quae poetae epici ex bary- 
tonis fingunt TiafMpavdto , 6 ) loy v avdw, vqjavdw et similiter 
eqvxavdw ab sqvxdvw vel, si pro hoc sQvxdxw scribendum 
est, abrupte ab bqvxo) ut deixavowvxo a prototheto dslxw, 
cui quod proximum erat Ssixdvw, consuetudo non admisit. 
Ultimum est illud metabasis genus quo epsilon primitivi mu- 
tatur in o : id and fiaqvxovwv Tzoirjxtxqj e$6l (,iexay6(.ieva 

5) Notabilius est EqaGTQiav xal Iqcoti&iv liyovai Phot, cujus 
duplex succurrit correctio Iqoitav xcel tQaniCeiv et tQCoiiav v.al tqait- 
Qhv. Ab ZQaozrjs derivari poterat iguana? ut a xeltvoirjg '/.aXevaziuv 
sive xelevTiqv, a lovTrjg lovziav. 

6) l Eky.av(xJau fjlxoo/uivr) Hes. quod in Thes. ad elxavov refertur, 
kly.avocaaa scribendum videtur ; ut 7ia t u(pccmoj a najutfaiya), sic ab IA- 
xcuVw derivari potuit ilxav<xw. 



156 DISSERTAT10 VII. 

eig 7CEQiGTCt6(.iEva dice zov to yQatpszai, vifi(a vto(.uo, ozQetpto 
ozQtotpto, nelto ntolto , tiItjv zov Tiezto tcozvo EM. Gud. 
499, 4. quorum omnium causas et vim et varietatem uberius 
exposuit Spitznerus ad II. Exc. XIX. Hactenus dictum est de 
verbis quae generatim in certos ordines classesque describi 
possunt. Nunc dicam de iis quae itidem a barytonis sed 
ratione quadam singulari propagata sunt ita ut neque inter 
se neque cum aliis comparari possint ditto diopdeo, xirnzto 
xvfliozeco, ccxovto axootdjuat, SaXkco ziyled-ato , ipallto ipr]- 
Xcxpaco, eilvto eilvcpdto et ihvtmtxo/Licci. Alovdto, quod H. 
Stephanus cum Ivdto zb xevto contulit, plus similitudinis ha- 
bet cum ouvto, si hoc idem valet atque diaivto. Mdoao&at 
a primitivo fidio ortum videtur, unde /na/na cibus et /udozect; 
v. Prolegg. 149. sQtozav ab sqeIv, eoswav, nee procul ab 
€Qav, sQtog, nam quaerendi et desiderandi notiones ita con- 
fines sunt ut nonnulli no&og et nev&otxai pro cognatis habeant. 

§. 2. Paronymorum duo genera sunt, quorum unum ter- 
minationem significabilem habet hoc est desiderativa , fre- 
quentativa, inchoativa hisque similia, xovQiav, laifxav, zv- 
Qtxvviav, xoQvfiavxiav etc. alteram mere paragogicam. Ilia 
ex professo tractavi ad Buttm. 390. quare exempla potissimum 
ex altero genere sumam. Haec autem ab omnibus decli- 
nationibus fluunt sed largissime a femininis primae; id quasi 
proprium hujus familiae seminarium: dyandto, avddto, dldo- 
fiiai, dyoodo/iicu, aizcdoiuai, dgezato, aQdojiicu, quae sunt 
unius literae exempla ab uno Homero prodita; ex quo de 
cetera multitudine existimari potest. Perpauca vero a raa- 
sculinis : Koitjq leQsvg, xoiaxai leQccztu Hes. oxXccdlag oxla- 
diqv, quod EM. bxld'Qeiv interpretatur, cpleyvav to vfiQi&iv, 
quod Eustathius 933, 14. a Phlegyis alii ab appellativo quo- 
dam tpleyvag ductum censent, deinde quae epici ex hac ma- 
teria fingunt futuro destituta ev%Ezav, Xaf-inezav, vcuezav v. ad 
Phryn. 571. et parasyntheta quaedam livonzav, oQvi&od-rjQav 
ad Phryu. 627. De desiderativis zovtprjziav , [xaoziyiav etc. 
dubitatur utrum originem a masculinis in tag an iota e cha- 
racter habeant Prolegg. 513. Quae verbis gqz&v, oxiQzav 
conveniunt nomina, citata non respondent. Multo sterilior 






Gap. II. DE VERBIS IN aw. 157 

est secunda declinatio, cujus substantivis subnata sunt y.o- 
/.oiav, Xoyav, tivdav, xolvpPyv, ozad-fiav, vocalique aucta 
ctQOTQiav, dsisliav, adjectivis vera yelotav, bnzqv, (.iccgyav, 
nisi hoc desiderativorum imraero adjiciendum est, quo ayQiav, 
wxQav et iota aucta igvd-Qiav, xekaivtav, yalrjQiav etc. con- 
tinentur. Parasyntheta sunt dzifiqi; cmoivav, hdiav, ab usu 
publico pariter remota. Ex tertia declinatione hue vergunt 
neutra iu ag et og, yr]Qav, jneidav, ocpQiyar, vcpav, yavav, 
ylayav, hrcav , oxaQicpav, rarissime aliter terrainata: fjivqv 
id est arraxav, quod Meinekius tauien ad Men. 279. a qLvj] 
derivatum putat, homericum h/Svav, Qvuflovav quod cum de- 
siderativo Sai^ovav non inepte compares, et a tot nominibus 
in aig exeuntibus unicum ve/neoav. Ab his quae syllaba evg 
finiuntur duo non ejusdem formae leQaad-ai et desiderativum 
paodsiyv, nam quod Lycophro protulit dcazaho t u8vog pro 
daiiQEvo/Liavog, melius ab inusitato quodam daizalog repe- 
titur, sine quo daixalovqyia fingi non potuit. Quae in /ua 
exeunt verbis proserendis apta esse dubito num exemplis cer- 
tis confirmari possit ; adhuc quidem nihil reperi praeter xwf.ia 
y.oiuav, cujus causa veteres aol t u?] et xoipog fingere malue- 
ruut EM. 523, 20. delj-ia JEijuao^ai cpofielod-ai et Scpalua 
o'/uQia. 7] ocpadaLei Hes. quorum alteram Abreschius in dei- 
(.lazovotiai vertit, ab altera aoristus ocpaX/nrjocu et arzootyed- 
(.i^oai Polyb. formatus videtur; Xeiiiwvza ()iycuvza vereor 
ne yziiuwvza scribendum sit; nX^tad-ijvat nXrjQco^rjvai si 
doricum est, ad nXr^nq revocari, sin minus, cum tzXti^clzl- 
G&rjvai commutari potest, quo modo verba a neutris in Jicc 
derivata terminari solent eQ^axiuo, zQai\uazlCco, nw^aztC^o, 
dsnazluo, Irj^aziUo et sexcenta hujusmodi. A reliquis ter- 
minationibus ducitur nullum; nam yeveiav non ad yevsiag, 
ut quidam putant, sed ad yivewv pertinet. Hactenus versati 
sumus in rebus certis exploratisque. Sed et Icto^iai syno- 
nymumque iahco 7 ) non dubitem ab log derivatum credere; 

7) Quint. IV. 399. (paQfiaxa loTai—Tv^ucacc (ftoidov latvoviai sa- 
nantur, et X. 327. tigoxe a" lr]vsisv avirjowy oSvvkcov ut iaad-ai xov 
loiuov Philostr. V. Apoll. VII. 21, 301. iwV na$wv Clem. Alex. Strom 
III. 470. D. (202, 42.) 



158 DISSERTATIO VIII. 

nam et cpaQ/naxov dicitur in utramque partem v. G. V. §. 3. 
not. 25. Nee ab iis dissentio qui boyav tumere ad oQyrj re- 
ferunt, oq&v ad homericum ovqoq, s ) Xtoyav ad Xoqiog. Sed 
ut omnium origines explicentur, nequaquam effici potest. Pri- 
mum viam obsepit illud priseum et poeticum genus, cujus 
prima vocalis brevis, declinatio manca, usus non promiscuus 
est ysXdco , eXdw, iydco , xeqccoj, xQE/ndco, TteXdco , oxeddw, 
GTctldw, video, %aXdco, IXdo/ucu, quorum tria modo publice 
recepta sunt sQaco, yeldco , %aldto et in Atticorum sermone 
sXdw quoque perduravit quamvis exsuperante forma vicaria 
iXavvco. Cetera cesserunt victa fortioribus xeQawvto, gxe- 
davvvco, izeXdtco, axaXd^co, vXcwxho, iXdoxofxai. Sed trium 
illorum, quae pervicerunt, primum egdeo imperfecti fines non 
egreditur, duo ulterius producta a gregalibus dupliciter dif- 
ferunt; primum quod futuri terminationem servant integram 
yeXdoco, %aXdou) , ceteris contractis ad praesentis similitudi- 
nem eXto, ansSco, xeqqj, aut a futuri formatione prorsus ab- 
horrentibus ut vXdco. Altera differentia est quod in decli- 
nando non admittunt syncopen, qua inclinamenta similiter 
contextorum mutantur TceTiQctxcc, dedf.ir]xa, xixQccf-iai, InXrjfxrjv 
(nXriGlog)- Denique nonnullis hujus familiae usu venit quod 
animantibus solet ut relicto quasi prole futuro emorerentur ; 
nam TimQaoxto locum occupavit praesentis, unde TiEQaaco 
ductum est v. adButtm. 269. xaXdco apud veteres non legitur 
sed tempora hinc profecta; xqe/lwco II. VII. 83. haud dubie 
futurum est non praesens, cujus exempla non admodum anti- 
qua sunt v. ad Buttm. 224. nee imperfectum invenitur ante 
Nonnum exqe^ocovto XX. 173. ac si da/na II. I. 61. pro (.tiX- 
Xel datidoai, ut ab EM. 247, 2. significatur, positum est, 
praesentis da^tdco vestigium nullum relinquitur. Haec igitur 
ipsa simplicitate primitivorum colorem imitantur. Sed non 
eadem conditio est verborum d/urjoca et xvxrjoai, quorum al- 
teri neque nomen a^rj satis convenit, neque praepositio a/ua, 
alterius nullum sustentaculum est praeter proprium Kvxr], Nee 
ctlovfxvaGdai quidquam in subsidiis habet nisi andronymicum 
AYovtivog. "Hnav sarcire fortasse proprie significat onctg 

8) Sic etiam latinum tueor videre et custodire significat. 



Cap. III. DE VERBIS IN aw. 159 

Tiotslv, ab oTi)] enim denominatum est orceag 9 ) sive onryiiov 
subula, quae etiam rJTirjzrJQiov dicitur. Appellativi xvfisQvog 
auctores tarn novitii sunt ut verbum xvfieQvav hinc repetere 
vererer, nisi accederet latinum gubernum. Kvdoidonav et 
xvdoi/.ieh tumultuari non longe distant a masculino xvdog 
convicium. Homericum tiogglv smjdcc speciem habet etymo- 
logicae constructionis ; nam conjugata videntur novg pes et 
Trrjdov remus, remi autera cum pedibus comparari solent. De 
sqccv a&Qav et quibusdam aliis dicetur in Pathologia. Verum 
coQccxiav, aQQi%aG$aL, oxoQdivaoticu, etsi omnes derivativorum 
numeros habent, tamen uude derivata smta^coiijectura qui- 
dem assequi possumus. Interim haec jB mperantur mul- 
titudine eorum, quorum origo aut infl Bosita aut non 
alte abscondita est, dummodo ne quiSj Wet ut paragoga 
aut simillimam primitivis significationemaut auctores aetate 
compares habeant. Me quidem haec religio non absterret 
quominus verba homerica yoixav, hx^iav, ovkav, eQevvav 
a nominibus orta censeam, quae neque ille carminibus suis 
inseruit neque qui eum in poetando proxime sequutus est, 
sed cognita habuit fortasse aut cogitatione praecepit. Ac si 
axQOxilaivog , a()()6voxv?jg , di n / v OGTccTr^g, Xo^OTCOQog a nullo 
graece loquentium prolata sunt, quis ideo dubitet quin oblata 
occasione verba ficta sint his convenientia ? Eadem est sen- 
tentia de significatione ; nam d-vfxiyv, onad-av (prodigere) 
fj,rjQvxaod-ai specie proxima sunt nominibus dv(.wg, ana-fry, 
fj,rji)v'§ sed re congruunt cum remotioribus frvsiv suffire, anav 
distrahere sive dissipare, [xrjoveafrai etc. Itaque etiam ne- 
lexav significationem habet a nilexvg acceptam, formam a 
Tcilexov (jielexxov), 

CAP. III. 

De verbis in ooj. 

Tertiae quoque conjugationis verba pleraque a nominibus 
ducta sunt. A masculinis tamen primae declinationis quae 

9) Hoc 07IEUQ scribendum fuerit ut xnpsao , 34ke«q , siquidem He- 
rodianus n. Mov. 30. solum y.oe'ag in eccg exire dicit. 



160 DISSERTATIO VIII. 

derivata videntur, in dubium venere; pro veaviovf.isvog ap, 
Dion. Hal. Schneiderus probabiliter corrigit veavisvo/nevog et 
TQocpioMcu na%vvexai Hes. ad xqocpig referri non incom- 
mode potest. Sed plurima oriuntur a femininis axav&oco, 

ySCpVQOO), tl](,HOU), d-VQOU), f-WVOOCO, Qi^6co,^zcuvi6w, XStyQOW, 

quibus enumerandis finem vix inveniam. Et par copia a se- 
cundo ordine : (3ua> {twig ex xov fiiog yeyove Gram. I. 402. ut 
ctvefxou), SsvSqoco, edvoco, xsqccvvow, xsxvoco — d^rjQtoco, aqa- 
%vwa), dsjuslioco, xecpcdcuoco , a syntheto eneigodioa). Ab 
adjectivis puris et non puris ctlctoco, agio to, pe(3awco 9 llev- 
&£QOto , xaxoco, xqccxccioco , xeleoto , xcmeivoa), (paveQoto ce- 
teraque raultitudo. Et homerica yvioco , GicpXow, aaoco sine 
dubio ab adjectivis non homericis. Sed xaQuifnog, M$ivog 9 
(pvoixog et similiter terminata in verba non transeunt; avcti- 
<jif.wco {xaxaiGiii. anavataif.i. xaxavaiai/n.) ab aioi^iog deri- 
vatum esse minime exploratum habeo. Composita sunt cmaQ- 
%ai6w, ixdojQioto, ixdyaxovzow , licet simplicia non extent; 
decomposita cclgxoco, axijLioco, (xvccgxccxoco, cccpavxoco, evoccq- 
hoco, TtoXXcmXaGioto , axQoxvfiaxoco vox Lexiphanea ab in- 
usitato ccxQoxvjiiaxog. Declinationis teniae terminationes prae- 
ter evg l ) omnes ad propagandum aptas reperio %8lqolo, 

TQl%6tO, 71VQ0C0, (pQSVOCO — CCvdQOOJ, SdoVXOCO, CtV&QaXOQ) — yor- 

vow, xvqoo), vsqjdcO) ()iyoco — ai/uaxofj), dsi/.iax6co, tzsquxou} 
— a%lvoco, dcpQvoco, axa%voco — axjuidoco, xrjfadoco, Qvxidoa>, 
quae pauca sunt ex magno acervo excerpta. Seorsum in- 
cedit yovvov/uai, quod non a yovv formatum est sed a plurali 
xa yovva. Et \6qovv ab c idQcog compare caret. A nominibus, 
quorum primus casus in ig terminatur, secundus in ewg, duo 
tantummodo xa^iovo^ai et cpvoiovo&ai, passivae, ut pleraque 
superiorum, adstricta formae. Quatuor verborum nihil amplius 
quam participium reperitur ftcpgoxw/usvog, necpovtoixhog , xe- 
dowtihog et xe^vcofnivog. Multo tenuior est adjectivorum 
proventus axqiftoco, ayyevoco, elaaooco, f.i£ioco, 0X1Q010, 2 ) 

1) JaixaXovf-isvog, quod codd. aliquot Lycophronis praebent, me- 
rito rejicitur. 

2) Anecd. Cram. II. 312. to fisiCoi anb rov /nat&i/ yiyovs scri- 
bendum est fisi^do. Pro 'AQeiovffei av^asi Hes. Pergerus recte agem- 
oei scribit. 



Gap. III. DE VERBIS IN oco. 161 

kvoco, tcItiqoco et parasyntheton, quod equidem sciam, unicum 
ao&evoco. Haec autem omnia nominis, uude derivata sunt, 
proprietatem servant, sive factitiyain habent potestatem ut 
Xqvgovv, laovv, sive neutralein ut Qiyovv, (3iovv, sive con- 
juncte utramque ut vttvovv. Sed quod in nonnullis secundae 
decliuationis verbis observatura est fieri ut non tain nominis, 
unde ortum habent, quain verbi, quod huic antecedit, vim 
exprimaut, id ab hoc quoque geuere non alienura est. Sic 
occqovv non tarn cum adgog convenit quam cum aaiQEtv, 
quod solum probant Atticistae v. ad Phryn. 85. Et KvrjfttoGai 
diacp&eiQai Hes. a proprietate nominis xvitfiog alienatum pro- 
piusque est verbo xvav, diaxvahiv. Nee a ^ev^ai diversum 
fyycuoai avzl tov xaxi%eiv, da/Ltccoca Pausan. ap. Eust. 956, 7. 
Haec igitur et talia non inirum est a nonnullis inter verhalia 
numerari ut homericum &£{luogcu nagd to d^elvat TtaQayco- 
ycog Sch. Od. IX. 4S6. Quippe deest nomen d-e^og a theina- 
tico -9-eco ut a xvdto avrj/nog. Et nulla hujusmodi ratione 
motus Sch. Od. IV. 226. sati &e/Lia dr[tco xal xaza rcaqa- 
ytoyijv drjwco, quod illi multis aetatibus antecedit ab adjectivo 
djjiog derivatum. Tqv%co TQiTrjg iatl ovtvyiag tcov tteql- 
G7tcojLievcov, dlla xal fiaQvxovov tqv%co TQv%sig Suid. sed illud 
aeque convenit substantivo TQv%og. Et hoc transitu quanti- 
tatem non mutari declarant xvqoco, qiyoco. Proinde oivoto 
quoque, cujus prima brevis est, a olvog potius quam a oivo- 
uai repetendum. ^Idvcod-rj naQct to l'C C0 tQanhTog tov £ 
dcoQixcog xal nleovaG^ico tov v cog alana^co dlauadvco Schol. 
II. II. 266. EM. 466, 26. quo verbo si quis unquam usus est, 
certe ab dlanadvog derivavit, cui similia olocpvdvog, ortidvog 
et, ut veteres volunt, etiam icaidvog, a verbis quidem origi- 
nem habent sed ipsa nullum ex se procreant verbum. Paullo 
credibilius est illud: oulexovv sive onexlovv [xaxaGTiExlovv) 
to GvvovGiateiv E%et ttjv naQaycoyrjv naQcc to Tilexeodai 
Sch. Plut. 1093. hoc est TtaQo, ttjv xaxa trjv ovvovoiav nloxrjv 
tcov Gxeltov Hes. s. rvvalxeg. Nulliusque nominis interventu 
diremta sunt uqlco et ttqioco, cujus participium modo legi- 
mus ogzeov 7ie7iQuo(.ievov Hippocr. de Cap. Vuln. T. III. 373. 3 ) 

3) Antea p. 367. baisov nenQiG^ivov dixit, quod minus definitum 
est. Prorsus aliud valet 7TEnQiovo)f.uvov. 

Lobeck. Techno!. 11 



162 DISSERTATIO IX, 

cotxatvco et ajtzaivoco , quae Phrynichus idem valere docet, 
€Q£iTtto et sQemoco, x(xt€qsi7t6w, quorum auctores parum con- 
spicui; xvtetco et xvttoco avaxvnoco significations transitiva; 
cpalvco et cpavoco anocpavoco i. q. cpav£Qoco, nisi haec ab ad- 
jectivo cpavog traducta sunt. Ab his, quorum incunabula aut 
conjectura indagari aut certis indiciis demonstrari possunt. 
transeo ad anetyma, quae pauca sunt; xa yap tzIugxu xrjg 
xolxrjg xcov 7i£QiG7icof.iivcov icaQaycoya slot xal TCQorjyelxon 
ctvxcov ov6{.iaxa' nXuGxa 6s £ircof-i£v dice xov cxqco , ovco, 
o[mo Epim. Gram. I. 96. Haec eodem loco sunt qua quae in 
C. II. §. 2. commemoravi elaco, yelaco etc. quippe eadem duas 
breves habent vocales totidemque retinent in futuro; nam 
quod Choeroboscus refert in Diet. II. 659. nonnullos futurum 
ciqcogco scribere, id in Anth. VII. 175. sustulit Brunckius 
ciqoggco scribens cf. Prolegg. 397. Huic pro etymo supponi 
potest cpdoog aratrum, de quo in postrema Dissert, dicetur. 
'Ovoco Eustathius 1915, 50. ad ovlo refert exemplo invalido 
usus : id dvovxai cpav£Qcog fiapvxovov cog crno ivsoxcoxog xov 

OVCO od'£V TO OVCO OVOGCO IXCtQCtyCOyOV QrjjLia itaiVOTQOTlOV xcxi 

ov cpvGci ov TQixrjg GvKvyiag. Nam dvovxai eodem loco cen- 
seri potest quo dldovxai et quia activum ovco (.a indictum est, 
optativus medii jure eum accentum accepit quo dvvaio signa- 
tur hoc est dvoto, dvotxo, non bvolo ut SiSolo, quanquam hoc 
quoque saepius proparoxytonon est. Pro ovvcgSs autem Bek- 
kerus restituit Aristarcheum ovoGctG&e. Ita verbi barytoni 
ovco vestigia omnia evanescunt. Praesentis ovdeo formam se- 
quitur futurum ovooof-iai et hinc derivata, sed ipsum non 
extat; nam 'Ovovxcu dxif.id^xat f.i£ftcp£xac Hes. post 'Ovag 
positum Musurus temere substituit pro ovaxai, quod hoc ac- 
centu cum xi^iaxai congruit; sin dvaxai scribimus, accedit 
ad ordinem verbi ovlvaf-iai, 4 ) cujus alia est significatio, sed 
quod utrique commune est covd^nqv quaeritur utrum ad dvr^.iai 
bvlva^iai pertineat an aoristus sit a thematico ovco declinatus 
ut coGcpQa/Liqv , £VQcxiiirjv. Utraque autem vox dvo/ucu sive 
dvaojtiai, et ovlva^iai sive oveof-iat (unde dv£ictQ) quo modo 



4) In Manethonis loco ad Buttm. 256. allato pro opoiviq nunc 
ovmvio restitutum est; pro ovoiaSe Aristaen. II. Epist. VI. ovcaaSe. 



Cap. IV. DE CONFUSIONE TERMINATION™. 163 

in uuum redigi possit, 11011 intentatum reliquit doctorum sedu- 
litas. Etenim illi I. C. Scaliger et alii propriam oueraiidi 
significationem viiidicant collatis nominibus onus et ovog (a%$o- 
cpoQog) cf. Doederl. Syu. T. IV. 225. hisque nostri Lexico- 
graphi connectunt cuvog hoiios {vipy) pretium, a quo 11011 
multuni abest ovziccq i. q. oyelog. Sed mittamus conjectu- 
rarum illecebras. Verbi o t u6co nihil extat praeter participium 
6/Liovvzeg, sed hinc proficiscitur futurum d/uooco, medium vero 
6 k uoviica„ oiiel, o/jdzai non ex d/Lwoojucu contractum est, ut 
Matthiae censet §. 161. p. 405. sed ab ineffabili praesenti 
ofjico ut vetuo vsfwvfuxi. lAloco 16 xqcciw Lex. de Spir. 209. 
fictum est ex obliquis cdcoooficu etc. v. Diss. II. §. 3. sed sat 
speciosa \idetur Buttmanni opinio cum hoc verbo sumendi 
conjuuctum esse avaloco consumo. Nee negabitur cdcovai et 
ekelv tantum inter se similitudinis habere ut pro cognatis ha- 
beri possint. *Evoco supra rejecimus. De his breviter pero- 
ratum esse potuit sed sequitur quaestio sinuosior. 



GAP. IV. 

De confusione terminaiionum con- 
jug ationis circ umfl exae. 

§. 1. Quid sit cur Graeci a cptovrj produxerint verbum 
cptoveco, ab avdtj vero avddco et pari inaequalitate a demvov 
dsmvew, a Soqttov SoQTzeco, sed ab ccqlotov ccQiozcko et, ut 
universe dicam , quas leges sermonis genitores in onini hac 
ratione mutandae declinationis sequuti fuerint, id in lucein 
erui posse hoc minus confidimus quo frequentius eadem verba 
non solum in aliis dialectis aliter inflecti sed etiam ab ejus- 
dem sectae poetis ad eas. quas sibi quisque constituisset nu- 
merorum leges, varie accommodari videmus. Sed de dia- 
lectis quae dicenda sunt, Ahrensii doctae sollertiae reservo 
integra, poet arum autem quanta fuerit libertas declarabo uno 
exemplo repetito a caesura versus heroici ea quae spondeum 
habet in pede quarto — clQlgti] q?alvezo fiovlrj. Hie spondei 
usus perquam frequens est sed tamen poetae praesertim po- 
steriores hoc loco saepe verba primae conjugationis quae in 

11* 



164 DISSERTATIO IX. 

dactylum exeunt praeferunt secundae xvfiiGtee @vgg6&€ delyig 
Mosch. II. 117. eqiohee Kadf.Log ahjTrjg Nonn. Dion. I. 32 1. 
et in plurali sxv^Igtsov slloTiirjeg Oppian. Cyn. IV. 264. eov- 
Xeov aficpl di Tqwsq Quint. II. 547. Aliter vero Horaerus 
eavlct T£v%ea xala II. XI. 110. iqyofoct &7]gl eoixajg III. 449. 
IV. 528. iqjokcov allo&ev allog Od. IX. 401. xv^igtiov I'v&a 
xal ev&a II. XXI. 354. Sed idem tamen poeta, qui saepis- 
sirae f-ievotvag, /usvoivcovj (.isvolva dixit, in ilia senarii sede 
maluit [xevoiveov ponere, et b/noxXa quidera in exitu sed b[i6- 
xXeov ev ^syccQoiGi, quo etiam Apollonius utitur IV. 1005. et 
in tertia singularis SfioxXeev fycosGGiv Orph. Arg. 944. Ho- 
meri versui GeQohrjg — a/nezQO£7irjg exoXcpa II. II. 212. veteres 
interpretes adnotant Antimachum alia verbi forma usum esse 
wg qcc toV idQydtov htohpu GTQatog, pro quo Buttmannus 
Lexil. I. 158. xoXyei scribendum putat syllaba media cor- 
repta; quod si ille sibi permisit, nou apparet cur non xoXcpa 
scripserit, apparet vero causa mutatae terminationis si sic 
scribimus cog ()a %gz* lAQyeuov sxoXcoes /uarp GtQaiog (amiog) 
addita particula /.icap, qua Homerus illo ipso loco usus est. 
c Y7tavzcuv legitur in dorico Theocriti carmine V. 90. et gvv~ 
avxa in Rufini epigrammate Anth. P. V. 28. utrobique in 
exitu versus; epicorum, qui proprie ita appellantur, exempla 
incerta sunt; nam pro Gvvaviwvzoa Hes. Scut. 877. e codd. 
substitutum est barytonon, Gvvavxipriv Od. XVI. 333. ejusdem 
conjugations esse potest cui of-iaQxrjTrjv adscribitur, hoc est 
primae, cujus sunt certa testimonia, in quarto quidem pede 
rjweov II. VII. 423. Apoll. IV. 1486. Quint. VI. 341. in primo 
Apoll. IV. 845. 931. et 1184. qui poeta in hac parte im- 
perfecta hujusmodi ponit incorrupta tJqsov I. 398. vrfeov 403. 
Ixbtqsov 930. exXeov III. 246. dd^eov IV. 74. y^sov 93. 
(>6%&£ov 925. pXaGzeov 1425. nisi metrum contractionem po- 
scit da/upevv d 5 — IV. 1192. dissimile homerici versus exordio 
wxeov d' h — 11. XIV. 116. Quid veteres critici de exitu 
spondaico verborum quartum pedem finientium judicaverint, 
nihil sane relatum legi praeter quod de verbo bisyllabo mo- 



1) Pari inconstantia yrsk <F — versum orditur II. XIII. 365. et 
fast xal — XIV. 258. 



Cap. IV. DE CONFUSIONE TERMINATIONS. 165 

nittim est ad Od. II. 50. Ircixqaov ovx ed-elovaj] — ^Aqlgxo- 
cpavrjg stz£%qiov. Hoc etsi non deterius est quam xaxixlcov 
in extremo versu II. XX. 227. tamen non reperitur sed modo 
ETtixQctov in quarto pede, quo et ceteri utuutur frequentissime 
Quint. VIII. 74. XIV. 522. Opp. Cyn. II. 433. Nonn. XLV. 195. 
etc. et Horaerus ipse II. XVI. 352. 356. idemque %'xqccs in 
quinto, nusquam vero e%Qct vel sxQV- 2 ) Cum errexQcov con- 
ferri potest verbum singularis numeri euerclcov svQea tiovxov 
Hesiod. euenlcog ocpqa Tiv&yai Horn, cujus pluralis non le- 
gitur sed pro eo etv&tzI&ov vyqa xelev&a ter repetitum IJ. 
I. 312. Od. IV. 842. XV. 474. quo posteriores constanter in 
hac sede utuutur, eTtenXseg Callim. Del. 36. erteTtleev Nonn. 
XLV. 112. IntnUov Quint. XII. 336. XIV. 528. etsi primani 
£7ifao/itsv non detrectant Apoll. II. 152. et 645. Illi similis 
fuit disceptatio de verborum circumflexorum primae classis 
vel diaeresi vel synaeresi ; II. XVIII. 323. fuexecpcovei Mvq~ 
jLiidoveaoi — yQacpexai [tevecpcovss , quod nunc obtinet sicut 
rcQOQ£(pojv£6 plus quam decies legitur, nunquam scpcovei nisi 
metrum cogit, et eodem modo rJQee XXII. 327. sed contra 
ansiXai XIII. 143. ccvxet XI. 258. xaxsxoGf-ist IV. 118. bfd- 
Xel XI. 502. quae omnia a Scholiastis silentio transmissa 
sunt. Tertia admonitio spectat ad infinitivum. II. IX. 356. 
noXef.ti'Cef.isv c 'E/.toql dlo) — yQacpexai xal TioXef-ii'^eiv , quod 
bis antea scriptum est iisdem verbis sequentibus III. 67. et 
169. et iterum ad XIII. 9. aQv^e^iev rj davaoioi — yQacpexai 
xal aQi^eiv, et rursus XIX. 30. aXaXxelv ayQia cpvXa — °Aqi- 
oxocpavrjg aXaXxe/itev, postremo Od. XV. 393. axove^iev ' ovde 
xl 06 xQi] — i^QiGxaQxog axoveiv. In hoc juclicio nescio quid 
aliud sequi potuerit nisi librorum auctoritatem : nam dactylum 
a pausa, quam interpunctio affert, non abhorrere intelligitur 
ex aliis locis II. XII. 50. dia@aivef.iev ' ovde o c l c i7trtoi, V. 82. 
axovefxev wg xe ol av&i, I. 542. Sixate/ueV ov de xl neb 



2) "Ene/Qcc (irruit) in fine versus Nic. Ther. 14. ov V£o%ov €^qtj 
'Anollwv Hermesianax Ath. XIII. 599. A. et cum eadem vaticinandi 
signification e s%qh utuq — in principio Apollon. I. 302. sed fyQasv iv- 
dvxicog II. 454. xtnixXa in ultimo Hesiod. Fr. CLVI. sed alyeiov xvrj 
ivqov Horn. "Eyqae, lr'<e, cpck et yv.e iis locis posita sunt ut aliter me= 
hum non constet. 



166 DISSERTATIO IX. 

(.101, V. 520. Tiole^ii^ef.tev' el ds aal avxoL Idemque Aristar- 
chus in oratione non interpuncta spondeum optavit ayjJQtog 
rj/uaxa navxa scribens pro ayr^aog v. Spitzn. Exc. IV. et 
awv sf.ifisvai rj anoXeG&ai II. I. 117. pro ooov, quod Apol- 
lonius ter in hac versus regione collocavit et ter xwq, qua- 
ter (3oag ut Homerus ipse h'?uxag (3oag evQVfj.excoTiovg Od. 
XI. 289. sed non ita H. H. in Merc. 116. efoxctg fiovg sllxs 
dvoate. In infinitivo tamen dactylus ita praevalet ut in pri- 
mis duodecim Iliadis libris plus quam quinquaginta reperian- 
tur exempla, spondei vero vix ultra decern, nonnunquam al- 
tero sequente spondeo diwxaiv w^jfvfycrai' X. 359. nolertltaiv 
ovx el'aGxevV. 802. et constanter nolmi'QBiv rjds f.ict%aG$ai*) 
quod Spitznerus ad II. II. 3. de industria factum putat quo 
gravius labor es pagnae bellique aerumnae depingantur. Sed 
cur ll&eiv positum est III. 393. IX. 403. XXII. J 56. XXIV. 
309. et in eadem regione IXUriev IV. 247. VI. 109. VIII. 239? 
Equidem censuerim utramque formam ita pervulgatam fuisse 
ut poetae, quae se primum obtulisset, ea illico uterentur ex- 
cepto Nonno qui XIV. 300. maluit insolitam sibi infinitivi ter- 
minationem admittere cpevyiiiev rj nxolsf.d'Ceiv quam spondeum. 
Nee diversa mihi sententia de illo verborum circumflexorum 
genere quod, si pro epsilo primitivae positionis o breve 
asciscit, ad primam, si longum, ad secundam dirigitur syzy- 
giam. Id ubi in quartum pedem incidit, poetae liberum ha- 
bent utracunque in stilum incurrerit forma promiscue uti : ne- 
QLTQOTvecov iviavxog II. II. 295. naqaxqonioiv erceeGGi Quint. 

I. 946. et TlCXQCtXQLQTZWG* dv&QCOTEOl II. IX. 946. eJlLXQCOTXCiXS 

ILiiXeG&cu Apoll. 1.351. riexaxQconaxE naoEiag III. 298. cujus- 
modi verba, quia ultra caesuram excurrunt ne dactylorum 
quidem amatores alio vertere operae habent; [.lexaxQconwvxo 
/itsvoival Nonn. X. 26. entxQconwoL Opp. Hal. II. 223. V. 172. 
cmoxQwnwGi Quint. VIII. 390. 4 ) TisQiGXQwfpcuGa Nonn. XLI. 

3) Pariter fixum est tw <T ovx uxovts neiiodriv sed fyeig aixov- 
tccg haiQOvg II. XVI. 204. etc. 

4) Quod in Phryn. 581. ult. editum est TQconecc&ai in tqo7I(xcco&cci 
mutatum est, ex antecedentibus apparet sic a me scriptum esse tqo- 
naaa&cu in iQconccadai etc. quod non solum ad homericum locum per- 
tinet sed etiam ad Apollon. IV. 165. TQOTiaaG&ca ^Ir\Guv. Hesychius 



Cap. IV. DE C0NFUS10NE TERMINATION UM. 167 

264. TtEQiGtQ(oq)wvio Quint. XII. 404. dvaGTQcoqjcoGL Opp. H. 
1. 517. sed semel etiam neQLGXQocplovteg Quint. VI. 504. pari- 
terque pro thoxlovxo II. XII. 287. Theocr. XV. 120. Quintus 
supposuit noxeovxo IX. 133. eodem quo caetera loco collo- 
catuui, nee aliter /nexaxQcoxcoGL Rhian. Epigr. I. 17. quo fre- 
quentius est verbum uou contractum lmxqo%dei Apollon. IV. 
1266. Dion. 203. 7ieqixQo%dovGi Anth. VII. 338. P. Silent. 
Ecphr. 876. Innqoyaovxa Anth. VI. 45. nBQixqoydoivxo Arat. 
815. vel contracto subnatum tz£qlxqo%(hqoi Noun. V. 448. vrco- 
TQOxotoGaXLV. 131. Sed pro GXQoqjocooa XL VIII. 381. scri- 
bendum GXQocplovGa vel potius quo illo solo utitur GiQcoqxoGa. 
Hinc redeo ad quarti pedis thesin dactylicam, cujus causa 
imperfecta ilia a secunda declinatione ad primam traducta 
esse dixi. Sunt tamen multa quae nativani speciem nunquam 
mutent ne apud Noimum quidem IvUa, hoX/iia, evco{.uov, ercco- 
titcov, edolvcov etc. v. ad Phryu. 48. Horum thematica forma 
evUae, i&otvccov etc. apta quidem ad declinaudum spondeum 
sed aliena est a verbis quae in futuro vocalem longam ac- 
cipiunt; nam TteQaov II. XVI. 367. etsi non aliam significatio- 
nein babet quam nsQ^Gai , tamen natura nihil differt ab eo 
verbo cujus infiuitivus est nsQciGai, imperativus autem ovxae 
itidem ut ovxavcu, ovicqtevog non ad ovxaco ovx?]Gco sed ad 
reliquias verbi prisci pertinet, quod nemo cum xi^tdco et si- 
milibus contendere adducetur. Sed quae aut brevem in futuro 
penultimam habent aut omnino hoc tempore carent, ea deraum 
coutractionis necessitate exemta sunt: slaev Apollon. III. 872. 
Tjlaev Oppiau. Hal. V. 494. eGxalazv Cyn. IV. 306. iGxlaov 
Od. XII. 436. vkaov Horn, et alii. 5 ) Quod autem pro IvUct 
et ceteris id genus nunquam evUee substitutum est, indicio 



vero pro 7iaqiTQ07i6o)vis.g vel Homericum nsQUQoneoyTsg scripsit vel 
raendosam sequutus est scriptnram ut Eustathius tniiQonotooi ex Op- 
piani loco afferens ubi libri omnes in InnqomioGi consentiunt v. Spitz- 
ner. Exc. XIX. p. LXXXII. 

5) Barbara sunt nQOsdoxaovisg Sibyll. II. 181. vr/Ao^v Soph. 
Clytaemn. v. 222. y.u&oQaoviu in Hippocr. loco ap. Galen, in Comin. 
in Med. Offic. I. 1, 634. T. XVIII. P. II. sed apud Hippocratem ipsum 
de Fract. p. 147. T. III. non sic scriptum est sed xa&oQwvia. Praestat 
vero /ca&onaovuc. 



168 DISSERTATIO IX. 

esse debet fuisse quaedam verba jam inde a principio in una 
conjugations forma jta defixa ut a poetis num erorum c ausa 
immutari non possent, alia autem in communi sermone ter- 
minationem habuisse fluxam et instabilem ; cujus generis plu- 
rima reperiuntur apud scriptores ionicos, partim eadem a 
poetis recepta ut cpoixho, ovlko, pleraque illorum propria 
cIqcoxho, nlaveco, Teleview, xokf-ieto, xi/neco aliaque a libra- 
riis hue illuc tracta. 

§. 2. Hinc ad ilia heteroclisiae exempla transgrediar, 
quorum aut alia est ratio aut ignota. Quod olim Od. IV. 251. 
edebatur sine ullo metri emolumento rcavxeg dvrjQcoxevv, non 
defenditur exemplis illis, qui!) us Thierschius utitur in Gramm. 
p. 360. oiiovleov et /uevolveov, quorum causa in metro po- 
sita. Sed nemini dubium fuit /uco/.ievvxai Theogn. 369. et 
f.tco[.tev{,i£voQ 169. quamvis discrepans a ceteris hujus ordinis 
verbis neLQ(x)f.ievog 587. eiQcoxa 519. (poixtov 599. pro quo 
(poixetov dicere poterat ut an axevvx eg 1169. sed eodem modo 
eQa, zoXf,ta, IcpoQuJGL scripsit, quae omnia a scriptoribus 
ionicis ad primam transferri constat. Quare autem Theognis 
solum f.uojiiao$cci hue deflexerit, causam in praesenti nullam 
reperio nisi quod literae /.uo/luo non facile in una voce con- 
tinuantur; /acoiuwiiai et /nco/naj/iievog equitem non reperi, da- 
tivus autem Mm^ Lucian. Iup. Trag. §. 1ST et df.it6/Ltcp vo/uw 
Herod. II. 117. primum non in to exit sed in diphthongum, 
turn etiam necessitate excusatur; ilia vero mutata conjugatio- 
nis forma evitari possunt. Pro ovlwv Quintus 1. 117. in prin- 
cipio versus avleov posuit nulla palam causa ; nam hoc loco 
ille Homeri exemplo 6 ) saepe quidem dactylo utitur: eQQee 
XIV. 279. glee V. 134. dd/upee IX. 236. ^d^eov VI. 236. 
XII. 359. XIV. 350. noQdeov XIII. 487. 66 Q neov XIV. J 16. 



6) 'JEtns'/uw (ante spondeum) 11. VII. 373. sed dnuv 387. Scoaeiv 
VI. 53. id/eiy IX. 9. dctQGei locis plurimis, nunquam &aQG8£. Apol- 
lonius qjQha I. 1249. zaQpei III. 457. et IV. 10. l^x^v II. 390. Xaxzw 
IV. 1723. tXd-fysv III. 622. IV. 438. U&sZr IV. 761. a x ^aew III. 700. 
dtotiefitv 767. h]difxsv IV. 15. dekyefisv 436. Nonnus vero sine dubio 
non ■d-afifitt scripsit XLVIIl. 654. sed d-apfits, ut rjp&as X. 140. eQQeev 
XXXIX. 313. 'jits XXXVIII. 192. XXXIX. 4. ipsumque &d^e XL. 302. 



Cap. IV. DE CONFUSIONE TERMINATIONUM. 169 

yrj&eov 358. nunquam -d-d/Ltfievv etc. ut in infinitivo il&ifisv 
V. 33. TZ£Qo£(.i8v XII. 20. vicpif.iev XL 280. cpevyifuv 236. sed 
non raro etiam spondeo cpoixa VII. 600. oevaiv 1. 160. /ni/nveiv 
II. 44. XI. 433. XIII. 104. Interim iovkeov ab eodem Quinto 
in quarto pede constitutum supra attigi; Gvlev/uevog vero 
Theocr. XIX. 2. ad dorismum referendum videtur ut %aGf,i£v- 
insvog IV. 53. omevf-ievog v. Ahrens. Dial. Dor. 311. Suspi- 
cioni propius est ouaQysvaa Quint. XIV. 283. pro quo Daus- 
quejus GqiccQccysvaa scribi jussit, Fr. Lehrsius orcaQycoacc edi- 
dit, et gxiqtsvgl, quod in Opp. Cyn. IV. 342. cod. regius 
praebet Schneidero probatum. Jicpko tamen bisyllabum pro 
epico dicpio invenitur in Crinagorae epigrammate ionice scripto 
Anth. IX. 559. 7 ) dtipsvoa in adespoto VI. 21. ab affectatione 
quadam dorismi, ut Jacobsio videtur, profectum, nif.LT€ltvGct 
apud Hesiodum. Ex iambographorum carminibus sustuli xv- 
y.£V(.i€vog Solon. XXVIII. 26. correctione facili xvxlevfiEvog, 
nam illud neque ad sententiam aptum est neque convenit cum 
xvxco(.ievog Archil. XIV. Xcofiw^evog Simonid. VI. 109. a/Agu- 
drjQuo(.ievog 117. placuit tamen Bergkio XXXV. p. 336. Ji- 
cpeiov Archil. LHI. trisyllabum est ; sed nihil ad metrum cou- 
fert eqho amo, quod et hoc loco legitur et XXI. (X. Bergk.) 
Tragici in canticis verba primae declinationis iuterdum non 
contrahunt igo/iiecov, xcdiovzcci, sed secundae unum modo 
exemplum legimus nzQivawvaovTsg, quod Sophocles ab Ho- 
mero abstulit iutegrum ; Aeschylus vero ut homerico lldo/nai 
substitueret Ueo/licci, fortasse illectus est similitudine adjectivi 
Tie cog, 

§. 3. Verborum heteroclitorum quae non uni alicui dia- 
lecto adscripta sunt, pleraque recensui ad Buttm. p. 53. omis- 
sis dubiis aut alioqui ad probandum invalidis. Primae et 
secundae conjugations haec sunt: Etym. Gud. p. 187, 37. 

8VEX0T0VV EfLl7]vlaK0V £%QCUVOV (l]%&QCtlVOV) — EGZt 6s XCtl dsv- 

xtQag Gv'Cvyiag xozco xozag, cujus auctor nullus. Pro tczoiov- 
fiica Theogn. 1012. (1016.) nunc e cod. optimo receptum est 
mouoficu quod Hesychius praestat. Idem 'OxdaG&ai gzeveiv, 
quod ab homerico ox&rJGcu non diversum videtur, Wazao&cu 



7) dKfijoai in Cratini versu Com. T. II. 16. ad tiuf-cuo pertinet. 



170 DISSERTATIO IX. 

TtQOxaTcdccjitfiaveiv cujus alia est forma xaxaq>§axzi(5$m 8 ) et 
Odelv Ttwlelv, pro quo Euripides i^odav dixit. Verbi expelv 
testes numero quam auctoritate graviores citavi adAj. p. 181. 
Kvy.uv supra in suspicione posui; diaQxccjiicojiievog semel in- 
ventus est ap. Philonem, multo superante circumflexi usu; 
nee commendatius est EQsvvetv. Aliorum diversa forma di- 
versum valet si quidem ex paucis, quae ante oculos sunt, exem- 
plis conjecturam face re fas est yeXav et TeXsiv kdfineiv av- 
S'elv Hes. aloluv quod Plato idem signiiicare ait ac nowiX- 
Xeiv, et aloXaxai xfj yvcof.irj Hippocr. pro nlavaxai sicut 
Glossographi aTiaiolelG&ai interpretantur ajionXavaoSai, sed 
Euripides eodem intellectu dixit anaioleiv. Alia ratione dif- 
ferunt avxixsyyeiv et avxizexvao&ai, nam illud parasyntheton 
est, hoc syntheton. Hinc ipsa rerum series me deducit in 
locum difficilem, quern jam olim tractavi ad Phryn. 629. de 
verbis parasynthetis, quae interdum ad terminationem simpli- 
cium aberrant. In oQvi^o&rjqav omnes Pollucis libri con- 
sentiunt, neque addubitavit Meinekius Com. Fr. Vol. II. P. I. 
369. sed layod-rjqav et ovo/naxo^Qav nunc codicum ope sub- 
lata sunt; ydo&rjQav Perizonius Aeliano affinxit invito; ava- 
odloxo^tav in Plutarchi loco in duas partes diremtum est et 
quod ap. Strab. XL 520. cod. Med. praebet ftQaxvxoiiav pro 
@Qa%vxof.i£iv suspicionem movet librarios in liauc partem aber- 
rasse saepius; sed quae apud epicos leguntur evxo/nocov et 
xccqtjxoilwcov privilegio quodam participiis dato defenduntur 
ut evQvxQelcov , daxQv%80)v. c 0^ioxQo%6tov Manetho fortasse 
sumsit ex homerico loco ubi olim a(.iaxQo%6covxa scribebatur 
nunc divisum ut Ttaliv XQorxdao&at. Pro a/arj%aveoviog I'qoj- 
xog Theocr. XIV. 52. ex codd. nonnullis adnotatur afiiijxa- 
voevxog et aw%av6ovxog, quod ad af.n]%av6a)vxEg inclinat, et 
hoc in Anth. et ap. Oppian. legitur, sed cc/ai^avico praetulit 
Nonnus Dion. XL. 39. et Par. X. 21. ^EQsftodicptoGLv in om- 
nibus libris Aristophanis scriptum est sed apud Simocattam 
pro eQe^odiqjcovxeg in duobus iQefiodicpovvxeg v. Kuester. ad 



8) Cum illo conspirat Waivcu (p&cctica y.ifoai, pro quo xir\Gao&ut 
scribendum videtur, nam (p&uvEi wHOfievog idem est quod nqoxcaa- 
Xct/Lipavei. 



Cap. IV. DE CONFUSIONE TERMINATIONUM. 171 

Suid. s. ^Anenovovv. c l£Qoqjoixav non locupletiorem aucto- 
rem habet quam ovQavocpoixav. KoGjiwqjvGav ex uno innotuit 
scriptoris ecclesiastici loco. G>Q£vcmaxqv semel inventum in 
N. T. sustentatur autecessioue nominis qjQevaudxr^g. 9 ) In EM. 
152, 30. ccrtoivw Qr t f.ia dsvxeQag Gvtpyiag — xal dnoLvaiG&aL 
aqjaiQEiG&ai facilis est eorrectio cmoivaG$ai. IdvctQiGxcw 
et oQxinedqv Lexicographi nostri confinxerunt ex temporibus 
obliquis, qui ad praesens primae conjugationis referri pos- 
sunt. Schol. II. XV. 635. to of-iooxiy-aet fiagftaQov (pipiv eivai 
JiovvGiog, qui haud dubie bjuoovr/Jei, melius esse judicavit; 
sed vulgatuin Epimerista Cram. I. 39 J. synemptosi simplicis 
verbi excusare videtur eGxi%6covzo ioxi devxiqag Gvtvylag' 
(xal yaQ alXa%ov oprjotv) ctlev b f.iooTi%aei m et similem 
ainbiguitatem verbi azoljuico et axol^tdco a Grammaticis com- 
probatam esse 1. c. ostendi. Sed et in hoc libri discrepant 
et omnino hunc ad secundam declinationem transitum non 
publici saporis fuisse raultis rebus cognosci licet. Hinc pro- 
ficiscor ad commutationem conjugationis primae et tertiae: 
e^ovdevetv et e^ovdevovv, bXoxavxelv et bloxavxovv v. ad 
Phr. 524. /.ivd-eiad-at et /uv$ovo$ai semel lectum apud Aeschy- 
lum ideoque a Schneidero addubitatum, duoque Herodoti pro- 
pria fiaoxiyelv et xaxa^iaQyetv , quae si saepius legerentur, 
ionica dici possent, sed illud semel scripsit, crebrius f-iaoxi- 
yovv, neque /uaQyelv alibi legitur; nam (.iaQyovf.ievog Pindari 
ad (.taqyovv referri potest; pro xevxovv Herod. III. 16. libri 
non pauci et sat boni xevzqovv praebent. Soovxcu cpevyei 
et 3 EGGOT]iu6vog xsd-oQv^^iivog Hes. hue referre nolo quia 
illud a Govg, hoc a barytono aoco declinatum esse potest ut 
aeGcu sive ai]Gai ab aco, dedmftiai a ddco. Nee ad rem per- 
tinent, quae Nicephorus Gramm. §. 135. p. 139. non specie 
solum sed etiam significatione distincta esse doeet: didojogog 
GTjuctGLCc xcov (jij/iidzcov diayoQOvg nolXdxig noisl xccg gvKv- 
ylag, TtoXs^Gai noXef-aoGai^ xvQrJGai xvqcogcci etc. Exemplis 
tertii generis prius allatis adde PQij.iovG-9-ai xal pQifiPJGai 



9) Sic et vnpanccT^g, t-sivandzrig, ogxanatfis et nisi conjectura me 
fallit, (fiXoQXonaxris, quod in Anth. V. 161. reponenduin arbitror oln 
u vftni'Qu Ilv&idg — ovocc (fi'V t£ cmdiijg. 



172 DISSERTATIO X. 

Phryn. App. 30. xviggccv et xviggovv ccvaxviGGQjGai, hoc vul- 
gare, illud poeticum; GTcaqyavav et GrtaQyavovv , ?£§?? et 
quod pro hoc legebatur Arist. Nubb. 1120. veovv, quorum 
illud peculiariter de renovatione agrorum dicitur, hoc universe ; 
homericum axi^iav et judiciale aTifiovv. *Eyyvav et eyyvovv 
cognata quidem sunt sed ita ut in altero magis vis nominis 
eyyvrj apparet, alterum autera, quod eyyviovv scribi solet, pro 
eyyvaliQeiv ponatur. Sed f,ieGeyyvaG$ai, et /ueGeyyvovGd-ai 
discerni non possunt. Alia in diversis dialectis domicilium 
habent: Ivav et ivelv, ?]Ggccg9cci et eGGovGd-ai, avxiav avxia- 
Gdai et avxiovG&ai, quae ionica sunt, doricum vero xoivccgccl 
v. Ahrens. Dor. p. 182. Horum omnium in utraque conjuga- 
tione eadem est potestas etsi nonnulla a diversis partibus 
orta sunt, rjGGaG&cu ab fjGGcc, eGGovG&cu ab sggcov ut elax- 
xovv, (Aeiovv, caetera supra allata. Praetereo multa, quorum 
aut exempla rariora sunt quam ut significatio judicari possit 
ut 6q)Qvav et dcpQVOvo&cti, vrteQocpQVovG&ai , Koiaxai lega- 
ted et KoicoGaro xa&ieQwGazo, Hes. aut scriptura non satis 
explanata. l °) Sed non praetermittere possum dyiovv et drjiav. 
Etenim homerica dqwcov et drjiocovxo summo jure non ad 
Stjiccio referuntur sed ad Srjioco, quia apud poetam Idfiovv et 
di]0)Mvxeg legitur saepius, nusquam vero drjiaei, dijiaqv vel 
simile quiddam ; neque dubitem quin Quintus indidem traxerit 
dTjtocovza VII. 554. Apollonius vero non solum drjovvxeg dixit 
sed etiam drjiaaGxov a 6?]idco declinatum; hoc autem a dijig 
et drjlco duci potuit Ut a drJQig drjQico drjQiaco, a f-irjvig /taj- 
vico [irjviaco, vel etiam a drji^co (dal'Kco, GvvdafQco) ut aq)Qitco 
ayqiato, xanvl^co xanviato, /naGxl^co (.laoxiaco. Verum non 
drjioojvxo solum per se ambiguum est utri conjugationi attri- 
bui oporteat sed etiam nonnulla alia eodem modo dilatala, 
quae priusquam examinem, de hac epenthesi disserendum est 
copiosius. Nam Thierschius in Gramm. §. 220. pro operis 
amplitudine in homericis substitit exemplis. 

10) Pro TQuxco/uevog Maneth. I. 160. Riglerus rQvxovf-ievog scri- 
psit, pro zdvuaofAdL Eur. Hel. 950. Hermannus idvajGo/ucti, quod Euri- 
pides ab epicis mutuatus est potius quam ut edvaadai fingeret. Si 
tamen ilia sincera scriptura est, exemplum sumsit a doivnaofxca et 
noivaao^iai v (9! d Phryn. 204. 



Cap. V. DE DIECTASI. 173 

CAP. V. 

De verb ovum secundae et tertiae class is 
diectasi. *) 

§. 1. Verborum in ato derivatorum notum est apud poe- 
tas epicos tres reperiri formas, integram, contractam et ex 
contract! one dilatatam; quarum altera omnibus verbis con- 
cessa est l ) reliquae non omnibus. Ac primae quidem per- 
sonae tria sunt apud Homerum exempla, unum integrae formae 
vcusTaco Od. IX. 21. duo dilatatae (wteoco Od. XIX. 72. et 
ysloco Od. XXI. 105. quae non fortuita videtur differentia sed 
usu quodam sancita ; nam vcaexdco etiam Nonnus dixit XXIL 
95. vaiexdeig Opp. Hal. I. 411. vcaezdsi Apoll. III. 313. Norm. 
XXIV. 25. XXVI. 239. XXXI. 52. vaiezdovai Horn. Hesiod. 
H. H. in Ven. 259. Opp. H. I. 114. Dionys. 822. vcuerdwv 
Noun. III. 363. XX. 240. vaiezdcov per omnes casus ii, 
quos nominavi, poetae nullo alterius formae vccltocq, vais- 
idag etc. interventu. Ex quo perspicitur cur Grammatici ho- 
mericum vaiszacoocc , quod nemo posteriorum imitari ausus 
est, non ex vaiezocooa sed ex vaiaidovGcc conversum dixerint 
trope dorica. Quanta autem est hujus verbi in una forma 
stabilitas, tanta religione Homerus verbum eav continet in 
altera; nusquam enim edetg, Met, eccf.lv reperitur sed ubique 
edag etc. 2 ) nisi metrum contractionem poscit. Verum ean- 
dem esse etiam aliorum quorundam constantiam, exemplis plu- 
rimis demonstrari potest; quae ne mole sua legentes obruant, 
per classes distribuam. Prima continentur verba homerica, 
quae a posterioribus perpetuo usu celebrata et semper eodem 

*) In seqq. omittam notationem locorum, qui in Thes. indicati aut 
omnibus noti sunt. Et compositis praepositiones, ubi nihil ad rem 
pertinent, detraham. 

1) Nimis scrupulose Wernickius ad Tryph. 6S4. Neandri, inquit, 
correctionem yoaiv epica dialectus non accipit. roaivisg Homerus 
dixit, yoaiacc Theognis 264. neque ullum est verbum, quod contrahi 
non possit. 

2) Hoc iday, sicut ciyaaGftcu et uhuxaad-ui post Homerum in de- 
suetudinem venisse videtur. 



174 DISSERTATIO X. 

modo scripta sunt; ex eo quidem genere quod Grammatici 
epenthesi subjiciunt, haec: ayoqdaad-ai Hesych. rjyoQocovxo 
Apollon. Noun. XXVII. 243. aayalda et aoxalocooi Nic. Al. 
124. Orph. A. 644. et saepissime Apollon. Quint. Nonn. ya- 
vocov et yavocoaa Oppian. Anth. yeXoco Anth. Pal. X. 71. Plan. 
CCXLVII. yeUcoGL Gallim. Dian. 149. Nonn. XI. 283. XX. 62. 
et aliis locis, yeXocov Orph. Arg. 445. Nonn. XI. 98. XVII. 
247. Musaeus 67. (ysXdcov edit. Basil.) yeXocovxeg Hesiod. 
Nonn. XV. 119. XXX. 119. yeXocoGa XV. 304. XXXI. 82. 
Anth. VII. 668. IX. 447. quibus praeter doricum yeXdoiGa 
Theocr. I. 95. unum repugnat yeXdet in epigrammate ignoti 
versificatoris Corp. Inscr. T. I. n. 1147. nam quod pro ye- 
Xocovxa Anth. VII. 59. Planudes ysXdovza scripsit, auctori 
imputari non debet, rXavatocov Hesiod. Quint. VII. 488. Noun. 
XIV. 84. ylavxwcoai Oppian. Sa/twcoGc Quint. V. 247. 6a/nocov- 
xai 249. dsixavocoGi Arat. edawavocovxo Apoll. dyqiocov Quint. 
IV. 177. Opp. Cyn. II. 246. Nonn. XVII. 253. tyQwcovzca Apol- 
lon. sllvq)6cov Hesiod. Nonn. VI. 148. XXX. 81. sQVKotvotov 
Quint. VII. 18. €v%gtocovto Apoll. evxsxdaG^at Oppian. $al- 
Ttiocov Arat. iG%avaav et lo%avocov Nic. Th. 471. Opp. H. I. 
287. Dionys. 778. Quint. II. 339. aay%aXda Quint. II. 652. 
Opp. Cyn. I. 506. xay%aX6ioGt III. 80. xay%aX6cov Apoll. xa- 
itjtiiolovto Quint. IV. 404. xQejLiocovxo Nonn. XX. 173. xvxocov 
Nonn. XXIX. 168. XajiiTtexocov Hesiod. Apoll. Maneth. Sibyll. 
III. 22. la^nexocoGa Orph. Lith. 89. Xmocov Callim. Nic. Dio- 
nys. Quint. Opp. Cyn. IV. 129. et al. f.ir]xidccG9cu et iii]%a- 
vdaodai apud eosdem, na^cpavoiooi Dionys. 530. et saepis- 
sime participium na^avotov Quint. VII. 2. et alii, (wtvocogi 
Nonn. XXXVII. 405. qvitocovxeg Quint. IX. 373. Nonn. X. 272. 
XVIII. 354. P. Silent, in Anth. IX. 658. (wnocoGa Nonn. III. 
92. TQvyoo) Anth. V. 227. xQvyowfisv Nonn. XLII. 297. xqv- 
yoWXII.238. <paX?]Qiowv Joh. Gaz. Ecphr.231. (II. 6.) Nonn. 
XII. 306. o.xQocpaXriQiotoGa idem, (pvoiocov Hesiod. Nonn. XV. 
118. Opp. Cyn. II. 245. Quint. VII. 324. et quod ad ultimum 
reservavi oqoco omnium tritissimum perque onmes, quoad fieri 
potest, personas modosque declinatum millo unquam ad primi- 
geniam formam reditu. — Ex altero genere hue pertinent 
IXdoviai et IXdeGdcu Dionys. 853. et Apoll. II. 847. IV. 479. 



Cap. V, DE DIECTASI. 175 

y.oaddojv I. 522. Opp. Cyn. IV. 410. xoctdaoiev 1. 91. vlasi 
IV. 219. vlaovat III. 281. wJUzwv Antli. VI. 173. vlaovzeg 
Theocr. XXV. 70. Tryph.610. vXaowa4M. vlaeiv Opp* Cyn. 
I. 448. cui quod in cod. supra scriptnm est v'Aaav, Schnei- 
derus comprobat sed exempla ilia infiriuant. 

Hacteuus euurneravi verba homerica; nunc de iis again, 
quorum usus post Homerum iucrebuit sed terminatio uihilo 
secius immutabilis est: erdiasi Opp. Cyn. IV. 81. ivdiaeiv 
Christod. Ecphr. 121. svdiaovzeg Xoun. Par. I. 196. XX. 14. 
et aliis locis a Rulmkeuio collectis v. Alatthiae Auirnm. ad 
H. H. p. 459. azahxsi Apollou. IV. 1064. Antli. IX. 208. Opp. 
Cyn. III. 370. IV. 198. et324. maUovoi Andrew*. Galeu. T. 
XJV. p. 37. Xonn. XXXVIII. 434. oialaovoa Plan. CLXX. 
Nouu. XIV. 174. Christod. Ecphr. 110. ozcdaovza Anth, V. 
237. quorum immemor Vossius iu Arat. 965. Gzalocovza edi- 
dit; ylociovoi Opp. Hal. I. 24. Xic, Th. 569. Anth. XII. 195. 
Nouu. XXXI. 211. XXXIII. 37. yloasiv Auth. XIV. 126. cum 
participio ylocuov, yloaovoa Nic Th. 30. P. Sileut. Soph. 289. 

Nouu. XIV. 74. uunquam yero yloocovzi, quod Graefius XL VIII. 

389. vulgato yloaovzi praeferre meditabatur. — Ad alteram 

genus, epeuthesi affectum referenda sunt acpQuca Opp. H. I. 

771. c<(fQLouv V. 183. Quint. VI. 221. Xoun. XXXVII. 300. 

acfQLocooa I. 153. yahpiotov Oppian. Anth. Ioann. Gaz. 225. 

eoevd-iocjGi Opp. zqevSiocov Xoun. eQU&QioojGa ($$&>&$ Mus. 

161. evdcocov Arat. Apoll. Opp. pro quo in Thes. perperam 

evdicaov scribitur, xazycpwiov — ocoaa Quint, et saepissime 

Nonnus, 3 ) y.edocovzai Apollou. IV. 500. xelaiviotoGi Opp. y.e- 

Xaivioojv Xoun. anQoxslotiviocov Horn, xsl.aivlocooa Io. Gaz. 

I. 354. loyocoGL Quint. III. 76. loyocovzeg Opp. Cyu. III. 454. 

Tryph. 187. iivdotoGL Xic. tivdocoGa Apoll. 7i?mS6cjgcc Apoll. 

Nic. GcpQiyaa Opp. Cyn. III. 308. pro quo Schneiderus GCfQiya 

iucuriose edidit, GcpQiyocovzeg Christod. 105. GcpoiyocoGct Apoll. 

III. 1258. Noun. I. 352. XII. 317. 

§. 2. Non exiguus est uumerus verboruin quae ab aliis 

aliter ac ne ab iisdem quidem semper eodem modo formautur. 

3) KairpiiU'ivii Paraphr. XX. 13. vel pro yair^iocovri scriptum 
est vel pro y.rricoTiiocovTi , quo Quintus utitur, Idem vitium in Dion. 
XXXY1I. 701. correxit Herniannus. ' 



176 DISSERTATIO X. 

Homerus quidem uno modo avtioio, dvzwcov, dvzidav, avxi- 
(xclgSe locis plwimis et aequaliter plerique insequentium Nic. 
Th. 77. Arat. 1014. Opp. H. II. 325. III. 242. Quint. III. 59. 
IV. 191. Nonn. VI. 25. et all. locc. eademque forma Apol- 
lonius circiter vicies usus est sed idem bis, quod mirum, pri~ 
mitiva avzidei IV. 1675. et dvtidoizo II. 804. quicum discrepat 
avTiouKo I. 470. Ejusdem inaequalitatis reus est Lithicorum 
auctor, si d/ficpacpdeig scripsit 522. et dfiqjaqjowv 248. aiicpa- 
(paaodat 187. quae verbi forma ab Homero prodita multo 
plures habet testes d^icpacpdag Nonn. XXIV. 298. acpowoi Opp. 
H. V. 239. acpouv Anth. XL 366. Quint. IX. 246. Nonn. XI. 
168. acpocoocc XLI. 406. Christod. 109. Homerica fiioiovzai 
et fiiiyazo adoptarunt Apollonius et Oppianus Hal. II. 48. III. 
284. sed Nicander Al. 361. anteposuit integrum fiidoio. Pro 
fioaovoa Coluth. 329. Bekkerus recepit codicis Mut. scriptu- 
ram ftootoGct, idque unicum verbum est, cujus regulam a gram- 
maticis traditam invenimus: zdg f,i£TO%ag zwv zrjg uQcoz^g 
Gvtyylccg ol ^'Icovsg diaiQOVGi, qiQovcov cpQovecov' powv de 
ovx edeXei diaiQ£LG&ai' zee yaQ zrjg devzsQag cpevyovGi zrjv 
dtaiQBGiv rclrjv ollycov Joann. de Dial. 374. qui quod de 
podwv dixit, idem valet de ceteris inclinamentis ; nam Home- 
rus idemtidem fioda, fioocoGi, fioocovza, et ad hoc exemplum 
ceteri Arat. 1003. Nic. Al. 457. Bion. I. 24. Apoll. I. 1272. 
Quint. I. 322. FodovGi, quod Wellauerus Apoll. III. 395. ex 
potioribus libris pro yodaGi (sic) reposuit, congruit cum ho- 
mericis yodoi^iev et yodoize, nee discrepant yodeig Anth. IX. 
70. yodst Mosch. III. 88. Opp. H. III. 407. et doricum yodovzi 
Mosch. III. 24. a quibus dissonantia sunt participia yoocov, 
yoowvTsg, yootoGa apud eundem Homerum ej usque sectatores 
Quint. VII. 342. Nonn. XI. 355. Anth. IX. 481. Sed pro yoocoGa 
Anth. VII. 467. in Plan. yodovGa scriptum est. Pro 6l%6wvzl 
Arat. 512. ante Vossium legebatur Sixdovzi, cui et libri re- 
fragantur et tria alia poetae exempla. Homerus uno loco 
Od. VII. 319. utitur participio elgsldcov et i^eldcov sed aliter 
infinitivo lldav^ cujus supra decern sunt exempla; ad Od. 
VII. 319. ubi Hocogl vulgatur, adscriptum est zivig eldwGi 
dvzl zov slavvcoGi de qua subjunctivi forma postea dicetur. 
Quae vett. edd. Hesiodi praebuerunt ildeiv et ildovGi, nunc 



Cap. V. DE DIEGTASI. 177 

exemta sunt, sed post eum haec forma increbescit sldca Apol- 
lon. HI. 411. sldst Anth. XIV. 14. elaovoi Maneth. VI. 634. 
Sibyll. III. 239. elacov H. H. in Merc 343. Tryphiod. 625. 
ikdovieg Arat. 1111. Apoll. II. 80. et 375. Man. VI. 407. 
llaovoa Emped. 343. Callim. Lav. 141. rarius elda Anth. 
Plan. 336. elotovreg Opp. H. V. 242. 260. 389. Cyn/l. 267. 
elocoGL II. V. 435. sed idem in utroque carmine etiam altero 
utitur eldei II. I. 203. IV. 378. eldouv Cyn. IV. 72. eXdovzsg 

II. III. 574. quibus in locis nulla est librorum differentia. 
Praeter Iq&v et eqccg&cu poetis consueta sunt bqccco Bion. 
XVI. (XI. Mein.) equovgl Opp. Cyn. I. 238. sed tertiae ra- 
tionis unum habeo documentum eQ<xao$e homericum, pro quo 
apud Hesychium eQccso&e scriptum est. c EdQidst The ocr. XVII. 
19. dubito num alibi reperiatur; nam ut Homerus edgiocovzo 
et edQidao&cu frequentavit , sic etiam Apollonius illud sae- 
pius, hoc semel scripsit I. 328. et activum kdQiotov II. 1039. 

III. 170. Orph. A. 802. Nonn. IV. 75. XXVII. 242. Coluth. 15. 
edQiocooa Jo. Gaz. I. 70. c Eipidovoa Anth. V. 288. sed hipida- 
g$cil et Eiptocovzat Horn. Apollon. Callim. Nonn. X. 326. XXII. 
37. 'I%$vdovx£Q Hesiod. sed lyfivda Horn, et Opp. Hal. 1. 426. 
nee minus cum homericis xsqocovto et xeQdaG&£, cumque xe- 
qocool Anth. XIV. 133. discordat xeydcov Nic. Al. 321. Ko- 
(.wcogi, xofiiocov, xof-wcooa apud Homerum, Apollonium, Theo- 
critum, Opp. Cyn. II. 209. Nonn. XII. 164. XIII. 324. XVIII. 
249. XLIII. 109. ita inveterata sunt ut nullum alterius scri- 
pturae vestigium emergat; quodque in cantilena ilia Ana- 
creontia LXII. (LXIV. ed. Mehl.) legitur no/udei, ne minimi 
quidem momenti iustar habet. Iivdidovoa in H. H. in Cer. 
170. Vossius suspicatur in xvdiotoGa mutandum esse, quia 
hoc et xvdidwp nunquam inveniatur, sed resistit xvdidetg Co- 
luth. 117. et Apollon. IV. 283. qui tamen in I. 174. ad home- 
ricam formam revolvitur qua et Hesiodus et plerique recen- 
tiorum usi sunt Quint. I. 145. V. 88. Noun. VIII. 389. XLVIII. 
880. etc. Aliquanto crebrius est (.uididet H. H. in Veil. X. 3. 
Orph. Lith.244. Anth." IX. 157. X. 6. EL H. in Bach. VII. 14. 
sed id quoque pars major poetarum homerico more figurat 
ueididag Apoll. III. 129. fueidida Opp. H. III. 228. /tisidiocov 
et LiEidwtoGa Theocr. VII. 20. Opp. Cyn. I. 15. II. 246. Nonn. 

Lobeck. Technol. 19 



178 DISSERTATIO X, 

X. 291. Coluth. 37. MEGrjf^Qtocovxog Apoll. II. 139. {iisorin- 
fiQiaoviog P. Silent, in Anth. IX. 764. Sed Nicander ill urio 
adeo eodemque verbo ita fluctuat ut modo nadotooi scribat 
Ther. 427. modo nedaei Al. 125. pro quo Moschus nsdda 
posuit II. 4. Integram ct illibatam formara servat resXdsi 
Arat. 74. et 271. Opp. Cyn. I. 514. Hal V. 115. tieUovgl 
L 489. nelatov V. 443. oracul. ap. Porphyr. V. Plot. p. 12. 
nelaovGcc Nic. Al. 498. neXaeiv Opp. V. 496. nt dubitari pos- 
sit num recte Schneiderus in L. II. 431. ex duobus codd. 
receperit nelaav, quod in H. H. in Bach. VII. 44. nee alibi 
scriptum est. JJsQaovoi et neqaiov, quae Herniannus ad H. EL 
in Merc. 133. verbo transitivo neQaoai attribuit, aut oculos 
meos fugerunt aut non leguntur omnino; sed modo nsQaetv 
pro TceQvavai II. XXI. 454. Intransitivum per omnes aetates 
unam habet speciem tteqoco, neQcta, neQccav ap. Horn. Arat. 
Apollon. Orpli. Lith. 575. Opp. Cyn. II. 218. Quint. II. 51. 
Maneth. II. 89. quorum tenorem interrnmpit neQaov Horn, et 
Anth. App. CCCLXXIX. xovxov neQaet Gco^Laxa ndvxa ft&h] ' 
nam hoc non alia ratione accipi potest quam Quint. XIII. 96. 
fiellcci Slcc vcoxa negrjaav sed de Noun. I. 125. xdlov enog 
tceqocov ambigas licet utrum npocpigcov edens significet an 
TtEQaivcov. Homerico gxetiowgi Theocritus XVI. 81. substituit 
GxsTtdovoi sed illius ductum sequitur GxerrocovTsg Nomi, 

XXXVII. 556. Zxiccovact Orph. Arg. 1130. Wernickius ad 
Tryph. v. 372, dubitabat an oxiowoa scribendum sit quo Ho- 
merum, Apollonium, Quintum et Nonnum uti ostendit; sed 
idem tamen Apollonius oxidsi probavit I. 604. et praeter eum 
Nicander Ther. 30. Anth. X. 13. Gxideiv Arat. 736. P. Silent 
Soph. 656. Gxidovaa Quint. II. 479. oxidovGi Opp. Cyn. II. 
593. Hal. 1. 625. oxidoixo III. 467. sed gxiocovxcu Aratus 
599. Eidem Arato placuit GEiQidsL scribere 331. cui con- 
venit participium ouqidovxa Apollon. II. 269. Nonn. V. 269. 

XXXVIII. 357. aeiQidovoa Joann. Ecphr. 347. sed geiqiocov- 
xog Opp. Cyn. IV. 338. Schneiderus edidit Brodaei conjecturam 
sequens pro geiqioevxoq. Sxixdsi Hesych. EM. et Suid. pro 
usitato afferunt sed poetae semper altero utuntur oiiyjuooi 
Apollon. Arat. Orph. Lith. 269. Nonn. XXV. 399. XXVI. 223. 
EGxixdcovxo Horn. Nonn. Paraphr. IV. 206. XXXIV. 255. In 



Cap. V. DE DIEGTASI. 179 

Orpli. Arg. 1139. e cod. Mosq. pro zrjladdovza nunc ascitum 
est t7]le&6covTa idemque Opp. Hal. III. 418. e libro Sylburg. 
convenienter dativo v. 53. Sed in hoc verbo Homerus ipse 
paruin sibi constat ; nam in Iliade semel zrjl.e&dovzeg legitur, 
in Odyssea bis zrjle&otovza, in utroque carmine saepins zrj- 
led-ocoGCi. Sic et apud Quintum modo vrjle&ocovza I. 399. 
modo TTjle&dovza IV. 424. IX. 198. XII. 121. apud Dionysium 
1079. iifud-dovat et brevi intervallo post zqXs&ocoot 1127. 
sed singularis numeri unum modo cognovi zr}le$dei Anth. 
IX. 437. et 663. Tqoydei Mosch. VII. 15. Arat. 227. zqo- 
ydcov Anacr. XXIX. 6. Maneth. VI. 75. zQoydovGa Maxim. 5. 
Io. Gaz. II. 68. multi et saepissime in quarto pede, de quo 
jam dictum est, sed zqoxocogi idem ille Aratus tribus aliis 
locis, TQoyocoGo, Noun. VI. 235. XVIII. 2. XaXdovai Nic. 
Al. 439. yaiocoGL Opp. H. II. 451. postremo parti cipium (nam 
alium modum non reperi) yvodcov Theocr. XXVII. 49. et plu- 
ribus locis quos Wernickius indicat ad Tryph. p. 169. in 
Adnot. et yvootooa Tryph. 343. si hoc recte pro yvooeooa e 
cod. restitutum est. Ab his angusto intervallo disjungo verba, 
quorum exempla minus densa sunt partim ejus figurae, quae 
contractionem antecedit aoididei Horn. fiQidei Hesiod. ccqo- 
xqmovzi Callim. Dian. 161. GEldovzeg Hesych. osldovzog Nic. 
geXcceiv Gregor. Garm. II. p. 43. ed. Bill, partim ejus quae 
contractionem sequitur: ccQayvwcov loan. Gaz. Ecphr. I. 343. 
aQayvLOcoGa Noun. XXXVIH. 14. fivdocoGa Nic. ylayocov Anth. 
IX. 384. ycwQwcovzo vel yavQiocovieg Theocr. ysizviocoGa 
Anth. App. CX. deidiocoact Ioann. Ecphr. II. 46. (666.) Scq- 
xiocovzai Hesiod. eyyvc'ca Anth. Plan. CIX. syyvdaa-S-at, Horn. 
i l uTco?,6covzo Horn. ETtavSiotov ApolL III. 519. quod Meinekius 
Com. Fr. II. 751. paulo audacius in Imyvodcov mutavit; £«- 
Xocogcc Nic. Th. 252. xanvwcoGi Apoll. xaQdwwvza Nic. Al. 
19. et 594. xeXevzlocov Horn, xvioidiocovzeg Theocr. xvq- 
ziocovzeg Maneth. Il&ovjgcz nolvlid-oq Hesych. fialxwcov 
Arat. {ictGZLocov, [laGziyotov et /.wXiocovzsg Hesiod. /lu]vwojgi 
Apollon. Zavdci Nic. Th. 383. oxqlocovzo Horn, stcoxqiocogl 
Nic. oQyiocovzsg (pro ogyidtflvzag) Maneth. IV. 299. na^tgja- 
Xocovzsg Apollon. et Erycius v. Jacobs. Gatail. Poett. Epigr. 
892. Ttlavowvzai Horn, tevsvgtiocov Anth. X. 382. vlaxocov 

12* 



180 DISSERTATIO X, 

Opp. CyiL HI. 281. IV. 367. vlaxzwcovzeg Quint. II. 375. 
vTiTiocooa Aral. gjovocovzsg Tryph. 616. cpAtdocop et cplidocooa 
Nic. Qhdocovzo Sieotzcovzo Hes. q)Qi(.iaa Opp. Cyn. I. 490. 
cpvlliocoaa Arat. %olocov Nic. Th. 140. 4 ) Verborum , quae 
in hunc coetum coufluxerunt , pars longe maxima ex parti- 
cipiis constat, quae num ex se nata sint generatione, ut phy~ 
sici vocant, aequivoca an ceterorum niodoruni exempla com- 
munis Graeciae ruina oppresserit atque obruerit, quaerere 
insolentiae est. Sed illud tamen multis rebus coguosci potest 
poetas de versu concinuando satagentes, ubi adjectivum non 
in tempore sese offerret, sine intervallo participium arcessi- 
visse sic ut scenici deum ex machina solent. Nee ullum ge- 
nus vocabulorum a librariis saepius confusum aut ad digno- 
scendum difficilius est. Apud Homerum quidem II. I. 157. 
ovQsd zs oxioevza d-cilccooa zs fjyj'jSGocc Aristarchus edidit 
oxiotovza, quod nemo probavit; nam et concinnitatem raem- 
brorum turbat et activa forma oxww Homero inusitata non 
minus quam oxqioco, cujus participium )d$og oxqwcov Apol- 
lonius in Lex. quasi homericum affert fortasse memoriam se- 
quens, nam apud hunc oxqwgvzcc legitur. Quod Schol. Od. 
IV. 227. pro (pccQ/itaxa fii]zi6evza scribi ait fn?]zi6a)vza, sen- 
tentiae repugnat. Sed num VI. 87. (wrtocovza (el'/naza) scri- 
batur an quod Schol. (wttosvzcc, nihil interest, nisi quod 
adjectivum semel legitur idque in extremo demum libro. 
Gravior vero est doctoruui dissensio de Hes. Sc. 280. ubi 
aristarum capita crassescentia vocantur xoqwwcovzcc necklet 
vel ut in aliis libris scriptum est xoqvviosvzcc, quorum neu- 
trum probat Goettlingius ; ,,nam xoQvviosvza, inquit, unde 
,,iota habeat, non apparet, xoQwwcovza autem et xoqcoviocovzcc 
„(nam haec quoque affertur lectio) habenda essent in desi- 
„derativis ut cpaXi]Qt6covza Horn, quorum nullus hie locus est; 
„hinc puto poetam scripsisse xoqvvcosvzcc aut xoQvvi]svzcc. li 
Equidem neque xoQvvwsvza rejecerim neque xoqwwojvtcc. 
Nam illi simile est ayQioeig iota epenthetico auctum ap. Nic. 



4) 2i]Ti6a>vio oq/utjv IXn^avov Hesych. ex poeta epico sumfnm 
videtur, qui vel Grpiiooyvio scripserat id est 0Qf.ir\v llapfiavov iov 

OrjTTSO&CU Vel t)7IlQ(OyTQ. 



Cap. V. D£ DIECTASI. 181 

et Antipatr. et xoqgweiq Orph. Lith. 492. cui dubito num 
recte xoQOijeig substitutum sit; 5 ) homericunique z£L%ioaig a 
zel%og multo potius quam a zeiyjov derivatum TiXeovao^wt 
zov i EM. 756, 17. 6 ) desiderativae autem potestatis verbuni 
ab illo loco alienuni non esse ostendit cpvzafaai yvhlwcooai 
Arat. Koqwcoeig certe repugn at Grammaticoruni praecepto 
adjectiva in coeig exeuntia autepenultimam longani habere 7 ) 
quae syllaba apud antiquiores quidem poetas in primitive 
hoqvvt] semper brevis est ac si in xoqvviosiq et xoQvviaav 
producitur, necessitati servitum esse apparet, sed pro xoqv- 
vwevzee, si nihil aliud suppetebat, adriv xoQvvevvza dici po- 
terat ut Icozevvza. Pro ioxcczdcovza non uno in loco scribitur 
ioxazoevza damnatuni Bernhardio ad Dion. v. 65. et Meinekio 
ad Theocr. VII. 77. neque ego usitatum fuisse defeudam; 



5) Agitur hoc loco tie lapide cui in epigraphe capitis nomen est 
xoQvcfco^Tjg , quae terminatio consiietiidiui propior sed vis eadem est. 
Sic se habent dvoetg et d-vcodyg, &olo€ig et d-okcofyg, davajoeig et &a~ 
vaicodr\g etc. cumque poetico illo y.OQvviUig, si Hesiodus ita scripsir, 
congruit y.0Qvvi6di]g apud Theophrastuiii. 

6) Similiter iota abundat ante ferminationem secundae declinatio- 
nis (fon'ixiovg Aristot. de Col. V. 795. a. 2. et paiQayiovg. 

7) Elcufcoeig montis nomen in codd. Aristot. rectius scribitur EXcc- 
tfoug ut Ilv'&ig, 'YipSetg. In Epim. Cram. I. 12. EM. 34, 39. et Gud. 
toajtig aut in ioioiojsig mutandum aut prorsus delendum est; quis enim 
credat Grammaticos, quum 7T)]l(6sig vel corcoeig afferre possent, voca- 
bulo ignoto et regulae contra rio usos esse? Nee ulliun ejus vestigium 
apparet in praeceptis antiquorum Herodian. n. JHov. 14. Exec. Cram. 
III. 401. JCeocoetg xsocosggcc Theodosius commentus est Giamm. p. 08. 
Azywtp vXoideg tSoicomdsg Hes. literarum ordo indicat Xeyoev scriben- 
dum esse; quod sequitur AeyoiGug xaiazaiftio&sig hue mutandum vi- 
detur Xtyoe aaag yaTaxoi/iiiGftziGccg, a Xiyogut &vog ftuostg, yqvog y.QvoEig. 
In Nonni Par. (non Dion.) XVIII. 127. tldov tycb davdQcosviog bfiiduov 
IVJo#t yr t nov , Passovius tycb expungens duos in principio spondeos 
compegit, quod Nonno inausum et intolerabile ; nam i\ueiojv ncag 
ovzog IX. 95. non sic scriptum esse oportuit sed ut XIII. 128. vvv 
TTi'.'ic, I'.vdQo'mov. Wernickius correxit elSov iyo) dgvoeviog. Nee alie- 
uum fuerit udov Sr\ dovoeviog vel dQOGuti'Tog. Non magis probari 
possunt t\uuJQoj£ig et divcoeig, quae edd. vett. Nicandri et Eurip. prae- 
bent; nam eadem adjectiva in qeig et ojftg terminari non constat. In 
Nonn. Dion. XXX. 56. editionum vett. una Xvggwsvu, altera XvoGqei'Ti, 
Graefius XvGGomva. 



182 DISSERTATIO X. 

nam ab ayxvlog quidem et similihus propagantur ayxvXoeig, 
@qoto£iq, dovli%6eig, daidaXoeig, xa^jivlosigj Xaloeig, fie- 
Goeig, f-irjfavoeig, ^svoeig, o^Qt^osig, vrjriLoeig^ sed ab £G%a- 
tog ea%axiog ut ab vaxatog voiccTiog, ab aliis eodem modo 
terminatis f-isaadnog , devzaTiog, veiaziog, Sooecziog. Pro 
a%Xv6avTi Arat. 912. duo codd. a%lvoiovTi praebent, quod 
Vossius praefert ; GsiQiosvvog Opp. Cyn. IV. 338. Schneiderus, 
quia alibi non invenerat, in oeiQiowcog mutavit, xIlobvtl 
Nic. AL 110. in %Il6cjvti sed hoc auctoritate codicum, nam 
ad sententiam utrunique pariter aptum. In Ther. 252. %ei- 
f.ieQL7] 'QalowGct xalaQa si scriptum esset ^cdoeoaa, tantum- 
dem valeret; ac nescio an hoc interpretatus sit Scholiogra- 
phus %ioviQovGa tognsQ xQvog 'Qaloev. Pro fiqo%ov dyxoveovra 
Maneth. I. 317. Schaeferus dyxovoevza optavit, Riglerus ay%o~ 
vocovza. Tryphiodoro 343. Wernickius e cod. restituit yyo- 
ocoGaP %(xqlv ojLi@Qov pro %voo£GGav. Sibylla si saperet, non 
dvvafxig cpXoyeovaa se scripsisse affirmaret III. 72. sed cplo- 
yosGGa. 

§. 3. Trium formarum, quas verba secundae conjuga- 
tionis per vices alternant, duae modo concessae sunt iis quae 
in oco exeunt, contracta et distracta; quae vero contractam 
natura antecedit^ non legitur nisi forte in duobus modis obli- 
quis ; ciqoovgl admisit poeta deterrimae notae Gregorius Naz. 
Carm. II. 43. Aratus vero certissime non tvtcoovgl scripsit, 
quod Vossius ei tribuit v. 169. (171.) sed diphthongo ov in 
a) corrupta vvnocooi, ut Eratosthenes Fragm. p. 144. ed. 
Bernh. uvqocogi, Apollonius I. 196. uqoiooi, Callimachus 
Fragm. GLXXXIII. eodem intellectu cpccQoeoGi, Dionysius in 
Bassaricis ap. Steph. s. JaQGavta — rcinla yvvalxeg xqoxoco- 
glv id est xQoxag sftfidllovoi. In passiva forma aGTsgocov- 
tai Arat. 548. et dijiocovTai apud Homerum et Quint. IV. 244. 
Nusquara vero aqoetg, aQoeiv vel simile quidquam. Partici- 
piorum nominativi ccqocov Hes. Opp. 448. (Iwwv Anth. XV. 
n. 41. tv7tocov Nonn. VI. 21. loann. Geom. Paradis. XL VI. 
433. per se ancipites si ex indicativo, ut par est, aestiman- 
tur, non ivtslelg sunt sed ex contractis orti. Et hinc pro- 
ficiscuntur obliqui ccqocovtcc Nonn. IX. 236. dr^ocovxa Quint. 
II. 397. iieGowvTct Maneth. IV. 65. cf. Praefat. meQocovti 



Cap. V. D£ MEGTASL 183 

pooj in Gregorii epigr. Anth. VIII. 91. Jacobsius interpre- 
tatur menli quae dat quasi alas ut a nteqoto ductum; Mu- 
ratorius vero mEQoevTi edidit. Reliquorum modoram exempla 
ita rara sunt ut regula non appareat. Subjunctivum non con- 
tractum aQorjq legimus Hes. Opp. 479. sed codd. praebent 
optativum diectasi effectual ccqocoq. Hoc Hermamius appro- 
bavit, cui non opponam quod Goettlingius infert, Graecos hac 
optativi figuratione non usos videri quia eadem sit subjunctivi 
facies. Etenim hac ambiguitate etiam tenia persona numeri 
singularis laborat quae in tribus modis eadem est. Neque 
non dubito mini modi diil>ilativi secunda persona in oyg exiens 
reperiri possit. Interim optativum quoque hujusmodi demon- 
strare non possum , nisi forte latet in Nicandri Ther. 81. el 
liTcooig evrjQea yvla. In cod. Paris, scriptum est lm$yg 
quasi optativus verbi lirtdco atticus. Id autem admitti nequit 
quia liTicuo habet intrausitivam siguificationem tov hrcaQov 
shcu, hie autem locus flagitat activum ungere. Quocirca aut 
Iijioolq scribendum, quod Schneiderus ex compluribus libris 
recepit, aut, si optativo forma nativa non conceditur, fartoyg 
a verbo linow, etsi hoc alibi non invenitur sed XmaLvto et 
liTiauo. Si lircocpg legeretur, is subjunctivus foret similis 
Aristarcheo ootpg, si Xinwg, alteri Aristarchi scripturae oacog 
v. ad Buttni. 296. Verbi medii optativus est %olcpio Theogu. 
v. 325. pro %oXoIto, ex %o16olto contractus ut xi/ufao. Multo 
crebrius sese offerunt secundi ordinis optativi per omues tres 
formas vagautes; frequentissime quidem primae vaiezc'coig 
H. H. in Cer. 39. sqcIol Opp. Hal. III. 49. llaot Man. VI. 
711. yodoif-iev Horn, yodoixe Anth. VI. 237. Iqc'colte Callim. 
Fr. CVII. yodoiev Horn. yodotoOe Mosch. III. 3. xqo%<xolvio 
Arat. 815. Secuudae afirpg Theogn. 107. zqvttoj Horn. d/tupev 
et oxiQxioev apud eundem, ad haec oqwto et fiupaxo. Tertiae 
oQoone, TQvyoojsv, evxeTorpfUjv Horn, oqoloo (sic) Maxim. 389. 
dvTioono Apollon. (.u]%av6ono Oppian. Hal. IV. 439. etc. Sub- 
junctivorum item forma triplex in usu est; naturalis TQo%drj 
Mau. A I. 86. vnTLa^Gi Arat. 794. gxwj]Gi 863. xqe^kx^gl 
Nic. Fr. 11. 42. neochiGc Maxim. 503. et 578. dts'ieldnGt in 
cod. Vat. Apollou. III. 879. pro die&lccGfiGi, et yalotrj Mosch. 
1. 20. nuper assumtum pro yalda. In passivo lldqiat Oppian. 



184 DISSERTATIO X. 

H. II. 14. sQcccovtai Bion. VIII. 1. Altera contracta el xev 
sag Horn, et multa similia; tertia poetice diducta el x edag 
Od. XI. 110. evt* av ttcqo cogi Oppian. H. 1.49. ocpQ 3 oqocogl 
Quint. XIII. 167. et alia pluralis numeri, unum medium Hes. 
Opp. 240. ogxig dlixQalvrj vial axaa&ala f.irj%avdazai hoc est 
j[t?l%avdi]zai. 

§. 4. Si quis exempla hac disputatione comprehensa a 
capite usque ad extremum relegerit, intelligat necesse est o 
micron et alpha breve ante to et a longum non aliter inter- 
seri nisi hae longae vocales conflatae sint ex brevi vocali, 
quae ad substantiam verbi pertinet, et monophthongo diph- 
thongove, quae ad terminationem, oQa—to oqco oqou), oqcc — 
eig oQag OQaqg, oqci — ovgi — oqocjgl, oQaoize — oQoqtze, si 
vero duae breves in unam longam confluxerint , nullam fieri 
interpositionem nisi consonantium pondus accedat. Itaque 
oQaazov non dicitur, quia oQaxov ex bqdexov contractum est, 
et sic ceterae pluralis personae praeter ultimam quae diphthon- 
gum in paralexi habet. Eademque ratione totum excluditur 
imperfectum, quia literam alpha brevis insequitur vocalis ut 
vlaov, et imperativus communis formae, non atticae (ut av- 
xlowvxwv) postremo participii genus neutrum ut xrjle&dov 
Horn, Gxaldov Arat. 962. non oxalotov. Huic regulae quae 
adversantur perpauca sunt et non magnae auctoritatis : noxe 
zQvyocofiev oticoqi^v Noun. XLII. 297. quod pro conjunctivo 
haberi potest ut noxe oneiQco{Liev ccQovQag v. 288. duoque ad 
Buttm. 28. allata, ildaze et oqdaze. Tertiam personam Butt- 
mannus in Gramm. I. 482. Homero inserere meditatus est; 
nam in Od. XX. 347. ol ds yva$/iioiGi yeXolwv ccXXozqIolgl 
scribi jubet yeXwcov id est eyeXcov (eytkaov) quia yeloiav non 
ridendi babe at significalionem sed jocandi. Verum hoc ex 
uno illo H. H. loco nequaquam clare apparet et si quod fuit 
inter utrumque discrimen, tamen non necesse est ab omnibus 
constanter custoditum esse. Participiorum vero casus obli- 
qui oQocovxeg etc. duplicem excusationem habent, unam quod 
a nominativi oqocov similitudine abstrahi non potuere, alteram 
quod vocalis fulcitur positione • idemque fit in personis verbi 
passivi , cum in indicative praesentis diiQiaaGd-wv, aydao&e 
et eydaG&e, turn in imperativo expiadodcov, xeQaaG&tov, 
infinitivo /.ivdaG&ai, alzmaoSai, et in imperfecto rjydao&e, 



Cap. V. DE DIECTASI. 185 

i)yoQC(aod-e , avvidaG&e, xeqocovzo, rjyoQocovzo , quae omnia 
sunt ejusdem Homeri. Primae vero personae, cujus termi- 
natio est aofiai, exempla nulla, tertiae et numero pauca et 
minime antiqua pQvxavdazat Nic. Al. 221. elgoQaazai Oppian. 
Cyn. III. 67. Orph. Fr. II. 12. /n^avdazai Sibyll. V. 125. et 
171. quorum verborum haec una forma versui non repugnat. 
Verba tertiae declinationis quum non in « et to sed in oi et 
ov contrahuntur praeterquam in nonnullis personis conjunctivi, 
natura sua ab hac epenthesi abhorrent sed interdum tamen 
hue relabuntur per quandam quasi synecdromen ut Gramma- 
tici volunt, ciqocooi ut oqocogi, drjiowev ut zQvyofpev. Causa 
forsitan fuerit persona tertia, cujus ad cogitatam speciem 
aQoovoi si quis animum referret, nihil admodum intererat 
utrum consonam refractariam in diphthongum mutaret ccqo- 
ovgi (ut lievGi \elat) an in vocalem longam aQocoGi (ut leaai) 
sed hoc praeferebatur ea re, quod ccqoovgc omniaque non 
contracta a consuetudine abhorrent. 

§. 5. De nonnullis controversia est utri ordini adscri- 
benda sint. Homeri verba eG%azocovza, eG%azocoGa et iozQa- 
tocovzo Buttmannus §. 105. Adn. 6. a praesentibus in oca 
exeuntibus repetenda esse statuit quia a nominibus eG%azog 
et GiQcczog propagata sint. Mihi tamen omnem verborum 
hujusmodi perlustranti nullum obvenit quod cum illis et etymi 
ratione et significations perfecte congruat. Nam ab his, quae 
cum sGxazog maximam similitudinem habent Ttv L uazog, vGza- 
zog, vnazog, juv%azog, viazog, (.i&Gazog aut nulla sunt verba 
aut in evco deducta. SzQazovG&at semel legitur nee sine 
codd. dissensione sed terminatio a sententia loci Aeschylei 
non aliena; ^ZQazaG^at cum ipazaoSai (v. Diss. IX. §. 3.) 
hactenus congruit quod utri que communis est character ver- 
balium, alioqui ignotum. De illis qufdem Grammatici morose 
tacent, neque de eQ%azocovzo, xazrjniotovzo et Svocogi con- 
silii sui copiam fecere. Illi in Prolegg. 522. apposui nomen 
eQXaT?]g et eQacczrj ab elgyco derivatum ut ab anzto djidzi], 
quo deducimur ad praesens eQ%azdto, ut a vadzrjg vauzdeo, 
kai-iTiezrjg {xaVkikaiinizr[g, eQtlafATiizig) Xaf-iTiezdco, t H7iidoj 
non extat nisi in Gloss. Graecolat. ymwGai vero apud Hip- 
pocratem intellectu quidem neutrali sed hoc non obstat quo- 
minus huic verbo activa quoque coticedatur signification ad 



186 



DISSERTATIO X. 



niitescendi notionem, quae homerico verbo subjecta est, fjrtia- 
o$ai et fjTtLOvodai pariter conveniuut. Jvocogl, quod illi 
interpretantur elg diip ayovGi, propter hauc factitivam po- 
testatem probabilius ad duoco refertur quam ad Svdco. Veri 
simile est haec omnia ab antiquis Grammaticis curiose quae- 
sita et disputata esse, sed nobis nihil amplius iunotuit quam 
illud minusculum adnotamentum Schol. II. HI. 266. and %ov 
gti%6io ioiiyjbovv (sic) 8GTi%to[.i8&a (sic) eGziyocovzo' cui cou- 
trariam sententiam profitetur Eustathius p. 179, 34. cog zov 
Gzelftco 6 doQiGzog eozifiov xal [.lelfoxfv devzeoog Gziftto, acp* 
ov e£ cxvadQOiiirjg iveozcog dsvzeQag GvLyyiag 6 GTtfiiZ, ovzcj 
Gzelyco Gxiyco eozr/ocovzo et Suidas Hesychiusque ^ziydei 
noQEV8%ai, quod fortasse poetarum epicorum aliquis scrupu- 
loso illi b(.ioGiL%aei assimilavit. Alia conjugations indicia 
desunt, neque arguinentum praebet significatio ; nam gzi%6iogl 
et de euntibus dicitur Orph. Lith. 269. Mosch. II. 138. ubi 
Meinekius ex optimis codd. GzeiyovGi reposuit, et de rebus 
quae xazd gzl%ov collocatae sunt cpiqyol en dxzTjg e±el?ig 
GiiyocoGi Apollon. I. 30. ev de yevelco zqlgzol%ol exdzeQ&e 
TC8QLGTt%6coGLV odovzeg Nic. Th. 442. vijeg — nsQiGziyocoGiv 
df.wificcdlg yslzovsg dXXj]h]Gi Noun. XXVI. 222. utrumque 
congruens homerico eoziyocovzo. Id secundae conjugationi 
attribuendum videtur; nee minus, quod semel legitur, syQij- 
yoQocov, etsi 8yQi]yoQcxco non magis notum est quam lyQijyo- 
qoco, sed solum eyQrjyoqko et id apud scriptores non ad- 
modum autiquos. ^Ayqwcovza zccvqov id est ferocientem Opp. 
Cyn. II. 49. pro quo in nonuuliis codd. et edd. dyQidovza 
scriptum est, in Thes. perperam ad dyQidco refertur. Kqo- 
xowgl in versu Dionysii supra ad xqoxoco revocavi, sed xqo- 
xocovzeg y.6QV{t(3oi Nic. Fr. II. quum pro xQoxtCovzeg vel xqo- 
xdevzeg positum sit, convenientius yidetur verbo xQoy.dco, quo 
Thes. caret. Hujusmodi captiunculas ille plurimas objecit: 
ozav GKiQocoGt vel gxvqocogl fioeg Ther. 75. a verbo ignoto 
oxiQav vel oxiqovv, duoque synonyma gxozocogl Alex. 35. 
pro gxozovvzcu sive GxozodivuoGi positum et vnotocpocoGcc 
ovQ?j pro 'fycpoeGoa vel tocpoeidi'ig Ther. 337. Quippe 'Cocpav 
et Gxozav non leguntur alibi, tpcpovv auiem et gxozovv signi- 
ftcationem intransitivam non habent; sed fortasse a poeta 
hue deflexa sunt ut (.i8lalv8Lv iuterdum dicitur pro {.lakaveh 



Cap. V. DE DIECTASI. 187 

v. ad Aj. p. 383. Non minus ambiguum est zQizocooa ge- 
hqvri Arat. 795. cujus verbi milium aliud exemplum in promtu 
habemus, sed si aestimemus ex simili vTiziocooa geI^vi] 768. 
ad zqlzccco pertinet; nee diversum praesens habere videtur 
diyocoGa Gehjvrj 799. quae ab eodem di%aio(.dvi] vocatur, sed 
dr/aco ipsum nunquam in conspectum venit et potest intelligi 
luna sese dimidians eavzrjv dryaCovGa sive dr/ovact a verbo 
Sryoco , quod semel reperi in Hippocr. de Nat. Oss. p. 511. 
T.I. rj i^jiazlzig — sdiywd-t] scinditur in Thes. omissum; 
idemque principium convenit passivo dryocovzo Apoll. III. 1614. 
Ac nescio an duo fuerint verba siguificatione discreta, unum 
intransitivum yavav, cujus usus pervulgatus est, alterum ya- 
vovv illustrare in Arat. 169. ov /uiv nollol aGzeoeg yavocooi. 
Vana vero ilia est Eustathii suspicio p. 1618, 52. zb dgow- 
giv eolxe devzeQag eivaiovLvylag' i)v 6° av xa$aQcogz()lz?]g 
£L7t£Q eyQcccpsxo aQoovGi, nam ccqccco verbum nullum est, pro 
ccqoovgi aut ccqovgi dicitur aut ccqocogl. Ac mirum est cur 
Lexicographi ide'^wcovzo in H. H. et Apollon. non sub Je- 
^Lovf-iai referant sed thema comminiscantur inauditum degiao- 
f.iat. Quod vero Hesyehius suppeditat ^ieyocovzo Gvvsxd&rjvzo 
fortasse ex libro vitioso sumtum est; nam !oyaG&ai significat 
to sig loyov Gvyxa&~ t GSai. 

§. 6. Haec verborum secundae et tertiae conjugationis 
amplificatio, de qua tarn multa diximus, quo nomine appel- 
landa sit, nondum satis constitutum est. Veteres in duas 
abeunt partes. Schol. II. IV. 1. rjyogdcovzo ex zov rpyoQcovzo 
diccLQEGEL rj [laLLov iTTev&eGEt, nisi f.iaX?*ov rj enev&EGai scri- 
psit. 8 ) Quam hie epenthesin, Eustathius vero p. 30, 40. na- 
Qevd-eGiv vocat, a Schol. Hes. Opp. 179. adjectio dicitur: 
ttjXe&oo) nQog^xrj tog oqoco, ab aliis pleonasmus EM. 633, 
12. drib zov oqcxolze oqlZze xal TtleovaG^co oqoojze et p. 
178,33. depocovza TiXsovaGi-wg zov o, p. 452, 50. xayyalocoGt 
7i?.€ovao/.wj zov o TioiryiLxCog. Alteri nomiui favent Schol. 
Od. V. 377. dloco dialosGig zov alto, did xal tSccQvvezai, et 
ad v. 129. uyaG$e cog dvvaG$e ' dvvazai de xal juaxQov 
eivai' oids yaQ zb xaza diaiQeGiv dydaG-d-e. Et EM. 637, 39. 



8) Populariter loquutus est Schol. II. III. 3S7. vcuiir)g vauico xat 
duciQzoti vaiTaco, non ignorans hoc esse ib tvnlig. 



188 DISSERTATIO XI. 

e$og sot I Tip noirjTfj %a (rffuctTa Trjg devreyag ov&ytag dia- 
Xvsiv elg Svo a, tov to /uiv jxqcotov ovveOTaXf-ievov , to de 
Sevteqov ixTETajiievov xccl ovv Tip l yQacpo^tevov , bqaqg, 
oQaa 9 ) sed neutrum nomen satis definitum est. Nam dialy- 
sin sive diaeresin vulgo vocamus diphthongi vel monophthong! 
in breves vocales dissolutionem dfjlog deslog, xollog xotlog, 
aTai actTai v. ad Buttm. 124. quibus oqoio, quia to integrum 
permanet, simile dici nequit. 10 ) Pleonasmi autem nomen 
tarn multas res tamque dissimiles complectitur ut ipsum de- 
finitione indigeat; neque convenit cum illo Techuicorum prae- 
cepto ol nleovao^ol tov tovov ov £i£Ta(3dXlovoi Apoll. de 
Adv. 570. c H()codiavdg Xeyec otl 6 nXeovaof-iog top olxelov 
tovov qvXdooei, r\ de SiaiQeoig dXXdooei EM. 614, 40. quam 
regulam confirmat Epim. 316. duobus exemplis ex hoc ipso 
genere verborum repetitis rjyoQoiwTo et eQccaode, idemque 
etiam in nominibus tpocog, tiocaxog observari monent. ll ) De 
nostris doctis aliqui hanc epeuthesin epicam nuncupant nomen 
a potiori, ut dici solet, sumentes; nam exempla, nisi librarii 
identidem lapsi sunt, fines epicorum excedunt: d{.itpatp6iooix 



9) His in Edd. antiquioribus iota saepe deest, saepius etiam in- 
finitivis, quibus Wolfius olim illud addidit, postea detrain jussit in 
Anall. p. 425. T. II. oquv ex boaev orlum ratus, id que in Homeri 
editione sequutus est Bekkerus. Sed fuisse ullum tempus quo Graeci 
oqusv pronunciarent aut ita pronunciatum esse meminissent vereor ut 
probari possit. 

10) Similes essent infinitivi pvaaa&ut, evxeiaaGOat, /uyxavocccod-cct, 
si alpha postpositivum breve esset, quod veteran* Grammaticorum 
antesignani una voce conclamant : ice yao stg dcu mmqi^iipwia to(ti]v 
anb lilovg %x ovia o'^sTav cpileT nob jilovgJiQayvp^aOai, rCS-sad-at, 6v- 
vaadcu Sch. II. VI. 268. Is fuit antiquae disciplinae rigor; nos affecta 
alio atque integra et nativa moderamur sono. 

11) Regulae obnititur Sch. Od. XII. 417. to &se(ov (sulphuris) eI 
anb tov &£lq.v xaza StaiQSOiv, dia xi Sia dup&oyyov ; iiafxiv {pin') otl 
nXsovatijLiog Igti tov s cog esig , nam substantivum dieiov proparoxyto- 
non est, eodemque accentu notandus videtur nominativus adjectivi 
0e8ir]g Opp. Cyn. I. 18. id est de'eiog et substantivi xeeCaig Nic. Ther. 
19. id est x £€ia - Sed dTaker\Scov Hes. nSTsrivog sive ntTSHVog et Kofx- 
pctyerjvog Dionys. 877. ne accentum retrahereut, fortasse character qui 
dicitur prohibuit. Klrjrjdcov eta non ex abundanti additum habet sed 
pro jtlerjdajj/ dicitur ut ^voiv^Qi pro /uevoiverjGi v. Spitzn. ad II. 
XV. 82. 



Cap. VI. DE VERBIS IN (ii. 189 

Aret. Dint. Sign. II. 4, 141. dfiq>aq>6mvra Cur. Acut. II. 3. 
267. yavoojvzsg Sign. Dint. I. 8, 94. fiii%avdao&ca Hipp, de 
Humor, p. 124. T. I. (wrcocovza in Aristippi epistola dorice 
scripta IX. p. 16. ed. Orell. et tertiae conjugationis a&oafrii 
id Anonymi Dissert. III. in Opusc. Moral. Orell. 222. ut ea 
oniittam quae Buttuiannus ex Herodoto attulit. Res tamen 
dubia propter crebras librorum discordias et raulto frequen- 
tiorem coutractionis usum, a quo cur aliquoties discessum 
sit, causa nulla apparet. Interim poeticae quoque figuratio- 
ns ratio explicari non potest; nam quo loco illi eloco, sldag 
ponunt, eodem conyeniunt eldto, skdsig, et yicissim quae ne- 
que integra versum intrare possunt ut eldouev, neque con- 
tracta ut e&lai/tev, e&kcae, his illud fomentum non adhibent, 



CAP. VI. 

De verbis in fit. 

§. 1. Ad multiplies illas thematis iuterpolaudi rationed 
accedit trausitio in earn conjugationis formam, quae a Tecli- 
nicis tertio censetur loco. Hujus tres sunt terminationes rjf.it, 
co/tu, vf.il, omnes illae verbis adjuuctae et duae priores 
puris quidem praeter dlKco dluifica, nam a%vdadr][u 1 ) et 
si quid hujus simile Aeoles finxerunt excludit operis dispo- 
sitio et ordo praescriptus. Sed verba in vf.ii alio loco ab- 
solvi in Diss. XI. §. 4. De reliquis , quae olim praelibavi 
ad Buttni. p. 70. hoc brevior nobis sermo erit quia omnia 
eadem via decurrunt a verbis vel barytonis vel perispomenis. 
quorum nonuulla permanserunt integra, pleraque dici desita 
sunt sed cognoscuntur tamen ex modis temporibusque deri- 
vatis. Ex barytonis igitur primae conjugationis duo in r f fii 
deflexerunt dew dideco didr^ui, cujus unum legitur tempus iin- 
perfectum idldip, et S-ecj zi&ia zld-r^iu, totideraque in di- 
phthongum contracta sw elfit et eliu, cujus prima positio so* 
eo non extat in sermone graeco. Multo plura vero a secunda, 
quorum nonuulla afferunt EM. 202, 20. Cram. IV. 210. nlm 



1) Circumflexo axyu£ita nihil habeo quod componere possim prae- 
ter dubium illud {.nitfoaa&ai. Nam di&o <J/<T>? ( «c« diversa sunt. 



190 DISSERTAT10 XL 

mf-t7rli]f.u, %Qio xi%Qi]fii, ttittqco Trinorifxi, quorum primitiva 
praeter xqcxco e nostro conspectu oblitescunt , turn fiiftrjfu, 
TitQijfii, SldQ7]fu, nisi infhritivus aTrodidoavai, ubicunque de- 
prehenditur, in cmodQavai mutandus est, et medium "mafiai, 
cui convenit aoristus mag, sTrxazo sed epsilon praevaluit in 
antepositis Trsxoftai (jrxico) tzxsqov. Eademque utriusque vo- 
calis vicissitudo cernitur in aliis conjugatorum cpqico cpQeig 
sfimcpQccvai, quod codd. optimi Aristotelis praebent, xixqcxv 
xixqavai xsqioai xsqstqov v. Diss. V. §. 4. Adnotam. et non- 
nunquam etiam in iisdera sfinmlsei Herod. VII. 39. 2 ) sfmi- 
nlslg Hippocr. de Morb. II. 226. T. II. et alibi v. ad Buttm. 
274. ifiurnQslg in tribus codd. Herodoti convenienter etymo 
sttqss sive sttqeos, tzsqSco etc. De duplici verbi cpr}fil et 
i)fd themate quid Grammatici opinati sint, loco hujus rei pro- 
prio dixi Diss. I. §. 8. — A verbis tertiae declinationis He- 
rodianus n. Mov. p. 23. docuit unum esse didcofxi, ipseque 
Choeroboscus Cram. IV. 342. non ignoravit ylyvcofu, xixqcofu 
et cetera verborum defectivorum complementa ab Artigraphis 
introducta esse. Idem Herodianus Ifii, quod Apollonius as- 
sumsit propter Ixrjv, 1'jli£v>, Yvai, ingenue repudiavit argumento 
baud invalido quod verba, quae ancipitem in stirpe habent, 
nunquam in fii traducuntur; nam IIivv/lisvt] owenf} Hes. in- 
dicative destitutum est, sqvxo Hesiodi praesenti. Itaque etiam 
ab iw mitto non potuit derivari Ifu, sed deverticulo opus 
fuit, quod praebuit paragogum leco. 

§. 2. Sic ipso rei ductu pervenimus ad alteram classem 
quae ex paragogis in sco et aco nascitur. Lexicon de Spir. 
204. Uco Trifirrco acp 3 ov c tt]fu. Schol. II. XII. 70. dsov soxi 
to dlco fiaQVXOVov ttoXv tlqoxsqov TrsQicmaoSai c lva CCTrOZS- 
Xsorj to dh]fu, s^ ov xb ivdisoav xai disvxai. Quemadmo- 
dum igitur in primo genere verbi barytoni vocalis thematica 
cum ea quae terminationem meram et simplicem ef,u ofu or- 
ditur, in monopbtbongum cogitur, sic in hoc alpha et epsilon 
paragogicum. Sed disco tamen non reperitur et omniuo duo 
modo sunt quorum triplex species demonstrari possit, unum 



2) Hoc retinuit Dindorfius in loco ipso sed in Comra. de Dial. 
Herod, p. XLII. quae commodum affertur , omnia ad unum exemplum 
scribi jubet. 



Cap, VI. DE VERBIS IN pi. 191 

am } otsa) et arjfii, quanquam cceco quoque tollitur imperfecta 
diaei in didi] nmtato, alteram ico nude compositum dcplet et 
alia v. Diss. I. §. 4. Uco v. Diss. VI. §. 1. et irjfii, quod lion 
prostheticum iota habet ut 7ot?]/lil et mxa/nai, nam hoc con- 
souis niodo antepouitur vel simplex vel cum consona verbi 
prima coujunctum , sed nativum, nisi origine prius fuit sS, 
cujus simulacra sunt futura ijoco , ctvrjoco, dvhco. Haud dis- 
simili ratione cum S-eco (xid-rju) constat Qlr^n no no, 0z/~- 
oai nottjaai Hes. 3 ) cujus praesens non aliud fingi potest 
quam S-ieio. Ex iisdem vocalibus confiata sunt euo to no- 
qecoi-kxi et alia, quod si interius scrutamur, relinquitur unum 
elementum vel epsilon k'co vel iota iio, v. Dissert. I. §. 4. 
sed harum vocalium utra principalior sit, haud satis convenit. 
Ab illo derivatum est imperfectum Elev Itioqsvsxo Hes. xa- 
xeisv Hesiod. Sc. 254. et EYrn.a nooevoiica Hes. quorum se- 
cundum tainen alio mutat Hermannus, primum et tertium non 
suo loco scriptum est sed post ElSvcpallog h. e. 3 I$vqj. et 
facilis correctio I'ev et fyfii, cujus certum indicium praebet 
infinitivus livai et optativus lelrp Horn, miims certum medium 
l'e/.taj. Id euim plerique doctorum praeeunte Brunckio "efiai 
scribunt quia id non tarn eimdi significationem habet quam 
appetendi et properandi v. Goettling. ad Hes. Scut. v. 65. et 
qui laudantur ab Ellendtio in Lex. Soph. T. I. 507. Veteres 
vero ntramque eidem assiguant verbo et hinc etiam nomen 
diptoton lozijg repetunt, Iotijti 6o/ufj nana to Ikvai Sell. II. 
XIX. 8. iozijTi ydftcov — noneia , rjyovv Iv ovvodco yd/iicov 
nana to livai Sch. Aesch. Prom. 558. loxijq nana to Yeo&ai 
EM. 473, 7. nee dissentit Herodianus n. Mov. 33. etsi nul- 
lum extat nomen in oxrjg a verbo traductum v. ad Buttni. 
419. — Ksifiai veterum nonnulli e xeofiai sic ut nlelv e 
nUov contractum, alii ex xslofiai concisum volunt ea ratione 
qua oYot-iai oifiai Cram. II. 146. Buttmannus vero I. 492. 
perfectum esse statuit reduplicatioue privatum xexsifiai, cui 



3) ""E&iy/.tv tnohpav , tup ov xal Oa'aig rj noirfiig naQ y IdXxaiia 
EM. 319, 30. QtirjQ TTQKZTrjg Hes. Si Sauj t ui scriptum esset, cum tirjut 
conveniret. Pariter fluctuant lavov , tlctpov , luvov a simili principio 
2w avpvui diicta, et 6aog dio^ucu SeCofxai. ''Irjzrjg ro^6rr]g , iofiokog Hes. 
si et spiritus et accentus recte se habet, compositum est ut taya'irjg, 
si trjirjg scribimus, cum Xr\ixi (lt](7oj) convenit cf. Proll. 397. 



192 DISSERTATIO XL 

adversatur accentus participii. Mihi subesse videtur xeco, 
cujus participio utitur Homerus oqgo xecqv, xaxxelovzeg sftav 
co intellectu quo interdura Icov dicit hoc est pro futuro; me- 
dio xsovzai idem utitur etAlcaeus. Repudiatis quae ab hoc 
xico uno gradu absunt xrjfit et aelf.ii evitatoque paragogo xesa) 
per circuitum perventum est ad xelfiai ex xhf.Hu contractum, 
cujus activa forma foret xe^fii. Haud aliter Choeroboscus 
Canon. 667. Cram. Oxon. IV. 381. Paris. T. IV. 22. et 29. 
Sch. Theocr. I. 48. explicat correlativum ijfiai, quod Butt- 
manno perfectum verbi eco videtur: egtlv eco xal xeco (3ocqv- 
zova' zavxa nEQiGntofiivtog yivsxai eco xal xeco , eha ex 
xovtcov yivezai naQaycoyd slg fit erjfii xal xerifii xal Xoirrbv 
6 rta$i]Tixdg evegtcoq h'eftat xal xazcc xqccgiv fjfiai, urj ds 
elg %r\v ei dicp&oyyov xEifiai. Haec manifestum est xaS* 
vnoGxaGiv dici, namque nullum esse verbum primitivum cujus 
tres sint literae extremae eeco, illos certe non fugit. Eorum 
quae alpha in primordiis habent vestigia impressa sunt tem- 
poribus obliquis. ^Enqiafiriv, quod aoristi locum accepit, na- 
tura imperfectum est verbi Ttglafiai, cujus activa forma non 
ea esse potest quam Apollonius ponit 4 ) sed TtQirjfu et hac 
ulterior tzqkxco. nQiafiai vero et synonynion tieqccco (tveq- 
vafiai) eodem modo inter se comparata sunt, quo EQafiac 
et eqccco , nisi quod illud earn speciem habet ut ex aeolico 
neQQafiai ortum videatur quo modo IlQlafiog ex nsyfafiog 
extitisse dicunt. Jedfirjv sdoga&v {edoxovv) Hes. et home- 
ricum deato vel ut alii scribunt doazo, non aliud protypum 
habere potest quam derjfu et dorjfn et longius prospectantibus 
deato, dodco* nam ex deco doco nascerentur dijfn Ss/nai, dcofii 
66/Liac, quae ne fingi quidem apte possunt. Scrupuli plus 
nobis praebent duae Hesychii glossae KLaG&ai xelo&ai et 
Kiaio exlveLxo, in quibus si omnia integre et incorrupte 
scripta sunt, duo exponuntur verba sono eodem, intellectu 
contrario, unum cum xico xiveco coujugatum, alterum cum 



4) De AdV. 612. rw fjdw to r\§T\v naQazeixai xal adr\v xal naoa 
Thiv eig f.ii /?i/577/.» fiudr\v , I'rjuc aidr\v xal avidriv Met ovv naQcc to 
7iQia(XL 7iQiadr\v, quod si legeretur uspiani, non cum $adv\v comparan- 
dum esset sed cum /uiyddrjv } nam alpha ad terminationem pertineret 
non ad stirpem. 



Gap. VI. DE VERBIS IN pi. 193 

xelfiai ejusque themate xiijfu. Hinc xlrjfti effingi potest ut 
&lrjfM, et Hiatal. Sed si quis aut xelad-ai in xivelodai, aut 
Ixwsho in exeixo verterit, utrique glossae unum ideraque 
verbum subest. De h'co, £«a>, ffyfii quae veteres commentati 
sunt retuli in Diss. VII. §. 1. 

§. 3. Tertiae classis fundamenta posita sunt in verbis 
primitivis, quorum cousonae stirpis ultimae terminatio non 
proxime adjuugitur sed interposito alpha brevi hoc modo: 
IX — d — co (ildofiai) c tlr t f.iL (Uafiai) cujus supersunt modi 
obliqui c tla&i, 'Ildvzeg i^i'lsvofievoi, c I?moxc iXecp Hes. ut 
eoxaoTi, quanquain hoc etiam cum fiefidoxsg componi potest; 
la — a, — co, j lgt]lil quod Doriensium proprium est excepta tertia 
I'aaai, et media ayaiiai, eqafiai, xQif.iaf.iai, nixafiai, dvva- 
fiat, quorum postremum primitive circumflexae conjugations 
caret, omnibus deest thema barytonon praeter unum nixofiai, 
unde ttstccco et nixaiiai quod doricum dicunt Cram. IV. 339. 
JiLTtfiai si ex synonymo dicpdto aestimatur, a di£dco propius 
abest quam ab aeque insolito di'Cico, sed xiystg, quod meta- 
plastis adnumeratur, ad verbum primae declinationis pertinet. 
Et SvLvrjfu, Svi] t uEvog, covr^nqv , nisi extaret vox media 6vL- 
va/nai, ad bvico revocari possent unde ovela-d-ai, oveiaQ etc. 
derivata sunt. Quae vero a verbis hujus conjugationis usi- 
tatis originem trahuut awijfii, xdb]jtu, cpilrifu etc. quia gen- 
tiliciarum dialectorum finibus coercentur, viam nostram non 
attingunt. Tertiae classis unum superat exemplum ovoaai ab 
ovoco, ovcofii. Disputationem consummant septem verba in 
aco exeuntia quae vocali connexivae adjungunt v, dafidco da- 
(.Lvdco ddfivrjiiL, xeqdco xiQvdco xiQvqfii, xQSfidco xQrjfivdco 
xQjjfLivrjjui, neldco mXvdco rtttvrjui, Tteqdco TiEQvdco nsQvrjfii, 
nexdeo mxvdco Tilxvrjut, oxeddco 5 ) oxedvdeo Gxidvrn.it. Nulli 
omnium simile est fidgvaf-iat, cui nee barytonon verbum ante- 
cedit, nee perispomenon. 

5) Zxtdowvicu tres codd. praebent Apollon. IV. 500. oxiSvata et 
netuo) auctoribus idoneis carent. 



Lobeck. Technol. 



13 



Pars altera* 

De verbis barytonis, 



CAP. I. 
D e p u r i s. 

§. 1. Verba in auo omnia a prosa alienala sunt praeter 
TiaXaico ttccqcc to ndXXto rj and Trjg 7iaXdf.ir]g EM. 647, 21. 
vel verius dnb Trjg ndXrjg. £>Qaiovei, quod olim scribe- 
batur Hes. Th. 903. et codices redarguunt, unde conevovoi 
assumtum est, et ipsa natura hujus terminations, quam sem- 
per brevis antecedit antepenultima dr/ako, loauo ceteraque 
ad Buttm. 59. adnotata, quae poetae Alexandrini frequentant 
non relicta interim altera terminatione , cui Nonnus et sup- 
pares favent. Haec a verbis secundae declinationis pro- 
ficiscuntur: tov xedco ov (.tovov to xedd'Qco nctQaycoyov tog 
tov loco to iodtco ctXXa xai to xsdaico TtQog 6/lioi6t?]tcc 
tov laalco 7iaQ° lAgctTcp Eust. 140, 27. Xco XiXalco cog xeqco 
xeqcxLco Schol. II. XV. 317. cog xeqco xeqccIco, ttsqco Tt£Qtxlco 7 
ovxco XiXco XiXaico xaitt ntxQctycoyrjv EM. 566, 3. Epim. Cram. 
I. 259. qui pro tieqlxUo fortasse xsdaico posuit, nam illud 
non dici solet. Neque cognitum habemus XiXdco sed modo 
yLiXu tp&ovst *) £Tu$v(.i£i Hes. Bi^aw/nsvai id est pifiato- 
lusvcu sive 6x£v6/u£vcu Arat. 1074. Buttmannus jure praetulit 
Vossii scripturae fiiawiuEvai. In Nic. Alex. 396. Tr]Str t ts ys- 
Qtxio/uEva iivioioi, si id significatur quod Schneiderus sumit 
ad Aristot. T. HI. 223. delectata muscis, in quibus videlicet ha- 
bitent, scribi poterat t ijtayaw/usva id est £Tzi%aiQovxa, vel 
vulgato propius te TtaQEid/nsva id est nctQ^ieva, si forte 
poeta grammaticae doctrinae ostentator nomen sla^iEvr] inter- 
pretatus est rj/nevrjv id est locum depressum, quern Theocritus 



1) rio&u corrigit Heckerus Comm. de Anth. p. 48. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 195 



XIII. 40. xcoqov fyievov dixit. — In ayco nullum terminatur 
verbum; nam pro ayavo^evoi ap. Oppianum Schneiderus ex 
compluribus libris recte reposuit ayaio^ievot. — Terminatio euo 
duo complectitur verborum genera, alterum desiderativum ya- 
ltr}G£uo, dcooeko v. ad Buttm. 389. alterum poetice auctum 
oxveico, zelelco. Verum de hoc non omnes consentiunt. EM. 
620, 43. oxveico ovx zgxi Tcleovao/nog' leyet yaQ oil e'oziv 
oxvco xal xaza ^'icovag oxveco xal nleovaG(.ico zov i oxveico. 
Ovx €GTi Si ovvcog, alia xwva naqaycoyiqv , cogueq Tiaqa, 
to Salnco ylvexai &alnelco, Qiyco Qiyelco. Ovzcog oxvco 
oxveico' 7T£qc ira&cov. Hie duo certant contrariis suffrages, 
quorum alter sententiae verae veterisque desertor oxveico 
eodem loco habendum ducit quo sunt nalalco et ^ye/novevco. 
Horum enim terminatio non pleonasmo affecta est ut xegalco, 
olvo%oevto, sed proprio quodam et nativo paragogae genere 
constat. Verum haec vulgo recepta sunt, oxveico autem nisi 
in carminibus non legitur, ideoque cum a&Qelco, olxelco, oivo- 
pagelco aliisque numerorum poeticorum supplements corn- 
par ari oportet. Itaque unum relinquitur verae paragogae 
exemplum dalrielco a dalnco ductum (nam Salnico non ap- 
paret) dubitabile tanien, quia nemo auctorem sistit. 

§. 2. Jam venio ad illam amplissimam familiam ver- 
borum in evco desinentium, quorum duplex origo. Verbalium 
nonnulla a barytonis orta afferunt Grammatici: and zov 
(Sovlco naQaycoyov §ovlevco cog aQ%co aQxevco EM. 208, 28. 
Tvacpco yvacpevco cog agdco aqdevco Sen. Plut. 166. cmb zov 
xelco ylvezai xeleco xal xelevco cog fiovlco fiovlevco Eust. 
884, 12. Hoc certe paronymon est, aqxevco esse potest, quan- 
quam aqxrj apud Homerum non imperium significat sed ini- 
tium. Itaque acquiescimus in xelsvco et aqSevco. Signifi- 
catione nihil differunt cpQv^ai xal cpQvyevaai Poll. VII. 181. 
Gxalleiv et Gxaleveiv, sed his tamen interseri possunt no- 
mina epqvyevg et Gxalevg. Nr]7iia%evco a vt]7iia%co productum 
esse tacite negat Schol. A. ad II. XXII. 502. vrjmaxevcov 
naQaycoyov Igzi Qrjjiia naqa to vrjnlay v og cog llunog Innevco, 
qui fortasse sic sibi persuasit vy}nia%co esse novitium verbum 
ab Apollonio et Moscho per quandam quasi auadromen ex 

13* 



196 DISSERTATIO XII. 

homerico vymaxevco effictum. 2)]ueveiv Mauetho IV. 269. 
pro orjma dixisse videtur. 2 ) Te^fteveiv in LXX. idem signi- 
ficat atque QeixflsG&ai. Alia nominibus adnexa sunt verba- 
libus, a oenxog Zfeittevet oefiaUi Hes. xQvnxog xQvnxeva) 
tecte ago sive insidior (ut Gxoxevw latito) diversum a xqv~ 
nxco tego, dnxevto ab oTtTO/uai incertura an ab outtjq (oTtxriQ) 
ut inoTZTrjQ enortxevto. Pro 0eqqsv6i arcocpeQei Hesychius 
fortasse cpeQxeveu scripsit cujus paraschematismus est qjeQxd- 
£eiv. Sed ab his parumper abeamus. Etenim saepe quae- 
stio incidit unde verba hujus formae derivata sint, a verbo 
an a nomine. Quare de paronymorum ortu interponenda est 
disputatio, sed brevis nee pro copia exemplorum ; haec enim 
qui singillatim persequi instituat, nuem vix iirveniet. Equi- 
dem pauca cujusque declinationis proponain, ac primum ho- 
merica alrjxevco et Ixexevco et quod in H. H. legitur tpib]- 
xevco, turn quae oratores attici comprobarunt dQccTiexeuco* 
Iduoxevco, XrjGxevto, O7r?uxevco, xaftievco, nvxxevco, XQcmetc- 
xevco , TtQoq)i]xevco etc. Sed 11011 omnia sic figurata parem 
auctoritatem habuisse notum faciunt Atticistarum notationes: 
GocpiGxeveiv ova Iv %QrjGei xexQif-ievi] Poll. IV. 17. cpilode- 
anoxevof-iai' ovxwg Idva^LXaq EM. 794, 19. illeque man- 
cus articulus Phrynichi Epit. 443.*** evixevocu Idelv del el 
OafttoQivog ovx oq&wq %Qr\xai certe ad verbum hujusmodi 
spectat sive id nevrixevGca fuit sive jzevixevGat, quod Coraes 
Atact. T. II. 262. non ante Strabonem legi putat; medium 
gevixeveodai Isocratem (Philipp. 107.) pro (.nod-ocpoQelv usur- 
passe Harpocratio memoratu dignum habuit. Multo plura 
emergunt apud scriptores, qui vulgari dialecto assignantur: 
yv/nvrjxevco, egyaxevoftcu, XoyiGxevto, [.lexavaGxevco, /neGixevw, 
TxeiQdxevco , txqoqi]Xv xevco , nlavrjxevco , quod et ad nlccvrjg 
referri potest. Sed ut longe plura sunt substantiva quae in 
xrig, quam verba quae in xevco exeunt, ita verbis nonnullis 
deest nomen genitale, sicut ayiGxeveiv apud Platonem alios- 



2) Eos qui mortuos condiimt vocat Taqiy^viriqag dnrjfsTg — xcel 
t/unoQirjg (fort. y.ay.£.u7tOQir]s) is juartviag y.al /uvaciQovg (fort, ncc/u/uv- 
GccQovg) GrjTiTCig r€ T(^i'dc( l ucc(ji orjnavorTctg. Pro a^rndg (quod certe 
orjKTccg scribi debebat) Dorvillius (Sr^molg corrigit i. e. orjnrtxoTg. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 197 

que reperitur, ayiotfg ignotum est 11011 minus quam ^eviir^ 
et ieQccTf]g, seel hoc colligi potest ex femiuiuo °Iqi']Z£iqcc uqsicc 
Hes. cui vereor ne Stephauus injuria praetulerit aQ^zeiQa, et 
ex adjectjvo uQazixog. Hiuc profectum est leQazeveiv, pro 
quo scriptores antiqui et attici utimtur primitivo IsQao&ai, 
Illi simile videtur nomeu magistratus boeotiei ol acpedQia- 
lecoviEg. *Eqclgt£V8iv usurpavit Aeschylus non alio sensu 
quam sgav. Nimirum quod in re et natura positum est ut 
paronyma potestatem habeant magis determinatam quam verba 
nominibus praecurrentia, id Graeci in dicendo non ubique 
observant. Longissimo quidem intervallo disjuncta sunt pov- 
Xev£6$ca et (tovleoSai, neiQaieveiv et neiQaod-cu , dvvct- 
Gzevsiv et dvvaoSaL, xXrjz£V£iv et xaXnv , /lug$coz£V£iv et 
{.tio&ovv, aQ£GX£V£G3ctL et ccQ£GX£iv, sed minus longe a /uva- 
G$ai distat {.lvtjgt£V£lv , etsi hoc proprie dicitur de iis qui 
mulierem ambiuut, illud magis universe, Jdemque a Xr}t^£G$ai 
differt Xijgzevuv, ab aXaGd-ca ah]X£V£tv, a xtjqvgo£iv xijqv- 
mveiv, sed propter communem ortum permutantur non raro; 
io t u£vovGi Hesychius interpretatur zI^ivovgl, olx£Z£V£iv Euri- 
pides dixit pro oixeiv , pro aXuv Homerus aX£ZQEV£iv , cui 
quod respondet nomen a?Jz?]g multis aetatibus post in lucem 
prodit, sed etiam ab inusitato aXezQov derivari potuit ut o/U- 

&QOQ bXo$Q£VCO, (XQOZQOV CiQOZQ£VCO , 6q)£XzQOV OCp£Xz()£VCO, 

Ugtqov Xlgzqevco. Eadeinque originis disceptatio iteratur in 
verbis perispomenis; cctto zov £h]XaG(.iai eXaozov xal tzXeo- 
1'aGf.tqj zov q eXaGZQOv xal ix zovzov iXaGZQeco' rj ctTib zoo 
iXaoiijg eXo.gzqcj tog ftoaGz/jg ficoGZQco, xaXiGzi\g xaXiGZQw 
EM. 325, 32. quibus simile etymon fiugendum est ad explican- 
duin ^X^gzql^elv. A femininis ejusdem declinationis Home- 
rus derivavit ?uop£vco, tio(.itc£vw , zoXvtievco, cujus nomine 
abstinet ; Attici receperunt &aXaGG£vto, jticuwco, ttoqvevco, de~ 
xcczEVQ), 7i£vzrjxoGz£vco etc. Ejus generis, quod a nominibus 
secuudae declinationis ortum ducit, ille exempla plurima sup- 
peditat datzQEvco, Xlgzqevco , Xizccvevco, oSeuoj, oigzevco, zo- 
%£vco , (pvz£vco, quorum omnium nomina apud eum leguntur 
praeter za Xizava. Numerum multis partibus auxerunt insequuti 
scriptores : Iuzqevco, jU£za?d£vco, f.ioo%£vu), v£ogg£vco, 6y/ti£vco, 
7i£GO€vto, yovtvLo, %oQ£vto, pro quo Homerus oQ%eo(.iaL dicit. 



198 DISSERTATIO XII. 

Ab adjectivis xipdrjlevco, ttzwxsvco, ti&ccgevco et parasyntheta 
IdiofiovXevci), xaxo^ovlevo^iai, (piXav&QcoTzevo/iiai, quibus au- 
ctores probatissimi utuntur. Sed verbum pdeXvQsveGdai Li- 
banio Argum. in Dem. Or. de Foed. Alex. p. 211. suspicionem 
injecit hanc orationem non Demosthenis esse sed Hyperidis, 
qui etiam vto$Q8vao$ai, admisit improbatum Polluci IX. 137. 
Idem Pollux anavdQtonsveoSai rejicit II. 5. Phrynichus Eel. 
386. xq7]gi^£vsiv et cpQoviiiieveo&ai. Alia suspecta reddit 
ignobilitas auctorum : cmaidevieveiv Apollon. de Conj. 501, 18. 
(omiss. in Thes.) an).r]oievEG&ai Sch. Pind. 01. VI. 78. xa- 
■fraQieveiv, [.isyiGzsvsiv , SolievsG&ai, IzaiievsG&at, &rjlv- 
xev€G$cci, ipvxQsveo&cti, quibus similia attuli ad Phryn. 67. 
SvvcoQixevGO&ai Aristophanes finxit ab adjectivo owcqqixoq 
Poll. VII. 205. qualia multa ab adjectivis in ixog propagavit 
novitius sermo: dialexzixsveG&ai, diacpvGixevsG&ai., Xoyi- 
xeveG&cu, (.leQixeveiv et alia ad Phryn. 764. indicata. — De- 
clinationis tertiae quot sunt exitus, totidem fere sunt verborum 
fontes: nccidevto, d^rjievco, yoijzevco, Xaftrcadevco, xsi/uadevco, 
TSQCtzevco — Ttayidevto, GzaqiidEVQ), $£{iioz£V(Oy Eilcozevco 3 ) 
et ab iis, quorum genitivus pure terminatur, Xcczqsvco, jiiav- 
tevo), ahsvco, paGilevco, pQafievco. Ita dubium fit utrum 
i7i7T€vco ut EM. 132, 2. ab 'iTmog derivatum sit an ab m- 
nevg. Sed aqiozevto Eustathius 655, 48. recte ab ccqigzoq 
repetere videtur, neque aliter sentio de ayxiGzevco. De tzqco- 
zsvco, xcdliGzsvto, xqcxzlgzevco nemo dubitat. Ab his quae 
in duplicem exeunt orta sunt ftXccxevw, xoXccxsvw, GxvXa- 
xsvco, &£Qcmevto, d-toTtevto, qcotvevio. In magno numero sub- 
stantivorum quae in rjv, wv, ?x> terminantur, nullum reperio 
in verbi naturam conversum praeler quod Glossographi af- 
ferunt MazrjQsvaiv , 'Qiyzaiv et novitium fiaxzrjQeveiv , quod 
neque cum ficcxzQov accurate convenit nee cum fiaxzriqia, sed 
aliquam multa ab coq, Ixzoqevco, qijzoqevco, cxvzoxqclzoqsvco. 
A uvq nvQsvco, ab obsoleto vvxog vvxavco, ab aliis sic 
terminatis ixvevco, xqdevco, Gxvzevco, quanquam hoc alia 

3) Doctum Anglum qui genitivum atlcorscoy ap. Herodotum in 
e!l(6i(ov mutandum censet quia tlXtoirig barbarum sit, Dindorfius in 
Thes. refellit Stephani Byz. exemplo. Idem genitivus tertiae decli- 
nationis esse potest ut ostendi ad Buttm, 337. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 199 

via derivari potuit a oxvieug, et yQa/n^iaxavco duplicein quasi 
recessum habet ad yQafijiia et ad yoau{.iax£vg , sed aQfita- 
xevco, TEQayf-iarevo/iicci , IIl£y/Liax£V£G$ai if.t7T?Jx£G&ai Hes. 
noniinibus in fta subjici uecesse est. Adjectivorum perso- 
naliura, quae iu cov exeunt, proinpta facilitas alaLovevo/itcu, 
y€Qovievco, r^ys/novevco , fipt]fiovsvoj , sed ab altera termina- 
tione 7]Q pauca proveuenuit simplicia alti&svco, 7i£vi]X£vto y 
plurima vero parasyntheta sed omnia a scriptorum classi- 
corum consuetudiue aequaliter remota ini£ix£v£G&ai, xaxorj- 

&£V£G$ai, /LUXQ07TQ£7T£V£G$ai, eXCeptO UnO £TWT]d£V£lV, cujus 

primitivum est nulli illorum simile irtLx?]deg. Huic addo duo 
alia solitaria ex superiore genere £VTQaTi£?.£vojiiai et dvgxQo- 
T€£vco, praeter quae nullum novimus cum particulis £v et dvg 
compositum. 

§. 3. Te rtium genus const at ex dicatalectis quae modo 
in £io vel aco exeunt, modo in £vco ut yEtxovuv y£txov£V£iv, 
vnoxo7i£Lv vT€0X07i£V£iv. Horuin unum paronymon esse signi- 
ficat EJM. 778, 5. vrc£Q7]gjavco xal v7i£Qi]cpav£vto ix xov vtc£q~ 
7]cparog, nisi hoc voluit ix xov v7i£Qi]cpavog vji£Qi]cpavco xal 
ix xovxov vTE£Q)]cpavEvco. Sic enini plerisque visum: xb i(xo- 

y)«£OV TTQfOXOXVTtOP £GXi XOV if.LOy).£VOV EllSt. 903, 61. TO 

r t viox£V£iv ix xov ijvioyXw ylv£xat nfeovaG/LHp xov v aloXi- 
xtog cog xal xb Lqxico Lrjx£vco iraq* 'HgioSoj 834, 9. xov 
&?1Q£VC0 dox£c nQ0V7iaQ%£iv rj xb drjodio 77 (.laXXov aQQiyxov 
xl xb &t]Q£co xaxa xb %im %£vio p. 1872, 43. GX£vxai drib 
xov oxco gx£voj cog ccdkco a&lwto , olvoxoco OlVO%0£VCO EM. 
726, 32. Tiaqa xb d%og dyjcov, a%£vtov Si dub xov d%ico 
181, 8. TtaQa alto xb ixcf£vyco TikEOvaG^ xov v cdavco cog 
xb yjco x £ v° J > °£ co dsvco Sch. Od. IV. 396. rcaQo, xb alto 
Ttaoaytoybv al£vco 4 ) cog rzaqd xb a&kco ad-fevco Epim. Cram. 
1. 44. quorum postremum confirmat Herodianus tt. Mov. 28, 3. 
De y£vto et similibus, quae L. I. C. I. tractavi, dubitandi causa 
nulla. Sed hie in quaestione versantur verba paragoga. 
ZrjX£vco quidem, quo non solum veteres Epici sed etiam 

4) Si Saiiaa&ai, quod Buthnannus cum <x).e'ac&cu comparat, ali- 
cubi legeretur, nou ex dcae'oao&ca, ut ille, ortum dicerem sed ex tf« 
t€v((09(u. At eniw vero legitur nusquam. 



200 DISSERTATIO XII. 

Archimedes usus est Arenar. p. 38. nihil in vestibulo habet 
praeter Ojzeco, idemque valet de °Eqsv8iv eQsvvav Hes. quod 
Homerus eQeeiv dicere solet. Horum nullum tempus invenitur 
praeter primum eoque conveniunt cum verbis in aiw et euo, 
quae ultra irnperfectum nimquam procedunt xsqccico, teXeUo 
etc. Haec igitur a perispomenis orta dicimus cum epenthesi 
ejusdem vocalis. Sed longe major est copia verborum quae 
liberum habent per omnia tempora motum, eorumque pars 
multo maxima cum nominibus cohaeret lis, quae, ut antea 
ostendi, pari facilitate in verba utriusque terminations eco 
et evto declinari possunt. Jam distinguamus oportet verba 
poetarum propria et promiscua. Ilia poetae in praesenti et 
imperfecto sic conformant ut cuique versus loco aptum est, 
Homerus divevcov et Idiveov, idem olvo%osvtov et q)vo%o£i, 
Oppianus Cyn. IV. 231. olvo%o£vvz£Q ut cpvllo%o£vvu Anth. 
VII. 141. Apollonius ozXevovgl, Manetho otXevvzeq, eodem- 
que modo a^inoXevetv et nvQuoXiovzeg Horn. al^Qono- 
Xovgcc Maxim. 357. sed axQonolevei, Maneth. /nvaiiTioXevs 
Nonn. XXXIII. 229. oTtrjdetv Horn. oTrydsveiv Apollon. oqgo- 
loTtevei in H. H. et alibi, oQaoloTislxai Aeschyl. Horum 
verborum utra prius nata fuerint, circuraflexa an barytona, 
per se non cognoscitur sed ad epenthesis assumtionem ad- 
ducimur hac re quod ea tempora, quorum utraque forma ean- 
dem mensuram habet, a praesenti puro sumuntur: dzlrjoa) 
Apollon. divfJGca et dLvrj&rjvai Horn, et posteriores, olvo%orj- 
oai Horn. novioTioQi'ioto Nonn. IV. 114. ab Homerico praesenti 
TcovxonoQEvco. Itaque eundem Homerum arbitror, si ita ei 
usu venisset, non f/vioxevoai dicturum fuisse sed rjvio%rJGcU) 
et de Odyss. VI. 157. ubi poeta Nausicaam praedicat zowvde 
dalog %oqov £igoi%vEvoav, non justam esse Eustathii dubi- 
tationem utrum hoc sit participium aoristi an praesentis ; nam 
hujus quidem temporis duplici pro numerorum ratione utuntur 
forma siqolxvsvgi Od. IX. 120. inoixvsig Anth. XII. 131. 
dioL%vet Aeschyl. et olxvamov Pind. Fr. CCXXXVII. sed una 
futuri forma ol%vr}Gw ad omnem ilia usum apta. Quae aliter 
conformata sunt non tantam auctoritatem habent ut regulam 
labefactent f]vio%£voca Anth. IX. 696. Joann. Gaz. II. 21 3. 
Ttovio7ioQ£vGfi in Orac. Plut. V. Thes. XXIV. novzonoQEvGai 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 201 

Anth. Plan. CGXXI. 3. vftvonolevoco Apollinar. Ps. IX. 4. 
Mirabilius vero est quod Homeri imitatores Nonnus IX. 150. 
XXV. 10. et Musaeus 197. ad-leuaac admisenmt contra illius 
praescriptum qui iu prima quidem positione a&Asvetv vel 
as&?,£v6Lv dicit, iu aoristo autem ad-l^oai s ) ut etEmpedocles 
fecit v. 34. et alii Epicorum. Illi poetico generi adscribi 
potest lyvecov, quod Critici metri causa iu Piudari quodam 
loco posueruut pro lyvevcov , caeteroqui incognitum ; nam 
duyvelv Theodori Prodromi vix afferre dignamur; sed He- 
sychii adespota 'Od-itov, 'Od-emov, 3 £2qs7v cpvlaGGeiv et cum 
eodem interpretamento conjuuctum coQevetv, non constat unde 
fluxerint. Si constaret e carmine sumta esse, quaeri posset 
utrum alterum ex altero processerit an utrumque ab eodem 
nomine ad-rj et ojqtj diverse deflexum sit. Verum ilia epen- 
thesis ratio Grammaticis placita prorsus non conveuit ad verba 
in commune recepta, cujusmodi unum adnotat Eustathius 760. 
28. {.LV&ieG&ai 6f.ir]Qiiedv , [.Lvd-aveod-cti de zb ipevdcog Xeysiv 
TrjQ [.ie$ c 'Of.trjQ6v Igzi yQr t G£cog, sed sunt plura /uoyksvco 
pro homerico jnoyUco, dioxevco pro dcoxeco v. Jacobs, ad 
Anth. 502. 26eg oyiovzai Arat. 1069. poeticum est, vulgare 
oyevovzat 6 ) quodque Theocritus dixit aiyeg fiazeovzcu I. 87. 
Schol. interpretatur paxevovxai, cui similia sunt hziftaisbw 
et iiifiazevco vulgo recepta, sed lufiazko poetarum proprium. 
Plerumque vero contra fit. Nam pro emS^svsiv, (.wdolo- 
yeveiv, r i vioy£V£iv, coqovojusvelv, tlovzottoq£U£iv , nevTa&tev- 
€iv, g)QovQ£V€iv Opp. Hal. IV. 233. invaluerunt pura, et rhe- 
tores nisi j2voGodo t u£V£iv ab Homero accepissent, sine dubio 
dixissent (jvggoSo[.i£Iv ut olxodouuv. Pollux. III. 144. d&?.£V£iv 
nctoci 7ioii]zalg xccl naq* c HQod6zcp xcd naQ 3 fjfuv zb aMe7v f 
quam terminationem constauter sequuntur syntheta vulgaris 
notae svad-Xeiv, xaza$?,£h>, TtspTad-ksiv et nomina a$lt]zrfg, 



5) Id duobus locis de servientibus dictum est, aedXevsip serael 
hoc intellectu in postrema Iliade, ter de concertantibus. 

6) Empedocl. v. 157. 6|u <T in b'$v I'/tyj 6a).ioov Scdsoco J' £no- 
/sTto ' pro quo Sturzius et Karstenins v. 269. parum cogitate tnoxsvio 
substituerunt, nee tolerabilius ol 6h nooevTcu /.loao^tvog Svovia v. 411. 
Hie Inaqazcu scribendum videtur, illic ins/eno. 



202 DISSERTATIO XII. 

a&lTjoig etc. sed simplicis duplex est conformatio apud Pla- 
tonem ipsum a&laiv, aSlovvreq et adlevovxeq de certaruini- 
bus ludicris verisque. 7 ) Similiter Xenophou variat nqoGxa- 
tuv et TiQOGTaxevstv , quorum illi conveuiunt ctnoGxazuv, 
7i£QiGzaxuv et TcaQaoxaxelv , huic intexaxevto in uno loco 
Eusebii scriptoris ionici. Nooevovxeg Aret. Sign. Diut. II. 
9, 158. omnes tuentur codices et nomen voosvfia crebrius 
iteratum in Hippocr. de Med. p. 64. T. I. de Aer. et Locc. 
p. 529 — 533. T. I. sed infinito saepius voGeovxeg, vogevv- 
Tsg, v6oi]f.ia. ^0%Xevvxcn xivovvxai' oyXevovxcu o/uotcog Hes. 
quorum illud poeticum est, hoc nescimus unde ductum sit. 
^lvaxoyuv Hippocr. de Cord. 490. T. I. et Hes. ceteri ava- 
xcoy£V£iv. Ex Photii judicio TvQavvevGaoa ov (.iovov xvQav- 
vrjGaGa conjectura subit Atticorum aliquos in certis modis 
temporibusque alteram terminationem praetulisse alteri. Equi- 
dem apud Platonem, Xenophontem, Thucydidem reperio xv- 
Qavvuv et xvoccvv£LO&ai, sed ab altero capite xvQavvevovxsg, 
xvQavvsvGca, xvQavvevo^iEvov. Atticistae plerumque favent 
perispomenis ; dvaiG^t]X£vo/iiaL firj UTiflg akV dvatGdrjxto 
Thorn. cmoGxoneiGd-ai XeyovGiv ov gxottevuv Anecd. Bekk. 
435. qui quod damnat verbum placuit Straboni XIII. 599. 
aliisque recentiorum; xb arj&elv Gxbjoov, xb de cofteveiv 
noirixixov Poll. V. 145. nisi pro hoc d?]$€OG£tv scripsit. No- 
bis non eadem quae antiquis illis verborum censoribus judi- 
candi facultas propter multiplices literarum graecarum defectus. 
Sed si stamus exemplis iis, quae fors fortuna nobis reliqua 
fecit, verba Segtioxevelv , diaxoo£V£iv, ^coyoevaiv, navovq- 
yevetv, TzoXvrtQayftovevsiv (Damophil. in Opusc. Sent. Orell. 
N. 45. p. 84.) TteQiTioXevELv, 8 ) exctiosvsG&ai, xi9?]veveG&cti, 

XCtXOG%oX£V£Od 1 Ca, 7TQOjlt?l&£V£G$ai, e7Tl/H?]$eV£G&CU, V7l£Q- 



7) Galenus KctjafKodag — nctQcc to fiajtveiv tog v.ui zuia/uaiov- 
/nsvog, quod Dindorfius Thes. T. IV. 1141. in xccTa/uciievojuepog mutan- 
dum censet. Sed fiaiur (ut %axuv etc.) satis testatum est ac nescio 
an in Hipp, de Artice. p. 174. T. HI. et in counnentario Galeni c. 
XXIII. 453. T. XVIII. P. I. pro igjumuc&ai scribendum sit $spa- 
zieo&cci. ^Efif,iaii(ov rovg daxivXovg xcc&ieig Schol. Nie. Al. 136. 

8) Achill. Tat. IV. 14, 96. xa&tvdovGa tcwtijv eupirjGi nqonolov- 
p,ivr\v xr\v (p(oyrjU scripsisse videtur oyeiQonolov/ueyr], 



Cap. I. DE VERBIS PUR1S. 203 

iiquxveveodai postponenda sunt circumflexis diccxogstv v, 
Fritzsch. ad Thesnioph. v. 480. deonotuv etc. Id tamen non 
eo valet ut de omnibus judicare possimus; nam saepe res 
vertitur: eIqi^vevelv , ^o){.iolo%£v£tv sive ftco[.ioXo%£V£G&ca et 
<pdav&QCQ7C£v£G{}ai pure terminals antiquitate antecedunt; 
Suidas pro IIegdov^xev eqiovevge fortasse nEcpovEvxs scripsit ; 
nam cpovav reliuquendum est Clytaemnestrae Mosquensi v. 
231. 265. 268. Seg/lieveiv etsi Atticistae minus probaut quam 
delvj tamen plus auctoritatis habet quam Sec/hup, cujus signi- 
ficatio prorsus eadem, ut apparet ex Diosc. Mat. IV. 155. 
(158.) p. 644. et Galen, de Simpl. Fac. VIII. 129. T. XII. 
quorum ille dsofiEvovGL scribit, hie in eadem re 6eg/.wvgi. 
JiX^Ielv et di%r}l£v£iv Alexandrinorum propria sunt. Kaxo- 
TQonuv ex uno cognovimus Hippocratis loco, ubi de mor- 
bidis dictum est, 7taxotQOTZ£V£o&cu de moribus Polyb. ut 
dvQTQ07i£V£iv Basil. Quod discrimen utrum fortuitum sit an 
terminatione expressum quis dijudicare audeat? Sed signi- 
ficationis quaedam diversitas haud obscure gliscit in quibus- 
dam aliis: QaGzcovEVGca enim otiari significat, qaGTLovrjGai 
convalescere , 6[xad£V£iv idem quod ccSqoiCeiv Hes. 6/nccddv 
tumultuari, ccxqccieIv oppositum est t<£ xquteIv sed ccxqcc- 
tev£G$(xi id ova syxQccTEVEGdca Phryn. quo intellectu tamen 
Hippocrates axQazrjGaL dixisse videtur; ToofJGcu (diaToofJGai, 
ixioQrjoai) ab adjectivo toqoq derivatum vices explet verbi 
antiqui xETQalvco perforo sed toqsvgcci plerumque significat 
tornare apte cum nomine instrument toqevq. ^EtiitqotieIv, 
nisi librariis debetur (v. ad Phryn. 650.) nihil amplius est 
quam paraschematismus primitivi etutqetceiv, sed significando 
muneri tutoris aptius habetur etcitqotzevsiv id est eultqotiov 
ELvai ut xayEVEiv tagi munere fungi, quanquam Aeschylus 
zaystv et zayEVEtv indistincte usurpavit pro GZQazrjyELv et in 
codd. nonnullis Xenoph. dtaxayEvoai scriptum est pro dice- 
zd§ai. Certe in Aeschyli loco navdoxEiv plurimum distat a 
TtavdoxEVEiv ut simplex doxslv a Soxeveiv. — Verba secun- 
dae et tertiae declinationis non ita longo sermone indigent. 
De illis eadem pervasit opinio quae de protoclitis: and zov 
ayoQcu ayoQEvco Eust. 96, 10. zov Xoj^evelv nqcozozvnov egzl 
zo foo^io p. 1936, 63. Multo vero credibilius est utrumque 



204 DISSERTATIO XIL 

ab ayoQa, Aw/9?; derivation esse ut a drjQa dr^ato et #rj- 
qsvco, quorum neutro utitur Homerus, nomine saepius. Ac 
si nullum suppeteret nomen, citius eogitationem transferremus 
ad verba primae declinationis , quibus ionica abundat dia- 
lectic, nee solum faopsvaoSai cum Xcofis'eG&ai cognatiouis 
lege sociaremus sed etiam anax£v£iv Xenophan. Fr. VII. p. 43. 
cum anazhtv Hippocr. de dec. hab. p. 74. T. I. ovleveiv 
cum cvMeiv in Xanthi Lydiacis ap. Dion. Hal. I. 28. /luo- 
liieveiv cum /Lico/ndG^at Theogn. ^xavevso^at, cum /ut]%a- 
veso&cu Herod, cognatum diceremus. Sed multo ad lidem 
propius est a nomiuibus verba esse derivata terminatione du- 
plici, partim ejusdem significatiouis ut ilia, partim diversae 
ut lo%av et ko%ev£iv, quod Hesychius tamen pro hedQeveiv 
positum affert, (.ioi%axai b av/jQ, juor/evsTat, i) yvviq Thom. 
Pro fu-TctXlav Meander Th. 672. scripsit /uezcdlsvcov alyog 
()6$ov posthabita vulgari nominis /tihallov significatione, id 
quod excusatur ignorantia etymi; nam quod Buttmannus opi- 
natur ex (,i£x° alia conflatum esse, prorsus insolita est haec 
compositionis ratio, nee unquam e^allav vel quid simile au- 
ditum est. Ma%Xav et {.ia%l£V£G&ai a veterum consuetudine 
aequaliter remota sunt 'EyoQevsiv Photius interpretatur eno- 
Tcteveiv , quod quantum ab InonTtGSai distat, tantum illud 
ab IcpoQav. Verborum ex tertia declinatione hue commean- 
tium uuum ab Atticistis exsignatum est (,iaievsG$ai ov /.iai- 
ovG$ai Thorn. Kladovv et xladeveiv scriptores minus ele- 
gantes substituerunt ad significandum pampinare, quia xXav, 
quo veteres utuntur, latius patet. :> Oqvi$£u£iv et oqvi&ovv, 
%colev£iv et "/qjIovv, xrjQeveiv et %rjQovv , %a?uX£V£iv et %al- 
y,ovv vel ad distinctionem significationis iutransitivae et Facli- 
tivae pertinent vel aliam inter se differentiam habent. Sed 
Euripides 6q$£v8lv et 6ioq&£V£iv non ullius nisi metri causa 
usurpavit, nullaque prorsus ratione antiquis axQifioto, Scu- 
Saloco superposita sunt axQLfcvco, daidatevco. Verum haec 
satis. Illud vere admonet EM. 803, 13. ovdenoxa and xcov 
dia xov vco ylvaxai naQaytoyov dta xov avco, nam <pixvco et 
qwT£vco diversas stirpes habent. Neque invenietur facile qui 
aQv£v£iv cernuare ex °'Hqw£ exvfiiGxa Hes. conversum dicat, 
sed potius utrumque a communi etymo seorsum processit. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 205 

sive TtctQcc zovg ccqvccq ut Schol. II. XII. 385. dicit, etsi nun- 
quam sic ut iiociiav et vitulari de haedulorum petulcoram 
lusibus dictum reperitur, sive ab alio quodam nomiue obli- 
vione deleto ut nalsveiv et Gza&evsiv, quorum origo evanuit; 
nam quod noniiulli gzcczsvgiv scripserunt ab Atticistis repre- 
hensi, id quidem adjectivo Gzazog persimile sed a signi- 
fication assaudi non minus remotum est. 

§. 4. In rjco nulla verba exire nisi aeolica no$i]co, adt- 

xrjco auctor satis est Herodianus n. Mov. p. 43. Necjnulta 

in ico , quorum genus duplex, unum a substantivis in ig drj- 

quo, xrjxico , xovko, \.nq%i(a, [invito Choerobosc. 170, 4. et ad 

hoc exemplum drfi'to a nomine iicticio dr/t'g ortum esse sumi- 

tur. Prae veterum placito zb idog and zov Idico EM. 465, 

39. amplectimur contrariam sententiam verbum ex nomine 

extitisse. Verbalium vestigia rara sunt minusque expressa; 

ab aw, ut alio loco dixi, Sctco, ab eo&cd eod-uo, ab ovlco 

Ovlloisv ev vyeict cpvlaoootev Hes. 'Expiovzai axoXovdi]- 

govgi quo referendum sit, patet. Verbi aXiw, cujus obliqua 

modo tempora extant cdlocu et igrffoxa; ejusque quod pros- 

thesi crevit xvXlco , primitivum fiiit sl'Xco , eIXeco, cujus simili- 

tudo apparet in sllivdrjoig et in verbo ivsifovdetGd-ai. Ma~ 

qieiv o%XEiG$ai uvqLzzeiv et MaiQifjV zb xaxcog e%siv Hes. 

non dubito arcessere ab obsoieto i-iaiQco, unde MalQa to 

c'cgtqov // axj-iaiozazov xavua Hes. et [laQcclvco. Contrarium 

corporis affectum declarant f.ialxi] y juaXxleiv 9 ) et paragogum 

iiaXxtfjv i. q. fiaXaxiav. Pro XetjtilovGa ifjir/o/tisv?] QiycoGa 

Galen. Foesius %eif.uovoa corrigit; praestat vero %£if.iuoGa. 

MaGzLo ex zov /uaGzi'Qto Theognost. Cram. II. 146. sed pro- 

pinquius est nomen /LiaGzig. Boeotica sunt avXlco, Soxlco etc. 

quae Ahrensius enuraerat de Aeol. p. 179. — Terminationem 

ouo excluduut canones zee naQaXrjy6(.ieva zf] oi nsQiGnazai 

etc. Arcad. 165. za dia zov vco fiaqvzova dia zov v yQacpe- 

zai' TCQogxelzaL fiaQvzova dice zb aXoico, b^ioico Theogn. 148. 



9) Schol. Nic. Th. 3S2. %y\v /uccXxrjV NCxav^Qog tp TXcoaaaig gtyog 
n£ol Tovg noSag y.al yjTQctg, y.cd vnod^iaia (fort, vnodeiyfxaia) iCd-^ai 
nvevfxaiog aqyalioio nbvoio ts /ucdy.6iovi€g. In seqq. o/xpgq) re xov/no) 
te tissual* vis duf-ivaw fxcillov scrib. d£{iag xbxs. 



206 DISSERTATIO XII. 

unde patet aXolco a scholarchisByzantiis confictura esse, quod 
ex inficeto Diogenis epigrammatc facili negotio eximitur. — 
In ovco exeunt pauca: oqovco ab oqco productum, xoXovco et 
^toXovco sive [toXevto, quorum illud vel commune cum xoXaQco 
fundamentum habet vel pariter cum proximo a nomine pro- 
venit quocum avTOfxoXoi id est stolones Auslaueffer compo- 
situm est ; namque [loXsveiv significat to Tag avTOfxoXlag xo- 
Tcxeiv tog to to, nQz^iva itQmviQeiv Poll. v. Dissert. I. c. I. 
§. 6. fin. XeXoveiv ^goblv Hes. laconicum vel boeoticum 
est pro %eXveiv a %£Xvg. — Verba in vco pleraque a no- 
minibus tertiae declinationis eadem vocali finitis originem 
trahunt aXvg aXvco sive aXvco, agzvco, a%Xvco, yr}Qvco y da* 
xqvco , eXivvco, l&vco, xottvco, (.isdvco, a xaxQvg consimile 
verbum, cujus tempora quaedam xa%Qvoco et ovyxaxQvtrai a 
Grammaticis allata sunt , xoqS-vco , xixvco , axa%vco (avaoia- 
%vco, vTtooTa%va)) a fLtcoXvg jxcoXvca, a cplTvg vel tpiTv cpizvto. 
Sic etiam ex tov oltyg olfyco. c O de ^AnoXXcoviog Xeyei oti 
and tov a%exXiaGTixov eni()()ijiLiaTog yivsTcu ol%(o cog XidCco, 
aidtco xal ex tov ol%to ol&co EM. 619, 53. Eust. 1217, 12. 
Verum etiam a neutris in og, fiqevSog Pqev&vo/ucu , OTQ^vog 
OTQi]vvof,icci, ivTvco alio tov evTea Eust. 599, 15. Verbalium 
exempla affert EM. 632, 50. eXvodrj and tov eXco eXvco cog 
eXxco eXxvco, et p. 333, 50. ccqvco naQa to ccqco (cuqco) cog 
nXrjdco nXrjdvto, eqco §qvco 9 avco avvco, quorum nonnulla cum 
nominibus (nXij&vg, avrj) consociari possunt, sqvco epsilon 
pleonasticum habet. In Arat. 746. aoTeQeg coxeavov cxqvov- 
Tai, hoc et pro a^Qovzai accipi potest et pro igvovzai, quod 
Vossius confirmat Hesychii glossa °L4qvov elXxov, nee dis- 
sentit Eustathius 1159, 58. to ccqvco ex zov egvco ylyveoSai 
doxet Quippe aquam trahere e puteo idem est haurire et 
in Simonid. Fragm. LXXIII. 94. eigveTat ayvbv vdcog nihil 
differt ab aQVGTai. 10 ) Huic consimile aepveo, a quo Gram- 

10) Verbum kqvsiv , quod Hesychius varie interpretatur aviiU- 
ystv, poav, xstevsiv, Kuesterus ad yccQvsw refert. Neque idem esse 
videtur illud, de quo EM. 134, 12. agd r\ avxh naqa to ccqvhv to xa- 
Xela&ai xul tipelxso&cu. "Aqvet* civ (pv^siv. Hoc quidem poetae 
dictum non video quid significare possit nisi r\qdaQe vel ijvxead-e «*> 
(fvyelv. 



Gap. 1. DE VERBIS PURIS. 207 

matici aq>vooco repetunt, non legitur nisi compositum sgatpvio. 
Sed louge diversum est in Hipp, de Affect, Intern, p. 498. 
T. II. ed. Lips. p. 553. Foes, de aegroto quodam eQevyszca 
nvxivd xal dlyiei %ovg bcpd-aXi-iovQ xal to nQogconov cccpvei, 
quod quum Galenus ita enarrat ^Aqjvsi cmolevxaiveTcii xal 
loQTieQ acpvijg, to %Qtof.ia Yoysi , indicium praebet hoc loco 
verbum imitativum scriptum fuisse dcpva apuae colorem imi- 
tatur, cujus forma cum eyyvq eyyvav y sententia cum xoqv- 
viav, jiiolvpdiqv similibusque congruit. Numne acpSa ad 
ilium locum conveniat, viderint medici. — *Anb iov sqyor 
aQyaUog tog sitoo an wo Schol. Plut. v. 1. et Sch. Lips, ad 
II. II. 413. quod non improbabile videtur praesertim si nomen 
intercessit favg ut yrJQvg. JJidvco EM. nou absurde cum mn- 
Sdto componit ; nam germanice quoque nlda'^ vocatur Spring 
et Sprint, et Latini aquam salire dicunt ut Euripides Bacch. 
705. vdaxog exTii]da voxlg, et Hippocrates de Humor. 129. 
T. I. tj yaGTijQ dilsi trjv TQOcprjv tognsQ vSqlov viov dia- 
nrjdq, Ttalaiovf-isvov ozeyei i. e. ov dictTcidvei, neque multum 
abest quin Hesiodum Pegasi nomen falso interpretari con- 
tendam; id enim nomen non fontanum significare videtur sed 
solium ut IJtjdaGog, quomodo equus Achillis vocatus est. 
Kcolvco qui cum xolog et xoaowo comparant, non ab re cou- 
sulere videntur. Vocum naturalium vocabula xcoxwo, wqvo- 
jiiai, emoQvco ad regulam etymologiae exigere haud obsti- 
namus. Sed /litjqvco quoque desperandum est. Num (.trjvveiv 
ab EM. recte ad juvaoSai referatur, in dubio relinquam. 
*Ivv£6$aL xoofislv \dQvvso9ai Hes. fortasse ab 'Itto deflexum 
est ut idgvco , quod praecipue de imaginum consecratione et 
exornatione dici solet; eidemque Hesychio pro ^'Ivvoiev xa- 
d-tCezo reddendum suspicor wvvev, cui adjunctum est xa&Lv- 
vvg9cu sive xaSiyvvoSai v. Aglaoph. 646. 

Hactenus loquutus sum de verbis, quorum origo aut a 
nominibus ducta aut ambigua est. Qua parte absoluta restat 
illud genus quod uno et certo tramite a verbis descendit 
assumta in hoc transitu litera v. Ab hoc autem sejungi non 
possunt verba in vf.u exeuntia. Etsi enim bfiogyvvf-u, oqb- 
yvvfM, dtyvvf-iai, TTTccQw/tiai et alia nunquam in vco deflectun- 
tur, nihilo secius regulae instar est quod Theodosius dicit 



208 DISSERTATIO XII. 

p. 196. T] TST&QT7] Gvtvyia xcov elg fit artb tfjg exxijg xcov 
paqvxovcov Kevyvvco Qvyvvfit, xeQavvvco, xeQccvvvfii , quam 
terminationem notum est ab Atticistis praeferri: tj texaQxi] 
Gvtvyia xcov slg fit TiQOTi/LWTEQct xolg l4xxtxolg TOO fiaQV- 
zovov Thorn. 229. anoxxsivvvvat dxxixcog, dnoxxtvvvetv £/U 
Xrjvtxwg Moer. dfivvvat fiallov rj ofivvetv cog ^svyvvvai xal 
xa ofioia Phot. ^evyvvaot xal xxtvvvaGt xal detxvvaot' to 
ds fyvyvvovot xal xa ofioia xoivd Thorn, etc. Horum igitur 
verborum quatuor sunt fontes; a verbis bisyllabis, quorum 
terminationem (co) praecedit vocalis ; a verbis hyperdisyllabis, 
quorum stirps consona terminatur accinente vocali brevi; 
*. tertius ab his quae diphthongum in penultima habent; quar- 
tus a verbis non puris. Primo generi tres sunt subjectae 
species pro numero conjugationum circumflexarum. A verbis 
primae conjugationis sive usitatis sive thematicis hvvco, ofiev- 
vvco, fidhvvfiai. Ab aitero ordine unum xQrjwvvat, si se- 
quimur Criticorum conjecturam qui hoc in Theophr. Char. V. 
(VI. ed. Schneid. XXI. Ast.) ex codd. vestigiis %qtj vvv ad 
reposuerunt ; ab obsoletis xdco et Gxdco processerunt xeivco ut 
xxdco xxelvco et loxdvco , hinc per misturam quandam xavvco 
et Gxavvto in Inscript. Cret. A tertio %covvvfit, quod ut ma- 
nifestum est ab usitato yoco derivatum esse, ita quae Etym. 
Gud. 315, 38. et Theogn. II. 159. huic adjuugunt £tovvvco, 

QCOWVCO , GXQCOWVCO, GCOVVVCO, XQCOVVVCO 110U d XQLOCO, QCOCO 

sed a brachyparalectis repeti consentaneum est quamvis ma- 
ximam partem ab usu remods. Verba secundi generis sunt 
Gxedavvvco sive Gxsddvvvfit, Tiexdvvvfu, xeqavvvfit, xqsfidv- 
vvfit, quae primitivorum locum occuparunt, duoque a verbis 
primae conjugationis, unum xonevwfu Hes. quo multo usi- 
tatius est xogtco, alteram GxoQevwftt, nullum vero ab iis, 
quae futurum in tjgco mittunt, cpih]Gco, zift^Gco' nam xaxe- 
xEvxdvwxo in Pseudoluciani Philopatr. §. 4. assignandum est 
auctori barbaro; ^Enincofidvvvfit in Math. Vett. neque verbo 
neque nomini apte cohaeret. Haec omnia ante ypsilon ha- 
bent duplex w. Nam quae Eustathius p. 790, 59. in libris 
suis scripta invenit 'Qcovvco, %covvco, hodie non comparent, 
neque consentanea sunt regulae EM. 251, 26. Epim. Cram. 
I. 111. xa elg vvco si fiiv dicp&oyyco TtaQalrfyovxat, dt* hog 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 209 

afiexafiolov excpeQexai, oiov daico daivvco' el de kvl cpco- 
vt)£vti, SiTxAaoiaCsi evvvco, opsvvvco. Hoc daivvco sive dal- 
vvfii pertinet ad tertiuin genus, cujus duo modo praeter hoc 
exempla xpaivvfii xb rpcofutfo Hes. et eivvco, xaxaeivvco, lizu- 
vvftai, quorum usus minime frequens, primitiva ipalco, &ico 
perispomenis ipdco, eco apta sed prorsus ignota sunt. Ab 
horum vero norma aberrat yavvftai, cujus futurum yavvooo- 
fiai et aoristus ^Eyavvoav exoofupav %aQrjvai iirobjGav Hes. 
ad praesens yavvto respectat, hoc autem, si viam directam 
sequimur, ad yaivco ut xavvco ad xelvco (xixaivco) sed demon- 
strari nihil potest praeter yalco. Quartum genus oritur a 
verbis non puris qua usitatis qua imaginariis ol'yto olyvvco 
olyvvfii, TiXaxto 7iXeyvvf.ii, egyco zQyvvfii, cpcoyco cpcoyvvco cpcoy- 
vvf.11 — ayvvf.it (xaxayvvoj) daixvvto, fiiyvvco, L,evyvvco, Ttqyvvco, 
ix7i?rfyvvfii, (njyvvco, (pQayvvfu — ajvvfiai^ deyvvfiai, quorum 
omnium consona principalis e numero est gutturalium; den- 
tali subjunctam esse terminationem vvfu uno exemplo cogno- 
scitur "§w xadiyvvfiai, syxad-lyvvfiai et TTQoqxa&iyvvfAai 
Hippocr. et Aret. labialibus nunquam adhibetur, non ita saepe 
liquidis 6/nvvco, d-oQvvto, oqvvco , aQWfiai, nxaqvvfiai, eaque 
via etiam ollvfit ortum putant ex olvvf.ii conversum, quam 
assimilationem non summe necessariam fuisse probatur in- 
tegro TzlXvafiai. 1 *) Horum prototheta partim usus repro- 
bavit partim ratio, sed una tenuerunt ellco et eilvco omisso 
tertio ellvfu, nam ellvxo controversum est v. ad Buttm. p. 7. 
Liquidarum tertia iuvenitur in uno avco avvco avvfxai. Nam 
xaivvfiai Grammatici quidem consentiunt a xaivco derivatum 
esse sed significatio parum similis. Verberum xivv^u et xxl- 
vvfu et scriptura fluctuat et disceptatur derivatio. Buttmannus 
ut a tjpco tfjjvvvf.il sic a xlco xivwfii propagatum censet. 
Verum verborum purorum, quae ancipitem in penultima ha- 
bent, nullum hue deflexum reperimus et dixyv xivvg nequa- 
quam idem quod xicov significat sed est xivcov poenam dans, 
nee xiwfiai idem valet quod xlofiai sed, ut xlvofiai, poenam 



11) Conjunctio literarum ).v latino sermoni licita (alnus, ulna, bal- 
neum) a consuetudine graeca alienior fait ; nam ntlvafiai totum poe- 
ticum est. 

Lobeck. Technol. 14 



210 DISSERTAT10 XII. 

exigo, quam significationem tlo/ucci non accipit nisi in futuro 
et aoristo. Quapropter tivv^u a rivto derivatum dicitur et 
consona simplici scribimus ut Wolfius et novissimi editores. 
De altero Choeroboscus Cram. II. 233. xzeivvco dice Tpjg si 
xai di* evbg too v xaxa nctQadooiv xo de arroHzivvvvai Sid 
tov i xal dia duo w, cujus distinctions ratio non apparot, 
neque consentit Phrynichus p. 29. cxtcoxtivvvcu di* evog v, 
sed optio anceps quia nullum est exemplar cui perfecte re- 
spondeat. Si a xlvco xlvv^ii normam petimus, xxeivvf-a pro- 
bandum erit a xzelvco ductum; si epeoyco cpcoyvv/Lii conferimus, 
rectius videbitur xtsivvv/ui, quod qui propter diphthongum du- 
plici w praemissam minus probabant, iis promtum erat vel 
xTelvv/Lii scribere vel xtivvv(.ii. Postremo loco ea producenda 
sunt, quorum cognatio cum verbis circumflexis manifesta, sed 
proportio manca est, atQeto, aYvvjiiai, xiveco vteoxivuco l ~) 
xlvvfiiai, cujus si primitivum xivco in usu esset, prorsus nihil 
differret a xivco tivv^ii. Cum ayoeto conjugatum est parti- 
cipium defectivum ayqv(.ievi] capta in Anthol. — Verborum 
in vico tria affert Theognostus 149, 4. alvico, iie&vko, onvuo, 
quod Arcadio restituendum p. 165. pro cxqtivico (non anvlco, 
quod Ahrensius Dor. p. 509. probavit) idque unum ad pro- 
positum nostrum pertinet quippe in commune receptum idem- 
que paragogum ab oXcpto. 

§. 5. Catalexis coco non reperitur in verbis derivatis nisi 
affectis. Etenim verba secundae et terliae conjugations, quo- 
rum nativa forma amphimacri mensuram habet (nam plera- 
que trisyllaba sunt) metro adaptari nonpossunt nisi penultima, 
quae in utroque genere brevis est, producta, id quod poetae 
non uno modo efficiunt. Verborum enim, quae natura in ow 
terminantur, o micron mutatur in co, de quo postmodo di- 
cetur. Eorum quae in aco, duplex est conformatio ; aut enim 
alpha, quod nisi brevitatem exuat, contractionem effugere non 
potest, non contractum transit in longum ava^iai^aei , ttm- 



12) Quint. IV. 510. mnoi nomyvedy.ov — no dag J' vntxivvov av- 
jcog' nisi vnwiveov scripsit. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 211 

vdcov, Siipdcov 13 ) cujus generis unum apud posteriores repe- 
ritur IvoGatov Apollinar. Ps. IX. 49. aut eodem alpha cum 
syllaba finali in a vel w contracto, vocalis prothetica pro- 
tenditur, alpha in alpha longum uevmvdqt, rjydaG&e, juvaaods, 
quae Honieri peculiaria sunt, o micron in to (.levoLvcow, (.icti- 
[xtotooi, /Licu/itcocov apud Homerum, hisque similia apud alios: 
diipwco Nonn. Par. XI. 57. XIX. 149. dixputov Dion. XVII. 91. 
rjficocov Quint. XII. 272. jlicci/licocov Theocr. XXV. 253. a/uocov 
Apollon. III. 1382. Anth. IX. n. 362. v. 25. Nonn. V. 38. 
XII. 335. Ivgococov XXXVI. 449. Anth. V. 266. hy^cowv 
Nonn. XXVI. 197. quorum originem declarat Schol. Hesiod. 
Sc. 210. ev zaig nezo%cug i) enevdeoig zov co, el ftiv l'%et 
zrjv naQalriyovoav (nQOTtaQaXriyovGav) (iQaxsiav, @Qa%vvei 

Xal ZO TtQtOZOV 0, OiOV TljXsdScOV, OJVGIOCOV' €C d£ jUCCXQCtV, 

ixTstvEL xai af.iq)6z€Qa, avdwcov , qui intempestive quidem 
epenthesin appellat sed quid velit apertum est, nempe avdcocov 
dici pro ctvdocov, hoc autem ex ccvdcuv ortum esse, in quod 
avddcov contractum est. Obliquorum casuum triplex est vi- 
cissitudo. Nam ab homerico Tteivdcov Oppianus Hal. V. 5. et 
Tryphiodorus 196. recta declinarunt neivdovia, quo exemplo 
non satis defenditur librorum nonnullorum scriptura nai^idovzo 
Dionys. 1156. cetera autem verba aut praesentis parenthesi 
et ectasi amplificati exemplum sequuntur ut ab d^uoco ducitur 
d^coovzeg Apollon. III. 1187. ^la^iwovzeg Opp. Hal. IV. 93. 
V. 375. Quint. I. 177. II. 203. III. 20. IV. 241. XI. 301. fxe- 
voivcoovzsg Apollon. IV. 1253. XvGGcoovza Apollinar. Ps. LIV. 7. 
rjpcoovza Silent. Ecphr. 289. (156.) ut a tcoco Zcoovza. Aut 
pro o brevi recipiunt longum i^wtovzeg Quint. II. 328. Opp. 
Hal. V. 471. Ir/iuajwvzsg Quint. V. 40. VI. 200. Nonn. XXII. 
30. iLtccincowvzeg Quint. I. 620. II. 110. III. 307. IV. 217. XIV. 
17. quod ad fuaifiocovzeg eandem proportionem habet, quam 
jLiaifuoco habet ad /ucci^ota. Sed in his libri multifariam dis- 
crepant, nee minor Criticorum dissensio. Prae fj^cocovza 
Aristarchus probavit rjfiajovza v. Spitzner. ad XXIV. 609. 



13) Hinc patet defendi posse upasiv Hesiod. Scut. 392. sed com- 
plures codd. <x[xua&cu praebent; rificioig nonnulli Theogn. 1229. (877.) 
pro yjficooig. 

14* 



212 DISSERTATIO XIL 

cui adstipulalur Goettlingius de Ace. p. 101. alteram tuetur 
Nitzschius ad Od. X. 5. idemque Apollonio yiiidicat Wei- 
lauerus ad IV. 29. et 1255. Nonno Graefius Supcocovzag scri- 
bens XVII. 114. ^cocovxog II. 577. XXIV. 188. aiyjuocovTct 
XXVI. 108. XXXV. 119. ccjucocovtcc 267. Xvggwcovtcc XL. 87. 
Xiyixtocovxa XXXII. 140. quibus omnibus locis editt. veteres 
o micron praebent praeter Xiyjuocovzeg XXII. 30. intactum 
vero reliquit avyjuoovza XL VII. 153. Pro /uai^coovTa, quod 
summo codicum plurimorum consensu sustentatur, Planudes 
Anth. XIV. 98. edidit f,iaif.u6covza, cui Jacobsius p. 806. com- 
parat yeXtocovzeg Od. XVIII. 111. sed et hoc in libris non- 
nullis yeXcoovzeg legitur, quod Bekkerus praetuiit ; et sive sic 
scribitur sive illo modo, a caeteris dupliciter differt, quod 
syllaba prima brevis et quod secunda in arsi posita est. 
Codicum in hac causa exigua est auctoritas, sed praeferimus 
scripturam Aristarcheam, non quo alterius ratio reddi non 
possit, sed quia simplicior videtur et homerico (.ivcoovzo si- 
milior. Femininis ex tribus i Hi s form is una deest; nam quod 
masculino diipdcov respondet diipdovoa Tryph. 548. Wer- 
nickius jure posthabuit veteri scripturae diipcoovGa quod legi- 
tur in Nonn. XXXVI. 199. et huic similia ccvyjuoovoa XXXVII. 
421. Xvaawovoa XL VI. 320. fjficoovGa Joann. Gaz. Ecphr. I. 
40. Nonn. XII. 299. quod Graefius suo periculo in irftotoGa 
mutavit ceteris parcens, et legitur hoc fjPtocoGa XLH. 296. 
Joann. Ecphr. I. 90. d^cocoGa Nonn. VII. 31. Apollinar. LXXVIII. 
105. Xixjucocogcc Quint. VI. 213. f^ai/acocoaa Apollon. II. 269. Xvg- 
GtocoGa Nonn. XLV11I. 884. dixptotoGa XL VIII. 590. avyjuocoGa 
Joann. Ecphr. II. 123. pro quo in cod. avy/ncoovGa scriptum ut 
v. 40. rjfjtoovoa pro rjfiioioGa. Hoc vero et jlkxiilicocogcc apud 
Homerum ipsum leguntur, illud semel hoc bis sine ulla aut 
librorum dissensione aut Grammaticorum. Schol. Od. IV. 1. 
x?]TLO£ig xai tozcosig xai xijcoeig xal ogcx zoiavza exzeivai zb 
o Sid to elvai zb nob cxvzqg fj.axobv , cogneo zb ijficocoGa. 
Hal zb zrjXzSoioGa g/mxqvvsi did to eivai zi]v nob avzijg 
ovXXa^v poayeiav, unde intelligitur in EM. 113, 50. dv- 
ziocooa noirjzixto nXeovaG^iqj zov o cog ftootoGa , yeXocoGa' 
zb -iriXe&iotQGa (sic) de xctl to ixaiiuoioGa /twvov did zov to 
/LisydXov, post T7]l€&6coGa excidisse id quod a Schol. dicitur 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 213 

et alterum ectasis exemplum fjfitotooa. His concinunt tertiae 
persoiiae pluralis rjfitocooi Oppian. Hal. I. 474. pro quo in 
cod. Prag. rjfitoovoi legitur, icpog/utotoai II. 94. avdtotovzcci 
1. 378. sed alterum flexum sequitur avitftoovGi Apollinar. CHI. 
66. ab avriPtoco decliuatum sine ilia triplici ambage synae- 
resis, epenthesis et ectasis. Postremo optativus f/fttooijui Horn, 
integre derivatus est a corrupto rjfitoto. Num igitur ut faw 
in ^ww sic fuvdojiiai in fivajoficu transformatum an, quia 
fiivotovzo versum vitiat, pro hoc /.ivtoovzo substitutum est vo- 
calibus trajectis? Idem quaeritur de zsyytoovzo Sibyll. I. 97. 
avdtoovzai et oq^uoovtcu, quae cod. Pragensis Opp. Hal. I. 
776. et 598. pro avdtotovzat et oQ/noclvovzai (cod. Reg. oq- 
(.itotovzai) praebet, deque /licuiluoovto Dion. 1156. quod in 
nonnullis libris jaaifitotovzo scribitur, pari utrumque bonitate. 
Sed probabilior videtur metathesis, non solum in indicativis 
sed etiam in participio ^ivtoojuevr] Horn, et quae posteriores 
addiderunt cdtoo/nevog Dion. 702. Maueth. III. 122. VI. 445. 
Quint. XIV. 269. Nonn. XXIII. 27. XLII. 269. Anth. IX. 408. 
oQcoojuevi] Anth. IX. 103. avatoo^iivi] quod Graefius reposuit 
Nonn. IX. 336. et fiwtofievr] a Meinekio reductum Mosch. II. 
13. pro quo fiiaioLievrj dici poterat, pro illis mutato verborum 
ordine cdotofievog etc sed non libitum est. 

§. 6. Cum praesentibus illis secundae conjugations EM. 
237, 35. compingit subjunctivum aoristum tertiae: zb vlcoto, 
rjfitoto rj enav^rjOiv yQOvixijv eysi rj uXeovaa/tidv zov to, signi- 
ficaus altoto vel ex distracto aloto extitisse protenta vocali 
parenthetica vel ex contracto echo longa litera vacanter ad- 
dita. Sed pleonasmum accentus non admittit. Hoc aoristi 
exemplum unicum est, saepius vero praesens hue deflectit, 
cujus eae persoiiae quae in to exeunt, ambiguae sunt; nam 
utrum vrzvtoto ex vrcvoto extiterit an sine ulla hujusmodi 
praemunitione natum sit, ex forma ipsa non cognoscitur. By- 
zantii quidem doctores vrrvtoto non eodem loco habent quo 
{naijiitoto. Philemo in Rhemat. §. 67. p. 277. et Planudes in 
Bachmanni Anecd. T. II. 42. postquain edixerunt verbis se- 
cundi ordinis, si antepenultima brevis sit, breve interponi o 
oQotovzeg, sin longa, longum fiaifntotovzeg, continuo addunt 
zo ye (a,tjv IdQtoovzeg xcel vnvcoovzeg ova and TteQiorttoidvtov 



214 DISSERTATIO XII. 

&EuaTCdv ctXV arch xov ISqwco xal {rnvcoco paQVZovcov 7toir r 
xixtov xal avxwv — xal xaxcc xct fiaQvxova xlivexai vtcvweiq 
xal 7] iiEToyi] vtevcoovtoq. Et ad hanc sententiam nos adigit 
epicorum tertiae aetatis, quae cum Caesaribus incessit, aucto- 
ritas: vnvcosig Nonn. V. 415. XL 331. XX. 44. vnvtosi Opp. 
Cyn. III. 51. Anlh. X. n. 16. v. 7. vnvcosoxe Quint. X. 191. 
vnvcoELv IX. 524. Nonn. XXXI. 190. et quod mirabilius est 
in oratione numeris soluta IdQcoet Lucian. Dea Syr. §. 10. 
et 17. quibus accedunt duo passivae formae verba a/u(3fo6- 
£0&ai Maxim, v. 215. et Nonno familiare %oWoiiai XL VIII. 
720. loWzxai V. 447. XV. 362. XXVI. 130. XLVII. 339. 
Xokoso XXXI. 152. y v oloj6^evog V. 437. IX. 246^X111. 462. 
Anth. Plan. N. 128. De participio verborum in ccco desinen- 
tium quod dixi, idem convenit ad hoc genus ; nam nominativi 
una est forma 16qc6cov Nonn. X. 380. viptbiov Apollinar. Ps. 
IX. 26. obliquorum duplex xvqtcoovts Hes. Scut. 234. pro 
quo in Med. xvqtcomvis scriptum est, vtevcoovxeq Nic. Ther. 
433. et 546. Bion. III. 1. Orph. Arg. 561. Anth. VII. 202. 
IX. 378. et 765. Opp. Cyn. I. 517. Hal. II. 657. Nonn. V. 
498. XVIII. 205. XXXIV. 89. XL. 404. XLVIII. 531. Orph. 
H. LV. 9. xvxXcoovxa Apollinar. Ps. III. 10. IdQcoovxa Apollon. 
IV. 1284. Opp. Cyn. I. 532. Quint. V. 56. VI. 106. Nonn. X. 
382. Sibyll. I. 58. quibus se admiscet prosae ionicae scriptor 
Hippocrates, si vera est scriptura ecpidQtoovxi Prorrh. I. 160. 
T. I. Coac. p. 255. T. I. non icpidQovvxsg ut p. 162. vel scpi- 
dQujvxeg ut p. 166. et aliis locis. Sed quae cum a^cocovxa 
et similibus comparari possint, paucissima reperiuntur in hoc 
numero, vnvioiovxa Apollinar. Ps. LXXVII. 145. idQwcovxeg 
Nonn. IX. 268. quod in uno Vindob. scriptum est II. VIII. 543. 
discrepans duobus aliis Homeri exemplis. Et feminina po- 
sitio saepius hue inclinat quam illuc : ISqcoov oa Anth. IX. 534. 
Nonn. V. 482. XV. 284. vuvcoovoa Mosch. II. 24. Quint. I. 
664. XIV. 275. Nonn. XLVIII. 525. quare videndum ne xslqag 
iQsxfitocoGa VII. 185. vitio affectum sit; alibi %elQ(xg eQexfico- 
occGa legitur XXXIV. 246. rjsQiovg xevecovag £Q£X(,iwoaGa 
XIV. 3. sQexjLitoGccg noQdr\v XXXIII. 191. Interim terti a quo- 
que persona numeri pluralis plerumque quidem similis est 
tertiae singularis vitvtoei, vtivioovgi Maneth. I. 82. Quint. 



Cap. I. DE VERBIS PUR1S. 215 

I. 604. Coluth. 342. ISqwovgc Opp. Hal. II. 450. xvxltoovoiv 
Apollinar. LXXXVII. 37. sed ecce etiam imvcocooi Quint. 
XII. 45. Quod si recte se habet, triplici modo affectum est, 
primum trope dorica, ut dici solet, qua vtcvovgl in vnvcooi 
mutatum est, dein parenlhesi vocalis systoechae, unde vjivologl 
emersit ut oqocogi, tertio ectasi ImvtotooL. Verum vtctcvwovgl 
breviore via derivation ceuseo a positione prima vuvcow, vrc- 
vcosig etc. cujus secunda vocalis non nativa quidem est (nam 
vtcvovj dicitur ex aualogia) sed tameii longe altius insidet 
quam in verbis secuudae conj ugationis, d/nwco etc. quorum 
nullum declinatur in coeig, mat. Et liac ratione etiam home- 
ricum vnvioovza explicandum videtur, de quo secus sentit 
Buttmannus in Gramm. T. 1. 483. ex vnvovvxa primum factum 
esse vnvoovxa et altera vicissitudine vuvojovza. Verum enim 
propius est praesens vtlvcoco, quo Homerum usum esse sane 
demonstrari non potest, sed eo quod Buttmannus posuit 
vTEvoovza ne potuit quidem uti. Neque fore pulo qui %olov- 
(.mxi principio in %ofao{.iai, hoc vero per epenthesin in %o~ 
locof.iai, postremo trajectis vocalibus in yolwo^iai conversum 
dicat ; quam metathesin verbis primae classis afaoo/uevog etc. 
non denegavimus. Verum praeter mutationem vocalium bre- 
vium in longas verba utriusque classis etiam aliis remediis 
versui accommodata sunt, uno prorsus singulari yakoitovxag, 
Od. XX. 390. 14 ) cui quae Eustathius assimulat, ayvotrjoai, 
aloirjoai, omnino similia non sunt, neque unquam factum est 
ut vocalis parenthetica in diphthougum verteret, oqoco in oqouo. 
Ea causa fuisse videtur cur nonnulli illo loco yaXcocovxeg scri- 
berent. Alterum praebuit interpositio vocalis iota syllabam 
conficiens. Nam quibus cpvotoviag dicere non libuit, qjvoocov- 
zeg non licuit, iis praeter cpvoiotovzag suppetebat cpvowcovTsg, 
quo Homerus utitur, pro co%qlov o)%qi6qjv Paul. Sil. Soph. 641. 
TtctQa to yXavxbg yivexai Qrjf.ia Tiaqaycoyov yXccvxco xai yXav- 
yuocj EM. 233, 24. qui ylavxav significare videtur non yXav- 
xovv, quod significationem factitivam habet ut Xsvxovv , £qv- 
&qovv. Ex altero genere hue pertinet xvQzwcovzeg Maneth. 
IV. 119. pro xvQTovvxsg. 



14) reXocopitg codd. Harl. et Vind. yeloiwviag Harl. in marg. 



216 DISSERTATIO XIII. 

GAP. II. 
De verbis dentalibus. 

§. 1. Verborum in a£w exeuntium tripartita est divisio; 
quippe horum nonnulla ab adverbiis proficiscuntur: an av- 
tcovv/liuov {)rf/iiaTcc ov nanayivExai , TiaQa, de ETtiQQrftiaTcov 
olpcotco, ald'Cco, lidtto Apollon. Pron. p. 42. quorum ultimum 
non video quid cum llav similitudinis habeat, quodque EM. 
cum his confert dyd'Csiv nana to ayav, aeque ad ayq referri 
potest. Cum aldtco conveniunt ddtco, evd^co, nvrntdtco. Ab 
adverbiis, quae proprie ita vocantur, dyxdg dyxdKof,iai, ncio- 
Gvdirj 7iaoovdid£w, nvxa nvxdtco , a numerali di%a dr/d^co 
et ratione minus aperta nana to dig dioxd'Cco EM. 274, 11. 
Verum pars maxima fluit a verbis et nominibus : daxvdtEG&cu 
anb %ov ddxv£o$ai xazd 7ianaycoy)]v Schol. Pers. 569. cognEQ 

TTCtQCt TO fill/LlVCO f.tif.Lvd^CO , OVTCO TlttQU TO £1X0) elxdtcO EM. 

297, 25. Sed quae Eustathius 632, 30. cum fiiiivm ^.u^ivccQco 
constipat oeftco c£/?a£w, gxetico oxertd^o), Xixco liidfyo, Gxeyco 
GzsydKco, eorum postremum EM. 726, 37. a Gieyq repetit 
eademque controversia est de multis aliis. Bovdfyo, dlv- 
Gxdfyo, evimd'Qco, rjlccoxdCco, GTE(.ifid'C > (x), Xaoxdfyo, %ttGxd'Qco, 
nullam partem orationis attingunt praeter verba. Sed ipv- 
%d£co ib nqbg ipvxog diccToifico Anecd. Bekk. 317. huic no- 
mini aeque simile est atque verbo tpir/co, et Xa^ndtco cum 
"kdi-unri sive Xa^indg et cum Xd^inco congruit, quodque Eu- 
stathius dicit 1612, 27. axovaQo^iai ex too dxovco ut non 
improbabile ita minime certum est id a verbo potius quam 
a nomine ortum habere. Quae vero a verbis derivata sunt, 
syllabam primitM hactenus modo mutant quod epsilon in o 
micron transit, &eco (rld-^uO $od£co i. q. dadoGco, d/Liioyco 
SftoQyd^co, eno^iai brtdtco, quanquam EM. 627, 10. huic prae- 
ponit nomen commenticium bnbg cog Tio/uubg, e'§ ov ttccqcc- 
ycoybv bud^co cog f,iovd£co , et fieri potest ut doQxd^co signi- 
ficationem quidem a deoxoiiai, formam autem a Soq^ sive 
dooxdg traxerit. Syllabam prototypi longam mutari in brevem 
nullo certo demonstrari potest argumento. Nam fo%d£ei, quod 



Gap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 217 

Hesychius interpretatur sTci^vfust, cum yXy/ofitcu plus simili- 
tudinis habet quam cum Xei%co, etsi hoc ejusdem est familiae; 
GLvaLsiv, cujus alpha breve, Xifid^eiv , Gzifta&iv, facilius ad 
olvog, /Jpog, Gzlpog referuutur quam ad alvo^tai, Xel^co^ 
GTslftco, nee /uiyd^oj a /ulayco demta cousona sed a [.uydg 
vel adverbio (.dya. Elxdtco ab sYxoj, cujus solum extat im- 
perfectum, significatione discrepat sed diphthongum non mu- 
tat. Additae cousonae exemplum uuum praebet 7izcoGxdCw, 
idque in uno Homeri loco scriptum, ex quo Glossographi 
TiTcoxdCco proferunt ut olim pro illo vulgabatur. De alio du- 
bitat EM. 795, 43. qjXsfidKovzsg fiovovzeg duo zov gdUco ?] 
and /uezaqpoQag zcov ajXsfiwv, sed vincit nomen, quo affluen- 
tiae et exuberantiae notio comprehenditur. yLiy^iduo non 
tantam cum Xsi%co necessitudinem habet quantam cum Xt%- 
lidco, nee raro verba secundae conjugations hue devertunt 
GzaXdco ozaXdtco, ovzdco ovid'Coj, ellvcpdco ellvcpdZto, (3i(3dco 
fiifidtu), Xoydco Xoydtto, neXdco neXdtto, dydofnat,, dydCo/uai. 
Hac via grassatur Heraclides Eustathii consiliator assiduus: 
Giyco Giydtto, dvuo dvidtto, neXdco neXd^co 1654, 17. %b fiuo 
tiqcozozvtcov iozc zov fiid'Cto 1099, 3. z6 zeyvcj zov xsyydLjLo 
1308, 42. zQo%d^oj ix zov zooydco 905, 37. eodemque ev- 
vd^co, oxid^co, Gxsddtco 1571, 1. et 1544, 42. GxendXco, (3i- 
pd^co, nszd^co 1735, 30. quorum ultimum auctore caret. His 
EM. addit dzi^id^co izaQa zb dzijuw. Sed et hoc paronymis 
adnumerari potest et eorum, quae Heraclides producit, pars 
maxima. Causae autem variandae terminationis excogitari pos- 
sunt variae. Primum nonuulla verborum paragogorum sup- 
plent vicem praesentis aut nunquam tentati aut citius quam 
inolevisset derelicti. Sic pro xiw, cujus participium esse vi- 
detur xslcov, in usum venit xedCco, pro Sgdco (aTzodidQaGxco) 
doaGxd^co, pro xQvftu), quod in priore parte attigi, xovfldfyo 
Hes. et ut Xaxd^co, dpQozd^to accesserunt aoristis e'Xaxov, 
rjlLipQozov, sic bXiG&d^co non ab oXiG$og derivatum sed au- 
thypotacto oXIg&oj substitutum videtur. Nonnunquam com- 
modum fuit verbis, quae non facile ultra imperfection pro- 
cederent ut ozevw, gxztzco, Gefico, adjungere nrobiliora ozwd'Cco 
etc. Nee pauca poetae variarunt vel necessitatis causa vel 
commoditatis. Quippe verbis in a^w exeuntibus, quorum ea 



218 DISSERTATIO XIII. 

structura est ut versui heroico nullo modo adaptari possint 
velut dvzid^co, evdia^co, dxQid'Qw, l%&vaCio, Gxeixdt.to, Gxid'Cco, 
Gxalatco, oQyiatto substituerunt vocaliora ilia, quae supra 
exposui, avTioco, lydvoco etc. Sed eosdem non raro animad- 
vert] mus hac terminatione usos esse ubi evitari poterat ver- 
bis aliter collocatis et ex eo concludimus utriusque formae 
promiscuum fuisse usum slXvgjocov elXvcpdtcov , GxouLa'Cef-iev 
diaoxoTtLaGdctL, iGccGxezo IgoQovgl x ) ^iatexe flwtovzo, ov- 
zaoxe ovza^e, quae apud Homerum leguntur, apud alios 
%v6cctov yvoaQiDv , et quae ad metri rationem admodum nihil 
difFerunt GxonlaGxe et saepius BGxoula^e apud Quintum v. 
Spitzner. de Vers. her. 209. avdrjocu et avdd^ac etc. 2 ) Mul- 
torum vero diversi exitus diversum intellectum faciunt. Nam 
fiifiav, Imav, aiyav significationem intransitivam habent, (ii- 
fid'Qeiv 3 ) hrta'Csiv, oiyaCeiv factitivam, idemque discrimen 
interdum obtinet in verbis dviav et aviaQuv, nelav et ne- 
XaQeiv, nee omnibus locis idem valent dyanav et dycmdKeiv, 
al&Qiav et al&Qia'Ceiv, TteiQqv et naiQaCsiv, longissime vero 
differunt ayoQaoScu et ayoQateiv. Alia diversis generibus 
scribendi distributa sunt. Etenim pro puris quae poetae fre- 
quentant, sermo communis adoptavit barytona: dzifidCco, fiid- 
tyjuai, evdid'Cio, Gshjvid'Cco, 4 ) -froivd^co, Gxenatto, yXoaQto, 
vel etiam alio deflexit vqjdco vcpaivto, xQsridco xQ€/ndvvv/ni 
etc. Sed interdum contra accidit; nam yeizviav, tieiquv, 
dxQO&G&ai, liyjiaG&aL in prosa praevalent; nuqd'Quv Moe- 
ris nominatim damnat. Et nonnullis scriptores promiscue 
utuntur ahiaGdai et ahid^EGdai. De duabus reliquis con- 

1) Nonnus constanter GxonCa& XXXII. 111. XXXVII. 269. Idem 
ItiuCovxo XXVIII. 30. non lauaxovio , quo nemo post Homerum usus 
est," et ^atp^^III.33. XXVIII. 30. XXXVI. 456. Man. IV. 7. Joann. 
Ecphr. II. 284. non Si^ooi vel dixou'ca. 

2) 'AsQzdaoeie Nonn. X. 303. correctoris est: alibi asQTijacu le- 
gitur. <Poipu6ovGi Lycophro dixit 1166. pro (poi^aovdt purgabunt et 
vicissim xa (poipa&avxu Liban. Decl. T. IV. 33. pro (foi^aa&ivra va- 
ticinia; sed hie praestat (pav&svia in inarg. scriptum. Aivomav He- 
sy chius interpretatur livomu&iv , idemque affert Inomav , incona&iy 
et (hna&G&ui , pro quo Oppianus tonriGaG&ca dixit. 

3) Synonyma facere videtur Thomas Stspifiwy y.al $i£ptpct&v. 

4) Manetho non aslr]via^ovia scripsisse videtur sed atlr\vibbivm. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 219 

jugationibus minor est diceudi copia: tov ohonoxd'lto tiqov- 
TiccQxsi to oIvotcoteIv Eust. 119S, 29. quorum illud poetae 
epici versus quadrandi causa asciverunt; oivotioteIv oratorium 
est ut udQorcorelv, yakaxxorzoTEiv et alia cum nomine nozrjg 
composita. Et ab his etiam verba in auto derivari potuisse 
probatur exemplis proxime afferendis §. 2. Ad II. XII. 151. 
%dlxog exo/littec Eustathius adnotat ex tov ivzavda xvqio- 
'/.extovuevov naor^/.Tui to tcccqcc Tolg vgteqov xofiTta^siv, 
quod nunquam propriam crepandi significationeni recuperat. 
Perpetua autem, quantum nobis constat, distinctio vorborum 
avyko luceo et avyduco illustro vel video , doxdco videor et 
doxduo i. q. Soxevcj, xvxlico circumago, xvxld'Zco circumeo; 
a Xcclico distat laldtco tantum, quantum lalayrj a Xahj. Sed 
r t QEuc'i Zsiv in LXX. et usitatius ^qeiieIv. vtcototzc'cleiv et vrco- 
totteiv. quae confuderunt librarii Epist. Socr. XIV. 21. eodem 
loco sunt — Ad II XV. 660. et 665. ubi primum yovrov- 
uevoc, deinde yowaCopat scriptum est, Eustathius 1036, 29. 
illud prototypum, hoc paragogum esse affirmat, sed utrumque 
seorsum a nomine yovv derivatum videtur, ut a ddxi/Aog do- 
xiuoco doxiuuuL et doxiuduo , ab dxoiSrg dxQiftoia et hel- 
lenisticum dxqiSduo. Saepius vero haec dicatalexia pertinet 
ad disjunctionem significatiouum, Seivovv dsivaLsiv, Se'^iov- 
g$cu 6e^ic'(^eiv, caiuovv cctli-iciLelv, ioovv IgcxLelv, et alia 
ad Buttm. 396. apposita. 

§. 2. Ad confirmatiouem eorum, quae de etymi ambi- 
guitate dixi, necessarium duco ordine enumerare genera no- 
minum, unde verba hujusmodi nasci possunt. A masculinis 
primae decliuationis x/MGzi-g (Hes.) x/.ccgtccuo , a similibus 
dyvoidu), 7TQocp7]TccLco , quibus adnumerari licet 'Ejuccgtcx lis 
i{.iaor t ociTo Hes. slxvavaCco, EQnvoid'Zv), QVGTaZio, quanquam 
non omnium primitiva extant, neque in Tr t g neque in zog. 
A proprio imitativum yooyidZto. Alterum genus attingit EM, 
96, 1. drco tov dvdyxrj dvayxdZo cog GTiovdt] Grroudd^co, 
avyrj avyduo. His similia Homerus non pauca praebet cdy r 
ud^co, dixd±co, EilaTTivd^cj , Evvd'lto etc. sed maxima multi- 
tudo postea pullulavit, partim poetica cdylduo,*) E&siQduo, 

5) 'Eyei).ccG«v Guvr]).aauv Hes. post "Eysoyti scribendum est rjys~- 
i.aaav ab <xysh'<£(o, Gvyccys).(i£(o. 



220 DISSERTATIO XIII. 

xoizd'Cco, Ttrjydlto, partim omnibus apta d^idtco, plqid&o, 
dogd^to, Gyold^co, ylevdKco, a puris ixxlrjGidKco , &voia£w, 
7ca^()rjaia^co , ovvovoiaCco, ex quo consequitur amvaCpiiai 
et (tiatpixai, quae Grammatici verbalibus adjiciunt, a nomi- 
nibus duci posse item ut evvd'Cco, aliaque supra relata. Schol. 
Ven. ad Arist. Rami. 382. (.iHnco f.iolrcdtco tog iQsyw tqo%co 
(sic) TQO%d£co, qui si pro tqo%co non tqo%lo sed TQoyog scri- 
psit, iioXnaQio illud et similia non a verbo sed ab inter- 
posito nomine derivata esse voluit, ut a gvxov ovxatio et 
ab aliis ejusdem declinationis Gzo/LicpaQco, xcofid£a), GToyd'Co- 
jlicci — (waid'Cco, QoSid^to, qjQoi^idKo^iai. Aeque multa et 
-varia proficiscuntur ab adjectivis; primum a verbalibus cpav- 
xog (pavxdZpiiai, Evxid&v svyov, OsQTa&i cpeQsi Hes. alia- 
que ad Aj. p. 90. collecta, quorum primitiva usu trita sunt, 
sed licuit talia etiam ab inusitatis ducere vsvco (vevotog) 
vevozdfyo, qvco (qvoxog) Qvaxd^co , odaxxdtto, (SaoxuCto. Et 
huic numero adjiciendum videtur illud de quo Ammonius lo- 
quitur xvmeiv to 3td/ii7TTEG&ai, Inl yrjv, xvtitoQeiv to OTQay- 
yevsod-cu, quod nos sic enuntiamus illud absolutum esse, hoc 
frequentativum ideoque transferri ad eos qui intenta opera in 
aliquod studium incumbunt. Itaque non simplex verbi xvtitlo 
paraschematismus esse videtur sed adjectivi xvmog germana 
propago simileque frequentativis latini sermonis versus, ver- 
sare, tractus tractare. Idem fortasse differunt xqvtztco xqv- 
nTog xQvnTdKco, qltitco QLnTog QLT€Tat(o, quod EM. 424, 52. 
cum rjldaxco rjXacxdXco confert neglecto propiore. Ab ad- 
jectivis non verbalibus aQXidttOy dgjQodiGid^co , yv(.ivdtco, 
elevd-eqidtco , fjovydCco, lod'Qco , fusTQid'Cco , G%eTlidtto<) pro- 
batissimorum auctorum usu nobilitata; minus vero attica ye- 
loiaQto, quod Moeris reprehendit , IStdtco et ^idid'Cofxat v. 
ad Phryn. 199. exovGtdXo/ucu , eQrj^dtco , fiovd'Cco, Sfiioid^w, 
Gvyvd'Cto, wQif.id'Qto , a synthetis axi/uaKco, evdsd'Cco, eTciyco* 
Qtdtco, 6 ) atque ejus generis quod ex dvolv ev vocitamus, 
ivdoidKco. Horum nonnullis verba praecurrunt, significatione 
eadem: TQoyaQsiv ov cpaGi deiv leyeiv alia tqe%uv Antiatt. 



6) y EmnoXd£<o , H-coQiata) , tvtoQid£(o differunt eo quod prima po« 
sitio non extat. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 221 

Bekk. 114. quorum prius aute Aristotelem Probl. II. 24. non 
reperio: cetera dodtto (a d-eto -froog) vofidKco, 7toxd'£co, zqo~ 
/ndUo, cp&oyyaCof-iai partim poetica sunt, partim a scriptoribus 
uovitiis invecta, qui etiam d-vmd^co, Ixsaid^co et zeleGiaQto 
supra necessitatem affiuxerunt primitivis -dvco, Ixezevco, zeUaj, 
quanquam hoc latius patet. De substantivis declinationis ter- 
tiae praecipue hue inclinant neutra in jtta, d-av/Liduo , ovo- 
ud'Cco et minus antiqua nco^d'Cco, %£tf.id£a) sed ceterae quoque 
terminationes non abhorrent — zeQatco, xveepduo, dsledico, 
xr\xduo, 7 ) ipaxd'Cto, dsxdCto ex zfjg Sexddog EM. 254, 38. 
vel etiam a dixa ut nt^trts Ttsfiud^co , dvo dvduo — tzXbo- 
vdKco, dexaCof-ievog Horn. 6(pQvdKstv ol xcofiixol Poll. l%$vd- 
Keiv Anth. A neutro in og yavdaoai <j[irj'£(u Hes. 8 ) sed 
xvddto(.iai a masculino 6 xvSog derivatum esse et significatio 
ostendit et brevitas syllabae. Insolentius est ^e led^co Nico- 
mach. a fielog ductum pro usitato fisll^o). Ab iis, quae in 
evg exeunt, unum cognovi leQGLccddco in Insor. Boeot. pro 
IsQEtduo , quod vulgo IsQazevto dicitur. Terminationes tjq, 
coq, eg, to et cog verbis carent. Ab adjectivis in r\g dxqi- 
fiduo et vyidtco, hoc antiquo usu sancitum, illud a Polluce 
V. 152. rejectum, neque atticam monetam redolet ylvxd'Cco. 
Enumeratis verbalium et nominalium exemplis paullum aliquid 
addam de iis quae non directa via sed quasi per tramitem 
vel a verbis vel a nominibus deducta sunt: dgrvd^co and 
zov aQTzio EM. 148, 17. hoc est a themate quod in dgnd- 
/.tevog apparet; oxld&iv naqd to eyxXav xal xdjumeiv vet 
yovaza 620, 42. dond^o/nai idem a ondco arcessit ut ocpec- 
ddt.eiv zb ondo&ai Sch. Aj. 833. et zto&dtco ex zcond'Cco 
conversum putat, unde hoc assumo &)jg, &co\p, dijnto, Slo- 
nsvco, ztodd^co, communem habere stirpem &dto v. Parall. 47. 
Interpretando verbo elxd^eiv Hesychius supponit soixdCsiv ab 
Eoixa elxog repetendum, unde Antipho comparativum sheo-- 
zeqov produxit v. Parall. 48. ^Ogyd^eiv, quod proprie conficere 
xazeQydteoSai significare videtur, vel ab EQyd&pai vel a 



7) Kcuxuoca xarayslaaai Hes. nihil differt a xr\y.uZ,Hv et xrjxas ^ 
y.av.oXoyoq. Aiyjxat,oi non a hyjxag sed hoc herbae nomen ab illo. 

8) Verbum yavuv ultra pvaesens non declinatur. 



222 DISSERTATIO XIII. 

proximo oQyrj (oQyccvov) quod ex eoQyi] et TZQagoQyrj elucet. 
Ad explicandum izd^co (e&zdZco, dvezdtw) Graramatici com- 
miniscuntur verbale hog. De xoldtio jam dictum est. JZccq- 
xd^co speciem uomini gccq^ acceptam refert, significationem 
vero verbo gvqco, nam ody^ sive aeolicum gvq'£ proprie de- 
tractum denotat ut oxvzog et andzog v. Dissert. XVIII. Illi 
simile OaQxd'Cei q)£Qei Hes. fortasse a qxxQw cpeQto ut g>coQ. 
De zevzd'Qeiv sive zavzaLeiv quae veteres tradunt, maxima 
ex parte redeunt ad notionem tricandi, quae modo cunctationi, 
modo astutiae et caption! adjuncta est, nee dubitasse viden- 
tur quin illud ex duabus vocibus zb avzb {jiQazzeiv) con- 
flatum sit, id quod alteri scripturae zavzd'Qeiv apprime con- 
venit, sed aegrius hue concilies zevzd'Qeiv, quod Pollux non 
probat quidem sed tamen ab Atticis dictum esse confitetur. 
Ingravescit vero suspicio comparatione verbi zev/tiav, quod 
eodem modo interpretantur ze%vda&ai , et nominis zi%vij, 
cujus manifesta est cum zev%to cognatio. ^Aland^etv et 
larcd^eiv zb exxevovv plerique omnes ad etymon referunt 
oblivione sepultum, quod nomini XanaQa — xevewv subjectum 
est v. Parall. 255. Per quos gradus linguae architecti ab 
ayco ad rjyrjkd^co ascenderint, non apparet; ideo epenthesi 
assignamus ut ozduo azaldCco. Verba ad similitudinem soni 
conformata dyijaUo, xa%d'Cco, xccxxd'Qco, o/ndi^co, zezQa^co extra 
quaestionem sunt. 

§. 3. Td eig £w el e%oi tiqo zelovg /ubvov zb a, e%ei 
avzb avveozaX/iievop — nqogxeizai (.wvov zb a, arret zb oqja- 
Sal^co, zeQcct^co, f^tazal^co nQog zb a zb i yQaqjojuevov e%ovoi 
Herod, n. Mov. p. 23. quibus Epim. Cram. I. 232. EM. 737, 
20. addunt poQateiv oraissum Cram. 47. EM. 535, 49. Drac. 
59. et 108. et adhuc temporis non inventum. His igitur iota 
subscribendum esse decernunt, quia alpha longum esse ap- 
pareat ex zrjg lomrjg xlloecog. Nee tamen verborum acpa- 
ddteiv et zeqd'Ceiv ullum praeter praesens et imperfectum 
tempus legitur, quodque cum zeQa^co proximam similitudinem 
habet xveydtto a xveqxxg ductum sicut prius a ziqag, voca- 
lem in declinatu corripit. Iota autem subscripti in nostris 
libris nullum vestigium cernitur, neque unquam reperimus 
zeQttlteLv vel oyadaiKeiv, sed solum (.icczaV£ev et ccrco/uazcc'tacti 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 223 

Herod, hoc autem nimquam in alio coutraliitur neque ora- 
nino eandem originem habet. Dubitationem quidem movet 
Eustathius 543 , 14. zou ftazav TzaQaytoyov to fiazdKsiv • 
noii]zixa de a/uq?co, xotvbv de zb /nazaia'Ceiv , i'ocog de xa& 
zb fnaxaitsiv , of.iotov ov zfi e^qafCeiv, sed hoc a judzawg 
declinatum est ut aQyaTCsiv , h]vaiL.etv , zQizat'Ceiv, eXaiCziv 
et ab aarewg doze'lto/tiai,, quorum iota mmquam ineffabile 
est; /ttcadteiv vero a nomine /ndz/] cf. Mehlhorn. Gramm. 
Gr. I. 26. not. 28. — Diphthongum av paragoga respuunt, 
nee admittunt epsilon; nam d^icpidKeiv, pro quo libri Plutarch, 
in V. C. Gracch. II. c( t acpiaC€Lv praebent, yivezai TiaQcc zb eco 
to evdvco Cram. II. 338, 31. qui quod amplius addit zb d/n- 
(pWCto xoivov, to de aficpia^co dcoQixbv togrzeQ to nia'Cco, 
minus persuadet, nam d^icpcd'Cco ab dfiojlov derivatum videtur, 
hoc ab ajLLODL ut avzi avzlog avzidKco, de tiieUo alio loco 
dictum est. — Et unum habet daveitto , quod nonnulli di- 
phthongi insolentia ofFensi daviuo scripserunt; nam haec est 
frequentissima terminatio et ideo latius tractanda. Ordiamur, 
ut antea, ab indeclinabilibus. Ab his igitur nata sunt bipiQco, 
vooqiiuo, %coqi£co, dgziuo, (jaitto, zezQay/Cco, a quibus paul- 
lulum dissident Xdt; Xaxzl^co et elelev elelitw. A synthetis 
eimodcov ifiTtodt'Cco, df-ivazL d^voTiKio , nisi hoc ab a^vGTig 
repetendum est. "Atqe^iluo et ?)q€/hlCco adjectivis adverbiis- 
que aequaliter apta. A vocabulis primae Schol. Opp. Hal. 
I. 446. arcessit xavayJ'Cto, quod alii ad xavayeco transferunt, 
et oQyluo. Huic similia sunt plurima ixmy v aliUo , (.lovgIuo, 
LtEQfi^QiLoj, otuoqlUo, tizzqviUo, 7iv(j()iyJ'Cco etc. a masculinis 
nh^ziXo^iai arta§ elq^itvov Schol. 11. XXI. 499. ejusdem- 
que poetae neiQrjzitw , atticum toGzi'Co/uai, vulgaris notae 
aiQeziCaj Hippocr. Epist. et N. T. TZQoqjrjzLuo, /lhg?]zIuo, %ai- 
Qszitco, cui nomen analogon deest. A nominibus secundae 
jam Homerus maximum produxit iiumerum: demvl&o, eza- 
qIZcj, xovql'Cco, xccttvI'Cco , oagiCco, ohitto, nee puto ratio ei 
defuit sed occasio similia iingendi ab oixog, olfiog, nlovzog, 
XQOvog etc. Sed (jdoavog, oQog, vo^iog una cum verbis suis 
sermo adultior peperisse videtur. Ab adjectivis manarunt 
homerica dylatQv) , %eiviC,io , {mvvqlKco, ozvcpsll^co, eQazlKco, 
quod primitivo sqw ne minimum quidem momentum adjicit. 



224 DISSERTATIO XIII. 

His sensim accreverunt dyvl'Oo, I^vq^co, xaxiQto, coQalty- 
(.icci, cum verbalibus oxaxl^to , cpaxiQio , evd-exl'Qco , aliisque 
synthetis, d&avaxluo , navvvyfCco , dyQoixiQo^iai etc. Pro- 
nomina a verbis progenerandis abhorrent, quare Apollonius 
de Adv. 538. et Herodianus n. Mov. 28. exsignarunt ccpexe- 
Qito^iccL. Nam xavxiQuv et neQiavxitsiv ex duobus divisis 
in unum coaluerunt ut oxoQaxi^aiv, dnoaxoQaxiQuv. Unum 
item ab epimerizomenis d^opoxEQiQio , sna^cpoxsQi^co. Nee 
plus uno a comparativo vecoxeQi'uo. Tertiae declinationis 
terminationes pleraeque paragogis accommodatae sunt : <Dqcc- 
vl'Cco xo GcocpQoviCto Hes. xprjvl^co, avxevl^co, dai/uovl'Cco, dyto- 
vitto, xlrjdovi^co, TEQrjdovltco — %elql'Qco , Tiodl^co , cptoxt^co, 
cpd-siQi^to, ccvSqI^co, {,ivxxi]q[Kco, yaQaxxi]Qi%io — xelrjxi^co, le- 
ftrjxi^to — xxeviLco, ovdsvitu) — tioXICco, v^quQco, cnavLtto, sed 
ex maxima copia nominum in oig exeuntium duo, non am- 
plius, hue deflexa sunt, 7iQocpaoit ) of.iaL et vsfisal^o/uai. Haud 
minus uber proventus eorum quae duplici fmiuntur: ()ayl£co, 
SftcpaxTQco, olaxlZco, vaQ$rjxt£co, bvv%l£co, nxEQvyl^co — qco- 
tiiQlq, jLicolcoTcl^co , et neutralium in a, aq, ag et og, yala- 
xxl^co, eaQitto, /nvfiaQL^co , Tjuaxitio, xgqccxlKco, dyiQio , /lie- 
ll^co, fteQifyo, o&Kto, xeiyl&o, postremo eorum quae in Jia 
desinunt: quorum nonnulla necessitas peperit ut aQco/naxl^co, 
%Q7][,iaxl£co , xQayri^axitco , alia verborum primitivorum vel 
tempora supplent vel significationem accuratius determinant, 
TQccvf-iaxl^co = xlxqcooxco , %Qco[Aaxitco — xqco'Qco et xqc6vvvi.il, 
&aviiaxt&iicu = $av{.id£co, omniumque novissimum faco/Lia- 
xl£co = @l@qcogxco, et verba scholae eQcoxTjjuaxl^co, S-s/Liaxi^o, 
X?1Ili[xccxl£co, nQolrj^ictxitto , significantiora primitivis sqcoxcu 
etc. Substantivis in coq et evg verba adjuncta esse non me- 
mini, praeter fiaoiil^co, dia^aoilltof-iac et yQaju/uaxlCco i. q. 
yQaf.i(j,ax£vto , quorum nulli auctor antiquus adest. Ab ad- 
jectivis nuxerunt dolllCco, jLtaxaQL^co, oacprjvl^co , %aQi£vxl- 
%0/licu, quibus deterior aetas addit zalavitco, a compositis 
coguEQ drco xov Evyavrjg ylvExai svyevl^w xal duo xov evxe- 
liyg evxeXiQlq, ovxco xal deixijg detxi'Cco EM. 22, 5. Hoc ad 
poetas relegandum est una cum evxIeiQeiv, caetera ad dia- 
lectum vulgarem , quae hoc genere abundat : docpdleta (.tev 
xal da<paXrjg hlXiyvixd, xb de docpaM^to fiaQpagov Anecd. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 225 

Bekk. 456. atticum certe non est ; ccvtoxeiqIZoj to naQa <Di- 
XiGTtt) 7Ta(,i(xiaQov Poll. II. 154. gavXiLeiv Einotg ovx evze- 
Xlusiv Thorn, quibus aliquanto graviores nee tamen summae 
auctoritatis testes habent evtqetciZelv et eSev/uccqlKeiv, sed 
quod huic ex naturae ordine antecedit evf-iaQitco tantummodo 
apud scriptores ecclesiasticos reperitur, sive id casu factum 
est sive arbitrio quodam consuetudinis imperiosae. Sed non 
pauca ejusdem generis apud ipsos atticae eloquentiae prin- 
cipes leguntur acpaviuo, i/Liaxxvl^co, av&adl£o/iiai, svrj&i'Qo- 
/Liai, £vTQ£TciL,to, Evfisvl^io, ocoqjQovlKco. Nunc ad verbalia me 
conferam. 

§. 4. Horum igitur bona pars oritur a barytonis: ex 
tov ed-to yivExai editta , cog e'Xtico eXtzLuo EM. 319, 6. and 
tov aXsyco naQaycoyov dXsylCco 58, 46. and tov eqeS-cj 
eqe&lUo 370, 52. ex tov GTEvayio oxEvayluo Eust. 180, 13. 
to otiXegSoli iTQtoTOTVTiov tov StiXiUegScu 1178, 36. sed et 
hoc ab alio principio onXov repeti potest et iSiuo ab e&oq 
non longius distat quam ab obsoletiore e&co, eademque est 
ambiguitas verborum XetilUo, cui Photius XoniQw praefert, 
yE[iiLto, (3a7iTiLw, Tiviyi'Uo, xXrj'l'Uo, xQrjitw, nam his et verba 
vicina sunt Xetico , yi^io) , ftaTtTto, uvlyco , xXecj, yQsco et no- 
mina Xinog, yc\uog, fiariTog sive ficcTTirjg, nvlyog, xXiog, 
XQaog. Sed cum aXiyco et ceteris, quae unum modo aditum 
habent, componendum est ysXXttsiv sive eXXlLeiv, quod He- 
sychius tlXXelv, yaQyaXitsLv interpretatus est. Nam hujus 
primitivum est eXXco, quod idem profert *EXX6[.iEva tteqixvco- 
(.leva, 9 ) TeXXvli tUcu v. Diss. V. §. 1. Et cum fidXXco, nisi 
fallor, sine ullo internodio cohaeret fiaXXiuo jacio et salto 
hoc est brachia pedesque in numeros jacto v. ad Aj. p. 314. 
cum (pEQco avxitpEQita), namque nomen avTicpaqa Homero vix 
innotuit. Sed de nXotCto dubium est utrum a poetico nXwco 
derivatum sit an a nXoog adhibita ectasi, quae in nXwi^iog 
obtinet. Si vero causas hujus paragogae quaerimus, yE^iuo 



9) Pro hoc Dindorfius in Thes. corrigit nsQixXajfieva. Sed titil- 
lare propius abest a v.vav, y.vC&iv , vellicare, fodicare, quam a y.Xav. 
Ab ekXeiV) yiklf.iv reduplicatum est yayyedog, yayycdi&iv sive yaq- 
yaXi&iv. 

Lobeck. Technol. |£ 



226 DISSERTATIO XIII. 

et Idltto a primitivis significatione notabiliter differunt, eadem- 
que futuro formando viam faciunt quo ilia carent. Sed pie- 
risque nulla ratio subjici potest nisi vocalitatis. Diversa vero 
conditio est verborum quae EM. 82, 4. verbalibus asserit: 

COg THXQCl TO GXCXlQtO GXCXQlKw, 6LQC0 £Ql£cO, OVXCO [ASLQiO jLtEQtd 

tieQi^to. Nam hoc potius a {itQog derivatum est, proximum 
ab sQig. De primo consentit Phrynichus App. 44. GxaiQto 
gxccqi'Cco xal ccgxccqi'Cco cog gxevco GxevaUo, sed vicinius est 
oxcxQog piscis nomen proprium, unde derivatum verbum ad 
significationem primitivi gxcciqco revolvitur. Quomodo enim 
nepotes interdum avorum magis quam patrum indolem re- 
ferunt, sic verba non pauca speciem a nominibus, signifi- 
cationem vero a verbis, unde haec propagata sunt, mutuantur, 
ut &QvU£to cum Sqclvco magis congruit quam cum &QvXog, 
et Qadaviuo majorem habet cum Pqcxggco to xivco simili- 
tudinem quam cum qadavog. Quibus addi potest y.oQ(xvQto 
(.wQiuvQog iioQitvot'Cco , si vere affirmant piscem (.l6q(.wqov 
denominatum esse cmb tov ^loq^vqelv v. Proll. 273. Gerta 
hujus progressionis exempla praebent evaiQto tc\ I'vccqcc hit- 
qiCblv , xatiaiQto xa&aoog xadaQi^eiv ab Alexandrinis in- 
vectum, itivvQOf.iai (.uvvQog {iivvQiZof-icu, xivvqoiicu xivvQog 
et quod Zenodotus in Homed loco scripsit xivvqi'Cco, ex 
quibus argumentari licet, (.ioqiivqiCziv vocalem, quae in 
[.lOQinvQco producitur, habere brevem, eademque lege a oxooy- 
yvXXco formatum est oxooyyvXog, ab hoc GxqoyyvXi^co, gv- 
GXQoyyvXl^co , ab ayyiXXco ayyeXog, hinc avayyeXiCto. Sed 
saepius nomen in medio positum excidit: juvfyo ^i;x#/£w Eust. 
440, 22. naXXco neXe^itco, oxrjvcu gx?iql&iv, yvcovai yvtoQL- 
Zeiv. Verum non barvtona solum Technici hue vergere tra- 
dunt, sed perispomena quoque maxime primae conjugations : 
ncxQcx to alxco yivexcu id cuxiQto Apollon. de Adv. 572. xo- 
jneco to d-eQccTievco, et; ov xaxec TiaQaycoyrjv xb xo[ii£to Sch. 
Lips. II. HI. 443. Cram. 1. 227. et plura confertim Eustathius 
616, 16. nooxaXco tiqoxoiIiQlo , xavayjjo xava%l^co, Gxova%co 
Gxovaxltco, (,io%$(jo jlio%$i'Cco, noXe^uo tcoXe/liI^co , axQe^ito 
ccxQEful^co, quibus p. 844, 32. et 1236, 2. addit tov 6%Xko 
sraQcxycoyov xb oxXi^co cog ix xov bnXico onXlQio , acpQeco 
acpQi&o. Horum duo, aixi'Cto et nooxaXi&o cum nullo nomine 



Gap. II. DE VERBIS DEXTALIBUS. 227 

conjuncta sunt, nee Gelayi'Uo quidquam sibi propius habet 
quam oelayelv, quare aut nulla his priruitiva praestitui pos- 
sunt aut ea modo, quae Grammatici sumunt. Sed caeterorum 
nullum est quod non a nomine repeti possit. Ac si quis 
censeat liomericum oyliZeiv ab bylho potius quam ab oyj.og 
duci oportere quia hoc Homero iguotum et siguificatione in- 
conveniens sit, id non validissimum est, nam et y.Qoxalov 
poetae indicium, verbuin vero y.Qoxa/.iLeiv non inusitatum 
est, hoc autem non crotala niovere significat sed idem atque 
y.QOTElv. Xeque ex aetate auctoruni constitui potest utra forma 
praecesserit; nam verbo no'Lzuuv Homerus ita se abstinet 
ut ne futurum quidem hinc ducat tcoleil^glo sed ab alio prae- 
sente nxolaui^co ut slal&o, Tixaiaid^to. At [AvSL'Zoiiai multo 
posterius sub adspectum venit quam /nvd-ao/zai. Eorum vero, 
quae apud eundem Homerum leguutur, pleraque metri causa 
diverse declinata sunt: y.ojiiisiv y.o/nlZaiv, yazeovGi yaxtuai, 
alv^oco alvluo, ccxay/jGco ay.ayluo , (.toy^Gw j.ioySi'Zovxa, 
y.avayi]G£ xavdyiZe, y.ova$r L Ga xovafiite, ngoxalaGGaxo teqo- 
y.a/.i'Zexo , dyj.evvxca dylcGGsis et apud Hesiodum aQcij?-oe 
aQafiiZe et EGjuaQcr/iCe, cujus aoristus apud Homerum est 
GjLtaQaytJGcti. Posteriores hue aggregarunt Gaiety ueiv, dy&i- 
tetv 10 ) et oPaxi'LeGd-at. Hinc ilia, puto, ducta est Gram- 
maticorum opinio poetas verba perispomena, si ad versuni 
concinnandum parum succederent, commutasse cum barytonis. 
Alihi vero duae sunt rationes cur hunc paras cheniatismuin 
non a poetica licentia profectum, sed cum sermone ipso na- 
tum esse putem. Prima est quod si nihil aliud nisi metro 
inservitum esset, alia producendae syllabae patebat via ex- 
peditior aut geminanda consona xavd/LGGe, y.ovdfiiGos, aut 
per epenthesin vocalis, yofxalai ut xalaiai et yaxzvai ut 
adlavai, qua via poetas epicos nunquam usos esse reperi- 
mus. Altera ratio haec est, quod Homerus duo verba sine 
ullo metri emolumento dupliciter flexit xalyog Ixalyaov et xel- 
%og exaiyiGGavzo, pro quo Ixaiyr^avxo dici poterat, ivdvxewg 



10) Eust. 143, 13. 1/. rov 6/ur]oiy.ov ly&rJGca to naoa rolg vOis- 
oov TTGosox&l&iv 7Tccori/&)i, quo Alexandrini utantur; by&i&v et ino- 
y&Cfav Oppianus frequentat Hal. V. 179. 540. 

15* 



228 DISSERTATIO XIII. 

xo/ihoxe et evdvxkoq ixopi&e. Tertium argumentum praebet 
sermo communis, in quo multa hujus dicatalexiae exempla 
reperiuntur: atps/uto xal aTQ£/iuZ(o Thorn, quo utroque utuntur 
Hippocrates et Herodotus; evayyeUtoiiai keyovoiv rj evay- 
yelco Phryn. Eel. 266. similiterque axiv^Telv axivrjTiKeiv, 
rjQ£(,ulv rJQe^iiCsiv , Xl ) aopsvelv aonsviCsiv, aneviavxelv 
ccTteviavTi^eiv, 12 ) xaxote%veiv xaxoT£%viCeiv , quod Antiatti- 
cista Bekk. confirmat Alcaei comici testimonio, vgtsqsIv 
voxeQiteiv v. ad Phryn. 237. et Inttp. ad Thuc. VIII. 44. 13 ) 
STtioxoTslv lniGX0TiQe.lv , iv&v/uslo&ai iv$vf.iiC€G&ccL aliaque 
ad Phryn. 568. et ad Buttm. 386. allata, quorum significatio 
eadem est. Alia vero vel ita discreta sunt ut summutari non 
possint ut xo^iuv et xouttaiv, quibus Homerus tamen pro- 
miscue utitur, oQfielv et oQ^iiCeiv, onodelv et GrcodiQiv, vo- 
tuv et voxl^eiv et quae Apollonius de Synt. III. 31. 276. 
in hanc rem affert demvlteiv , ya^i'Ceiv. Vel certe non pror- 
sus idem valent: atd'co to tccIq %eqgIv anon^mo} , todltio 
de to avTco9u) vnb nolliov todov/nevog Sch. Theocr. II. 126. 
quo intellectu coGTi^of-iac dici solet. Suidas ^lydQayaSitof-iai 
avdQaya&io de, inter quae fortasse idem interest quod inter 
TVQavvelv et TVQawiCeiv. Nam in Thuc HI. 40. illud non 
tarn aGxelv ixvdQaya&lav, ut Schol. interpretatur, quam nomen 
et famam viri boni affectare significat terminatione imitativa. 
Tertium genus est eorum, quorum potestas eadem sed altera 
forma poesi, altera sermoni cessit; Schol. Theocr. I. 38. 
lxo%Sho xoivbv, iwx&i'Cco noirjTixov, quod idem valet de 
mviQew, ahiCeiv, nole^iiteiv , nQO^iaxlteiv , 7iQ0xaViteG$cti, 
quibus perispomena substituta sunt; contrarium vero de 
aqqiQuv, Teixl^eiv, ccxqo(1oM££g$cci', quae praeferuntur 



11) Huic Eustathius 1416, 39. apponit unopQvxoM&iv et (plvccQi- 
&IV, quod interdum cum (plavQt'&iv permutatur. 

12) Cum hoc congruunt disviavTi&iv , lvct7ieviavzi&iv , vneQSViav- 
ziluv et ex propinquo genere Sizxi&iv , tfvasTi&o&cci, ccvOtj/usQiXeiy et 
anctvd"ri[A£(jC&iv. Sed aneviavielv tuentur Platonis codd. praestan- 
tissimi. 

13) Schol. Thuc. VII. 29. y.aSvauQi&ip aiiixoy. Sed apud Atti- 
cos neque hoc legitur neque xudvaieQUV. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 229 

puris. ' 4 ) His autem omnibus valde infirmatur Graniniaticorum 
opinio verba in iCta exeuntia a perispomenis primae cou- 
jugationis nata esse; quibnscum verba secundae connectunt 
fj.riQvy.io /LirjQvxluo , vsfteacu vefieoiCto Eust. 616, 16. Atque 
hujus quoque dicatalexiae exempla haud pauca sunt, partim 
significatione discreta ut agioxav et aQioxlLeiv , xaxodaifio- 
vav et xaxodaif-iovl^eiv, partim synonynia ut (3vy.avav et ftv- 
xavi'Ceiv, itcoxaod-ai et /ncoy.t'utv Suid. sed omnia sine dubio 
a nominibus derivata sunt utroque versum directis. Aliquanto 
firmiora ad persuadendum erant xoijui^eiv, eQcoxl^eiv Hes. et 
ccveqcotilsiv , quod Glossographi ex Teleclidae fabula ex- 
signarunt; nam his proxima sunt verba y.oiiiav et Iqtoxav. 
Sed nonnullos veterum doctorum in hac opinione fuisse ut 
verba in lUo a prima modo conjugatione derivari censerent, 
non item a secunda, nescio an ex Helladii reprehensione 
colligi possit xo cpoixdZeLv lial'/.i^ayog rraQakoytog sine cpoi- 
xl'^eiv, quod fortasse alii ob hanc ipsam causam ab ionico 
cpoixico repetiverunt ut EM. 63, 30. and xov alto dli%to cog 
cpotzco yoixiuo, nisi is comparavit disparia dleco et tpotxdto. 
Vel etiam a (poixato consueta ratione cpotxdtto, hinc cpoixl^co 
factum esse conjecerunt ut oepiZto lx xov oe^dtco EM. 539, 5. 
quod utrumque a oefico propagatum est sicut ab aliis stirpi- 
bus sive verbalibus sive nominalibus vogc'clslv et vooiusiv, 
7ioy.ciL.eLv et noxiLeiv, /ur^vxaLsod-ai et (j.rjQvxi'C.eG^aL, Itzi]- 
Xvyd'Ceiv \71rfhvy1Zuv , erctod^eiv irafaiv , TvaTCTzdZsiv nan- 
ni^eLv (ut ade?.cpl^£Lv) 'QnaLzGd'ai oqccv et ^Oniooexat oipexac 
Hes. quibuscum cognatum est verbum purum (.on^oaod-ai, 
ETiconav. Nec raro fit ut iota et alpha idem verbum con- 
junctim occupent avd-adlusiv av&adidueiv, cpQaxqiLeiv, (pqa- 



14) Praetermisi multa, quorum scripturam incertam reddit iota- 
cismi suspicio ut duo&iiTJGca et vTzeotad-urjaca , quae Fritzschius tuetur 
ad Arist. Thesm. p. 234. sed avria&iuiXco metri ratio efflagitat Scymn. 
v. 370. Non minus dubia Qv&/urGcti Sch. Theocr. X. 39. et composita 
y.aTaoov&fxriGai, jusTaSovd-urjaai, pariterque Grgopdrjoca v. ad Phr. 397. 
xcarjosurjGcu tranquillare et contra uney.ay.iGs Hes. cf. ad Phr. 569. et 
599. De multis, quae raro aut apud scriptores novitios et indoctos 
leguntur, judicandi potestas non datur. Sed cdcooi'Coj , yJ.ovifr , y.o- 
ouuco, TzaoQiGiQiZh), G(fzvdoyi& dialecto plebejae eondonanda videntur, 



230 DISSERTATIO XIII. 

xQi atsi v, quod genus edisserui in Prolegg. 481, Eorum quae 
in taKeiv exeunt, nonnulla etiam pure terminari, sic ut zeta 
omissum videatur ut svdidKeiv evdiav, supra commemoravi, 
eademque est vicissitudo alterius generis dqjoltco dqjQida), 
(.laoxitco [siaGTiato, xanvitto x anna to , quibus poetae indif 
ferenter uti solent 15 ) et nonnullis etiam scriptores numeris 
soluti dx/nl^to axjitidco, eTzoydafyd'Cto srtocp&aXfuaco , quasi 
zeta in alpha mutato. Sed haec speciem magis affectionum 
praebent quam veritatera. — Synemptosis tertiae conjuga- 
tionis exempla sunt xaivovv xawi^eiv et dvaxaiviteiv Atticis 
pariter probata, oqxovv et oQxlteiv Phrynicho damnatum, 
oocpavovv et antiquius onqjavl'Ceiv, altuaiovv et a.lf.iaxiteLv^ 
postremo Gxoxoto et Gxozi'^to, quibus accedunt oxoxdtto et 
intransitivum oxoxevto. Sed quo magis pateat quanta fuerit 
Graecis verborum faciendorum et quoquoversum flectendorum 
licentia, plura hoc loco colligabo exempla: xc§dKofiac et 
xo^svto, hoc Iliadis, illud Odysseae proprium, Injidto^ai et 
InnevtQ) quae Hermanno ad Arist. Nubb. 15. non idem valere 
videntur sed d<pin;7idL ) of.iat, I'^iTinaQo^iai, GWinnd'Qo^ai nihil 
differunt a verbis puris, aliaque ab Atticistis dijudicata : aXrj- 
^Itoj-iaL xal alrftevu) Thorn. do&Qevei dxxixcog, on&QiLet 
hllrjvixwg Moer. aix^iahoxl'Cco a Phrynicho rejectum et de- 
tenus alxftafaozsvco , GixiQeiv axxixol ov oixeveiv' oixsvxog 
(.i&vxoi ov Gixioxog Thorn. * 6 ) Quin etiam reperiuntur triplici 
et amplius flexu variata Gnaqyavdto Gixaayavoa) Gnaoyavitto, 
Gzooyyvlsvto oxooyyvkoto GTQoyyvXltto Gxaoyyvlalvw, Sttxevco 
OTtxd'Cco (noxoTixd'Cco) onxlKco onxdvco buxikXto (jcoxonxillo)) 
quae omnia naturae vinculo continentur, non eo quod inter 
natos et parentes intercedit sed quo diversae familiae ab una 
stirpe proseminatae. Nunc reliquas terminationes percurram 
breviter. 

§. 5. In oKio duo modo exeunt dojitdZto et deGnolto, 
cujus ortus aeque ignotus est ut nominis deGnoxi]g. Dubium 

15) *AipQ(£ajv Nic. A\. 76. acpQiocoy alii superius nominati. Nonnus 
saepe ^wPq^oj X. 142. XII. 285. XV. 191. XXIX. 301. ut in prosa 
dicitur, nunquam [teorjfipQioa) quamvis volubilius. 

16) Bacuvi&iv , '£vlito[A.cu , xivaidilopca testium antiquitate prae- 
valent puris. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 231 

vero TQvyoLeiv lul zqvyoviov Herodian. de Acyrol. in Bekk. 
Anecd. 1452. — IlaQa zb oiol zb oYlco egzI xcxl xad- eze- 
Qav naQaycoyrjv xal diaiQeoiv S'lZco oiuuco Apollon. de Adv. 
p. 538. Duo a nominibus in oog exeuntibus a$Qoiuo et di- 
Tiloluo, quo Aeschylus usus est, nam vulgo non sic scribitur 
sed ut arclotuo, %Qo'iuo , cplo'lZco. Plura in vlco, quorum 
unum manifestam habet a verbo originem eqtiv£co, quanquam 
id non eundi significationem, ut priniitivum, sed serpendi ob- 
tinuit. A otccLco per epenthesin natum videtur GzalvZto , a 
Xaxalv laxeQvLsG&ai , a juaoccGd'Cu {{taGzr/av) (.laGzaQV&iv, 
quod Grammatici dupliciter interpret autur, xaxcog f.iaGaG$ai> 
et TQE/Lteiv, illud conveniens senibus edentulis, qui in man- 
ducando maxillas comprimunt, 17 ) alterum omnibus qui fri- 
goris vel timoris causa dentibus crepant. Incertior est ilia 
originatio: and zov azco (azco) azvco alolixcog azvuo Sch. 
11. VI. 37. azvco zb zagaGGW, cczvggco xal xaza naQaycoyrjv 
azvtco alolixcog EM. Nam neque azvco reperitur, neque 
azESLv, azav 18 ) et azaG^ac idem valent quod azvZeGdat. 
A vocibus naturalibus /Jawgw, blolvtco, ozozvLco, xoxxvLw, 
TTOTCTivLco, xelaQvKo) — gzqvvvlsiv ETii iXecpavziov Poll. Ex 
nomine piscis yoyygog, qui etiam yqvXXog vocatur, dictum 
est yoyyQvLeiv idem significans quod ygvDJCeiv. Unius fa- 
miliae nee tamen eadem sunt verba quae Grammatici syno- 
nymorum loco habent : yoyyvueiv laxbv, ijinelg ds zov$qv&iv 
f] zovSoqv'Ceiv Phryn. Eel. 358. Hujus autera et nominis zov- 
$Qvg primitivum videtur zqvLelv, quod Hesychius yoyyvteiv 
interpretatur et Pollux quoque propter viciniam soni huic con- 
juugit V. 89. zqvyovag zqvLslv, TzsQLGZEQag yoyyvLsiv. Quare 
non injuria Apollinaris zqv^egxov posuit pro eo quod in 
Psalmo GV. 52. scriptum est yoyyvuiv. Idem vero ad zov- 
d-oQLUiv aequiparat Ammonius : zavSaQiQeiv zb zqe^ieiv, zov- 
S-oqI^elv ds zb yoyyvteiv , quo loco Valckenarius adnotat 
zavtialv'Quv et zot&aQvCeiv ab Hesychio eodem verbo zqe(.lelv 
explicari, hisque non diversum putat zov&oqvKsiv tremulo 



17) Hoc est quod Graeci nunc /ua/uovXt'Ceiy vocant, Francogalli 
mdchonner. 

IS) Hue recte refeni videtur Hesychii glossa "Hiccs, i)Xyvvag. 



232 DISSERTATIO XIV. 

labiorum motu rnurmurare. Ego vero Ammonio assentior 
hoc ultimum differre a Tav&ccQvfyo, unde tav&aQvoToi oq^iol 
dicti sunt wv xaTSXQe^iavTO Vi&oi Tiveg wg and trjg xivr\- 
oecog tovo[AaG$ai Poll. v. Meinek. Com. II. 822. Huic enim 
cognata habeo xavTaliQzGSai et zavicdsveiv sive zalav- 
veveiv, quibus rerum pendentium motus oscillationis similis 
indicatur, haec autem cum taXdoai tollere, suspendere, con- 
texta sunt. Haec si ita se habent, vocis fundamentum est 
val, cui accessit reduplicatio xavxakitfa et xav&aQifyo , sed 
Tov&oQvfyo potius ex xqv'Qlo natum. Quae restant, haec sunt. 
ILofAcpoXvCw sive no/LKpolvGoco , quod EM. 682, 14. a na- 
(pla^o) repetit, equidem a no^icpog ductum arbitror per epen- 
thesin. napcpalvfyi xqe/ugl Hes. non proprie tremere significat 
sed ex adjuncto, quia trementibus labra contremiscunt, sono- 
que modo distinctum est a fiajiipdllsiv et ^a^ahuv. A no- 
mine originem habet Moq^oqvQei ixyofieT. Tiaqd xrjv (.lOQfxto 
Phot, vel etiam a (.LOQ^iog, Similiter fioQfioQog, romanicum 
fiovQtca, la bourbe v. Prolegg. 271. abiit in verbum fioQpo- 
Qvtto, quod frequenter ^oq^oql^co scribitur ut fxaoxaQiUo, 
Tovd-oQi&o, quod Hesychius attestatur Tov&oQv'Cei, yoyyu&i 
ipi&vQitai xai xov&oqI^sl xa ccvxd, nisi forte pro hoc scripsit 
zov&Qvtei. Pro KMaf.iaQtCeiv xazuXcoTixeiv Albertius recte 
xrtXa/uecQv&ivreyomL Errat vero Schneiderus pro avaxoyxtteiv 
eifundere apud Dioscoridem avaxoy%v£siv corrigens, nam a no- 
minibus nulla hujusmodi verba ducuntur nisi onomatopoetica. 
Ceterum hoc genus modo per sigma declinatur ut xovd-oQvaai 
Aristoph. xovdQvozrfg in LXX. xoxxvoat, tcotctvvocu, modo 
per |, (iccv'gai, Iv^ac v. Parall. 407. In totco finiuntur oj^co 
et ol^iw^w ab interjectione profecta v. Apollon. de Adv. 538. 
oaw'Qto i. q. aco'Cco, quod Hesychius praebet, et xaTTQco^o/uai, 
cujus thema prototypon fuisse xcmQav Eustathii sententia fuit 
1872, 2. sed est potius paronymon ut naxQto^to, cui ali- 
quoties iota subscriptum legitur quasi a naxQwog derivatum 
sit. Eandem diphthongum Hemsterhusius ad Thorn. 362. jure 
vindicat composito Inco^to. 



§. 6. Quae in a&co et zdw exeunt, omnia a verbis 
ortum habent vel barytonis ut xid&io, vel perispomenis ut 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 233 

Tteldd-io, et Iqs&io fortasse ab obsoleto eqko Parall. 438. 19 ) 
Sed xiva&to Grammatici poimnt sine auctore modo ut xiva- 
$ig(xcc explicare possint, Schol. Prom. 124. quodque in Epim. 
Cram. I. 87. profertur sfxe^co to ef.uo , rectius scriptum est 
p. 185. vesica vs/ne^co. Ab alico vero est ahrfdw, praeter 
quod nullum extat hujus paragogae exemplum, ac ne illud 
quidem auctorem luculentum habet si Pherecrates recte a 
Sleinekio Com. T. II. 151. testium numero eximitur. Verba 
in idea et o&co desunt, nam quod nonnulli evooig ab ho&w, 
hoc autem ab ivoco derivatum putant, testimonii vim non 
habet. Quae ypsilon in paralexi habent, eorum unum a verbo 
ductum est yd-ivvd-w, alterum a nomine fiaQvdto, iitficiQvd-a), 
quo exemplo ducti ficvvd-co adjectivo ficticio pivvg subjiciunt. 
Vocalium ultimae usus nullus est. 20 ) — 



CAP. III. 
De gutturalibus et liqiiidis. 

§. 1. Haec duo genera in unum contuli, quia guttura- 
lium exempla paucissima sunt. Gamma quidem nusquam 
apparet nisi aQrjyw ab agog derivatum est, de quo supra 
loquutus sum; kappa in tribus olexw, IXtfxeo, duoxco' nam 
aUxco, v. ad Buttm. 105. et igvxco a primitivis non syllabae 
sed unius literae accretione distant. Gutturalium tertia duo- 
bus inhaeret vrjma%to et Gxeva%co. Eaque omnia solis poetis 
concessa sunt excepto uno dicoxco, praeterque hoc et zqvxlo 
nullum per tempora declinatur. Sequitur coujugatio quinta 
in varios motus solutior verborumque efficacior. 



19) Ut a xio) xux&<o, sic Kaddiu&s Ixdd-icts Hes. a themate dco 
ductum videtur unde eloa. 

20) Eodem tempore, quo hoc genus verborum explicui ad 'Buttm. 
p. 61. Ed. Wentzelius edidit eruditam disputationem Qua vi posuit 
Homerus verba quae in &(o cadunt 1837. Imman. Herrmanni libello, 
quern hie honorifice praedicat, ne nunc quidem uti licuit. Elmsleji 
sententiam et hi refellunt et B. Matthiae in Lex. Eur. T. I. 171. 



234 DISSERTATIO XIV. 

§. 2. Eorum quae lambda pro charactere habent, sum- 
raam confeci in Prolegg. p. 89. *) 113. 122. nunc genera in- 
dicabo. Paronyma sunt vavzrjg vavzlXXto, ayxog dyxvXXto i. q. 
dyxvXoco, quod perperam dyxvXoj scribunt, oyxog 6yxvXXo(.iai 
i. q. dyxov^ai, ozo^ia gzo(.lvXXco et longiore circuitu azrj 
(aiaG&ai) dzaGddXXto. 2 ) Verbalia vero "oTizo^iai onzlXXw 
{xazonzlXXo^Lai) xotczcq xcoziXXco, od-o/Liai (vel odrj) b&vX- 
Xof-iai, /Liia) ^ugzvXXo). Nee dubie inter se implicata sunt 
slXco aloXXco, GTQegico GZQoyyvXXco, ipavco ifjadaXXco, sed nodi 
continuations latent. Nullo adminiculo sustentantur alxdXXco, 
dzdXXto , dyysXXco , devdi'XXco. 



§. 3. De terminatione avco et aivco in Adn. ad Buttm. 
64. 3 ) et Prolegg. 37. tarn copiose disserui ut hoc loco non 
plus afferri necesse sit quam quod ad accuratiorem generura 
descriptionem pertineat. Et banc ad rem utar exemplis illic 
praeteritis. Unum genus est cui praesentia usitata ante- 
cedunt, d/u@XiGxco d/Li@XiGxdva) Sen. Aristot p. 135. b. 2. 
ctv^to av^dveo, dXvoxdvco, ala&avofAai, dnsx&dvof-iccL, et pura 
iGzdco lozdvco TcayiGzdvco , m^inXdw ni[.iTzXdvco , et per cir- 
cuitum q)Xvco ixq)Xvvddvoj, (3Xvco vel ftXv£co flXvozdvto, dva- 
pXvozdvto , quasi intercurrente nomine verbali ut a (SXaGzog 
fiXaGzdveo, quanquam hoc etiam ad authypotactum fiXdoza) 
referri potest ut af-iaQzdvco , sQvyydvco, ocpXiGxdvto , cujus 
tamen aoristus tocpXiGxov non extat, neque ab hujusmodi 
principio repeti potest °EvQiyiGxdvsLv svQiyovv Hes. Hujus 
generis proprium est, quod antepenultimam longam habet, 
quare Ptolemaeus homericum neXdvco ex fieXalvto factum pu- 
tat. Schol. A. ad II. VII. 64. (.leXdvei tog olddvsi b ^Agxcl- 
Xcovlzrjg' ex yaQ zov fieXalvei qnqGiv hdela zov i iyevezo, 



1) Pro Hirjlai avi-rjGcti Hesychius fortasse Hir\vai scripsit, quo 
tollitur verbum illud maXlco. 

2) A fxadog Maduklsi ziXXst lad-Cei Hes. quorum postremo sub- 
stituendum est vg &vzi vel svsi. Idem Evoev fyadiaev et EvGtqcc p6- 
&qog Iv (I vg S-vovOi; pro quo EM. magis proprium evovai posuit. 

3) ''Oylavw typothetae errore scriptura est pro ocpliaxdva). Pro 
svdavaj codd. Lycophr. praebent igdvvw , quod Dindorfius probat. 
Hesychii glossa l PC\pavev tqjifyavw sic scribenda est'Piipcccfy.6i> s^ixpev. 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 235 

quo loco Schol. B. addit xodalvsi xoildvei. Sed pro hoc 
scribendum est xvdcclvsi xvddvei, quia adjectiva secundae 
declinationis omnia, nisi vvco accipiunt ut dyctdvvco, Xetitvvlq, 
liaxQvvto etc. in unam transeunt terminationem aivco, ccpyalvco, 
levxaivco, fiwQaivco, cuxqccivco etc. Hoc xvddvfjj autem et 
quo ille utitur oiddvco omniaque his similia d'Cdvco, dlddvco, 
cdcpdvio, ohoSdvco ex dZaivco etc. extitisse non tara pro- 
babile est quam a commuui stirpe utriusve formae verba 
seorsum quasi duplici partu edita esse. Sed quominus f.ie~ 
Idvco a (.telag ortum putemus, obstat haec ratio quod nullum 
simile verbum ab adjectivo profectum videmus. Quo quum 
accedat antepenultima brevis, nescio an assentiendum sit Pto- 
lemaeo diphthongum verbi jusXalvco attenuatum esse, etsi exem- 
plum hujus ellipsis, quod omnibus fidem faciat, nullum proferri 
possit. Sed deprehendimus in hoc numero aliud singulare 
et unigenuni xvddvw. Idem enim a nomine derivatum est, 
non, ut cetera, a verbo. 'H^avco nihil quidem niagis finitimum 
habet quam nomen dy^v, nee tamen ab eo derivatum esse 
potest; pro ^HQezave inlaws tt\v vavv Hes. facilis subit cor- 
rectio rjQhaive, nisi ille est aoristus doricus ; quod idem ex- 
promit OaaydvExai ^ccpsc dvaiQeiTcci, non a cpdoyavov sed 
utrumque a oepduo repetendum puto; nam ut xlayydvw ab 
exlayov, et xQctyydvto (syxgayydvco) ab i'xQccyov, sic a para- 
digmatico eGcpayov produci poterat oyaydvco, sed ne brevis 
brevi praeponeretur, adhibita est metathesis epaaydveo. Pro 
xQctvyavo/Lisvov in Herodoti loco unus codicum xQavycw6[.ievov 
substituit, unde olim xQayyavof-isvov elicui ad Phr. 377. sed 
duo alii xQavyavcofuevov praebent, non inventum quidem alibi 
sed simile testatis finvyavaJuai, dsixccvw/ncu etc. Infinito cre- 
brior est terminatio per diphthongum et omnibus fere partibus 
orationis apta: dlSaivco ex tov tzqcototvtzov Qijiiazog too 

Cild-Q), dep* OV TO lll&EZO EuSt. 566, 43. TQ6fltO Z£TQ£fiialvOJ 

TiccQaytoycog Schol. Nubb. 294. dnb tov Yg%io yivexcn to 
loyalvco xal arc* avzov to loyavco Eust. 1302, 24. xqdeo xr\- 
daivco, xdyxio xayxatvco, aliaque multa 11. cc. collata, quibus 
vrj(palvco exiraitur judicio Eustathii 1306, 52. tov vrjcpatvco 
XQrjoecog f.irj (paveQag ovgtjq ojliwq e^Kpaoig yivezcti ev T(Tj vt]- 
(faviog. Neque enim, quia yrjQavoig dicitur et vooctvotg, 



236 DISSERTATIO XIV. 

idcirco yrjQalvco et voaalvto pro testatis habenda. Sed a 
barytonis talia derivari cousuetum fuisse, satis confirmatum 
est. Num a perispomenis quoque, dubitari licet. Nam quae 
in EM. 101, 20. et Eust. 792, 30. in hanc rem afferuntur 
exempla oquw 6q/uccivco, vqjco vgxxlva), xqctdw (xQaddco) xqcc- 
daivtu, echo dXatvco, Xvggw Xvaoaivco, oldaj oldalvco, eorum 
pleraque a nominibus oq/lit], Xvggci etc. ducta videntur; quae 
autem nullius nominis affinitate continguntur ut Xr/^iatvco, xv r 
Xalvco, nulla causa est cur a Ir/paco, xrjXko orta sumamus, 
quum utrumque genus ex se nasci potuerit. Neque solum 
verba primae et secundae conjugations cum iis, quae in 
cava) terminantur, significatione conveniunt sed etiam tertiae 
xvXXoco xvXXalvco, xvqtoco xvqzcclvco, Xoq66co XoQdalvio , gi- 
fio'to GLf^ialvco Epim. Cram. 1. 138. neque haec modo sed etiam 
XiGTQevto XiGtQaivu) , TQvg)8Q£vo/nat, xQvcpeQaivo[.iai ; et non 
pura doS^dQco et antiquius ctG$[.iccivco , Xixd'Qoiiai Xviaivto, 
XeGxd^o) XeG%alva), oXtG&aCco oXiodalvco, xaxccGiydCco xaxa- 
Giyalvw, oQyi^o) oQyaivco. Quin etiam reperiuntur nonnulla 
triplici flexu variata doxi^dtto doxi/uoco doxi^aivoiiat et quae 
supra G. II. §. 4. prolata sunt, ut ea transeam quorum signi- 
fications discrepant ut yXiG%Qaivo/uai et yXiG%Qevo[.i(xi, xv- 
xXico xvxXoco xvxXevco xvxXd'Cco xvxXctlvto, aliaque intellectu 
neutrali et factitivo discreta, dXedKco dXsaivw, tiixqoQu} m- 
xqoco nixQctivto, de quo genere lathis scripsi ad Aj. p. 383. 4 ) 
Et eorum quoque, quae nobis synonyma videntur, fortasse 
non tarn perfecta fuit similitudo ut semper et ab omnibus et 
eodem jure inter se commutari possent. Sed propter pau- 
citatem exemplorum plerumque in incerto relinquitur quae sit 
cujusque terminationis propria potestas et quoad termini a 
natura fixi nova et commenlicia usnrpatione perturbati sint. 
Hue accedunt poetarum necessitates; nam aliis numeris et 
aliis versuum locis convenit Svg/n svalvco , aliis ev/nevecov cf. 
ad Buttm. 1. c. Verum de hoc satis. Venio nunc ad tertium 



4) KeaivcD pro xea^co dictum esse Schneiderus sumsit ex Aelian. 
H. An. XIV. 8. to d£v<$QOV vnoaryniiai f.ihy , a^qstov Si £<m xccrcc- 
y,r\vai xal ixxavcfca avio, ubi xaraxijvcti, quod ille in xccTcczerjvcd mutari 
jubet, ortum est ex zaia%07trjvai. 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 237 

genus, quod ab adverbiis nascitur, foyalveiv a Viyct, cui nihil 
simile apponere possum praeter BQatdvsi (witst anb vogov, 
*Hleioi, a §qcc ductum cum accretione literarum, qua et paro- 
nyma afficiuntur ut xqvoq xqvotccIvw , et verbalia quoque 
(jalvco (Qccd-af-uy^) qadaivto et QaG&aivco , oxv^o/idi Gxvd- 
jLialvto, 8Qi£co SQiddriGaG&ai sQidaivto et £Qid(.iaLvco, aXvco 
alvGGO) alvGdaivw et cdvGfytalvw, cui si nomen conveniens 
quaeritur, fingendum est alvfyia, ut I'lv&fia, et consona 
auctum alvGfyia ut dvo-d-pij vel, si hoc in dubium venit, 
aGd-f-ta v. Parall. 393. sQidfia fortasse olim lectum est in 
homerico loco quo nunc sqiGfxa per omnes libros obtinet. 
Alia epenthesi ab eodem alvco crevit cdvxzd^oj et alalv- 
xzalvio, sed haec jam apparet in dldlvxzo, unde alalvxzr}- 
fiai pendet. Et ab aoaeiv EM. 54, 35. haud praepostere 
repetit axzd'Ceiv et axzalveiv, quicum conjunctum est vitoa- 
xzalvovzo et v7t£QLXTalvovTo in Odysseae versu. Vocalem 
interpositam habent /Ltevsalvo) et fils/Liealvw, si hoc a @q£(a.o), 
ut vulgo creditur, ortum est ; alii veterum cum cplsw et cplixp 
conjunctum putant ut Guieto quoque placuit ad Hes. et Doe- 
derlino Diss, de Alpha intens. p. 40. nQr^iaLvio si ad TtQy&a) 
refertur v. Schol. Nubb. 335. exaeresis speciem praebet. Sin- 
gulare ectasis exemplum est /twdalvco a pvdog, cujus nominis 
mensuram refert alteram paragogon /uvddco et adjectivum 
[tvdoeig, longiora autem /uvdalosLg et /tivdaleog versus he- 
roicus non fert nisi producta prima. -Aayi\ fossam vel fos- 
sionem significare ut Schol. Aesch. sumit, parum probatum 
est, sed ab ejusmodi nomine derivatum esse oportet Xctxalvco 
(ut xal%alvto, XccG&alvco) cui fortasse affine est Xdxxog, lacus 
lacuna lacunar laquear verbaque XctxxlKetv fodere et abla- 
queare circumfodere ; de laqfteario Paulus Sil. in Amb. v. 
115. laozofxog xollrjv sveQ-ds luyf\Gag vel ut Graefius voluit 
laynqvag. Itaque perpauca relinquuntur , quorum ratio reddi 
non possit partim onomatopoetica ut fiafifialvuv et yayyal- 
veiv [leva yeltoTog TtQogTiaiQziv Hes. cui simile idem affert 
IdvayayyavevovGL avafloioGi, partim glossematica ^df-ialveiv 
vyialvsiv, quod et dd/uevsiv scribitur, ^AgzccIvsiv dygnad-elv, 
Javdalveiv dzzviQuv, a quo non longe distat devdilleiv, 
Tekxwaiveiv Gxlr}QozQ<x%ril£tv , ^Ehyaiveiv et Ek€$aiv£G&ai 



238 DISSERTATIO XIV. 

incertae scripturae et interpretations , ^IxxaiveG^at alo&a- 
veo&ai. Mialvw et iXavvio absolvi in libro primo C. V. §. 3. 

§. 3. Epsilon simplex ante terminationem vcj non repe- 
ritur, nee saepe diphthongus xa elg ecvco naqaywya Sia xrjg 
ei yoacpovxai, aXeelvco, Iqeelvco, epadveo. To de oqivu xal 
ajdlvco ov naodycoya, did xal did xov t yQacpovxai Theogn. 
144. et 212. Ilia verborum sunt paragoga non ultra imper- 
fectum declinata Theogn. 244. EM. 58, 35. °EXsyEiveiv na- 
QacpQovelv Suid. in EM. iXeyaiQsiv scribitur totumque ignotuni 
est. Verba in evvco et oivco Graecis desunt. Duobus in ma 
terminatis, quorum unum ab wdlv derivatum est, alterum ab 
oqco, accedit tertium IdXivovoi Xenxvvovoi SocpoxXrjg Hes. 
quod ab dXko ductum est, et quartum, quod idem per di- 
phthongum scribit aXelvai, enaXaivai, xaxaXslvai to dXelxpai 
linere. Pro ^'Eqive eQtoxa scribendum videtur xolve ex Soph. 
Aj. 583. (j,ri xqivs urj e^hec^s, pro 3 Ovlvoiev autem ovlvaiav. 
Quod apud eundem legitur Koqivvovgi xovioqxov iysiQovoi, 
nisi corruptum est ut Albertius suspicatur, indicium praebet 
Aeoles pro xovlco dixisse xoqivvco litera v in q mutata. Vo- 
calis o cum diphthongis suis nullas partes agit, sed frequenter 
ypsilon; xd did tov vvto (SaQvveTai xal ixTEivsTai Evd-vvto, 
nXaxvvto , (jQadvvw , dfxoQcpvvco ^u4.vTi^ia%og avxl tov a/LioQ- 
q)OTcoi€lv, dxayvvto 6 avxog ' OEGi^tEicoxai to e&vveov (v. C. I. 
§.1.) to, 6e 7T£()iG7ZWf.i£va ixQoxaxaQ%ov i%ovGiv ovo/ua, odvvio, 
XOQVVGJ , Xal ETtsl TV£QlG7iaXCCl ovgxeXXei TO V ' tovxo Ss 

l4xxixol xal fiaQvvovGi xal exxeivovgi Cram. I. 55. Bary- 
tonorum pleraque ab adjectivis secundae et tertiae decli- 
nationis sed nonnulla etiam a substantivis ducta esse osten- 
dunt exempla ad Buttm. 387. #quibus addi possunt d/.ia&og 
af.ia$vvco, SoXog $o?Jvw, quod inferiores pro -d-oXoco impor- 
tarunt, dXaQvvw v. Prolegg. 262. f.ioG%og MoGyjvvzxai tqe- 
cpsxai Hes. etc. et composita duoGxXrjQvvco, etewxvvco, xaxa- 
xaXXvvco, EninXrftvvco, quorum copia permagna est, sed unum 
decompositum aftooepvvco. Verbalium catalogo 1. c. eximen- 
dum erat gtteqvvco, pro quo Hesychium gtieq%vvco scripsisse 
Tollio assentior, substitutis certioribus xaQqjco xaQcpvvco, al'&co 
Al&vveoSai Xa(.i7VQvveG&at Hes. sic enim pro Xa^avea^ai 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 239 

scribendum esse monuit Goraes ad Plutarch. T. VI. 438. Ac 
si quis haec quoque paronymis adnumerare obstinet, continuo 
succurrunt lAxa%vvat aviaodat Hes. ut in cod. scriptum est 
pro tlxayr^ievca, et quod EM. suggerit: tov aXeyco naoa- 
ytoyov to aXsyi'Cco xal aXeyvvco. s ) Gum hoc Eustathius 
1424, 17. coufert ttX^co nlrfivvco, sed EM. 676, 52. alia 
via procedit: nh]$vvto ex tov tlXtj&vco, tovto ixaQa to 
nX^d-vg xal nXrj&og, tovto thxqcc to tzXlo 7iXi]&w. A xqsco 
festino, uude oxorjoog agilis, derivatum videtur oxqvvco, ab 
6%£a) oyvvw i. q. 6%evto Hes. a toqeco toqvvcj. Pro Moo- 
Gvvelv iiaoaGdai poccdecog Hes. scribendum videtur jliccovveiv, 
cujus propago est nomen fiiaavvxrjg, [laovvxiag. In wvco quae 
exeunt, barbaries aetatis christianae profudit: gccqojvco, nXrj- 
qcovco etc. 

§. 3. Ante qw nulla reperitur vocalis praeter ypsilon 
afrvQco, [xccqxvqoiku, 7t?^]/hvqco, quorum primum etymo caret, 
secundum et tertium nominibus /naQTvoog et nXi^wQa con- 
juncta sunt, et verbale GxaXa&vQto a primitivo GxaXXw lon- 
gius deductum. Nee diphthongorum nlla hue intrat praeter 
ai et el. Illam quae subsequitur litera, in uno x£x{.iaiQo/uai 
a nomine primitivo propagata est, saepius sponte nascitur 
xeqco xeQaiQco cog onto gtccclqco Eust. 746, 48. cf. Spitzner. 
Observ. in Quint. 72. a yeoag ysQaiQco, s%$og 8%$aiQto et 
alia ad Buttm. 388. Quinque per el efferuntur, quorum unum 
olxtelqco manifesto paragogon est; nam quod in EM. 304, 24. 
dicitur ayco dyeiQco, e&co edeiQto, primum non convenit cum 
iysLQco, cujus primitivum videtur eyoto, cui simile aygco ayeiQw, 
alterum a significatione verbi desueti longius abest quam ut 
ab eo derivatum videatur. Haec et ccelqco praeoccupavi in 
Diss. V. §. 4. Adnot. De Suidae glossa ^Atdqzi to Chi, 
aftjosi de to j;r]Qcdv£i, adhuc nihil extricari potuit, nee cre- 
dible est pro a'Ccclvco unquam usurpatum esse aC^ota. 



5) Idem sonant 'Aficii&G&ai ccPqvvso&cu Hes. (jialaxC^siv fialaxv- 
vuv , tka(ffii&Lv llcupQvvuv , b[Aa.M&iv b[A.alw'£ip , sed xaxi&iv et xa- 
y.vveiv saepius diversum. 



240 DISSERTATIO XV. 



CAP. IV. 



De verbis in oo, oxcd, tit. 

§. 1. A paronymis ordienti primo se ofFert allaooa, 
praeter quod nullum habemus verbum ab adjectivo oriundum; 
nam quod Buttmannus p. 386. ponit /ucddoGw a paXaxog, id 
niihi multo secus videri declaravi alio loco. Saepius vero 
hue deducta sunt substantia: BiXa rjXcog (id est eUif) Be- 
XaGGezat 7]lifjjd'rja£Tcci, ggjvqcc porca KazccGqivQdGGezccL onei- 
QEiy proprie semen imporcat i. q. vTzoGcpyQiQeztu, quibus si- 
mile principium non dubie habet Qvqcl&i i'£w zfjg dvQtxg 
adde artogQiipai et Ovgdy/naza dtpod£V(.wza id est ejecta- 
menta, latinumque foriae a Svqcu fores. Ejusdem generis 
sunt odXog GaXdooco i. q. GaXevto, Xtxi^wg XaifiaGGto i. q. 
Xai\idto et XatfidKto, SQo/nog dQOf.iaGGto, Yg Ivdooco quod EM. 
affert idem significans quod hoto sive ivdwa/uoto, juwog juv- 
Gdzzo/ucu. Verbalium pars a barytonis ortum habet: GrcaiQco 
GTraQaGGto , ipdXXto ipal&GGto , zsivto zivaGGto. Mccqccggei 
tpoqjel Erotian. ad /naiQto retuli in Prolegg. 304. AaitpdoGto 
ex eodem fonte ut synonyma XatpvGGto et Xavtp&dGGto si recte 
scripsit Hesychius, repetendum est, hoc est a Xdizzto , unde 
Athenaeus etiam XandoGto derivatum dicit v. Prolegg. 255. 
jQvi.ia.GGto lacero proxime cum dQvnzto convenit; de 6qv- 
cpaGGto dixi in Parall. 15. OlvaGGeiv, quod Hesychius cpXva- 
qblv et qjXveiv interpretatur, nomini tpXvog non minus appro- 
pinquat quam verbo. Alia non hac recta et simplici ratione 
derivata sunt sed ita ut epenthesis speciem praebeant, de qua 
disserui in Prolegg. p. 86 — 89. velut /ndzzto /naXdzzto, quo 
Sch. Arist. Plut. 305. et alii illud explicare solent; eaque 
ratione affirmari licet ipaXtxGGto et otzccqccggoj non unde pro- 
xime dixi deflexa esse sed a ipdto sive ipavto et oudto, quo- 
rum significationem clarius exprimunt quam ipdXXto, Gnaiqoi. 
Verba perispomena hoc augmentum non respuere docet EM. 
175, 57. Anecd. Bekk. 468. nctQa zb anzta htpi] atpto dtpaGGto 
tog /.idG&Xr] jiiaG&XdGoto. Hoc neque illi simile neque testa- 
tum est sed in propinquo sunt alia vXdto vXaGGto, unde Schol. 



Cap. IV. DE VERBIS IN gg, gxco, nx. 241 

II. XXI. 575. vlayf.iog repetit, Gxaldco GxalaGGto , cpQi[.tdto 
g^QiudoGOf-iai, l ) f.iaii.idco fiaifiaGGco , ac fuit fortasse vetus 
verbum l/udto, quod cessit usitato ifiaGGco, ejusdenique stirpis 
unde IftTJGat natum est iota longo Cram. 1. 217. quod apparet 
ex syntheto xad-ifiav. ^slaGGOf-iai Nic. lAyQctGGEi aGvvexel 
Hes. quod iu cod. dg?QccG£i et in Galeni Gloss. dyqccLei scri- 
bitur, nihil aliud esse videtur quam parascliematismus verbi 
d.cfQciLvto, excusatus crebra haruni terminationum vicissitudine 
ItalSalvw f-tald^ciGGio, xvdaivco y.vdccGGco et xvdduo, quorum 
illud signincationeni neutrius to xvdog habet, haec masculini 
b xvdog. Et amplius XcmaQa lanaxxco, dvafigvaUo cpQvdx- 
xo t uai, GxaXd^co Gxalcaxto, y£i[.iaivLQ ysi/nduo etc. OctctGGto 
EM. ex dodZoj, hoc autem ex #ow natum censet ut (tow 
fioduo, sed hoc temere fictum est ad explicandum ficooxgew, 
et non majore licentia fingi potest thematicum &dco si\e &eco 
ea significatioue praeditum quam ?)g$cu occupavit; SoaGGw, 
quod Karstenus in Empedoclis v. 48. posuit, teste destitutum, 
futurum d-od^vj, quod Meinekius praetulit, etiam hoc nomine 
suspectum est quod d-adoaco, daGGio et 3-odKco hoc tempore 
careut ; quo probabilior fit Bekkeri scriptura tiodtetv in Sext. 
p. 218. OctQ(.idooco nonnulli a cpvQ(.ia arcessimt, yagaGGco 
forsitan a themate iutermortuo, cujus speciem reddit xcigya- 
qoq v. Prolegg. 255. Kavdooco umini verborum onomato- 
poeticorum esse videtur, quae etymologiae obrussam refugiunt, 
ipsumque praesens non legitur sed aoristus modo xavd^ai, 
diaxavd!;ai, errsyxavd^at, et futurum syxavdt-eiv , quod He- 
sychius parum probabiliter drcb xou xavov dictum censet, et 
hinc natum nomen xavayjj. Similiter xQid^ai et ZmoxQid^ai 
sive dnoxQiccGat Anecd. Bekk. 438. non injuria ad praesens 
in aGGco exiens referri videntur, etsi ab aliis numeralium 
derivata diverse terminantur, Tceprtd&o, dexduo, nee idem 






1) Vocabula ab Hesychio explieata Z(pqiai ansiXai ogyat, <Pqvcc- 
tai ((foiccrcu) fiQificuvsi ante (fQi'i; positura, proximo intervallo distant 
a fiQi i ucco&ai et poiuova&ai, longiore a <foi/Lic'co<7eofrcci } quod de voce 
animantium modo dicitur, et cum (fovaaaea&ai, quod magis de affectu 
hominum animaliumque dici s'olet; (foijuay/uog auribus percipitur, cpQv~ 
ayfxog etiam oculis, quare illud non convenit Lycophr. 244, Bqif.ic(v 
iota longum habet ut fini'iiy , breve vero (ppifAficv. 

Lobeck. Techno I. ia 



242 DISSERTATIO XV, 

significant. Sed Wsftyxxljfl Qvy%cot}i]Gi] Hes. cui subjacet no- 
men ()efig>og, praesens QE^icpato^ai habere videtur. Quod 
idem refert l PacpaGG£i nlavazai nescio quid similitudinis 
habet cum ()£(.ip£0&ai. Sed Ka^tdaoeiv geIeiv, unde xd/aa^ 
profectum videtur ut a doveco dovai;. 2 ) Koqugoelv i\q%eI- 
o&ai, c PaicpdGG£iv dyvEVEiv et alia aeque tenebricosa silentio 
transeo. 3 ) 

§. 2. Quatuor verborum in eogco exeuntium, quae ex 
Theognosti libello attuli in Parall. 438. unum tivqeggw paro- 
nymon est, alterum xvvrjyzooco commenticii simile, tertium 
drjdeGGco ab drjdho ductum sicut quartum eqeaoio ab insolito 
sQeco repetivimus, quo duo alia ducunt ijuhzco vomo in Gloss. 
Graecol. et zeIeggco, quod EM. 38], 24. Siculis tribuit. A ba- 
rytono aid-to non solum dl&atvco declinatum est sed etiam 
cddeGxto, si quidem futurum d?^e^o i uat et nomen dlds^ig 
ad hoc praesens pertinent, quae in libris Hippocratis et Are- 
taei saepius per alpha scripta inveniuntur. Tria sunt, quae 
eta in paralexi habent, homericum svq^ggoj, syntheta icpe- 
dQTjGGto et TcaQ£dQi)aoco ; quibus epici posteriores utuntur pro 
icpsdQEvco et naQEdQEvco , tertiumque Ocoqj^ggco , quod si in- 
ebriandi significationem habet, Grammaticorum nonnulli di- 
verse scribere instituerunt: ■Ocoq/jogsiv and zov d-coQrj^, 

&OQLGGEIV 6i ijyOVV f.l£$VGX£LV f.tlXQOV TO i dflb ZOV dOQl'Z, 

b axgazog oivog Sell. Hes. Scut. 198. zo $coQrj%ig ziveg jliev 
Sid zov co xal rj ygdcpovoi, ztvsg Se did zoo o iiixqov 
and zov Soqco zo ni]dco cog rpowiooco, daidiGGco Exec. Cram. 
III. 401. Eodem modo aliquoties ecpeSqiogeiv scriptum est 
et contrario errore XanriziEiv zo ipevdeodai pro lanizznv. 
*QQi]0~oovza cpvldoGOvza et *£lQi]OGovzai cpvldoGovxai Hes. 
Suid. pro futuris irrepserunt. Iota Theognostus II. 143. qua- 
tuor verbis tribuit, dsidloGco, evlggco, dgo/tiiGGco, alvtooco, 
quorum duo modo posteriora ad huuc paragogorum locum 
pertinent; sed 6qo[.ugooj testatum non est, nee dQcof-iioGco 



2) Eadem ratione a xQccdrj derivatum est xqcc3cu'vo) , a synonymo 
y.ladog Kladdccci osTgccl Hes. 

3) Grammaticorum inventa sunt dWtftfw et nfraooio in EM. uly- 
fxaaaco Eust. 1292, 19. jaXaaah) 995, 25. 



Cap. IV. DE VERBIS IN ae, oxco, nx. 243 

legitur praeter Hesychium eoque plus suspicionis habet quod 
ue Sqco/uccco quidem satis stabilitum videtur. His vel ejectis 
vel procrastinatis succedunt priraum verbalia: cc'Iggcq nana 
xb aco xb tvveco Eust. 592, 32. et certiora eilto eI?Jco e?Jggco, 
gvqco gvqlxxco , hoc majore quam illud significations discri- 
miue a primitivo sejunctum. Deiude paronyma xvHggco cum 
synthetis avaxv)uGGco, SiazvliGGco , evxvIlggoj, 7teqixvXlggco, 
quorum si uuum in carminibus legeretur, sciri posset utrum 
a xvlog derivatum sit an a ivkrj, cujus penultima longa; 
f.ieli /LisdiGGco, xioag xvqIggco, quod Thomas attice dici per- 
hibet pro xEoaxiUQ, cpovog cpoivog cpoivtoGco, Si/aig Se/aiggw, 
quibus subjici possunt glossae Hesychianae zlrjoixxEiv eql- 
£eiv, OaliGGExai l.Evxalvexai a qiaXog, unde (palvveiv et 
qpanvveiv i. q. ?M i wn:Qvv£iv, et cpahjniav. 4 ) Homericum &qv- 
VvySi] non satis patet utrum praesens habeat $qv?uggcq, quod 
Eustathius ponit, an d-Qvliuo, cujus alius quidem est intel- 
lects in H. H. in Merc. 489. nam hie de stridore chordarum 
dicitur, &qvIM%&t] autem non ut 9qv?.oq, unde derivatum 
est, de sono dicitur sed pro e&qccvg$7], quomodo deutero- 
paragoga saepius ad significationem principii sui replicantur 
trausmisso medio, -vqixxelv et gvql^elv Grammatici non tarn 
intellectu quam genere dicendi disterminant, illud atticum 
dicentes, hoc vulgare v. ad Phryn. 192. sed ex Atticorum 
scriptorum locis cognoscitur hos gvqixxelv et exgvqlxxelv de 
sibilantibus dicere consuesse, poetas vero tragicos GVQiteiv 
usurpare de cantu fistulae. Nee satis caute Suidas Alvi^to 
-/ml alvLGGco xo ev naottflolcug Xalto , nam illud epici as- 
civerunt pro alvuj, alviGGO(.iai vero verbum consuetum est 
signification drversa. Tarentinorum dialecto adscripta sunt 
laxxLGGco , GalntGGco , Cretensi ^e^ICco, idemque fortasse 
discrimen fuit inter Qco/ultst Seg/hevel Phot, et quod Hesy- 
chius eodem modo interpretatur ^^llggel. Ovf.ux&£ig til- 
y.QctvSdg Hes. ad ^vf-d^oi-tat pertiuere videtur, quo nescio 
an Graecorum aliqui pro ^vinovjaat usi fuerint. Sed ayolG- 
gelv, quo idem utitur s. 0aUxx£xai, forsitan sermo vulgaris 



4) AayuoiriEiai /LiSTQievtrca , ^'cdirrfTai ccui)J.ajcct (ipedig 17 rcc- 
ytia y.(vr\csiq) et alia aeque obscura, 

16* 



244 DISSERTATIO XV. 



ascherit pro cccpQi'Cco. — Verba in oggco excludit Grammati- 
corum rubrica: to, did tov gg Qrif-iaxa e§ cpcovrjevza Tiaqa- 
XajufSavsi, dllaGGco, tivqeggco, tvti'jggco, s ) dediGGco, acpvGGco, 
ayqwGGco ' to de o ovx eyei Snid. s. zlediGGco et Cram. I. 26. 
cf. ad Phryn. 608. 

§. 3. Ordo seriesque disputationis nos deduxit ad verba 



in vggco exeuntia, quorum multa Technici a puris eadem 
vocali praefinitis repetunt: acpvGGco ex tov acpvco cog video 
vlaGGco, bdvco oSvggco Lex. de Spir. 231. Cram. I. 63. Eust. 
68, 12. Postremi obliqua modo tempora innotuerunt codv- 
gclto et odcodvozai, ex quibus forma praesentis non cogno- 
scitur. Idcpvco non legitur sed composita e^acpvco et vtze- 
£acpvco, quibus cognatum esse dovco similitudo significationis 
declarat non solum propriae sed etiam translatae ut Homerus 
dixit dice t* eviepa %a1y.bg rjepvoc, Virgilius vero gladio latus 
kaur.it apertum et similiter alii. Sed aQvoaojuai dubito au uno 
Herodoti loco, quern iudicavi Diss. IV r . §. 4. non satis munitum 
sit; nam aQr^vyiiai ne analogiae quidem examussim respondet 
v. ad Phryn. p. 32. Aliud hue adliibet Orion 65, 8. xanvco xai 
xcmvGGto cog acpvGGco, sed ex aoristo exditvGGE non liquet quae- 
nam fuerit termiuatio praesentis, neque extat nomen, quo Hesy- 
chius illud refert Kdnvg to nvev^ia sed adjectivum ab eodem 
ante Kdrcog allatum KanvxTa nviovxa a xanvooco derivatum 
est. Plura ingerit Epim. Cram. I. 77. crnb xov dlco alvco cog 
dvco avvco' acp* oh alvGGco cog dovco oqvggco, sed hoc oqvco 
commenticium est rectiusque Eustathii judicium 924, 41. oqvggco 
ab oqco repetentis, unde ovQog fossa v. Diss. IV. §. 4. Minus 
suspicionis habet xivvco, uude Schol. Aesch. Prom. 157. Eust. 
472, 34. xivvggco et xlwyiia arcessunt. De dxvco hariolantur 
Grammatici supra citati Diss. XII. §. 4. dxvco dxvooco xai 
xaxd TtaQaycoyrjv axvtco aio/axcog, scilicet ut dvdtco, ettl- 
nldtco, eimd^co aeolica perhibentur ; citvggco autem fuit vetus 
scriptura a Schol. Od. XI. 606. commemorata. Cum acpvco 
acpvGGco Cram. I. 63. contendit nivvco tiivvggco xai st; avxov 



5) Hoc non niagis hue pertinet quam nrjaaoj. quod in Cram. I. c. 
substituitur , ipsumque Stdtoaco. 



Cap. IV. DE VERBIS IN gg, gxco, ux. 245 

utuvvgglo, quorum illud epenthesi crevit ut a nxvco tilivggco, 
sed compositi analogia nequaquam in clara luce posita est. 
Ad explicandum cpoqvxog cogiinur et}^mo uti, quod Eustathius 
799, 10. fingit cpoQvto, idque 1917, 42. dicit prototypon esse 
xov re (poQvveLv xal xov qjoQVGGsiv. Utrumque autem He- 
sychius iisdem verbis explanat : Ooqvvsl yvQa iiolvvu, <Do- 
(jvGGs'jiisvaL fjiolvvai, et hoc rursus ulitur in interpretando 
MeiiioQvxfieva fi£f.wkvaf.iivce et in Oolvvet /nolvvei xaxarcif-i- 
nli]GL 6 ) quibuscum consentit Herodianus Epim. 252. (.tolvvco 
xal cpoQvvco xb avxo , hisque omnibus supervenit dolvvio 
i. q. doloco, cui origo est a Solog sive blog. Ita nescias 
utrum haec verba ut similem significationem ita etiam com- 
mune fundamentum habeant blog praepositione consonantium 
&, q), fi varie auctum, an alia aliunde orta sint, ac (.wlvvco 
quidem a f.wgov morum rubi unde Liberi Patris cognomentum 
31oQv%og ductum putant and tov to nQogconov (.lolvveG&at 
ylevxei xal Gvxoig ' fnoQv^ac yag xb jiioXvvai cf. Preller. ad 
Polem. 110. qpoovvco autem et o?oqvggu) a qjvQto vel proxime 
a nomine cpoQvg daxxvkiog 6 xaxa xr\v h'dgav ut MoXvvlrj 
j) nvyrj Hes. Ab alio nomine in vg exeunte Schol. Nic. 
Al. 81. %eXvGG£xai dia xrjv yJXvv xr\v avaq)0Qav rzoiuxai 
(tqoGcov xal c In:7ioxQaxr]g ava%ekvGG£xai, quod in Erotiani et 
Galeni Gloss, minus recte avay^lvvExai et ava%sllev£xai 
scribitur, dorice vero %eXoveiv ^gguv Hes. hoc est xzkvuv, 
sicut idem yavveiv et %avvGG£iv interpretatur uno verbo poav. 7 ) 
Sic ccXvggco Grammatici, quos antea appellavi, ab alvco or- 
tum putant sed Sch. II. XXII. 70. naqa xrjv aXvv. 'EIvggsi 
elleltai Hes. nihil habet, cui inniti possit, praeter verbum 
llvo), unde sIvxqov involucrum. At xoqvggco non verbo se 
applicat sed nomini xoqvg ita tamen ut pro signification, 



6) Sic ut germanice dicitur voll machen pro xrjXtdayGca. Et versa 
vice Oppianus Cyn. I. 380. fyig neqiOQvyfxivog iov usurpavit pro ifuns- 
nlr\Gfxivog. 

7) Pro xnwatng fioag vel xyvvaasig scribendum est vel magis ex 
ordine xr\vv<JtQ£ig ' nam praecedunt XyvuGrQa 17 x<*G{j,rj, XrjvuoiQao&ai 
Xuafxaa&ni, quibus affine XV^W^ xara/bKoxevfjia ab eodem /«6><u du= 
ctum et xv v V aai xaia/nojy.riaaaSai. Illi simile est xcdioiQtTv. 



%ih> 



246 DISSERTATIO XV. 

qua nomen circumscriptum est, assumat generalem xov xoqv- 
tyiooai extollere ut fiodwg xoqvgtoq cumulatus. AayvGGio 
duabus quasi ancoris sustentatur , verbo Idnzio 8 ) et nomine 
Aaiqvg fioQog Hes. cujus diphthongum refert XanpccGoco. 
AI&vggslp avaxaieiv Hes. cum cud-to et aldog pariter jun- 
ctum est, fiXafivGGeiv plameiv Hes. cum ftldnzto et ftXdfir], 
doricum dcoQvzzo/nai cum dcoQeof-iat et Swqov, d-covGGco cum 
#oog et-ttodZto, 9 ) Id-vooto, si recte ita scriptum est, 10 ) cum 
Id-vg et l&vco) nXavuzzco cum nXccvco/iai et Tildvrj, quod que 
Suidas affert interpretatione subtraeta gtw^uggco et Hesy- 
chianum gzyj^uggoj adolsoxco cum Gzoftog Gzofiew Gzo(3d£co 
una complexione devinctum est. Sed alia propter verbi de- 
fectum paronymis adnumeranda sunt dQi^tvGGco, lapQVGGto 
i. q. lapQevco, Ik zov tztsqov tvzsqvggoj Cram. I. 355. ttzs- 
QVGGo/iiai volo Lycophr. 1106. cujus aoristum exhibet Hesy- 
chius ^ErtzsQvyr] dveuzrj. ll ) A {.lOQitog et (.lOQ^OQog id est 
(pofiog profecta sunt ^lOQ/nvoao/naL , jLioQ/uoXviTOftcti et /uoq- 
fioQvCco, a synonymo zaqftog zaQfiv^aGdai, a cplrjvog (DXa- 
vvggsl (plvccQsl Hes. cui simile ^QavvoGco confringo (nam id 
haud dubie praesens est aoristi &Qavv%ai) speciem habet a 
$Qcivog acceptam sed significationem a verbo ut QQctvsvezctt 
GvvzQifizxai et Ta&Qttvevxai xazccxexlccGf-iai and zov &q<xvco 
Hes. pro quo Euripides ovvzedQavtozai dixit; quae omnia 
nomine aequiparabili carent ; nam diversum est &Qavog, unde 
-q fiuQGa gov &QccvevG£zai Aristoph. Joqvgguv labefactavit 
Bergkius in duobus locis pro doQVGoovzeg metri causa e 
codd. reponens 6oqvggoi]zoi. Syntheton unum reperi ifiopcc- 
Qv'^aG&ai sive iticpaQvygao&at, (ut Galnly^co) cum nomine 
q)ctQvy'§ compositum ut evGzeQvl^eG&aL, evtozl^Gd'ai. Quo- 
modo a f-iccQ/naQog ductum est (xaQ(.iaQltco , sic a conjugato 



8) uia(pvCC8i lanzu ' i&v xccia /ui/LitjOiy rj li'$ig Sch. II. XVII. 64. 

9) In Eur. Med. J 309. S-Qrjpd) xam&oci£(o /luxqtvqo/luvos datfjiovag, 
alteram verbum, quod Schol. Innp&eyyofxai interpretatur , ab im- 
9(ovoo(o non longe abest. 

10) Kctl vbov i&uaoa)p — tfaoivnog /uogtfojae — xovqag Joann. Gaz. 
Ecphr. II. 260. 

11) TTiaQvcfis id est nrijaig in Aetii loco, quern Schneiderus ad 
Aristot. T. IV. p. 86. e MS. edidit, scribae vitium est pro me'Qvt-ig. 



Cap. IV. DE VERBIS IN go, oxco, nx. 247 

uaQi-iciiQoj processit {.laQf-taQvooco et (x/li<xqvogoj. Hinc tra- 
ducor ad illud genus verbalium, quod a similitudine primitivi 
loiigius abstractum est : ccrco xov oxaiQsiv xal to oxiQxav 
xai xb oxaQdccfiviTSiP xovg ocpd-a?4iovg eiQqtai SchoL II. 
XIII. 443. quod uon iiiepte coiijectuui videtur ; naraque creber 
et palpitans motus, qui illo verbo exprimitur, 11011 dissimilis 
est nictationis ; nktantia fulmina Lucretius dixit VI. 181. quae 
germauice appellantur zuckende Blitze. Juxvggco, quod He- 
sy chins ?Mq>voocj io-0-ico iuterpretatur, e marg. Haii. receptuni 
est in Aret. Diut. II. 13, 175. omog daxvoGaoSai eti] at 
cibum capere possint elephanti pro ivxvoosG&ai, quod tres 
codd. praebent neiniui coguitum; ex utroque autera conficien- 
dum est ivdaxvGGeodcu idem siguificans quod ivdaxelo-d-cu 
hoc est spgxxyaiv Tel ut Schol. Soph. Trach. 793. ocpodQcag 
iod-ieiv quasi frequeutativuui verbi daoaad-cu, quod in EM. 
exponitur cpayslv. z/advGG£G&cu elxeod-ai G7iaQccGG£0$ai 
Hes. a da'i'Uiv traductum est iuterposito delta ut dauo dai- 
dallto. Duo hujus generis parum dcxtre tractavit Ruhnkenius 
Ep. Grit. p. 66. AaxvGGco, inquit, prima ct origine et notione 
nihil magnopere discrepat ab ccxvuo, skat lacpvoovj nihil ab 
acpvGGoj. De hoc supra actum est; verbi Iclxvgguv inter- 
pretations antiquitus traditae txx£qvgg£g$(xl, viixeg&cu, xi~ 
vccggclv etc. omnes redeuut ad unam notionem plangendi et 
plaudendi ut aves aerem alis, pisces aquam pinnis plaudunt, 
unde patescit illud et cum latinis hisce cognationem habere 
et cum graecis tt/^ggco, tx'/mxvq, nlaxvyito) hoc est xoig 
rcxeQoig xqovco, germaiiicisque plait, plaetten, plaetschern 
v. Proll. 304. BdelvGGoi-icu et [SdelvyQog cum vocabulis foe- 
toris fidelvy fidvlleiv, [366loq ita omnibus partibus couveniuut 
ut de etymo nulla disceptatio esse possit, nee minus aperta 
contagia verborum ab Hesychio compositorum ^TtalvoG£xai 
GTxaQaoGexcci, Wccivvggelv qitzI&lv, Waivv&iv 7taxa\pv%eiv dice 
QiniGf-tov, WccIqsiv TLVGGG61V QiTtitziv, quorum prototypa sunt 
onc'uo et xpdeo. 12 ) Nee mihi falli videntur qui xtjqvoooj a 



12) Ab eodem anaoj fortass-e non solum spinarum nomina oconcc- 
Xu&og et ctqmlag, sed etiam verba Oifcdciooetv i. e. xi^vhiv xevntv 
Hes. et 'Pcdvcoiie.i y.ajK^Qrjaoet. 



248 DISSERTATIO XV. 

yrjQvto natum suspicantur. Isl/uwoto Eustathius 924, 41. ab 
afjivj , EM. ab alfia, alii ab alfiog, irade a c if.taGid, ductum 
putant, quorum nihil satis probatum est. Sed venio nunc ad 
ultimam vocalium: Td did too coggm navza did too co yQa- 
odszcu m too o co , {jcoggco, c\ufilvc6oGco, TVcpXcoooco , ayQcoGOco, 
vtivcoggco, h L ucoGGco, vsojggco Theogn. II. 143. quibus desunt 
non pauca; primum ^Axqcoggei axoodxcu, hxtov ov% vna- 
xovei, TtQoqrcoLEitai lies, quod quasi deminutivum diei potest 
verbi dxoocxG&cci , et IdXecoGGet jutoQaivei, turn IdocoTTsiv 
(omiss. in Th.) Galen. Comm. III. Prorrh. p. 778. T. XVI. 
Sch. Arist. Rann. 236. Ixteqcoggco i. q. Ixtsqov/liou (om. in 
Th.) Cram. Epim. I. 26. nam sic scribendum est pro Ixtcc- 
qcoggco, postremo xqv/licoggco et bcpQvcoTxco v7i£Qi]qjavevo i uac 
Zonar. 1490. cui idem valent ocpQvdKsiv et dcpQvovG&ai, 
postremo xixv{icottco a xutu/uig vel xixxdftr] derivatum et 
Ti&aificoGGto , quod per ignotos tramites a &dto nutrio de- 
ductum videtur. 13 ) Ceterorum origo manifestior, vel a no- 
minibus ut a fiovliiiog @ov'Ai/hc6ttco et @ovli[A.uo vel a verbis 
dyvoco dyvcoGGco , dxQOcofiat dxQcoooco , dyqco ayQcoooco , vel 
utrinque apta Xaifiog Xatfico Xai/nd'Cci) Xaif.idooco et Xai- 

t-UOGGCO. 

§. 4. Num Graeci eadem verba in Goto et gxco termi- 
nare licitum habuerint difficilis est cognitio propter raritatem 
exemplorum. De duobus, quae ad Buttm. p. 60. apposui, unum 
ald-eGGco et dX&ijoxco parcius legitur quam ad dijudicandum 
satis est; pro homerico enivvGGe Hesychium stzlvvgxs scri- 
ptum invenisse animadvertit Ruhnkenius Ep. 37. Schol. II. 
XV. 10. l4QioTocpdv?]g xtjq dnivvGxcov ' 6 ds ^lqiGxaQyog 
xal Iv 3 Odvoo£ia did xcov duo go. D E^afi^h6oxco e Diosco- 
ride attuli ad Phryn. 210. quo multo frequentius est ega/ti- 
fiXtoizco, d/ufilcoTzco, djufilioxco. SsXccgxojv IdjLiTicov Theogn. 
Cram. II. 11, 18. rectene scriptura sit an pro oelaGGcov, du- 
bium reddit multiplex antecedentium corruptio: Gefiezog 6 



13) In Theogn. Cram. II. 10, 2*2. ubi enumerat vocabula quae 
diphthongum ai in prima habent et tie (hi de) xal ib ncuipadOw xal 
to nainalov to TQa/v, namvlo'rfQo) rb ncd£o) scrfbendum est xcd nai- 
naloedda, xal ib ncci£(o. 



Cap. IV. DE VERBIS IN aa, oxco, tit. 249 

xoyXlag pro GeXaTrjg, GefiaXa ?; sxtiXtj^iq p. GeftaGfia, Gsve- 
Xig p. gegeXl, Gelao/nog fj dXaCovela p. GeXXiGf.iog. Nee 
saepe ternrinationes gxco et Ceo eidem verbo adaptantur ut 
e/Licpavlaxco quod semel inventum est et §/LiqjaviKco , gtsqlgxio 
et GTEQitco (aTtoGTEQitto) yeveiaGxco et ^£j>££«Cto, quorum 
illud inchoativi similius, hoc pro yeveiw , aliterque discreta 
syntheta vjzoyeveid'Ceiv to cmT£G&cu tov yeveiov , vTioye- 
veiaGxeiv de to cIqti e$av#elv to yeveiov Herodian. Philet. 
p. 443. alterum enim a nomine proficiscitur, alteram a verbo 
yeveiav. In tribus N. T. locis pro ixya/uloxovTca codd. com- 
plures ya(.ilt,ovTai praebent et pro ya^uoxovTa in Callicra- 
tidae fragm. Stob. LXXXV. 18. p. 182. quod de viro dictum 
est nuptias ineunte Valckenarius corrigit ya/n^Gelovia , sed 
praeteriit quod non multo post sequitur p. 183, 14. al'xa TLg — 
axjLidKovGav ya/niGxi] hoc est ya/njj , ceteraque fere omnia a 
verbis circumflexis derivata eandem cum illis significationem 
habent, ntoTccGxeTai in Orac. Chald. XXVIII. p. 23. tqcotccc- 
GxeGd-co t-ieTccfialleGdco Hes. et alia ad Buttm. p. 60. * 4 ) col- 
lata. ^OojXIgxovgl Suidas fortasse ex epimerismis sumsit 
quasi primitivum vcrbi SqjXiGxdvw. Terminationis ogxco exein- 
plum nullum praeter Hesychianum (pvyoGxeiv (pevyeiv, cui 
non plus fidei tribuo quam sequenti ojvtog^wv (sic) qjevycov. 
Eorum quae ypsilon in penultima habent uni dXvoxco deest 
primitivum dXvco sed damuum supplet igaXvco in hymno horn. 
Quae sequitur vocalis in uno paragogorum apparet d/uftXtQ- 
gxco, si quidem id ut plerisque veterum videtur, ab ajufilvg 
declinatum est suppresso ypsilo, quod Nicander etiam con- 
jugato df.i(3Xt6oGco i. q. d/nfiXvcoGGco seu d/uftXvtoTteco detraxit. 
Si vero singulari quodam syncopae genere ex dvapdXXco 
ortum est, quod Suidas significare videtur ^/afiXiGxeiv tiqo- 
(SdXXeiv xvifciaTa v. ad Aj. p. 97. not. et ad Buttm. 111. ad 
longe alium locum pertinet. Ab d/ufiXvtoGGeiv aliisque ejus- 
dem potestatis verbis TvcpXcoTTeiv , xixv/ucottbiv et novitio 
%ti(.inXojTT£iv diifert IXXwtiteiv, quod non compositum est ut 
Wyttenbachius censet ad Plut. de discrim. Adul. p. 433. sed 
a composito I'XXwip derivatum, ut a yoQycoip yoQycoipccG&ai 

14) Ibi consulto omisi ^laGxeiv ayeiv Hes. et alia aeque obscura. 



250 DISSERT ATIO XV. 

v. ad Phryn. 607. i5 ) ^EvdlcozTeiv vero merito rejicitur in 
Thes. Sed non suspecta habeo Qalvoa6(,Levog yXeyo^ievog 
et Qalvipcu tfcclipai tzvqcogcci Hes. v. Prolegg. 345. neque 
negem ab dialog et d^aldrcTto duci potuisse et quod He- 
sychius praebet af-iaXavzw Ttogdw, nam sic saepius variantur 
aflinia xoQvmto xvqiooco, quod attice dicitur pro xsQccvitco, 
l4Xec6aG£t [.itoQaivei et QaXLmei ficoQaivei ab uno themate 
qXog rjXeog qXidLog ctXeocpQwv et aspirata auctum QaXov 
ficoQov Hes. Verum praeter has solitas et ordinarias para- 
gogas, quas jam absolvimus, reperiuntur quaedam singulae 
singulis verbis attributae ab ay to ayiveto, dzko ai£/ii(3to v. 
Diss. II. c. II. §. 1. dico dio/aai diwxto, oQOfxai oqo&vvco, uXto 
dXlto aUvdo[,icct> ut xvXlto xvXlvdto, sed verbum alexandrinum 
dXiayko, quod Lennepius ab eadem stirpe, Coraes vero ab 
alive* derivatum putat v. Diss. V. §. 3. a recondito fonte 
manavit unde aXeQog et alccQvvto v. Prolegg. 262. 

Proximum est ut nomina ab unoquoque verborum genere 
propagata recenseantur. Verum hujus disputationis pars ea 
quae ad paragogas pertinet, in aliis librorum meorum tra- 
ctata est. Quo facto restant ea quae omnia praesentis usitati 
elementa nee plus minusve continent. 



15) Ab altera terminatione yogyorp, quae cum al&ioip, y.vxloxp 
convenit, duci potuit yogyomav et ^EyoQyonCudxev mevhg £pXen€ Hes. 
quod verbum epicum esse ostendit terminatio, nee repugnat augmen- 
lum; quod vero Dindorfius in Thes. reponit Zyyoyyioniacxev , versui 
reelamato 



LIBER TERTIUS 

DE 
NOMINIBUS VERBALIBUS. 



Pars I. 

De nominibus primae declinationis* 



§. 1. Hanc viam ingredientibus statim occurrit vox ad 

ordiendum auspicatissiraa di] sive aeolicum aa aurora Musis 

amica, cujus genitivo aag Boeoti, ut Lexicographi docent, 

adverbii loco usi sunt pro slg ovqiov ut I'vag pro slg tqlttjv, 

eundemque casum Zenodotus Homero impegit II. VIII. 470. 

pro rjovg scribens aag hoc est af.ia r^dqa. ^Hcog autem ne- 

que ab avco to cpcovCo (ut xlvxbg oq&qoq) derivatuin videtur, 

ueque ab avco to Ic^uttco Sell. Oppian. Hal. I. 154. Eust. 

1814, 36. sed ab aco to tcveco, sicut pars noctis postrema 

ayxavQog dicitur on tieql top' oq&qov al avQai nvEovai Sch. 

Apoll.IV. 10. et EvavQO) txqco'l Hes. Ad avco to epeovco per- 

tinet ova fj cpcovi] et afiioQ f] /Jo?; Hes. aeolicum, ut videtur 

et ex parte laconicum. Idem affert Jar] i) \.id%i] obliteratum 

illud praevaleutibus paragogis ddi'g et SFJQig. Qsa to fta- 

qvtovov otteq ol 2vQaxovo tot &da key ova i Theognost. II. 

102, 21. unde duplex derivatorum flexus &&xopat et &aio- 

fiai. Sed c Pdag ysvfiaza Hes. suspiciosum facit enallage 

vocalis, qua nullum verbi qe'co inclinamentum contingitur. 

Cum jiivaco connexum est [ivea. sive /nvela cf. Prolegg. 45. 

cum obsoleto ydco, cujus formam repraesentat perfectum ye- 

ydf-iev, nomeu yta sive yerj ab Hesychio contestatum. De 

genitivo defectivi idcov notum est quanta opinionum dissen- 

sione certatum sit; id Goettlingius ad Theog. 664. nominativo 

ei] subjicit eamque vocem a verbo substantivo ductam omne 

quod est in rerum nalura significare statuit; quod si ita se 

habet, srj idem valet quod ovaia, tc( ovTa. Trisyllabum 

unum est alei? i] sxxkiaig ab aHo^iai vel dlEvo^iai sub- 

tracta vocali insiticia ut dxorj ex tov dxovco Arc. p. 103. 

Sed fit etiam ut iota extrinsecus addatur, ydco yala EM. quae 



254 DISSERTAT10 XVI. 

Philoxeui conjectatio, si non omnino hoc genus divinationis 
aspernaraur, haud damnanda videtur; l ) yeia and tov %eio&ai 
to xcoQtjoai Schol. II. XXII. 93. 2 ) quod Lehrsius de Arist. 
p. 146. inter Aristarchi periculose dicta refert. Verum tamen 
IlQo%ea fj TtQOtyaaig Hes. haud facile est aliunde repetere 
quam synonymon nQo%avrj hoc est a themate a quo %aog et 
%aoxw aliaque hiandi et vacandi vocabula orta sunt v. Diss. I. 
§. 1. Sic etiam and tov yqew ylvexai %Qea xal yQeta nXeo- 
vaGjLiai tov i log yqeog xal %qsIoq EM. 814, 28. nee irapedit 
Choeroboscus Gram. II. 227. %Q£ia naQa to %Qsog, nam 
neutrorum quoque, ut postea demonstrabitur, origo verbalis. 
""Evdeux ab hde^g derivatum est ut svxksijg evxleia, quod 
EM. cum illo contendit, sed a verbo dew simplex deia i. q. 
e'vdsia, et quod Grammatici huic adjungere soleut lela dori- 
cumque lata 3 ) vergit in viciniam verbi law (la/u@dvw). 
Plerumque tamen epsilou transmutatur in o, qoyj, %or}, vel 
in oi, Ttvori], nee vero in w ut in EM. 26, 19. dicitur and 
tov tfi £wr} cog lio (scr. iw) Icojj, r\ ey.ne(.ino(.ievrj (torf , $w 
to ytatafiallw &wiq r\ tyiuia, nam Iwrj onomatopoeticum est 
ut la clamor, neque ex homerico loco ool dwi)v eni&rjaojuai 
liquido apparet nomen ductum esse and tov deod-ai, ut Eu- 
stathius censet 1441, 36. poetam naQezv/.toloyelv ratus. Ver- 
borum quarti ordinis (nam tertius vacat) duo modo nominibus 
fingendis materiam praebuere \piw ipia i) ipfjcpog Sch. Apoll. 
II. 1172. ut a xpdio xprjcpog, duo Jeddai dedlai Hes. 4 ) quod 
dedlac scribendum est ut detdla vv'§ oxoTia Suid. naqa to 
deivov Eust. 1724, 1. ac si verum est nomen r^ieQa proprie 
placidam significare v. Parall. 359. et mane bonum, con- 
sentaneum videtur noctem intempestam ab horrore deidlav 



1) Quod addit /uw [xata , hoc nomen naturale videtur ut fxa et 

2) Quae sequuntur verba sis avias yccg fxtj/avhiviai etc. aliquanto 
rectius scripta sunt in EM. 809, 52. Paragogon xr\qa^a Schol. Nic. 
Th. 55. eodem modo explicat nctQa to xslo&ca xal %(i)Quad-ai tv oct- 
rois. 

3) Utriusque similitudo suspectam reddit Hesychii glossam 'JEnl 
lictv Inl l^axsCav , sed literarum series tuetur. 

4) Durum foret corrigere Jedis Snlici. 



P. L DE NGMINIBUS PRIMAE DECLIN. 255 

appellatam esse. Verborum in oco exeuntium unum loco no- 
men progenuit, to?/, quod Sch. Eur. Hec. 1084. et Eust. 411, 1. 
parum apte ad Leco refenmt, cujus nulla cum loco societas 
fingi potest. Diphthongi exemplum suppetit jmicum catoini, 
cui EM. 50, 10. axon) praefert: ice yag slg co xaSaQa. (xa- 
S-ccQor) lr>yovxa fiaovTova ti)v 7iaQalr]yovGav Iv %o1g Qr^ia- 
rixolg pQayeiav eyei. Nee mult a sextae vocalis ; a thematico 
Tivco substantivum uvtj semel in Ventura Aret. Diut. I. 8. ttvj] 
xal cpSloiQ, nam quod sequitur eunvi] tjds zouvoi.ia in codd. 
scriptum est suttvoi o c tde Tovvofia sc. I'yovotv, et poeticura 
cpvi'j. l Pva ex Aeliani loco, quern notavi ad Phryn. p. 492. 
nunc sublatum est. Quaeque Grararaatici ingerunt dvt] naQa 
to dvco Eust. 1835, 57. et kvrj and zTg Ivoecog Schol. II. 
MIL 240. eorum alteruni nullara. alterum pertenuera cum 
verbo siniilitudiiieni habet; nam Ivaig nunquani dicitur pro 
ozccGig. Sed d-ma qua propriuin qua appellativura non actio- 
nem significat sed personam ab aeolico dvlco ductura. J Hnvi] 
cfcovr} Hes. fieri potest ut y]nvg scripserit vel jjnvg, nam quae 
cum v t 7ivco consonant verba aivco , aylvco etc. a nominibus 
in vg orta sunt. Ultima classe continentur oxytona 'Ccoco lcoi], 
Geo n iica Gcoi] i] ecpoQi-n) xal cpoQci Hes. s. Evgcotqov, ter- 
tiumque eqwtj naQa to qcoco cog Lcoco Leo?] EM. 380, 34. 

§ 2. Hinc pergimus ad propagines yerborum non pu- 
rorum. Hie nihil aut ordine prius aut memoriae praesentins 
est quam ftovXrj, cujus synonymon z/)]bj i) [Sovlr { nisi Hesy- 
chius excitasset, in oblivione jaceret itidem ut Jala h[u?- 
a dp.ouai. Non ultra Homerum descendit nalla and rov 
nallzGdai Eust. 1554, 31. Diutius vero perduravit ovkv 
naQa to ov?.co EM. et del?.?] a dsikoftat, si quidera viiicit 
Aristarchea scriptura det/.ezo. Post earn increbuit /Sdslla 
vocali verbi (Idd)lco leniter infiexa 5 ) et ^rl-lla Lcdofia Hes. 
a quibus desciscit noraen rainentorum pulveris, quae in lu- 
mine solis per januam fenestramve trajecto conspiciuntur, 6 ) 
a d?) xilag xivig xalovoi Pint. Symp. VIII. 3. si id a xtllco 
factum est nomen. Trisyllaba duo sunt, aneibj dno xo~? 



5) Hesychius 'Epdr]).cc i ur}j' — pdalXeiv ib a/ue'Xyeiv , o$sv ij pfc'Xla. 

6) T(< y.ttXovutvct Zvauura §v to) c<eoi Arist. cle An. I. 2. 



256 DISSERTATIO XVI. 

ansllleiv o egtiv anelgyeiv EM. 120, 51. cujus contrariam 
sententiam infra adscribam, et dcpeilr} , quod idem in Xeno- 
phontis libro de reditibus reperiri ait, sed hodie numeratur 
inter idiotismos scriptorum sacrorum; tertium ab Aristophane 
fictum and tov alollco anaiolri fj anaxi] Eust. 352, 33. 7 ) 
Verborum in ^uo exeuntium tanta est paucitas ut nemo mirari 
possit substantivorum exempla nobis deesse; nam &£g/ii?], 
etsi accentus non officit quo minus ab obsoleto dig/aw re- 
petatur v. Parall. 394. tamen probabilius confertur cum ipv%ga 
et aliis hujusmodi, quae adjectivis subnata sunt. Hoc plus 
materiae praebet litera huic proxima: ab avco avr\, a yhto f 
quod in arte ponitur, yivi] sed a ye/vo/Ltai non yeiva ut 
nelva sed yhva quasi aeolice fictum, and tov Mvq) xXlvrj 
Choerob. Gram. II. 229. ut cpS'iva rj egvGifir] Hes. a (pfrlvcu 
tanquam tabes quaedam stirpium. A verbis in vvco pvvq, 
afivva, evdvva, cuG%vvrj, Togvvj] et novitium alyvvrj. Nee 
improbanda videtur sententia scholiastae Lye. 107. Buvrj 
nana. to dvvco to xolv/npw, et ab eodem fortasse denominata 
est Jvvafiiv?] dea marina, licet aoristi dvvaodai exempla 
ex ilia antiquitate proferri non possint. fi ) A ygaivco redu- 
plicatione addita ydyygaiva v. Prolegg. p. 35. Haec excipiunt 
alga rj oqpvga naga to aigco EM. 38, 40. ex quo sunt latina 
aero et aerumna, {taiga canicula flammans and tov f.iag- 
(.laioeiv Eust. 1131, 4. et personarum vocabula yigaiga et 
JMeyaiga , turn el'ga i) exxXrjGia naga to elqelv Sell. II. 
XVIIL 531. cf. Muetzell. de Theog. p. 112. sq. deiga iga- 
%i]1og dialg&Gig Hes. a degco EM. neigai xonaviov Aesch. 
Cho. 847. and tov nelgsiv Schol. quod si Blomfieldius atten- 
disset , non ad diversum nelga experientia delapsus foret ; 
Gsiga naga, to eigco Choerob. Cram. II. 260. edeiga sx tov 
e&sigto ib. 201, 30. 9 ) and tov noggjvgco nogcpvga EM. 

7) Schol. Nubb. 1153. naga to anaioldv' ''AqiOTCiQ/og 3s bZ-v- 

8) Illis quae ad Buttra. p. 157. attuli, adde Zvdvvaa&cu Heliod. I. 
26, 43. occasus 6 dvvetg Priscian. IX. 9, 464. T. II. Svvavtog tov fjli'ov 
Sch. Arat. 41. 

9) Eadem est connexio nominis xo/urj et verbi y.ofxuv comere id 
est curare sive I&eiqsiv , quod Hesychius xoo/LieTv interpretatur. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 257 

684, 10. unumque bisyllabum (nisi plurale est) 2vqt] Ttifjdog 
Hes. a ovqco unde ovgcpeiog vulgus , naoovQcog i. q. jra^- 
nlrjd-el. Si praesens oGcpQo^ai satis constaret, non dubi- 
tarem hue referre oGcpQa Tel lit in cod. scriptum est oGcpQtx 
Achill. Tat. II. 39, 56. sed quia oGcpQatvofiai evaluit, in 
omnes partes tutius videtur illud cum f.ia&r] et huic similibus 
componere, quae in proxima paragrapho allaturus sum. Ver- 
borum in oto exeuntium uni dcpvGGco adaptatum est nomen 
acpvGGa haustrum ; sed et jliHiggcci at Uqbicu dictae videntur 
a placando et propitiando anb zov /neiktGGeiv. 10 ) ""Oggo. 
veteres magno consensu ab oGGOf.tcu arcessunt; 'Ozzo/nevog, 
ozza, cozz£v6/ii7]v Anecd. Bekk. p. 55. ogg£G$cu and zrjg og- 
gj]Q, rjv asi enl juavietag zldijGi' zoiavzi] da le^ig IgzI seal 
i] oxp cog z/iovvGiog ^fl'Uog naqaGi^uiovxai Xeytov dna zr\v 
y.Xrjdova xcd onevsGd-ai zo x?*?]doviL£Gdtu Eust. 964, 63. qui 
quum nomen verbo anteponit, ordinem antiquitus fixum per- 
turbat. Sed adversus haec enixe disputat Buttmanuus, oaaa 
non praesagitionem significare sed vocem, neque oggsgScu 
dici pro ozzsveGd-ai. Gui quantum de Homero concedo, tan- 
turn abest ut utriquc vocabulo diversa principia assignare 
sustineam; neque mihi persuadere possum aliud esse oxp, 
quod vocem siguificat, aliud oxp, quod visionem. iMemineri- 
mus modo, quod prius dictum est (Dissert. IV. §. 4. Adnotam.) 
TTQoi'delv aliquando valere praesignificare atque Latinos prae- 
sciendi et praedicendi significationem uni inclusisse verbo 
praesagire. Nvggcx naqa zo vvggco, enu ixel vvggovzcli oi 
I'nnoi Orion. 102. quo tamen verbo Homerus de aurigis non 
utitur. Duarum consonarum sibilantium duo sunt exempla 
Jixpa r\ (ivQGa Suid. et av§rj. Nam depexprj Aret. Cur. Acut. 
II. 6, 274. neque in codd. clare apparet nee sententiae satis 
aptum est , quae aepv^tv potius quam acpixprjGLv indicare vi- 
detur; tertio repugnat regulae zee dg xprj ov% avQrjzai Ar- 
cad. 115. 

§. 3. Nunc ad partes vocanda sunt verba, quae mutam 
habent ac primum labialia: and zov (Hafiezcu rj (Hafir} 



10) Huic simile est ^Afiaqvixcu ol 6(p&cd[j.o£ Hes. ut Hemsterhusius 
corrigit, ab afiaQvrtco. Eandera ob causam oculi vocantur avyut. 
Lobeck. Technol. J J 



258 DISSERTATIO XVI. 

yivezai tog i] cmoxQvftq ano zoo xQvfiia xal xcclofty'. l£ 
cc()()i]Tov ti^uazog zov xaivfiio Eust. 1732, 17. Gxilfii] et 
■d-Xlfi)], quanquam id G. Dindorfius in Thes. uno illo Gstleni 
loco non satis munitum putat, turn praeterea Xc^mrj fax, 
aQnrj, oxeni], Otjtit] 6 cpofiog Hes. Grjnrj pro oarcqla in ver- 
sione Aquilae, 11 ) yQaapjj, ylvcp?j, dgvcpi] et nQovrroozvcprj 
Epist. Pythag. p. 56. ed. Orell. nisi haec duo pertinent ad 
ilium locum, quo mutata recensentur. Quod pro oilfir] in 
cod. Anth. XII. 102. scriptum est Gzeifirj rejicitur auctoritate 
canonis za slg rj e%ovza tcqo zou v t ev zcov fteocov ov na- 
Qalrjyezcu zfj el Choerobosc. Cram. II. 258. unaque a/ii£i(3r> 
Hippocr. Diaet. I. 10, 637. T. I. a librario illatum. A verbis 
secundae conjugations orta sunt aiiyrj naqa zo oziyco EM, 
726, 37. Qriyq axovrj (omiss. in Thes.) Cyrill. Lex. v. Albert, 
ad Hes. s. @r/y>]<> nisi Sijydvii scripsit, unaque zQvyr] r\ 
^rjQaola Sch. Nic. Th. 358. a zyvysiv ^Qalveiv Hes. et oxy~ 
tona avoiyrj Joann. Chrysost. mnltoque antiquius avcoyt], turn 
deinde $ogxy], duoxrj (omiss. in Th.) Anna Comn. IX. 249. cui 
praeivit homericum icoxtf, et drub zov eoeixco aQEixrj Cram. 
II. 202. Eust. 1107, 60. non contra ut Schol. Aesch. Pers. 
536. eQsUr] (pvzbv evG%LGzov odev xal zo xazeQuxo^iai v. 
Prolegg. 322. In tertia quasi acie cousistunt aspirata ipvyjj 
nciQa zo ipv%to Cram. II. 425. aQyrj, evyij, f.id%r], luyj], oze- 
vayji ab Aristophane scriptum Od. V. 83. cui Schol. II. XXIV. 
512. praefert GzovayJ] comparatione inepta Gzevd%co Gzovayj] 
wg [levto ^Loviq, Xeyco loyog, et syntheton xvvdyyji u ^ olvavDi]. 
A dentalibus primae classis c<Qda, EYdrj oxpig Hes. sed hoc 
dubitabile quia Choeroboscus Cram. I. 258. EM. 465, 53. 
diphthongum et ante terminationem dq reperiri negat. A se- 
cunda praeter ot-q ionice terminatum apud Celsum manant 
haec ata, G%l£a, GniQa, pvZct, xvvta naga zo xvvKco Cram. 
I. 222. sed et verbi scriptura suspecta est y. Diss. IV. 2. et 
nomen illud Herodianus aliunde repetit v. Proll. 406. A tertia 
dentalium unum vulgo notum Xij^rj sed plura per lexicon 
Hesychianum sparsa °'0$?j cpQovzig, IIsvd-Tj nevoig, ^'Al$a 
^sQfiiaGicc i] deQcmeia, cujus glossae caput cum alia con- 



11) Hiob. XVII. 14. ubi arjurj scriptum est et XXI. 6. ubi orjnr}. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DEGLIN. 259 

venit, nomina autem huic subjecta cum verbis d-iqio et &€Qa- 
nevco, quorum vim Latiui una voce foveo expresserunt. Pro 
IleLSi] neiofiov)] corrigunt Tcei$i6, cui suppetiatur accentus 
et Ghoerobosci canon xa eyovza tiqo xov tj ev xi xcov da~ 
okov ov deist zfi et TtaQa/.ijyeG$cu Gram. II. 258. Numerum 
augent Xdod-i], si verbo )mg&co sive Iduo auctoritas constat 
v. Diss. IV. §. 2. et xevdrj i) liyveia si a xivdco derivatum 
est ib. §. I. Aduotam. Ad ultimum tenui innixa: hxrj and 
xov Uxco Eust. 725, 14. a.vx^ quod Hermannus ad Soph. El. 
137. percommode repouit in Hesychii loco pro idvxr ( o£L li- 
xav£iaig corrigens avirfii, quo et Soplioclem usum putat, et 
indidem repeti potest avz^v tanquam accusativus adverbialis 
ut neQav, et solemuium christianorum nomen vixdvirj et vrta- 
Tic'ivxrj, quod apud Du Gaiigium oxyionon est v. Reisk. ad 
Porphyr. p. 229. ed. Lips, verbo dupliciter declinato avxo/ucu 
et dvxcao. In extrema Iiujus regionis ora collocanda sunt 
ccl'/j], alyij, IJixa nxwoig Hes. quibus quae respoudent prae- 
sentia non leguntur quidem sed omnes analogiae numeros 
habent. Nee ab ea deficit ccqtioj, unde sarpo pendet et v.qtii] 
avis nomen, quo quidam falconem significari iuterpretantur, 
idemque instrumenti falcati, quod Hesychius oQnrjv vocari 
testatur v. Diss. I. §. 3. His similia sunt ""Oqutj 3 Egiwvg et 
quod jam Guietus ad c/.QTiduo retulit d 'Oqticc!; -9-Qaovg av£/iiog, 
ut Nonuus dixit acmayog l'£ dveftoio III. 39. In Anecd. Gram. 
1.47. aQTzrj et ccqtcvl a ad d.QTico referuntur; sed hoc Alexan- 
dria est commatis ut iQyco pro igydCco, quare acquiescimus 
in primitivo ccquoj, cujus typum sequitur aoristus asigmus 
aQ7iai.i£vog ut £indi.i£vog. 

§.4. Haec quae trans egi nomina de prima verbi po- 
sitione aut admodum nihil mutant aut perpaululum; reliqua 
longius ab ejus similitudine abstracta sunt vel restitutione 
verbi authopotacti ccd/j ?] i)dovi) 12 ) decxrj, davrj Tzetz. Ghil. 
IX. 26. (omiss. in Thes.) ka/3t], Idyrj rj Afjgig, fidfr?i, nad-i], 
TiQouolri, EQvyrj , xvyi] , cpvyi] , vel consonarum et vocalium 



12) Haec Arcadio p. 105. addita sunt in cod. Havn. quae causa 
est cur 'Add )](Jovr\ Hes. pro ?/'c57/ accipere noluerim. In Thes. oinit- 
titur. 

17* 



260 DISSERTATIO XVI. 

mutationibus variis, quae ad duo revocari possunt genera 
summa, tropen et epenthesin, utramque bipertitam. Trope 
vocalium una legitima est qua «, ut in perfecto medio fieri 
solet, in o transiit ut olna r] eXulg Hes. GTQocprj et mille 
talia exceptis quae substantiam significant GTeyrj, oxinrj, neoce 
ab eodem themate ductum unde tioqoq. Literae alpha in o 
conversae exemplum singulare est leloy%ce I6y%rj sors sive 
portio accentu notabili. De diphthongis sic habendum. A ver- 
bis in aivco et aiQio desineutibus quae existunt nomina non 
praesentis similitudinem sequuntur sed temporum obliquorum, 
in quibus vocalis thematica regerminat. Ad xalvw quidem, 
cujus perfectum est xexovce, nomen pertinet Kovrj q)6vog et 
Kaxaxovr\ tj diacpd-oQa Hes. ab iis vero quae alpha stirpitus 
habent %aoce, fiiavrj 13 ) qjcevi] et parasyntheton 7iQo%av)], sed 
ab eodem verbo etiam nomen piscis yawi] proficiscitur v. 
Jacobs, ad Aelian. 135. ut a Gcetvco sauna, et ex perfect! 
similitudine xavaxflvfy xvoo%r}vt] atque verbum %r}vrjGcu. Di- 
phthongi ei sors varia est; plerumque enim epsilon in omi- 
cron mutatur iota vel omisso cp&oQct, ceyood, vel retento 
cxoipri 14 ) /LiolQa, aXoLcpij. Semel epsilon praesenti insitum 
abjicitur gzi^j] r\ eto&ivrj nayvi] ticlqci to GxeLfico' nvxvomat 
yao rj dQooog na%vov(.ievri Eust. 1546, 45. aXicpi) non legitur 
sed ovvahcpi] tritum est in Grammaticorum sermonibus 15 ) 
et sancitur adeo ab Eustathio lege compositorum p. 1561, 10. 
t« ceXeicpa ov gvv&stov xcezce ttjv GvvaXiqrrjv , did xal cpv- 
kaoosi zrjv dicp&oyyov. Sed haec lex ad adjectiva pertinet 
ia nctQa to aletcpto el dice too tl excpeQovzai^ dice dicp&oy- 
yov yQcccpovxai' el de dice too cp, el (iter cogi Gvv&era, Sice 
tov i, ntGGalKprjg, avrjhcprig, el de anlce dice zi^g ei, alei- 
tpctQ Suid. s. J !Aleicpa. Sic niOGaliqjrjg scribitur ut (povoli^rjg y 

13) Photius Mdvrjp rr}V fxaviav ' XiyovOi M xcu /udrav, Dobraeus 
scribit Mdfirjp (fxdfxyr]v) fj.ay.Cav — xal ftafiqv. Equidem nihil muto 
praeter ultimum yavav pro fidvav, ut %olav. Nam ut /udtrj /uaii'a, 
juoyrj /uopia, xdxrj xaxia , sic etiam judyt] fiaria did potuisse videtur. 

14) Vitiosum ojoiftrj Theophr. H. PI. VI. 1, 3. nuper correxit 
Wimmerus ; Zvviovr\ Gvviaaig Hes. Vossius. 

15) Ex magna exemplorum copia pauca attulit Blomfieldius ad 
Phot. Addend, p. 688. (594. ed. Lips.) 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 261 

xpvxohrtijg etc. 16 ) sed nomeii a avvaleUpoj derivatum non 
aliter ac simplex aloicpri, cujus scriptura nimquam dubiafuit: 
xa yaQ e%ovTa to o dvTinccQccxslfisvov e%ovoi to e eyxel- 
/Lievov Isyco loyog, digco Soqcc, Xeifico Xoiftrj, afts/ftco df-ioifirj 
etc. Cram. II. 175, 8. et 29. Semel bl mutatur in ev evlrj 
ex tov ellco Cram. II. 137. vel potius ab ellco. Bis in ov, 
cmb tov xelqco xoqcc xal xovqcc EM. 534, 4. 17 ) et ab el'kco 
nomen forense e^ovlrj h. est it-elXrjGtg sive ixfioXij et ab 
eodem fonte ovXajLiog i. q. I'ly Proll. 155. ovldg r\ TiiJQa, 
cujus nomen latinum est bulga ab eadem radice natum ut 
synonymon vulva, et vv§ xccTOvldg and tov el'XXeiv to gv- 
GTQecpeiv Phot. Diphthongi av et oi non cadunt in hanc quae- 
stionem ; ev ubi emergit, in ov transmutatur anevdw Gnovdr\, 
cui comparari possunt elevd-co alAijlov&a et *Fovdicc xpevdrj 
KQrjzeg Phot, quanquam hoc fortasse a ipvdiog natum est, 
cui cognata xpvdyog et yjv&og epsilo carent v. Dissert. I. §. 1. 
Adnotam. A Tcevd-oficti derivatum esse noS^ et noSog Phi- 
loxeni fuit conjectatio probabilior certe quam quod Eustathius 
posuit Tiod-og duo tov tibi&co p. 1679, 12. nam et in latino 
serraone verbum quaero significationes interrogandi et desi- 
derandi complectitur, homericumque sqsoj hoc est sqevvoj non 
longe abest ab igdco et sQcog. Vocales ancipites e longis 
breves fiunt avrj, TQiftrj, naQaipvxrj, excepto ipvxrf, quod non- 
nulli a tpv%og declinatum dicunt, et xlivrj, cui hujusmodi 
ratio praetexi non potest sed a brachycatalectis eo certe 
distat quod substantiam indicat. Consonantium trope posita 
est in attenuatione, qualis in aoristo et perfecto secundo ob- 
tinet. Itaque pro zeta succedit aut gamma atto (clyaf.tai) 
ayjjt xQiyrj , xQavyrf aut delta cpQadrj , xvldt], o^id^ (scida 
diio tov oyJLeiv Charis. I. 18, 29. p. 59. b. Lindem.) quibus 
consoni sunt aoristi I'xqayov, scpQadov etc. Sed eadem ter- 
minate transferer ad paragoga, quibus hoc tempus dene- 
gatum est aQ/noyt], (3aGT<xyrj, ivyi], oljucoyi] et xojuidrj ceteris 
memorabilius quia a numerosissimo genere verbum in £w 



16) Verba non hinc surauntur sed a terminatione in og, quae ex 
uno 3i(f&€Qcilot(fog apparet, /uvQcdoiq)eTv , ZrjQcdoKpelv. 

17) Hinc onoxovqog et diverso accentu vkoxovQog. 



262 DISSERTATIO XVI. 

derivatorum , nihil simile nascitur, nisi forte hue pertinet 
Alxidda alaxvvj] Adxtovzo, Hes. ut Hemsterhusius corrigit 
pro cuxovda. Semel v substitution est nXdtco TiXdvrj natura 
fortasse ex vi] adulterino futuri nXdy'^co nt xXdy^co xXayyr n 
quod non minus solitarium est. Pro go supponitur una gut- 
turalium; ac primitivis quidem constanter gamma dooco {dyvv/ni) 
dyiq, ()ccyi], udyrj, Tay}j, 7i£Qiq)Qayi], xazavvyi], nXiqy)\, prae- 
ter unum nxvyji , atque horum exemplum sequuntur etiam 
paragoga dXXayrj , naTctyi'i, xivayr], yuQuyrj, oXoXvyi], d/na- 
Qvyrj, sed haec minus constanter; nam et tenuis reperitur: 
dixrj drib zov dtooco, c5g cpvXdooco QDvXaxrj, vXdooco vXaxiq 
Sehol. II. XV. 709. nisi haec paronyma sunt ab a'ig, cpvXa];. 
Et nonnunquam aspirata perfecti primi characteristica na- 
Xayj], TaQayj], d^vyji, oQvyj] nisi oqvgglq primitivis adnume- 
ramus. Sed idem posteriores per gamma scribunt oQvyij 
sequuti aoristum ioQvyov. ls ) Et tripliciter adeo variat verbi 
dXvooco progenies dXvyi], dXvxrj (elucus, alucinor) dXvyi] 
apud Hippocratem ejusque interpretes graecos, neque mihi 
exputare contigit quibus legibus haec consonarum varietas et 
vicissitudo regatur. Denique ordinem excedit fiid^a si a ^idooco 
derivatum est non a /nd'Cu) to xa&aQi'Cco, quod legitur quidem 
apud Hesychium sed alieno loco ante Maooov nee usitatum 
est verbum cpvtcj, unde cpu^a repetitur. De vocalium incon- 
stantia si quis me consul at, illud quidem manifestum est d/tia- 
Qvyi] et iiaQi-iaQvyq non potuisse versui heroico adaptari nisi 
alteram longam haberet penultimam, alteram -brevem, sed cur 
Tthjyrj aliam vocalem acceperit atque yay/], 19 ) id mihi latere 
fateor. Verborum in oxco exeuntium uni nomen accessit di- 
dayiq. Quae duplex lambda continent in nomina transire non 
possunt quin assumant omicron perfecti secundi consona ad 
nativam simplicitatem redacta poly, ozoX?], evToXtf. Labia- 
libus quae accessit dentalis rursus demitur xdmq nctQd to 



18) V. adButtm. 260. bqaoQvyov pro aoristo attico affertur in He- 
rodianeis Cram. III. 265. 

19) Galen. Gloss. 'Prjyrjoi d/fa/uaGi Qrjy/uccOi sed codd. ^uai prae- 
bent fortasse pro Qrjyedi. Eustathius 782, 20. Qrjyog zivhg za Qr\yfxazu 
itov xqoaaoov , stsqoi de ticcqu zb (5rj|ca zb fita\mi> 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 263 

'AciTtieiv Sell. 11. VIII. 434. qltti) Tzaoa to qltitco Eust. 1591, 
43. ut iviT€Tco ivmi], sed hoc discrimine quod svititco iota 
breve habere dicitur, qlutco longum, aOTQcmxco aaxqanr], 
xa/im7] (gamba, gambia) xorzi], tvtii] etc. sed et hie iuterdum 
revirescit aspirata perfecti prinii Sqvtttoj TQvcpr n acpi], ftacprj, 
()a<p?i , zag)7], Qiq>7] a qiTir] et meusura distinctum et saepe 
significatione , xalvo?)] cortex EM. 57, 19. (omiss. ia Thes.) 
TtaQaxcdvcpij, xaxaxQvojr], quod multis seculis autecedit verbo 
xcczaxQvcpco, et ab eodera capite anoxQiftt] ap. Eustath. 974, 
16. et aequales v. ad Aj. 449. assumta media xalvfir] a xa- 
Ivcpi] significatioiie separatum. Sigma verbo iiifultura reinittrt 
eniLiiyq. Epenthesis vocalium rara est et unius modi risiva 
a Trevo/iica, xqccv/i] a xnaLco, cousouantium duplex, una e 
verbi inclinameutis , quam naturalem appellabo ; altera posi- 
tiva ex coiisouis extriiisecus assuratis. Illam efficiunt literae, 
quibus tres primae passivi personae distiuguuntur, una /u, 
cpi]/ur], iifirj et a verbis non puris oTiyprj, vvypir] etc v. Parall 
392. sq. altera a, aw satio liar] taedium, tcelow Tzineiaai 
Tcelaa, 20 ) /lw^co fiv'^a, do^co do£a, xoQoau al xoiy y eg Sia to 
xsiQea&ai Poll. II. 32. nisi hoc paronymon est cum xaqa, 
xoQvcpr] , xoQvg cognatum; tertia tau car], xolxj], rzaQa to 
xako xeliiat EM. civil] et ab ccslqco aoQir], ab eQdoj eoqzr] 
ut dqav dicitur pro dveiv, doaoig pro Svaia. Consona, qua 
perfecta verborum purorum terminantur apparet in duobus 
&r]xi] et f.ivxr] i] /Livaig Galen. Gloss, v. ad Buttm. 401. Haec 
ut in verb ali urn ordiue collocentur res et causa postulat; 
nee tamen sententia est Graecos, quuin haec ita fingerent, 
auimum semper ad certos verbi casus intentum habuisse sed 
in formatioue nomiuum iisdem usos esse consonis, quibus in 
declinatioue verbi adsuessent, in arte vero commodioris distri- 
butions causa aliud primae assignari personae convenit, aliud 
secuudae vel tertiae. Sunt euim alia quae originem quideni 
a verbis sed consonas non eas habent quibus tempora et 

20) V. Prolegg. 419. Parall. 124. In Herodian. Epim. 110. neitfa 
fj rov gv).ov scribendum est TTeTacc r\ tov ''Ogvlov. Hie enim quum 
Elidem occupaverit, probabile est mythographos ei supposuisse filiam 
urbis Pisae eponymam. Schol. Theocr. IV. 29. Pisam Endymionis 
filiam perhibef. Endymionem vero regem Elidis fuisse constat. 



264 DISSERTATIO XVI. 

personae discriminantur sed expletivas : osvco ao^rj — auco 
avdij, yXlco yXidt] — tkxqci to aco avXiq EM. navXa ix tov 
navco Regg. Pros. p. 425. fuylrj, gtijX?] , cpvXi] etc. a Soco 
dano davij rj fusQig, tcovrj, odcovyj — a tqvco tqvtii] i. q. tqvutj, 
xvdio y.vrjcpj] v. Diss. I. §. 3. ab am et xpcko avQa et xpwQa, duo 
dentalibus fulta xvvta a xvvco Herod. EM. 523, 7. et fiafh] 
a [xaUo f-ialo/nai to 'Crjico, unde etiam neutrum /ud&og r\ lJ]- 
17]olq et fiadcoiitai trjTco Hes. ubi fortasse conjunctiva po- 
nendus ftd&iofiai usurpatus alicubi pro fid&m. Sed eaedem 
literae nontmnquam etiam consonis verborum non purorura 
finalibus se acclinant, non omnes omnibus neque omni modo 
sed ut cujusque fert proprietas. Ex hoc numero extraneorum 
insinuate primum lambda, naycc to tev'^co KevyXi] tag tqco^co 
TQOjykj] EM. 661, 14. quod confirmat synonymia vocis yQcovrj 
cavea a yqaco rodo deductae; aliquanto saepius v, nrjooco 
nayyr\ EM. 40, 30. vevgco Teyvrj 181, 57. sqbitico Iq Itivt] Sch. 
Nic. Th. 22. tpigco cpsQvr], quo exemplo adducor ut Keqva 
a§lvrj Hes. a xblqio ortum existimem ; nam xeiQai idem inter- 
pretatur xoipai i] oyjocci §vXa, et sic saepius legitur con- 
gruentibus nominibus hinc formatis xoQf-iog et xoqooq. J '0%vr} 
sive oy%vr} Sch. Theocr. I. 134. and tov liyyeiv doxelv , et 
in nostra cousuetudine species quaedam pirorum nominatur 
Wuergbirn et Straengelbim, quod Frischius reddit pirum stran- 
gulatorium, et francogallice etranguillon , nee dissimile epi- 
theton habet pirus silvestris aysQdog nvcyoeooa Anth. VII. 536. 
Assumta labiali a tiuqco figo derivatum est TzoQurj fibula. 
J lAeXXa dubium habui quo loco proponerem; nam si vera est 
originatio naqd to aco cog d-vco SveXXa Orion, p. 73, 21. 
Cram. I. 60. ad paragoga bisyllaba pertinet, quae tractavi in 
Prolegg. Dissert. II. sed fortasse non spiritum proprie signi- 
ficat sed vorticem venti a verbo ellco, quod raaxime convenit 
Euripideo aeXXai cxgtqcov id est vertigines, circites. Eadem 
dubitatio est de nXruivQa, utrum a nXr^tvQco derivatum sit 
ut noQcpvQco noQcpvQa an a nXr^itj xaTa naqcovv^dav tivu 
ut Eustathius ait ad Dion. 198. 

§. 5. Qui disputationi nostrae a primo ingressu usque 
ad hunc locum operam dederint, forsitan mirati sint cur non- 
nulla nomina, quae Grammatici paronymis adnumerant, inter 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 265 

verbalia referre maluerim. Quo in numero sunt tria eorum 
quae in prima paragrapho protuli ab EM. 597, 19. disputata: 
TtaQa to fildfiog pidprj, Gxinog oxertr], et 747, 28. ubi nomen 
urbis TaqcpT] cum plurali xa TaQGDrj congruere docet ut fi 
ox£7i?] %a Gxenrj, fj degrj zee deQTj, 7j GTeyrj tcc ozeyj], testem 
citaus Herodianum. Rationem vero hujus sententiae nullam 
invenio nisi quod nomina a verbis derivata barytonis, si 
significationem verbalera agendi patiendive habent, pleraque 
oxytona sunt, praesertim iambica, quorum tenorem interrum- 
pit fiXa^r], nisi ad paronyma transferatur. Verum tamen haec 
ratio neque in ixayn convenit, neque in avrj, quod Arcadius 
characteris causa gravari dicit exemplis usus ex alio genere 
repetitis : tcc dice xov avr\ dioidlctficc ftaQvvezcci, avrj, nldvrj, 
Kvccvr] xvqiov 2 ') 2v.vii, quibus addi poterant Kavrj, IiQdvrj, 
f-iccvT], GTiavri, dcivrj, Odvat promontorium Chii sed hoc vago 
in nostris libris accentu v. Interpp. ad Thuc. VIII. 24. nee 
satis constat cpdvcti solemnium bacchicorum nomen v. Vater. 
ad Rhes. 928. a lampadodromia ductum ut suspicor; sed ap- 
pellativum cpavr}, quod in Hesiodi versu lampadem vel facem 
designare videtur, Herodianus n. Mov. p. 18. acui docet 
contra morem disyllaborum hujus formae. Compositum tiqo- 
Xavrj in Callim. H. Cer. 74. oxytonum est sed Eustathius 
723, 27. duo tov %aivco 7tQ0%dvr} xazd Tovg SocpoxXeovg 
vTioiivq/uecTiGTdg, significaus Schol. Rom. ad Antig. 80. ubi 
eodem modo scriptum est. Verum hoc et qxxv?] ad alterum 
genus pertinet quod in §. 4. enarravi ; tonographi autem per- 
mixte de utroque disputant, potissimum in hanc sententiam 
ut verbalia ad oxytonesin propendere doceant, paronyma in 
contrariam partem, velut Arcadius tcc slg yrj la^ixd (^a- 
tlxcc ovTct b£,vv£TCU Tayr\ , Gcpayrj ' nccQcovv/iicc de fiaQvvexai, 
rtdyri, TQvyrj, oziyrj, quorum ilia nihil dubitationis habent, 
haec plurimum. Nam ndyrj certissime non a ndyog, cujus 
longe alia potestas ,' sed a Ttrjyvvi-ii derivatum est ut syno- 
nymon n^xTy, et fortasse non sic scripsit Arcadius sed Sytj. 
Id enim non ab a^co sed a neutro to ayog sive ayog ortum 



21) Hoc aut ex alio canone hue translatunTaut mendose scriptum 
est pro Kayr\. 



266 DISSERTATIO XVI. 

dici potest vel adeo debet, si verum est ea, quae non solum 
originem sed etiara sententiam verbalem habent, acui opor- 
tere. ndyrj vero non pactionem declarat sed compactum quid- 
dam. De TQvyj] non magnopere contendam utrum a tqv% 
propagatum sit ut eXUrj ab eXi§, odqcxt] a odql^, an a verbo. 
Sed ozeyrj nulla causa erat cur ad azeyog potius referretur 
quam ad ozeyco, quippe substantiam significans, quod genus 
nominum gravari solere Arcadius ipse observavit p. 106. ra 
elg dr] Xrjyovza ejovza zrjv tzqo xeXovg ($Qaxsiav 9 el fxev 
ovoiav G?]jiialvsi, ftaQvvezai, nedrj , oidrj, avid?] 22 ) el de 
xazd TtQayficczog zdoaoizo, o^vvezai, (pQadrj, xof.udt], yXidtj. 
Quoniam vero actionis vocabula eadem verbalia sunt, con- 
sequitur ut haec eodem vergant, id quod in uno quodam ge- 
nere auimadversum est a Schol. II. XV. 709. xd eig ihj] 
Xrjyovxa cpilel @ttQvve6&ai eXixr\ , eqIm] , /LWQixr] , cpoivixi]. 
To juevzoi aixiq to^vzov/jd-r] I'ocog ozi ^i]f,iazixbv VTzriQyev, 
et EM. 95, 50. to dvdyni] el r\v ano (j)']/itazog xov dvdooco 
b^vvoizo av wg oxevd%co ozeva%v r 23 ) Haec ex Herodiani 
schola manasse apparet ex alio loco, quo nccxayi] gravari 
jubet, quia non verbale sit ut dXccXaytj sed paronymon a 
ndzayog v. Prolegg, p. 15. pro quo sic potius dici oportuit, 
nomen acuendum esse si crepitum significet, gravandum vero 
si crepitaculum ; nam verbalium quoque permulta gravantur 
si ab actione transferuntur ad substantiam ut ndyr h xQoxrj, 
cpofir] , dfioQy?], ozeyi] , GxeTirj etc. Hanc ego non unicam 
quidem esse arbitror diversae notationis causam sed gravis- 
simam, neque accedo Herodiano in cliaractere sive conse- 
quentia literarum scrupulose haerenti, hoc modo: xd /.texd 
cv/ncpcovov diovXXafia o£vvexcu x$ o naqaXriyo^ieva, el ye- 
voizo area Qi]y[.idzcov xcj> e TiaQaXrjyoftevcov jiwvcp oiov ozQocpt], 
qotzi] , bXxrj , (poQ@r t ' TiQoge&rjxa xcp e naoaXrjy. f,iovo) wet 
ixqivyoj xb tzoqutj * xovzo yaQ naQa xb neiQio. At hanc 



22) Id nisi putavit licentia poetica produci sed natura iota breve 
habere ut xvt£(o et xvida, scribendum est y.qudr]. 

23) ^Avayxr] sive ab avaaaco derivatura est sive ut Buttmannus 
sumit Gramni, T. II. 314. ab cty%co , cum axtva^i] discrepat mutatione 
consonae, 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 267 

barytonesis causam non esse ostenduut cpSoQa, onoQa, sed 
gravatur ob significationeni v. Prolegg. p. 12. quo accedit 
epenthesis, sicut lacouicura [toga (nam sic ubique scribitur, 
non (.lOQa ut EM.) diversum a ortoQa accentum accepit ei 
significationis causa et propter ellipsin ut da\»i, %q6cc. Idem 
miratur zvni] scribi acuta ultima: zee ydq elg nrj (adde z0 
v nccQaX?]y6{.i£va) cpiXel (jctQvv£G$ai (adde olov zQVTtrj, xv7T7] z *) 
kvTtrj) el Si o^vveiai , sx £l ^Q® viXovg rj i rj o Schol. II. 
V. 887. Et saepissime Arcadius : zee ug xi] cpvoet {.iccxqcc 
7ic(Qah]y6 i a£vaaavva?^£i7XTa 26 ) fiaQvv£zca aQ%6f,i£va and gv^i- 
epeovov lit) noLoirjxa (pcovrjg ccXoyov 2 6 ) GTjLiaivovza, TXctvxi], 
7V£vxrj) vixi], (pQLxrj ' To ds cox?] (scr. rjxrf) d£vv£zca. Et 
alio loco zd tzqo zov x ovf.iq)covov £%ovza (.it) zo X (3ccqv- 
vezcu, xdxrj (scr. xdxxrj) Xox?] (Xoxxrf) xQoxrj rj iprjcpig 27 ) 
z/iqxt], Baqxrj, aoxi] ' to de bXxii xctl dXx?) eyei to X, quam 
partem canonis evertunt fitedxrj , %dXxrj , {.leXxa, aXxrj ferae 
nomen. Hujusmodi praeceptis non modo ratio accentus non 
aperitur sed ne nota quidem traditur, quae errare non patia- 
tur, nisi vocabulorura specie et tono convenientium tarn mult a 
suppetant exempla ut cliaracterem tonicum efiiciant; qui prae- 
cipue apparet in verbalibus, quorum verba in praesenti habent 
£, in perfecto o ut ozQocfTj, xXomj, rtozi] etc. Aliorum vero 
rationem si quis a me reposcat, fateor me solvendo non 
esse, ac de multis ne inter veteres quidem satis convenit, 
quorum unum speciminis loco singillatim pertractabo. 

§. 6. In Herodianeis Cram. III. 249. disputatio habetur 
de nomine avgi] verbis immanem in modum corruptis : tjjzeT- 

ZCil 710Z£Q0V CCV±fj XClXuZCtl TC£QlOTTCOf.l£VOjg Tj (SctQVZOVCOg ' Oi 



24) Hinc patescit vitiose scribi yvnr\. Scholiastae verbis to Tvnr\ 
SoxtZ cog nQog uvaloyCav orj t ueiova&ai in Proll. 13. interposui negatio- 
nem v>s ov — hoc intellectu : osorjfieicorai <og ovx avaloywg rovovfxsvov 
vel (og ov nQog avaloyiav zov ibvov exov. Idem tamen sed minus 
clare significatur negatione omissa. 

25) Loquitur de synaloephe ultimae syllabae ut cvxrj , non de 
contractione primae ut &Qyjxrj. 

26) Rectius igitur ixr\y.y] scribitur ut jlivxi], $lr\xr\ , Pqv%r}, quam 
ixrjxrj. 

27) Id ex superiore canone hue furtim illatum est. 



268 DISSERTATIO XVI. 

jLiev a£iovoi TteQianav tog avlrj aal ctvdrj ' Isyo^iev de oil 
ov dvvaiai ' ovde yaQ to qrjf,ia I'gxlv av^co ' ubi accentus 
verborum av^w, avlto, avdto librarii memoriae inhaerens 
translatus est ad nomina. Sed et avlrj mendose scriptum 
pro avyrj vel av%r] Hes. nam haec certe colligata sunt cum 
verbis circumflexis avyco et av%w, et fuerunt procul dubio 
qui hinc derivata dicerent, sed avlr] nullo modo ab avlto 
derivari potuit, quod non constat unquam pro avliCpi-iai usur- 
patum esse, nee avlrj pro avlrjoig legimus nisi quod Od. 
X. 8. Sconce 7tEQLGT0va%i^eTai avlfj interpretum nonnulli ac- 
ceperunt pro avlrjasi. Ille igitur negat ex eo quod avdrj et 
avyrj vel avirj ultimam acutam habeant, necessario consequi 
ut avi-rj scribatur, nam ctvgto non dici ut avdto sed avgeo. 
Ab hoc av^rj derivari potuisse non negat, opinor, nam a 
verbis barytonis plurima talia nascuntur, sed hoc modo pugnat 
non necessariam esse oxytonesin, Vulgo enim, ut vel nostris 
ex libris cognoscere possumus, avgrj scribebatur ut lr]$rj, et 
pauca alia verbalium spondaicae mensurae. His tamen ille 
non utiiur sed consuetudinem defendit analogia eorum, quibus 
eadem germinandi et procrescendi notio subest conjuncta cum 
paraschematismo. Addit enim: Xiyo/nsv ovv on iota zavra 
ojiiohog leyszat av£r> , pidozrj xal av$rj , ertei 7TaQ£Gxrj[.td- 
ziozai avzdlg av^rjoig, ^Idotrjaig, avdrjoig. Tbv avzbv ovv 
e£ai zdvov oh TteQiOTtto^iEva (o^vvo/Ltsva) cell 3 ava(3ifia£6/it£va. 
Aliam accentus rationem tradit Theognostus Cram. II. 116. 
%b av^rj ol jitsv ftaovvovoi liyovzeg drub zrjg av^rjaetog ano- 
xsxocp&at, quodque saepius doarj scriptum invenitur pro doxrj 
et [A.vnrj v. Wellauer. ad Apollon. IV. 1285. nescio an iis tri- 
buendum sit qui haec ex doxrjoig et f.wxrjaiQ orta putarent. 
Non alienus certe hujus sententiae Schaeferus fuit, qui ftoGxrj, 
non vero fioaxrj scribendum putat, quia hoc idem significet 
quod pooxrjGig ad Schol. Apoll. p. 257. ubi quum analogiam 
hoc poscere dicit, in animo habuisse videtur nomina barytona, 
quorum terminatio duplex, significatio eadem est, partim bary- 
tona air/ alrjoig, i^arvdzr] e^aTidzrjO ig, e/nnvrj ifmvrjoig, &ia 
&eaaig, lair] Idlrjoig, ptelszi] fxelexi]GLg, Tzcolrj ntolrjoig, 
%do[ir} %doiiriGig, pars oxytona, dlyrj alyrjatg, (3orj ^or/Gig 
Plutarch, de Superst. c. XII. T. VIII. fyij rjxrjoig, no$rj 



P. I. DE N0M1NIBUS PRIMAE DEGL1N. 269 

7i6$t]Oig, ouoTirj oiwnrioig, Gxoni] oxo7r?]Gig, cptovi] (pwvrjGig, 
quorum bisyllabae formae praeter dydnrj et hlyr] Hes. et 
plures habent auctores et locupletiores. Sed de avgrj non 
omnes idem sentiunt; nam c HQco5iavog ovvrjyoQel idlg 61$? 
vovgi Theogn. I. c. quod ejus placitum , si ex ceteris viri 
decretis coujectamus, charactere uominis nititur, hoc est ob- 
servation uominum verbis affiniura , quae in ultima eta et 
ante earn diphthongum habent neque aliquo modo affecta 
sunt; haec enini oxytona sunt avyq, xqavyrj, avdij, onovdr} 2 *) 
fiovh], ovXi), evh], Evvrj, noivij, [.ievoivi], av%fj, evxrj. Verbis 
affinia dixi propter dak?], xolxi], oYfiij, quae paronyma esse 
creduntur a dalg, xolzog, oiftog, et propter nevxrj, cui simi- 
lem originem assignavi in Prolegg. 113. Non affecta propter 
Soivi] , quod illi ex Siavr} factum dicunt ut dyxoivrj ex dy- 
xcorrj, a $dco enim &lovj] ducendum fuisse ut a cpdco cpcovrj, 
oudoj oucovrj, yQaco (yQcti'vco) yQtovt]. 2 *) Et deih] quoque 
atque ub] non nativa neque integra sed interpolate esse 
veins fuit opinio ; num a dalco ducta sint, ut Buttmanno pla- 
cuit, valde dubium habeo. Quod restat xav%7}, semel nee 
amplius legitur apud Pindarum accentu fortasse olim alio 
scriptum vel inter aea^fisuofieva relatum. His igitur ratio- 
nibus Herodianus oxytonon av^t] praetulisse videtur. Quo 
facto consentaneum fuit ut pro enavBri apud Platonem cor- 
rigeret inav'§rj, nam syntheta accentum simplicium retinent 
etiam in hoc genere biformium anocpoQv. ajiogjoQrjaig, dia- 
Tconni] dianof-in^aig, ettioxotetJ eniGxoTcrjGig, em/Sot] stti- 
PorjOig, iqjoQ/ii?] ecpoQ^Gig, inacpt] £nacpr]Gig etc. exceptis 
properispomenis ut dvdrcav'ka avciTiavlrjGLg, quae necessario 
sequuntur normam monoschematistorum didneiQa, duofioiQce 
etc. Alterum illorum, quae ab illo Semiherodiano disputan- 
tur, pidoxi] Arcadius acuit sed addito tovto tivsg ^ccqvvovgu 



28) EM. 465, 54. rcc els 3q paQviovu ov d-sXei 3uf>0-6yycp nctQct- 
).r)'/sa&c(i , ZCdr] , edi] (jisJrj) otieq Gr^uuCvti iov 6eGfxov, xqaSr]' noog- 
y.uxai fiuoviovu diu to Gnovdr} xal avdr}. 

29) Huic cognata sunt rqu^a G'/.acpiov po&Qog et rqalu xdydonog 
Hes. nam et yocoyrj non solum rupem exesam sive excavatam i-sign 
ficat sed etiam mactram. 



270 DISSERTATIO XVI. 

Hoc autem atque tertium avd-q a trisyllabis non specie modo 
distant sed etiam significatione. Nam in Plat. Protag. p. 334. 
xccvxa Talc, QiZaig ayadd, xalg de ftXaGxaig 7tov7]qcc, non 
germinationes intelliguntur sed germina nxogd-oi xai veoi 
filaoToi ut paullo post vocantur. Similiter avd-rj in Hippocr. 
Muliebr. I. 674. xrjv f.irjxQ?]v qoScov av&rj irjod-ai pro avd-ei 
dictum est; Aelian. H. Ann. IX. 37. xa oQvvcpicc xrjv av$i]v 
xcov SevdQwv oiTovvxai et Pliilostr. Heroicc. p. 663. xcov /itiv 
ayQicov devdQcov al dv&ai evoGfioi, xcov de rj/nigcov 61 y>ctQ- 
nol nullo pacto substitui potest avd-rjGig, quia flores signi- 
ficantur ut in Nic. Th. 625. eXr/Qvoov jlu) line avdyv Schol. 
adnotat avd-qv xo av&og elrte. Ita etiam yivvct yevvrjaig, divrj 
dlvrjGig, eyyvrj eyyvt]Gig, Ivrti] XimijGig, Tvadi] na^Gig et 
quae Photius pro synonymis habet ovlai al ovlrjaeig naqcc 
Jr]iuoG&ev£L, nonnihil inter se differunt et magis etiam e^ 
noli] e/nrtoX^Gig, xqvtzj] xQvu7]Gig, uli] {llrj) ellrjoig, quorum 
alterum rem, alteram actionem significat, avxiftofoj avxifio- 
lrjGig y sed aTiBiinoh] et cc7i£(.t7i6lr]Oig cumque diversis prae- 
positionibus composita aiicpmoXi) neQiTioQeia EM. et ttsqi- 
nolriGig eodem loco sunt. 3 °) Quibus omnibus manifestum 
fit Graecos saepe quidem flexu vocis distinxisse momenta 
significations sed hoc discrimen neque in terminationis forma 
positum neque perpetuum neque accentu diverse notatum esse. 
Haec paulo fusius edisserui quia quae Hemsterhusius attulit 
ad Thorn. 127. perpauca sunt et minus apposita. 31 ) 

§. 7. Aparaschematista ejus generis, quod cum verbis 
cognationem habet, pleraque oxytona sunt non solum quae 
actionem significant sed etiam quae substantiam ut axorj 32 ) 
sive de auditione dicitur sive de auriculis v. Meinek. ad Com. 
T. II. 307. item xacptf sepultarum significans et sepulcrum 
v. ad Aj. v. 1090. Xa^ (nam Ufa a Meinekio Anall. p. 84. 

30) 'JEnmoXrj et Kvanolrjcis paraschematismo carent. 

31) 'Ocpetlrjaig wide sumserit, nescio; nQoad-r] et tnixlrj alias cau- 
ses habent, quas in Pathol, exquiram. 

32) In Hippocratis libro spurio de Septim. p. 165. T. I. Lind. ov 
TztQixhevxct T(pde tw nqay^ian ocpdal/uoZai , axofjtisi dk fxovov , scri- 
bendum videtur axonai. Quare a/.o-qois in §. 6. non retuli. 



P. I. DE NOMIXIBUS PRIMAE DECLW. 271 

merito rejicitur) et ocpayi] utroque iutelleclu. Interduin tamen 
mutator accentus: xaum] curvatio et '/.cami] distorto corpore 
campe Columell. attacpi] to oxduucx, oy.acp] to ttIoJov Arcad. 
Et nonnunquain scriptura vacillat odyr et oayr v. Vater. ad 
Rhes. v. 207. illud ut Tidy/- aliaque substantiarum vocabula, 
hoc ut Tccyi], ocpayr, quia naiura sua verbale est actionem- 
que tov oc'TiEiv indicat. Pariter fluitat IdpLnrj, quod Arcadius 
sauxit, et hxfinrj mucor vitri, zo ercdvco tov tzi&ov ?m i uttq6v 
otzeq av&og oYvov keystat Scbol. Eur. Or. 115. qui siue dubio 
a Idunco derivatum credidit, sed Erotiani glossa ^idumi to 
egrioTccucvov Ti]g dedohoulr^g olvrjg (scr. Tolg — ol'voig) xat 
ekaaig olov tl Mnog, traducit uos ad aliud etymon Tocabulis 
lany, /Jiigjog. yh^uy], Jippus, coinmuniter aptuin; quanqnam 
haec quoque si ab ultima stirpe repetimus, ad laco, Id/mc*}, 
redeuut; nam pituitosa et mucosa albeut atque nitent cf. Pro- 
legg. p. 92. Goettliiigius in libro de accentu posthabito signi- 
ficaiionis discrimine summam rei in accentu ponere videtur; 
nam quae ultimam acutam habeant, a verbis deriyata esse 
dicit, quae secus, aliunde alicunde ; ideoque Tivyi] yerbalibus 
adnumerat, avrj, f.tdyr t , %v%t\ alteri generi, cujus ortum ani- 
plius non explanat, eademque norma ntitur in iis quae cum 
verbis perispomenis societate quadam coutinentur velut Ivnr.. 
vi/.i], Pqovzi'i, zelevirj. Ad priorem partem quod attinet, ego 
Buttmauni partes sequutus sum ozeyj], ,udyj], gjvy?], apij quam- 
vis diverso accentu notata verbis barytonis subjicientis Gramm. 
II. p. 400. Sed num limr^ ut idem statuit, a kvTtsco et fio?j 
a Sodco, an hoc ab illo derivatum sit. despero ita dijudicari 
posse ut nihil dubitationis relinquatur. Ac fait jam olim hac 
de re summa dissensio. Illud defendunt EM. 225, 23. and 
tov yevvco yevt] cog liTieU.iZ aneitf, ellco uh\ (evh\). coved 
ch?], Arcadius p. ]12. et Theognostus Cram. II.. 149, 8. to 
cfcovr cxTEO tov epeorco, to covi) and tov covco et Regg. Pros, 
n. 19. p. 425. f t ooa I/, tov r t ooco, neiva ex tov nztveo. Ab 
altera parte staut Choeroboscus in Anecd. Bekk. 1137. to: 
TCEQLdTicoueva v/ovoi to SrikwAov 7tqovttc(qxov tQvcpi] tQvcpco, 
oQLii] oquco , et Theoguostus secum discors 1. c. p. 95. tc) 
ccTib tcov elg ?] d-qlvxfiv yivofiera Qij/nata devTeQag yivetai 



272 DISSERTAT10 XVI. 

Gvtyylag c5g snl to ttoXv 33 ) fiorj ftoco, te%vi) te%vw, aydnr] 
ayccTito, (.telhrj pieXeTw, aliique qui in EM. hie illic inter- 
loquuntur aiyrj Giyoj, avdrj avdto, aQTtrj aquto p. 148, 18. et 
qui omnes auctoritate praeeminet Herodianus Anecd. Bekk. 
1289. to a(.nXXto xal Xvooto e%ovglv 6v6[-iaTa tzqovtioxei- 
fLievct to a/uiXXa xcd Xvooa. Inde fluxit canon generalis in 
EM. 131, 49. rjvUa looGvlXafiel to) Qr^ictTa toiq hvo^iaGiv, 
b^vvETai Se rj fiaqvvExai to. ovo/licctcc, tcc de Q^iaTCc. tieqi- 
GTiaxai, tote ix Ttov ovo/naTtov naQayovxai tcc (jij/uccTa, (xovoq 
fzovoj, xqvgoq xQVGWy (xtzoqoq ccTioQoj , quae licet ex alio 
genere repetita sint, tamen non dubium relinquunt quid ille 
de femininis senserit. His igitur auctoribus et quia naturae 
consentaneum videtur ut productiora oriantur a minus longis, 
neque Buttmanno adjicere possum neque prosodiae catholicae 
auctori doctissimo, quern paullo ante appellavi. Nam avdi], 
riyr\-> oiyr], guotti] caeteraque id genus non a verbis circum- 
flexis nata sed ipsa verborum circumflexorum principia esse 
statuo perinde ut barytona vUij, Xvttt]. Ac nonnullorum etiam 
origo reddi potest et progressio avto avdr} avdto, %Xlto %Xidrj 

%Xl6tO , TltO Tlf.17] Tinted , OLTCTtO CCODi] atptx), 3 *) XslfitO Xoi(3t] 

Aoifiazai guMel Hes. et nominum barytonorum qdeqoj epeoq 

CptOQCt CptOQtO, TlElQtO 7lE~lQCl TlElQtO , CCCO (satio) CCG7] aGCO, 

&dto dolvrj &oivco etc. quae nomina cur diversos acceperint 
accentus, nunquam inventum iri spero; neque ea sermonis 
natura est ut omnia omnibus, paria paribus respondeant. 

Nomina masculini generis simplicia, quae certo constet 
ex tempore praesenti expressa esse dubito an nulla reperian- 
tur praeter aQTvvt]Q et quod minus cerium est ev&vvijq. Eu- 
stathius quidem ccXeittjq ab dXslzto derivatum dicit sed hoc 
nunquam in usu fuit, nee ea fuisse videtur nominis origo 



33) Nempe nonnulla transeunt in verba primae decliilationis, tjxVi 
XvTtt} , (pcovrj , nroia , ^Qcorj, XaXayt] , ia%rj, atovayj^ y.ayay^. Sed re- 
gula vincit: oq/lko si fxiv ton deviSQag Ov£vyiag, anb zov oq^tj' el dk 
7iQ(6i7]S, ytvsiav anb rov oQ/uog Epim. Cram. I. 320. 

34) Suidas post *A(pa6ia — 17 aipr} Svvajai xal anb rov nsQiOnco- 
fiivov a(p(o yzyovivai xal anb iov fiaQviovov a(fco. Hoc etiam Butt- 
mannus Gramm. II. 117. pro themate ponit. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DEGLIN. 273 

v. Prolegg. 376. et 383. Nihilo plus valet JvttttjQ naQa to 
SvTtzco EM. 29 J, 20. quod cum li]nxv t g et aliis componendum 
est v. Parall. 135. sq. quo loco nivd-rjg quoque attigi et alia 
quaedam pariter incerta. i4jnoQyr]g vel paraschematismus est 
feminini afioQyi] vel utrumque singulatim afiictum est per- 
fecto medio. Eandem tropen sed conjuncte cum epenthesi 
consonae ostendit IIoQitrjg 6 tceqI x(ji doQati xqlxoq, and 
iov TceiQco cog 'Qquov EM. quicum conseutit Sch. A. ad II. 
VI. 320. atque haud scio an ita sit; nam annulus ille prae- 
bet usum fibulae quae noqmq dicitur ab eodem verbo. Kotqg 
leQsvg 6 xa&aiQcov tov cpovia et verbum Kstcoaatr&ai xa- 
&rfQao&ai qua ratione cum xeuo sive xaico contineantur ex- 
plicui in Aglaoph. 1290. cf. Prolegg. 41. not. Ooirijg et alia 
quae in hanc similitudinem incidunt, examinavi in Parall. 134. 



Lobeck. Technol. Jg 



Pars II. 

De nominibus secundae declinationis. 



§. 1. Haec breviore sermone explicari possuut quia ab 
lisdem primordiis et eodem ordine procedimt hoc uno discri- 
mine quod substantivis accedunt adjectiva quae permixte cum 
illis exhibebo. A puris igitur: vaog lx tov vaito EM. 599, 
47. quae etymologice juncta sunt in H. H. in Apoll. 299. v?]bv 
svaooav aedem aedificarunt, et intransitive in Sibyll. V. 296. 
vijbv LjjTovoa tov ovxhi vaieTaovza, substantivo a general! 
verbi significatione, ut saepe, alienato. *) Cum vaog et vrjog 
Arcadius p. 36. confert naog et tctjoq, quod Schol. II. II. 163. 
et alii a dorico nao/nca derivatum putant quia hoc nomine 
ol bttlxt^tol avyyeveig declarantur contra positis toig cpvosi. 
Trisyllabo llato adhaeret adjectivum Uaog. Klcuog 6 Sq^- 
vog in Thes. affertur e Lex. Mss. 2 ) Avog ovo/ua Qr^iazixbv 
ex tov avco EM. Yavog i) xoh-q naQa, to lavco Hes. Epsilon 
vulgo quidem in o transit ti-Qoog, ()6og etc. et nonuunquam 
in oi oplico cploog ylotog Cram. I. 429. semperque in neutro 
uXotov, sed adjectiva nliog sive nlCtog et yoziog ab ob- 
soletis TiXho impleo et %q£w v. Diss. I. §. 3. a xsico adoleo, 
quod eodem loco commemoravi, Ksla xa$aQf.iaza Hes. id 
est suffimenta lustralia. 3 /og to fiilog and tov e /rj/.u (ao) 
Schol. Oppian. II. 471. Sch. Scut. 129. Z6co ooog. gwco 
otoog et his congruentia toog sive t,toog jam veteres com- 
posuerunt v. EM. 741, 50. et Eust. Molog, Gfiolog et Gfivog, 



1) Pro vaog dicitur olxog Orph. Arg. 614. ^ol^ov d6j.iog Eur. 
Ion. 221. Veneris domus Juven. Sat. HI. 40. non contra. 

2) Ztvg Nalog sive Naiog utrum ab inhabitando cognominatus sit 
quasi "Edxiog et Ednov^og an a fluendo ut Manalis sive Imbricitor. 
controversum fait v. Steph. s. dwdwv)] et Schol. II. XVI. 233. 



P. II. DE XOMIXIBUS SECIWDAE DECLIX. 275 

quae Hesyehius ozvyvog oxvd-Qcorzog interpretatnr et verbum 
Mvei o'/.vd~Qcj7ic(Zei. Q Yrr€uv?]uvx£ OTvyvaCei ejusdein esse stir- 
pis et familiae neuiini dubium videri potest. Pernota sunt 
inaxovog et erzry.oog, suspectum vero ixxovog, quod EM. illi 
praeponit et axoog avzl zov cc/.ovozixcjg TI'/Azcov Auecd. Bekk. 
368. ubi Meiuekius ad Com. Fr. P. II. 694. axovazixog scri- 
bendum put at tanquam simile afferens syntheton avvdxoog ex 
Theniist. Or. XXXIII. 366. sed dubitat tameu an hoc loco 
scribeuduru sit avv^axog. E quid em ueque axoog analogiae 
conxeuire puto. ueque avvdxoog, sed pro illo repouo axoag 
avxi tov axovGziy.cog e'xeig, sic euim verba desiderativa ex- 
plicari soleut: axovasitov axovovixcvg eyojv Hes. apud The- 
mistium vero avvdxoog, 3 ) nam cvvfraxog poeticum sapit. 
Yldg 7TC(Qa to cfvo) EM. quod nostri docti inaguo couseusu 
comprobaruut v. Hermann, de Emeud. Gramm. p. 51. cf. 
Prolegg. 51. slXvog nana to eilvco EM. nomvvbg SeQarzcov 
Hes. Substantia ueutrius generis sunt figva tcc av&rj cog 
y.cd c 'Our t Qog @QVSi c.v&e'C levxtp Sell. Nic. 71. ccrzb tov (jQvco 
tov IcQTi S-dl/.cj ylvszai xai eu-jQvov Sch. II. XVII. 56. et 
amplius ad XXIII. 266. ftoecfog eYqijxsv Ivavzicog tjfilv to 
euSpvov, to de zex&iv 1'u>3qvov' pQveiv yao to avgea&ai, 
qua in causa Sch. Theocr. IX. 9. composito eujyveiv utitur. 
Alteram est tzzvov tzccqcc to tztvcj to cctzotztvov xai cctzoq- 
qitztov tlov xccQTzojv tcc I'c/vQCi EM. quod confinnatur aliqua- 
teuus homerico loco xvua cctzotztvel eclbg cc/vi^v, uam cr/vr 
non solum spurn am significat sed etiam acus ayvQov t. Parall. 
274. 4 ) minus vero conxenit cum attica scriptura tztzov, quam 
ille ad nsravvvvai refert. Tertium &vov thus atque arbor 
odorata nou ambigitur quin a Stva suffio, fumigo, deuomi- 
nata sint similiter ut a nvia (nv&io) nvov pus, cui affine 
est o Ttvbg to tzqcotoqqvzov yccha, o Tiveg ttvccq xa/.ovtri 
Eust. 1626, 5. Tantum de puris. 



3) Verba sunt haec: tva urj vuccg avup-qv livdoctg qO.ovg ts xccl 
Ovvaxoovg , ofy.ovoco rc\ ttoD.cI , ve.aviOy.ot dk ovtoi anoynooyrcog fxoi 
iixovovisg. Zvvr\y.ooL did videntur quia cum Theniistio alios oratores 
audire solebant. 

4) Pro oooov htrvov oy&cu Noun. X. 151. quod durius dictum 
videtur . fortasse efigvov scribendum. 

IS* 



276 DISSERTATIO XVII. 

§. 2. Non minus multa exundant ab altero genere no- 
mina et quidem a liquidis d-aXXog, ocpaXXog cuspes 5 ) YXXoi 
ol bcp^alf-iol naqa, xb eilelodai Sch. Od. XVIII. II. hoc 
est naqa xo I'XXeiv, et adjectivum iXXog, quod Arcadius uno 
X scribere videtur, oxvXXog 6 ) 6 xvcov Hes. et 2xvXXa novxla 
xvcov Anaxil. Com. Fr. T. III. 347. a oxvXXsiv id est onav, 
OTzaQccoosiv Poll. II. 90. f.ioif,ivlXeiv xb Gvvaysiv xa %£lX?] ' 
xal yaQ xa yslXrj f.wXXa nQogayoQevovoi et (.lvXXoq dicitur 
6 dieoTQctii/tivog xrjv oipiv a /lwXXoj v. Diss. V. §. 1. Hyper- 
dissyllaba alterum lambda amittunt ayysXog, aYxaXog etc. v. 
Proll. 113. — Wevvog ddvaxog si ab Hesychio recipimus, 
verbo cpzvto enecpvov adjici oportet; certius est tivvog oq/lm] 
dQOfiog Hes. et ab eodem verbo piscis nomen — dvvto xal 
(jrjiiiaTixbv dvvog xal nXeovaof-iw xov sx£qov v Svvvog Epim. 

I. 198. cui etymo convenit epitheton Svvvol Sovovxeg Oppian. 
Hal. I. 181. Athenaeus vero II. 324. C. ita loquitur ac si 
consonam interpositam putet 9vco Svwog 6 oQ/urjxixog, quod 
probavit Coraes ad Xenocr. p. 62. Cum oqw incito, cujus 
mentionem habui in Diss. V. §. 4. cohaeret ovgog 6 ynybg 
are/nog EM. Cram. II. 301. et composita naXlvo(jQog, a^na- 
XivoQQog et naXivoQOog cum neutro ovqa xa OQ/inj/uaia Sch. 

II. XXIII. 431. 7 ) niaog na Q a xb nxloai EM. 673, 25. v. 
Parall. p. 31. A yXamaco yXavoog lucidus, ab oooo/uai 6 
oaaog duobus numeri pluralis casibus adstrictum. A verbis, 
quorum character est muta, primum eXeyyco e'Xsyyog, qst-ipio 
Qen^og, xvcpio xvq>og et neotericum oxovcpa sluffa v. Diss. 



5) ZcpaXog brachyparalectum pro ocfaxsXog repositum in Epicharmi 
Fragm. p. 454. ed. Ahrens. ad sententiam satis aptum est, ad ana- 
logiam minus; nam quae a similibus verbis ducta priorem brevem 
habent ut naXog, aaXog, eorum alia est significatio (ncdoig, adXevotg) 
acpccXXog vero dicitur 6 cqaXXajv ut dfActiavcontQCfiaXXog et passive 7iqo- 
(iaXXbg 7] cconlg ogvveiai Arcad. 

6) Schol. Opp. H. I. 743. scripsit cxvXog ut nunc dicitur, uno 
lambda. 

7) Coraes ad Heliod. 345. ovgog cum ctvQcc componit, cui longe 
diversam originem assignavimus ab «w. Illi velificatur Hesychius 
"uiyxovoog — oo&Qog, nam idem ay/cwQog dicitur, sed glossa nonnullis 
suspecta est. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 277 

II. §. 4. Adnotam. azvqjco ozvcpog, quo et alii posteriorum et 
Hesychius in explicando GZQvqjvog utilur; xpvyol rjzoi xpv- 
xtrJQsq leyovzat ol zaqaoi Sch. Od. IX. 219. ubi cod. ipv%ol 
praebet, hoc autiquo ipv%co conveniens, illud a ipvyco v. ad 
Phryn. 318. l Fvzzei nzvei, xpvzzov nzvelov Hes. Mira est 
verborum olere et olescere, o^co et o£og figurae convenientia 
sed significatio insociabilis. Cetera sunt hominum attributiva 
et adjectiva ayog, aQ%6g, ai&og, ciqeoxog, ftooxog, (3v£6g id 
est uvxvog Hes. et Theogn. II. 19. yeycovog, yliyjbg b yli- 
GXQog Hes. &eQ/iibg ticcqci zb SeQio wg eiQiibg rj cmb zov 
&€Qf.uo, quorum quid praestet optio facilis, iSbg 6 cpayag 
Suid. d-qyov o±u et drjnbv &aviiaozov Hes. a dynco, cujus 
perfectum modo superest, 8 ) turn xvitpg 9 ) latmbg zb irti&s- 
zvaov, AaiiTiog zb xvqlov Arcad. ozilfiog quo unus interpre- 
tura V. T. usus est 10 ) sed a Graecis germanis Gzilnvog 
dicitur, wg Ttaqa zb Salnto Salnvog, zsqttcq zeQTtvog, ov- 
zcog TictQv. zb azilfito azilnvog Schol. II. XIV. 351. a GTteQ%co 
GTi£Q%v6g, I'oxco layvog, et a leixto barytonon llyvog. Arca- 
dius p. 150. zb ScQijyco ovk anb zov aQjjybg alia zovzo an 
ixsivov. Nec tamen legitur illud sed aqcoyog, quod parony- 
mon videtur ab aQcoyt] ut idtod/j edcodog, aycoyij aycoyog, et 
superiorum quoque nonnulla a nominibus non longius distant 
quam a verbis. ^AQaQog perfecti reduplicati aqaQa simile 
sed adhuc non satis stabilitum est v. Parall. 48. 

§. 3. Quod proxime memoravi cpayog quum in N. T. 
neque antea reperiatur, tarn a novitio qjdyo/uai derivatum dici 
potest quam ab authypotacto cpayco ll ) sicut alia substantiva 

8) Apud eundem pro Adnog d-ijg douXog fortasse scribendum #«- 
nog vel Sanog i. q. 3coip , dsQcap assecula v. Parall. 47. 

9) Hujus sola superest feminina positio xvit?\ xa\ nineiQcc in Ana- 
creontis versu v. Parall. 207. ubi stvi&j scripsi, quia adjectiva plera- 
que acuuntur; sed nonnulla vacillant, pocfxog Sch. Phoenn. 28. Suid, 
et Phot. s. Noftevg aliisque locis in Thes. indicatis , et, quod minus 
probandum fioaxog Sch. Prom. 569. yayog Suid. s. "AlXoig et apud 
alios quos nominavi in Wolf. Anall. Litt. III. p. 55. sed Arcadius 
acui jubet. 

10) Sic certe Schleusnerus tradit in Thes. In LXX. tamen non 
legitur, neque reperio in Montfauconii Lex. in Hexapla. 

11) Tqctyog nana to inayuv cog (pctyog Eust. 1553, 34. 



278 DISSERTATIO XVII. 

et adjectiva: 0/ Idoc orp&aljiioi, yLaxog fyog Hes. tioQog et 
&ovQog, ohoSog, blog i. q. oloog, (pvyog v. ad Phryn. 434. 
Sed jam propius propiusque accedimus ad earn partem, in 
qua anomalia dominatur; quae lenibus orsa principiis sensim 
ita ingravescit ut nullius regulae \incuiis adstringi possit. 
Hie primum sub adspectum venit systole vocalis principalis: 
nlvvbg ovozellei zb v xalzoiye zb nlvvco exzeivet Herodian. 
Mov. p. 33. neque secus zqI@cq zQiftog, £vqco £vQog et £v- 
qov, sed hoc Schol. II. X. 113. metri causa correptum dicit 
et Arcadius Photiusque ypsilon longum habere affirmant, Moe- 
ris anceps et mutabile pro ratione dialecti : (.laxQtog azztxcog, 
fiQa%hog hXfojvixcdg. Tvcpog retinet vocalem longam ; de ad- 
jectivo ozvcpo gmhW constat; nam apud Arcadium p. 84. za 
sig g>og diovlXafia xvQia 12 ) i] nQogrjyoQixa ficcQvvezai el 
/Lit] TcaQcthiyoizo z(u v pQa%ei cog xovepbg xal ozvcpog, pro 
hoc ponendum'est substautivum ovepog, 13 ) ex eo vero quod 
Herodianus n. Mov. 41. dicit oznvcpvog ypsilon longum ha- 
bere, suspicari licet ejusdem mensurae esse ozvcpog ut ab 
eodem verbo ozvcpco ductum ; nee multum obstat quod in ozv~ 
cpoxoTcog corripitur. Haud minus inconstantiae in diphthon- 
gis : ex zov oxalqeiv xal onaiqeiv naQctyovzav oxaQog xal 
GnctQog Epim. Cram. I. 392. Sch. II. XIII. 443. alpha utrum- 
que correpto; attamen apudEnnium trochaei mensuram habet; 
quin dnpliciter scribitur oagog et oaiQog Hes. Mavbg 6 /nai- 
voftsvog Suid. quomodo pronunciandum sit incompertum ha- 
bemus sed cpavog primam intendit et ab eodem verbo natum 
est cprjvog o ?M/>L7TQ6g Arcad. 63. unde Schol. Od. HI. 372. 
aquilae subalbidae nomen cprjvr] impositum putat; similiterque 
eTzl^vov ad £aivco referunt Sch. II. XI. 261. avzoxQavog Xoyog 
Aeschylus pro avzozebjg alpha certe producto. In aliis ge- 
minatur consona Ix zov oalvco TzctQrjxzcct 6 oavvag rj aavvog 
(sannio) Eust. 1792, 8. a %aivco %dwog, quod eidem aeolicum 

12) Hie inseri debet r) jomxd (Kvif-og) quod in seq. versum trans- 
latum est. 

13) Hoc significatur in Epim. Cram, II. 372, et 385. xk elg (pog 

diCvlXafia xvqia rj 7TQogrjyoQiy.a fictQvvoVTcu el f-iy] %o* to v GvvsgtccA- 
[tivov OrjfAciivovTtt %QTir/.r\v kvvoiav set. r) O)] t uc<^yoi r. €, ut Ovepog pe- 
riecticum. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 279 

videtur 1778, 18. Quae supra tres syllabas habent vocalem 
simplicem accipiunt fjaoxatvco ftaoxctvog, TctQyatvco TctQyavov 
etc. quibus contrarium Sxvdjucuvog oxvSqcotioq Hes. non sin- 
cere scriptum videtur; cpaeivog vero non a cpaelvco derivatum 
est sed utruraque a cpdco vel cpdog. Neque aliter fit verbis 
quae in qco exeunt, xadalqco xafraQog, yeycxiQco yeyaqog, 
LiccQ/nalQco (.la.Q^ictQog, yaqyacQco ■ yaQya^ce , evaiQco evctQa. 
Diphthougus ei eidem imparilitati obnoxia est. Nam plerum- 
que quidem huic iota auxiliare detrahitur epsilo in omicron 
mutato: cog oneiQco cmoQog, cpSeiQco cp&oQog, ovzcog rceiQco 
tio qoq Sch. II. XXIV. 11. quibus Arcadius 68. addit titblqco 
TTTOQog b mcxQ(.iog, blqco oQog, 1 4 ) /lislqco [lOQog * Gsorfticclco- 
%ai to daQog' 6 dedccQ/uevog, el xal ex tov Sglqco yivexat, 
ubi aut el fit) ex tov Scclqco scribendum aut solum xal de- 
lendum est; nomen ipsum memoria intercidit, nee nxeiQco 
nobis innotuit sed nxaiQco, unde nzaqog derivandum erat 
sed placuit rvzaQ/nog dicere ut gcclqco aaQ/nog. Eandem viam 
insistunt hyperdisyllaba dyoQog dyoQa, yQijyoQog sive eyqri- 
yoQog, f.teT/]OQog etc. Verum fit etiam ut non iota eximatur 
sed epsilon verbo insertum Giiyog, Giiftog, vel ut ei rfiutetur 
in oi, xXelco xlowg, cui simile videtur xdlov to eve%VQov 
Hes. id est vTtoxel/aevov a prototypo xelco to xefyicu, prae- 
terea GTdl%og, ccoidog, d^uoi^og, Xoinog etc. Singulare est 
IcieiQco c iiii£Qog substantivum et adjectivum eodem accentu. 
Num diphthougus integra ad nomen transire possit, valde 
dubium ; nam proprii ^Li^iei^og Sch. II. XX. 329. atque feini- 
niiiorum a t uelflr] et neld-q scriptura, ut antea dixi, minime 
certa; nee satis testium habet cpetdog. Ghoeroboscus Cram. 
11.273. cpetdo^at — to di cpldcog (sic) (jrjuazixbv errexQaTrjos 
dice too i yQcxcpeoScu, pro quo in Etym. Gud. 548, 48. cpidog 
editum est barytonum, cujus prosodia ut videtur, non alia 
fuit quam aoristi rtecpldovTo, unde illud derivari potuit ut ab 
eepvyov cpvyog. Verum enim apud Callimachum legitur cptdog 
iota producto, quod nescio qui admitti possit; nam qui nomen 



14) Sic et Schol. Dion. Gramm. 649. Veri similius est oqos sur- 
rectura quiddam et eminens significare, id est terminum liqfxa, ab 
oqco excito, erigo. 



280 DISSERTATIO XVII. 

'Igog ab el'gco derivatum volunt Sch. Od. XVIII. 6. fidem non 
merent; (poidog analogiae conveniens sed ignotum est; q>ei- 
dog Eustathius p. 537, 40. testatur xaza naXaiav xcojucodlav 
dici et coufirmatur comparativo oDEidoTsgog Stob. Flor. Tit. 
83, 25. (nisi cpsidtoloxegog fuit) ceteroqui incomparabile. Sed 
et ovlog, ovXog et YovXog via prorsus solitaria ab eYIIco de- 
ducta sunt v. P. I. §. 4. Vocales simplices non mutantur 
nisi s in o, ciijus enallagae exempla infinita praebent verba 
penultimae purae dge'co &goog, &eco doog, cpegto cpogog, non 
ita raulta genus alteram verborum elxco SXxog, tyco oyog, 
yjvoai xovzog, expm oipov Athen. 277. A. 15 ) naga to I'gyco 
ogx°S V xaT ^ to-liv cpvzsiay. Prolegg. 369. J 6 ) et vocali utrin- 
que mutata egecpw ogocpog, cui nemo perfectura togoya sub- 
structum ibit. Consonarum nulla consequitur mutatio nisi qua 
renovatur verbi forma primigenia dexo^iat doyog et doxog, 
pgovyog naga to (Hqvxeiv Sch. II. XXI. 12. unde etiam affinia 
camparum et locustarum vocabula ftgovxT] sive (Igovxog eruca, 
figavxrj, (3g6xog, sed flgovyng proxime a Pgvyco. Schol. Hes. 
Scut. 366. xvxog cmb xov ivxco, cujus extat aoristus xexv- 
xziv, et ab altero themate zvyog. Sed spissiores consonae 
exlenuantur, xgiuo Tgiybg xgvywv Hes. xgatto , cujus alpha 
longum, xgdyog et xgayog v. Parall. 506. l7 ) et item xgav- 
yog picus et xgayywv pica ; xlaXco claugo xlayyogut xlayyt], 



15) Cum hoc Eustathius 868, 3. confert eno/ucu bnu^m , bnadbg, 
quae trope frequentissime conjuncta est cum derivatione sed nullam 
certain sequitur regulam : eqyov iQyavr\ oQyavov , tQyco (stQyco) 0Qy^ir\ 
(fQciy/uog, tXnojjLKi oXnrj Hes. ^OXiyyi] r\ avanavnig Arc. 154. et coXXiy- 
yid rvdiay/ubg Hes. ab eodem veibo sunt ut ikivvvg dies feriatus. 
Eaque trope modo in forma posita est ut t/jxa^w b/fzaCco , igxtivrj 
0Qxdvr\, modo alium intellectum facit tyyafa/Lica 0Qyd£(o (wirken, durch- 
tvirken subigere) tyvQog et byvQog, quorum illud non solum de locis 
sed etiam de hominibus hominumque actionibus dicitur, byvQog de locis 
modo cf. Jacobs, ad Philostr. 283. Popp. ad Thuc. I. 35. 

16) 'Oq%oi (pvicoy 6q$oI 7ioq£vovtui Philostr. Imagg. ]. 6, 771. 

17) Arcad. 47. id did tov ayog Im&suxd xa\ /urj i&vixd {Sccqv- 
vsxai , (fayog, x.Qaybg. To ds xodyog 6 XQavyadny.bg fiaQvvtrai, xocl 
rb Mdyog l&vixbv , ubi prius t 3aQvu8iai in b'^vvExai mutandum, [turn 
xQavyaony.bg in XQavyao/Ltbg. Aliter haec constituit Meinekius Com. 
Fr. II. 544. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 281 

(jtilUo onlyyog et orzivog, cui simile nlctuo (uldvif) ti)A- 
vog. IIz semper ad simplicem redigitur sive tenuem y.onog, 
tvTiog, (wTiog, sive mediam oxccttzco eoxacpa oxdcpog EM. at 
xvdcpog, zdcpog, xvnzco xsxvcpa xvyog Eust. 1431, 43. xqv- 
7itco yQvcpog, she etiam mediam xcdvprj xakvfiog id est rra- 
ozdg nuper inveutum iu laser. Alexaudrina Mas. Rhea. Aun. 
XLII. 209. Nee maaet oo sed cedit primitivae ; nam a nriaam 
crijypvfu existit adjectivum nrjyog et sabstautivum ndyog alpha 
correpto sed pagus protento 1 s ) xc'cgoco xayog, nzrjGGco tezcoggoj 
nzcoyog 19 ) et hyperdissyllaba ineillooco /uelliyog, tccqccgooj 
xc'cQccyog, qDaQjudooco cpaQfiaxov, (.laldoGco (.talaxog et uccldyr r 
§. 4. Nunc exponam de cousonis auxiliaribus sive ut 
minus latine sed significantius dicam formativis ; quarum duo 
genera sunt , unum verbi ipsius motus regens et moderans ; 
alterum aliunde receptum. Illuc pertinent tres illae consonae 
quae et tres verbi passivi personas distinguunt et pro veterum 
opinione dehinc ad nomina conformanda transferuutur : tquqv 
ovzcov zovzcov zov piflQcoiiica , fiefiotoGcu , (3e^Qcozai, ex zov 
TTQLozov f-tev to ^Qtoftrj cog TQcufirj, ex devziqov de fiqcoGig, 
ex de tov zqlzov i] fiocozvg Eust. 1653, 53. Cum ^qcojlit] ce- 
terisque P. I. allatis congruunt d-i\udg ttccqcx zb d-vco zb oQf.no 
Sch. II. XV. 500. et ab homonymo verbo $v k uog sive $i'\uov, 



18) Festus et Senilis ad Georg. II. 3S2. pagi dicti a fontibus, 
quod eadem aqua uterentur (pagani). Sch. Aesch, Prom. IIS. ne'e- 

yOS 7ICCQCC TO 7lT]G0£6&CCl Iv CCVTCp tCC vSciTCi 7] did TO TC(Q TTTjydg l| 

avrdov y.ccTSo/ea&ai. Quid verum sit monstrat Hesychins nr^ydda inter- 
pretans yr\v nSTT-qyvlav et Goo/afiog vifjrjl.bg Tonog, Qqo^i^oi alfj.tt rre- 
nrjyog cog [lovvoi. Schol. Soph. Trach. 702. d-oof.if}(odr l g iTirjouevog" 
O-QO/u^og ycco 6 oyy.og , hoc a TQscfO) ductum ut a GToiqco Giooufiog. 
Synonyma junxit Apollonius II. 737. 7nr\yvl\g 7Z8oiietQ0(f€. Glossae 
Graecolat. grumus doo/ufiog , quorum illud de acervis lapidum dicitur, 
hoc signiiicat alfia 7isnr\y6g ut Galenus dicit de Atr. Bil. II. 106. T. V. 
sive ndyov ccl'jucciog Aret. Sign. Acut. II. 7. Koov t uca fivgai Hes. hoc 
est mucus spissus, concretus , congelatique similis; Kod)/u<x^ ocoobg 
U&qjv id. quod Doederlinus cum grumus confert. His affinia sunt 
cruor id est sanguis congelatus et cremor sive lac spissatum. 

19) l Puyog et grj/og, quorum accentus fluctuat, a (fodaaco fortasse 
unde synonymon (foccyiiog. A nrvaaco litera una detracta , altera ad- 
dita Tivxvbg ut nv%. 



282 DISSERTATIO XVII. 

$v L uog) %vfiog, 20 ) asiGf-iog, Isvojlioq, et a 11011 puris tpalppg 
TtaQcc xo aipa'A/uac cog xexiXfiai Til/nog EM. vvy/iiog, gxvX- 
fxog etc. In illo genere, quoniam peiiultimam longam esse 
oportet, epsilon mutatur in m, filtofing i. q. (lolog bolus, 
fyofiog etc. v. Parall. 892. quibuscum doling et yopog non 
pugnant. In altero hac molitione opus non est, oxofytng, 
cpXoyixog, gjOQfiog, nlnyjwg et a uexco rcoxftog casus. Sed 
epsilon integrum et iramutatum retinent xQsy/ung, xQoxvley/nog, 
cplsytwg alfia Hes. nisi hoc sumtum est ex gramraatica Thespi- 
dis tragoedia, quara tractat Bentlejus in Ep. ad. Mill. 491. sq. 
Diphthongus at in transitu vocalem postpositivam amittit dag- 
f.iog, maqtiog, oaQfiog etc. nonnunquam etiam ei, eqsUoj 
egsyjuog, ayeiQco aysQfiog (et ccyvQ/iiog) sed alibi abit in o, 
xeiqco TtoQ^Log Schol. II. XXIV. 11. eilco ofytog Cut xvllvdco 
xvlivdQog) eiQco oQ^og sertum, semel in oj, alsicpco aloi/uog, 
quod non yereor ne quis supra dictis afioiftog etc. aequi- 
paret; semel incorrupta manet eiqco £ c iQ/ting. Quibus subji ciam 
praeceptum Grammatici de Quant. T. II. 291. %a slg fing 
xad-aQov ov TtaQafajysTcu xfj (adde si) dicpd-nyyco, yjoQig si 
tirj anb GvvaiQeoecog g%logiv avxrjv, qjifibg, xrjjiiog' TtQog- 
xeitcu xb xa&aQov dice to eiQfiog xcti G8iG(.wg, xal si jiirj 
a red GvvctiQ., dia to Se7f.iog 9 (Jet/nog) quod quia divinae 
personae nomen proprium est, ad amussim analogiae aequi- 
parare non conabimur. Ceterum admodum nihil refert utrum 
haec nomina in f.i7j et f- l °S a prima perfecti passivi repetan- 
tur an a futuro xloco xif.ii] Cram. II. 264. qlogco fcco/ar] cog 
yvwGco yvco/Lirj EM. 705, 42. xoipco ytoftfiog 526, 40. etc. Nam- 
que plurima nascuntur a verbis, quorum neutrum tempus in 
usu fuit, ipsumque &vco to oq^co, unde $vjLi6g, SvGig et d-vGa 
arcessunt, ultra imperfectum non declinatur. Quae Eustathius 
his adjicit Pqco/lkx et pQWTvg, ad aliam declinationem refe- 
renda sunt, Sed inveniuntur etiam nomina in Gog exeuntia 
quae Grammatici futuro subjicere solent: vrjoog anb xou 
vco xb xoXvftfito et (wobg nctQcx xbv Iqvgco fielXovxa EM. 



20) Barytona oljuog et ii L uog Grammatici femininis subjiciunt. Kvr\{ir] 
et y.vri(A,6g fortasse a xvecoo xvupmto , illud proprie suffraginem, hoc 
anfractum significans, 



P. II. DE NOMIXIBUS SECUNDAE DECLIN. 283 

tciqgoq and iov tsiqoj teqgoj Sch. Theocr. XL 37. zIqgovzo 
izroahovzo , lif ou xal zaQOog Sch. Od. V. 152. v. Dissert. 
V. §. 4. Adiiotam. Tia'/.ivoQGog s%qt*v did zou z ygacpeiv ■ rj 
ex zov oqgco aiolixov EM. 642, 27. et hoc credibilius videtur 
quam ilia enallage literarum z et g , quae duplicf scriptura 
nominis heroici 'OQziloyog et ^Ogoiloyog (lit oqgltcovq) parum 
comprobatur v. Spitzner. ad II. V. 549. Et syntheton 3 Oqgo~ 
ddxvr t Scovqsiov ev zfj xQaftftrj yivofievov Hes. indicium praebet 
fuisse substantivuin ooGcg 21 ) vel oqgov yel oqgu sigmficans 
idem quod oquevov , oqttt]^, ooafivog id est germen, sums, 
surculus, ab eodem verbo oqco orior. 22 ) Ab avco (avog) 
natuin est avoog i. q. avGzaUog, nee respuimus Eustathii 
sententiam 1547, 48. fidvavGog euphoniae causa autelatum 
esse legitime composito fiavvavGog. Quippe diphthougus av 
in duabus continuis syllabis praeter factiticium avzavzog non 
iteratur. A zqvco non solum TgvGig voGog sed etiam Tqvg- 
Gog voGEQog Hes. quod rectius tqvgoq scribitur Theognost, 
24. 21. a xd/nTTzco Kauipog xctfmv&og, ut xoaxpog praeteream, 
cujus origo disputabilis 23 ) et leiwog, quod sermo proletarius 
recepit pro lllnnqg v. Ducaug. Neutrius generis est zHgov 
i. q. ze/.og a zellco emineo ut oQog terminus eminens. Reli- 
qua hujus terminationis exempla, quam semper penultima vel 
positione 24 ) vel natura longa praecedit, collata sunt in Pro- 
legg. 419. Hoc autem sigma cur a verbo translatum cre- 
damus eo minus causae habemus quod idem aliis oratiouis 
partibus adhiberi solet et aliunde ductis: ex zov anzco to 
acfao xal zd alipa ijyovv Gvvanztog Exist. 1107, 40. oipe oxpiog 

21) "Oqgoi tcov aoviov ol ea/axoi ywojuevot, non diversum videtur 
ab eoocci agnelli. Cum verbo oqco cohaerent fiooaog 6 arcevgog Hes, 
boGotrjs r) oQjur], quod Herodianus reprehendit rr. Mov. p. 40. et laxius 
oo&og ctto tov cbo&ca Schol. Hes. Th. 293, 

22) Scbol. II. XXI. 37. oqtttj^ ttkqcc to oqco nXsovaOfio) tov tt, ut 
nitoco nooTir] et TioQTiai , y.oXnog naqa to xoTXov Sch. II. VI. 467. °0q- 
fitvog o Trjg xoujufiris aucfccQccyog 6iu to itjoooveiv Eust. 899, 15. 

23) Phrynichus App. 6, 20. xouipog 6 navovoyog oiov xojitcov tivu. 
Alii, quos Boissonadius nominat ad Aristaen. p. 370. a xofinog, sed 
significatio magis ad y.oouelv, xof.ifj.ovv convenit. 

24) Hesychius Ilsooog ntxjaa to tiititeiv, quo dubito an melius re^ 
periri non possit, 



284 DISSERTATIO XVII. 

TcaQa to ertco to axolovSto EM. TivQ — nvqaog, quod pri- 
mitivi sui significationem recuperat compositione nvqaoToxog, 
TivQaoyevrfg, (jaifiog, Qaipog et ()aiiipog xafircvlog Hes. ylsv- 
xog yXsu^ig seu yXv^ig, fwoifwg fioQaiftog, coxvg (axrj) ogvg 
v. Wernick. ad Tryph. y. 192. et cpo'^og. Et ejusdem literae 
interventu interdum etiam verba a verbis derivantur. De 
noQOvvco quidem disceptant utrum a rtoQog profectum sit an 
ab aeolico futuro tvoqoco, quod pro se ipsi fingunt EM. 683, 
45. Sch. Opp. H. I. 742. Sed deipco non teinere cum decpio, 
et sipco cum nexpai mihi composuisse videor ad Buttm. 46. 
quo loco illam quoque pleonasmi speciem attigi, cui Gram- 
matici l%ov, rjvei^a, si'S,aoi subjiciunt cf. Alirens. dial. aeol. 
174. Consonarum cliticarum tertia cernilur non solum in ad- 
jectivis, dstog, cp&iTog, quorum inenarrabilis copia, sed etiam 
in substantivis zJQaToL ol 6cp$a?ifiol EM. fidtog fj trjtipig 
Galen. Gloss, quod masculini similius videtur quam neutrius, 
voTog ventus, cujus proprium est epitheton madidus a verbo 
voj to Q£to ut supra dixi Diss. I. §. 7. fihog, xgoTog, a verbis 
thematicis noTog, OTQOTog, 2S ) a non puris (mxiog id est 
cpaQay^ Hes. oxrjnTog, cujus consona ultima ad terminatio- 
nem pertinet ut in xXerct^g, qdnTr-jg v. Parall. 348. et a cpeQco 
g)OQTog sed indidem cpeQTog, nam adjectiva servant vocalem 
praesentis osriTog, otqertTog, SqeriTog sine ullo respectu per- 
fecti passivi Ts&Qafifiai, satQaf.if.iai. Diphthongorum vicissi- 
tudo nulla praeter quod at et si ante Qt propter inconse- 
quentiam ad speciem perfecti passivi accomodantur %aQtog, 
orcaQTog, q)$aQTog, siftaQtdg, IfisQTog, syeqTog, sed ab alia 
perfecti forma syQrjyoQTL et fioQTog. Ceterae diphthongi a 
verbis in qco exeuntibus absunt; ante xt, tit et ot nulla est 
quae consistere non possit, adeixTog, srcieixiog, svxTog, arca- 
QalsiTiTog, gjsvxTog, oixTog. ab ol'fyo et sIqxtt] , quae unica 
sunthujus terminationis substantiva ; 2 6 ) at vero non reperitur, 
quia ne verba quidem. 

25) A voce aeolica differt gtqktos accentu periecticorum proprio 
et enallage vocalis, quae in latino stratum apparet. Nos Germani 
similiter stratopeduin vocamus Lager , H eerla ger. 

26) Etiam adjectivorum in xiog et mog copia non magna est, 
eorumque nonnulla diphthongum cum vocali commutant, non solum 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 285 

§. 5. Gum supra allatis ^ijxrj et f-ivx?] P. I. §. 4. con- 
ferenda sunt nomina in xog exeuntia: avco (ccvog) aavxog 
siccus, daico davxog 6 Sqccovq Hes. ut d^eQfxog et calidus 
pro audax dicitur, idenique herbae nomen est, cujus iduofia 
nvQcodag Schol. Nic. Th. 94. 27 ) f-ivto /.ivxog 6 acpwvog Hes. 
latinum mutus, et ab eodem verbo ficoxog sauna vel sannio 
atque (.tovxltco idem significans quod /uir/frltco et /livxt^qICco. 
Adde eliam cpdco cpaixog 6 Xaf-ircQog nagd to cpaiveiv Hes. 
qui pro vero etymo substituit usitatum more tralaticio; tag 
nctQcc to adco adxog, d-daaco Saxog, ovtco oco"Qco acuxog Schol. 
II. XX. 72. et EM. 742, 14. Horum nominum primum si est 
masculinum quod vulgo adxxog scribitur, illi a adco (aqd-ui) 
repetivisse videntur; nam saccis sive linteis etiam ad cri- 
brandum utiraur. Sed fortasse de neutrali to adxog loquuntur, 
quod nonuulli ad odco servo referunt, quia scutum corpus 
protegat scilicet. Mercurii cognomen sive a aoco to oq/luo 
ductum est sive sotera significat ab homonymo aoco, certe 
kappa non a stirpe verbi sed termiuationis causa accepit. 
Qdxog a ddoaco profectum esse adducimur duobus exemplis, 
Xevxog nciQct to Xevaaco Sch. II. III. 121. yXavxog naod to 
ylavaaco Sch. Od. I. 221. quibus Merrickius ad Tryphiod. 
p. 514. gloss anglicum et theodiscum glau comparat. Nee 
tarn en repudiem theina scholicum $co to tlS-co EM. 441, 11. 
sirailiterque suspicor ar\x6g stabulum a ottjocu derivatum esse 
ut synonymon aTad^ftog — eTiel xal to aTrjocu enl ozad-fMJ- 
aecog leyeTcu Eust. 1525, 27. et oqxovv pro laTccvai omissa 
consona quae in alio hujus familiae nomine excidit aavQcoTr^ 
nuQa to OTavQovadcxi xal oQ$ova&aL vtt* cxvtov to 66qv 
aiavpcoTrjo Tig cov ' ol de aTvqctxa Xeyovaiv Orion. 141, 27. 
et hoc ab eodem unde aTvlog, az?]li] et o%r\Qiy%. 2S ) Hujus- 
modi autem syllabis finalibus mirum quantum affluit sermo 

toe.iy.xog et totzTog, (psvxxog et (fvxiog, nevarog et -nvaxog congruentia 
perfectis sed etiam axaimog et armzog, cujus perfectum est aaztimcu. 

27) Hesych. dewy^uov 't-vlov svxavaiov daqvr\g , cui praeter y in- 
sertum est /li ut avco avyfxog. 

28) lArgtxrig cum tos'oj compositum esse EM. et tvdvxig cum 6vou 
Sch. Apoll. I. 907. non solum his persuasum fuit sed etiam Buttmanno 
Lexil. I. 180. Wexafieg xal \piaSeg 'Hotodiayog ano/Solrj xcd /ust«~ 



286 DISSERTATIO XVII. 

graecus, plerurnque ab una quatuor liquidarum incipientibus, 
easque Analogetici syllabae futuri priucipali attexi fingunt: 
cog tccxqcc tov %fjGco \ieXXovza tov G)]f.ialvovza to ycoQco yi- 
vezat yj]Xbg fj xificozog xal naga tov firjoco (3fjXog, ovtco 
and tov debco deiXog CLoerob. Gram. I. 193. ex tov S-ijgco 
ylvezai QTjuazixbv ovof.ia 3)jXr] EM. 450, 30. f.iijb] tccxqcx tov 
fx/]oco p. 584, 49. 6 slg oco jiieXXcov zrjv gco tqsusl elg Xrj 
TiaGto naXi], av&rfoco ccv&rjfo] , el de eyei dinXovv, noog- 
€Qy£T<xi Lev'^co tevyh], tqco^co TQcoyh] 662, 14. naqa to 
GTQeipco GTQefilr} cog gti']oco gzj'jX?] 729, 48. et omissa futuri 
meutioiie anb tov gtco GzvXog cog yco yvco yvXog. Eodem 
modo inter se comparata sunt fidco prolog, cpdco cpaXog luci- 
dus, dctlco daXog, xalco xi]Xeog neQixijXog, avco avXog, $Qavco 
&Qavlog et diverso acceutu TQavXog 29 ) Lew LrjXog, fivco 
BvXXa fie@vGi.ieva Hes. 30 ) cpvco cpvXXov, jlivco (.ivXXa tc\ 
yelXr\. De nominibus in /twg et /lit] exeuntibus quid statue- 
rint, supra exposui §. 4. De tertia liquidarum eadem dicti- 
tant: ipco \\)i]Gco ip)]vog Qi]tiazixbv ovofia p. 817, 53. and 

TOV G/LICO GflCOVT] ' TOV 6i GflCO 6 {.liXXcOV G(.lCOGCO TlieOgUOSt. 

115. unde siguiiicatio fit eum uoco Lcovr\ xal ycoco ycovq p. 87. 
pariter ad futurum revocasse, idemque significari in EM. 247, 
39. Savbg and tov daico. Neque aliter de quarta: naqa to 
vw 6 jueXXcov vaQog 597, 43. v. Prolegg. 259. nrjobg ex tov 
nrfico nriGco 671, J. quo aptiora afferri poteraut -Sqcxco &Qav- 
gog fragilis, (jcooftat (jtoQog b loyvQog Hes. 3 1 ) Haec pauca 
ex ingenti cumulo excerpsi non quo placeret haec futurorum 
enormium et iueffabiliuni confictio sed ut priscum scholae 
morem adumbrarem eademque opera ostenderem quanta sit 

&EG£i, 6 fis 'Pdo^evog ttcccjcc to ipco naoccycayov xptco, cap" ov ipic'cg (x«l 
tcnb tov \paco ipaxdg) EM. 818, 48. Cum Gniog speeus Hesychii inter- 
pretes conferunt "Aa avargocfri vdaxog et aqua. 

29) Latine vox infracta dicitur ?/ TQccvMfrvGct. 

30) Uno lambda scriptum est ZxoQofivlog y.dvd-aoog hoc est sca- 
rabaeus qui pilas stercoris volvit Plin. graece pvllaqog dictus et 
BvQQog y.dvSaoog Tv^voC; latine fullo. Illud fortasse scribendum est 
GxcoqopvXog vel Gx.coQoj3iOJ.og, quippe a gzcoq. 

31) A &co fortasse £coo6g vivus, quo intellectu aqua viva, color 
vivus pro mero nativoque dicitur. MeaoxpriQog ^ui^^qos Hes. hoc a 
£w scabo, illud a xpco tergeo. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 287 

nominum verbalium abundantia et varietas. Verum praeter 
liquidas assumimtur etiam mutae; primum in verborum puro- 
rum derivatione xldco xlddog, ftdco fiddog, 32 ) %llco %'Udr], 
aocj ctvdi], (hoo/licci Qo&og id est 0Q t u?) (.lexd ipocpov Hes 
Hvvco (rado) Kvvd-og axavda (.iixqci et Kvv&ov g/luxqov Hes. 
uude Kvv to sldywxov, quod latine r amentum dicitur, ipdco 
ipfjcpog, xvdco xv/](pr], turn etiam in aliis ; nam ab ellco (lldco, 
ellco) profectum est polfiog et fiolfta vulva, Jolcpog rj /lu'/tqcc 
Hes. et dslcpvg ut Belcpol, fislcplg et alia quae Salmasius 
confert ad Capitol. V. Anton, c. 12. ab ovlaj {oils) nisi con- 
jectura fall it olcpog, a cplvCco cploloftog. Uuiversa autem 
exemplorum, quae ante oculos posita sunt, series manifestum 
reddit Graecos ab uno verbo dissimiles produxisse noininum 
species significatione dispari, vel vocali thematis varianda 
vel mutatione consonae quae terminationis est prima; nam 
ab eodem Sqeio et $Qfjvog ducitur et &Qvlog, a yjco yolog 
ut a ouo (gsvco) oolog, (Sdsco fidolog 33 ) et indidem yylog> 
Xvpog**) yowog, a tko Uf.ii], Kcoriog, Udog, quod Virgilius 
fermentum vocat, a ipdco xpijvog et ipcoqog ipcuQa, a gcciqco 
odQog et acoQog cumulus rerum in uiium grumum conversarum, 
a uhojuca (enzijv) mrjvog et nxeQov rentento epsilo ut a 



32) Sell. Arist. Aw. 42. (ova) el'Qi]Tcu f.uv 6 ficcdog, o t ucog ys fiqv 
ol xa)fiixol nai&iv ticod-aGi roiavicc cog EvnoXig TiGiytov co (Jcaf/coJs. 
Meinekius Fr. II. 543. finxit igitur , inquit, a fiudi'uiv substantivum 
/9«cW. Ac simile quid etiam Eupolis lusisse censendus est, quan- 
quam quale id fuerit vix quisquam assequetur. Ad eonjecturam 
proxiinum est rCg b aofiog co qaxp. Aristophanes graramaticus Eusf, 
1627, 44. KcdliiACi/og £(fr) rco y* l ( ww Sby.co r\yovv t/} i/urj JoxrjGtt ' 
y.aC rig exsoog fladov tt\v fiudiGiV y.cd oldev xi tovtcov nincay^iivov 
lonv. His simile est aoftog pro ao^aig. 

33) EM. 282, 28. pluribus utitur exemplis sed minus appositis. 
De yolog et yolr\ plerique consentiunt, quia ira effervescentibus bili& 
diffundi dicitur. 

34) Galen, de Temper. Simpl. I. 38, 449. T. XI. vnb xcov nzql 
y AQiGTOre).rjy y.cu QtbtfQUGTOV rj yevGir] Svvufxig bvofAaferai yv/nbg uno 
jov i-i rrjg dsvTeqas Gv?J.afirjg ccoyojuiyrjg ' tj J' t| vyqov y.cu grjoov 
GvGraGig vnb dequoTrjTog nscfdivxcov yvlog' naqcc jusvtoi zolg nedcuo- 
liooig "Aniy.oTg y.cu "Icogiv exaiiqu dice tov {i yiyqcmxai cog nccqcc Ilkcc- 
xcovl y.cu loTg nulcuoTg xcojAixoTg. Apud Aristophanem modo yvlog 
invenitur, apud Platonem utrumque. 



288 DISSERTATIO XVII. 

a%elv G%eQog ctlyiaXog Theognost. 12, 7. et adverbia ev g%£qc] 

etiig%£qw i- q. &%. Et quis nescit inter qi^og et (>6{.ipog, 

GTQOcpog et GTQo^i^og, GTQa(3og et GTQeftXog, GxaQog et oxaQ- 

■djLiog, xoTtog et xo^mog, cpvXov et cpvXXov quantum intersit? 

At yvXog et %v(.wg^ xoqog sive Togvog 3 *) et TOQ/ttog sive 

voQ[.ir], oaQog et GaQ/nog, notum est quam angusto se con- 

tingant intervallo, quodque in gjcovrj et g^i^ vulgo servatur 

discrimen, neglexit Pindarus 01. VI. 108. Haec subtilius eli- 

mare mihi non licuit suramas rerum tradere conanti. Sed 

ab hoc aditu januaque patefacta fortasse alius quis penetrabit 

ulterius ac si non omnium terminationum proprietatem eruere 

potuerit, tamen multarum terminos accuratius constituet et ubi 

natae, quo traductae sint, probabiliter demonstrabit. Hinc 

autem pendet distinctio significationum sine qua sermonis 

graeci intelligent nulla ne cogitari quidem potest. Geterura 

quern in nominibus primae declinationis tenendum putavi 

ordinem, eum hoc quoque sequutus sum loco, ut nomina a 

verbis oriunda ponerem, non contra ut veterum nonnulli 

£Xey%co ex tov eXey%og EM. 327, 25. (wTtTSGdcu to qvtzov 

ag)aiQ£ , iG$cci 7T(xqe{L7itc6g£i tovtov (scr. tov t) Sch. Arist. 

Ach. 15. quod si ita esset, (wuzeG^ac significant sordidare; 

sed significat sordes auferre, eluere, et Qvnog id quod eluitur, 

ut a xotctco xorvog, tvjitlo Tvnog, ex tov xaXeTtTco xctXmog 

Schol. Horn, in Gram. Anecd. Paris. T. III. 143. Nee me 

adjunxi Buttmanno a verbis perispomenis nomina repetenti 

Gramm. II. 397. quamvis idem suadeat Herodianus, qui oQog 

ab oqco ducit in Schol. Dion. 649. et Heraclides qui uccTog 

a TtctTcu Eust. 734, 47. Sed contrarium Herodianus in sua 

persona tuetur n. Mov. p. 24. tov alvco ovofia 7iQoxaTfJQ§e, 

did xal TteQi£GTiaG&r] ' et apud Arcadium p. 149. ubqigtilov- 

tcll to. e%ovTa 7iQ0V7zctQ%ovTa dv6(,ictTCt cpofiog cpofiw , X0710Q 

xorcdi , xTvrtog xzvTiw, cui accedunt inferiores Epim. Cram. 

I. 330. tov olxco 7ZQ0xaTccQ%Ei to oixog, oivio oivog , oIotqcj 

olGTQog et Theognost. 148. anb dvo/naTog Scoqov Scoqco, g)covrj 

gjcovco, %toQog %cqqco etc. xvxXog xvxXco , a^uXXa afiiXXco 

Anecd. Bekk. 1289. 

35) Eustath. 1533, 10. ol nleCovg zavibp oWctai toqvov xal toqov. 



Pars III. 

De nominibus tertiae declinationis. 



CAP. I. 
De nominibus in oq exeuntibus. 

§. 1. Vocabulorum, quae in hac disputationis parte tracta- 
turus sum, haec erit partitio ut primo loco ea ponam quae 
praesentis formam vel integram vel levi quadam inutatione 
contaetam repraesentaut, secundo paronyma, turn quae aequo 
et pari jure ab utroque fonte repeti possunt vel etiam a neutro. 
Hujus postremi generis numerus non exiguus, secundi autem 
et primi silva prope immensa est et saepe tanta ainbiguitas 
atque implicatio ut alterum sine altero disputari non possit. 
Quorum omnium exempla quum in bono lumine collocavero, 
turn de prosodia et declinatione, quantum opus est, adjiciam. 
Verbalibus igitur adnuraeramus quae a verbis congeneribus 
sola terminatiane distant nihil morati arbitria eorum qui or- 
dine inverso verba nominibus supponunt tanquam prius natis 
ut Schol. II. III. 97. ex tov xleog xlko et EM. 726, 52. anb 
tov orecpog oxiqtco, idemque 319, 8. naga to e&og yiyvstai 
e$co cog /Liivog f.ievw, o&ivog odhco, quibus succinit Choero- 
boscus Cram. II. 278. tcolqu. to zgiog yeyove xqico xai ev 
nleovao(.u7) %Qeloj. l ) Nam praevertit Apollonii auctoritas con- 
trarium tenentis: arcb tov deco xai %Qeca to deog xai %Qeog 
Synt. III. 15, 237. xldco — <V ou to xleog ibid. 32, 281. 
Tiy xqho Traoaxeizai to yigzog tog toj sicca to snog de Adv. 
543. cujus sententiae plerique subscripserunt posteriorum: to 



1) H. Stephanus in Thes. statuit /urjdojucci a ftrjdos potius deriva- 
tum esse quara contra; si cnim, inquit, jj.ijSog ex /urjrJoucu factum 
esset , quidni itidem fiidog ex ijiidofxca haberemus? Ceu vero 
necesse sit a similibus similia nasci. 

Lobeck. Technol. JQ 



290 DISSERTATIO XVIII. 

nXixog lo%rj(.idtiGtai and tov nXixco cog and tov ftk'srto 
filinog xal quo qeoq Sch. Arist. Pac 526. naQa to quo 
()£og cog xXentco xXinog Sch. Aesch. Prom. 400. naoa to 
eidvj sldog cog dalnco d-aknog, t£v%co tev%og EM. 295, 50. 
Hanc igitur rationem sequuti nomina distribuemus sic lit verba 
solent, in pura et non pura, primaque in fronte collocanms 
J Liog to nvevf^ia Hes. cpdog, §eog, xkeog, et quae Herodianus 
composuit Eust. 1746, 9. Cram. I. 226. and tov xvvlo c Holo- 
Sog xvvog covdjuaos cog and tov cpkvco cpXvog xal &vco 
&vog, 2 ) thus Julius Modestus and tov $veiv Charis. L. I. 
42. p. 58. ad ultimum Ovog yewi]f.ta Hes. Sed paucis illis 
verbis, quorum character est iota et o breve longumve ut 
xlco, loco, tQcoco, nomina contexta sunt nulla. Alterum genus 
adhaeret non puris. Labialibus quidem ftXafiog, ptenog, 
i>dknog, xaQcpog, Xinog, attcpog, otQtcpog, toicpog, Sxvlcpog 
attixol to oxdtog Xiyovoiv Hes. a vecpco (ovvvevocps) ut xve- 
cpag. Gutturalibus Gtzyog, (fiyyog, op?Jyog, t/,irjyog — e'Xxog, 
nexog, Qeyxog sive Q£y%og, a%og, £v%og, tsv%og, tnvyog, 
ipv%og, k'leyxog. Dentalibus tpsvdog, eidog, rjdog, jtifjdog, 
xrjdog — aldog, aX&og, a%&og, XT^og, nsi&og,*) nXfj9og 7 
(tol&og, £X$og, xev&og, snevSog, sed nullum in tog 9 quia ne 
verba quidem hue facile excidunt. A liquidis processerunt 
haec : vs/Liog naQa to ve/nco EM. (.tivog naQa to fusvto oSev 
to f.i£(.iacog Sch. II. VI. 261. y£[.iog, aitevog, otevog, &£Qog, 
xvQog et trisyllabum ocpslog. 



2) Arcadius p. 165. za dice tov vio ntQiGnaxai oaa %%&i ovopa rj 
xax % tvaXXayr\v yiyovs, dv<o y &v<jj to dvfxth), Z&tv &vog, juvco xal fivaj 
fictQVTOVov, xvto KiTixbv ix tov xurij, hoc per enallagen, ut dicit, cae- 
tera a nominibus dvai a dvt} etc. quare pro &vd> — &vog scribendum 
&vdi to inl Gvog xal fiaQvxovov &vu> to 6q[1(S o&ev &vog. 

3) y H(oog nQOTEQog dokov exhale ne&e'C net&cov Orac. in Schol. 
Pind. P. IV. 10. Hujus tamen facilis est correctio nti&oC vel potius 
7i(i&ot, nam idem est exitus in versu Pythio Hv&<o Slav Sch. Phoenn. 
638. Itt* 7]di xoitov Hesiod. Opp. 547. quod jure retinuit Goettlingius 
rejectum a Buttmanno Gramm. §. 49. Adn. 3. v. Gerhard. Lectt. Apoll. 
p. 143. Hofmann. Quaest. Horn. 43. Dativi IIv&o'C diaeresin Choe- 
roboscus Diet. 332. contra Herodianum disputans probat exemplo Pin- 
darico , cui simile *Aoog Nem. VI. 89. Schmidius posuit pro Aovg. 



P.III. C.I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 291 

§. 2. Haec analogiae fiuibus continentur. Anoraaliae 
speciem objiciunt vocalium et consonantium detractio, ad- 
jectio, tropaeque variae, denique paragogae. Detractionis 
causam et exemplum affert Schol. Lye. 84. zd ovo/naza zcov 
yr^idzcov (HoaxvzsQee elvai delei, SaXXa) $dlog, cui multa 
similia sunt: ftdllto (^ellco) fiilog, ziklco zzlog Eust. 1148, 
48. oxeXlio oxllog EM. Cram. II. 412. gxvIXco oxvlog, et in 
universum zd slg og Iriyovza diGvXlafta (3<xqvtovcc s'xovtcc 
dioobv zd X ov Selei, eivai ovdezeoa ' nenkdv^zai ovv to 
xdllog Herodian. Mov. p. 11. Sed hoc verbale non est, ne- 
que magis zb xollog nomen antiquis ignotum. Idem valet 
de reliquis liquidarum. Nam quod Salmasius scribit ad Ter- 
tull. Pall. 210. tenus purum et putum graecum est zb zevog 
vel ziwog, hoc ziwog semel legitur apud Hesychium Tevvog 
ozegjavog, unde non constat de genere, nedum de dialecto; 
quin cum taenia, tenus, tendicula ad zelvlo pertineat non 
dubito. zJeQQog, quod in versione Bibliorum Alexandrina le- 
gitur, vel ab aeolico de()(jco derivatum vel paronymon est a 
deQQLg v. Dissert. V. §. 4. Sigma duplex uni manet oGGOfiai 
to oGGog, si hie fuit nominis defectivi nominativus. Cetera 
gutturalem substituunt futuro involutam dodxog to dodypa, 
()7]GGco Qr^yvvfj-L gdxog, TtyGGo) Tztfyvv/ui ndyog quod et mascu- 
line appellatur, postremo noayog et cpo~ixog. His proximum 
et continens est genus verborum in £w exeuntium: ^xldog r\ 
aTioGy^Gig Hes. etco edog, quod Apollonius de Adv. 618. cum 
xviCto xvidrj et xXvtco xlvdcov confert. Sed a qetco qs^co 
gamma transit ad nomen zb qiyog. Si aggravando syllabae 
primariae ponderi insita est consona auxiliaris, in transitu 
evanescit: zQvcpog ex zov ezqvopov dontozov Sch. Od. IV. 
508. et pariter dgioDog, ddxog, zixog, oxdyog. Ad eandem 
aoristi similitudiuem recidunt nd&og, ld%og, fid&og et dod- 
xog a deoxoiiai, cujus consonae finales, quum aliter attenuari 
non possent, transpositae sunt. 4 ) Duobus verbis deldto et 



4) Nomen dgaxog hie assumtuin est propter solum dativum $Qct- 
yMooi in Nicandri versu, sed is ambiguus, quia apud eundem poetam 
legitur QccyssGGi Alex. 184. a nominativo pa£. Eodem modo aucti sunt 
dativi <pQvye'£OOi Sibyll. L. XIV. v. 97. ed. Maj. nisi pro ^vyitaai, 

19* 



292 DISSERTATIO XVIII. 

nvd-co quae subjuncta sunt nomina, thematis puri speciem 
referunt dhg et nvog, sed nlrf&co, fi^do/ttai et alia, quorum 
stirps a principio pura fuit tcUco (.lao/nai, dentaleni cum no- 
minibus communicant. Diphthongi modo attenuantur naqct 
to dalco daog EM. 248, 2. veicpco veqjog p. 256, 43. quod si 
minus aptum videtur, praesto sunt alia %aivco %avog to gto/licc 
Poll, yelvofiac yevog, f,i£iQOf,iai fisQog, Xeipco Xi^og-, elnelv 
enog, saepius statu suo manent eldog, iev%og etc. nisi qua 
mutatur significatio %£i%og naqa to rev%co Cram. I. 411. v. 
Diss* III. fin. Eaque diphthongus a poetis substituitur in lo- 
cum epsili xQslog, delog, oxelvog, Tlelxog eqiov ipao/ita Hes. 
(ubi Ttetxog editum est). Consonarum epentheticarum duo 
sunt genera; unum quod Grammatici ex temporibus verbi 
obliquis sumtum putant, alteram extrinsecus aliunde arces- 
situm. Illo continentur literae x, o, t, cpvxog tcciqcc to cpvto 
Tiecpvxa EM. (ut a Pquco effloreo syiionymon (3quov) nloog 
rj TtsiGog ()7]f.iatiabv ovo/tia ex tou nioco tog fivco fivoog Sell. 
II. XX. 9. EM. 673, 19. aipea ia f.iiXrj and tov GvvfjqpOat 
(ut aQ$Qct, artus) Schol. Od. IV. 794. Sch. Oppian. Hal. II. 
294. EM. 183, 13. aXoog naqa to aXdco rj Ttaoa to alio- 
jtiai p. 70, 67. pari utrumque assensu dignum; illud ob simi- 
lem nominis Tccoqjea significationem, quod a TQttpay (aXdalvw) 
ductum esse convenit; hoc quia dtvdoov oiggs.iv Pind. Nem. 
VIII. 69. arbusla salire Lucr. dicuntur; s ) cmb tov $£qio to 
$£Q{.iaLvio ETvi-LoXoyeixai to daooog Sch. Eur. Hec. 858. po- 
stremo nioog to neGr^ta. Ex tertia perfecti passivi persona 
tau derivatum habent xXrpog r) ovvd&ooiGig EM. 519, 38. 
Cram. II. 382, 14. Choerobosc. Epim. in Psalm, p. 168. quibus 



quod h. 1. editum est, <f>Qvyioioi rescribere praestat, et dvzaoi aeolicuni 
Eust. 802, 28. *AxtiQr}S pro cytiQ tarn insolens est ut pro cc/fiQieg m 
Batrach. 300. paene tutius videatur cc^fiQseg ponere hoe est a^eiQsg 
cum epenthesi xov e. 

5) Utroque convenit ccZ/uctra ol Atoktlg xalovGi rovg y.Xadovg oiov 
(i)Jr^aTa y.al av^fxeaa Sch. Od. XVIII. 70. et Orion in EM. 69, 28. 
sed quod hie e Lycophr. 319. affert ak/ucc Tqcaog, si cepotaphium sive 
sepulcrum arboribus consitum significat, uni ukSaCvhj aptum est de- 
tracto spiritu. a AXfiu to duoog Moschopul. Opusc. p. 33. saltus, Wald 
per omnes fere Germanicae linguae dialectos diffusum est. 



P. III. G. I. DE N0M1N. TERT. DECL. IN og. 293 

refellitur Schleusneri conjectura in Thes. V. T. Aquilam Ttlrj- 
&og scripsisse; similiterque veteres classis nomen interpre- 
tantur xXrjoig a calando dictum et ab eadem stirpe xXelrog 
do^a Hes. 6 ) et a dissimili verbo xXivio simile xXkog i. q. 
xXlftcc et xXelzog TiaQ* L4Xxf,iai't iv tvj SeooaXlct) {Seooa- 
Xixcjj) xXekei Sch. II. XII. 66. quo loco non dogcc significatur 
ut Welckerus putat Fragm. CIX. sed qui a multis celebratus 
est xXiojubg SeoGaXixog v. Interpr. ad Athen. I. 28. B. edog 
&£GoaXix6v Hippocr. de Articc. p. 143. T. III. cf. Schneide- 
win. Beitr. zur Krit. d. Lyrik. 117. Ex eodem genere est 
quod EM. proponit thxqo. to %lo to lvdio(.iat yJ]Tig xal yr\iog 
Ut a fidco fiirJTig et /LirJTog, a tccco (t^tcxco) ti^ttj et trjzog rf 
GTiavig, ab eco evvvfiai interjecto sigma eoxi] tj gtoXtj v. Pa- 
rall. 430. et cum antithesi aspiratae so&og et iod-i^g Schol. 
II. XXIV. 94. Neque solum consonae verbi cliticae inserun- 
tur sed et aliae promiscue, imprimis dentales, aco adog v. 
Diss. IV. §.1. xXaco xXadog cog Tsxog Schol. Arist. Aw. 238. 
(nisi dativus xXadeai et xXadeeaoi metaplastic est v. Parall. 
178.) f-irjdog, 7 ) %Xldog, vdog. Et ab aliis pure terminatis xv- 
$og to xvrj(.ia Sch. Callim. in Apoll. 53. v. Diss. IV. §. 3. 
Adnotam. OTijd-og naga to koiavcu EM. 8 ) qui etiam plurale 
t?i&£cc ad tcxco Tf]T(xco accommodare conatur. Interdum etiam 
labialis; nam Kvlcpsa xvldcu Hes. significationis causa ad 
xvlts-o referendum est, forma magis ad purum xvvco inclinante ; 
pari que enallage vocalium lx too £voj glcpog Gram. I. 300, 
20. 9 ) cui simile instrumentum xvwdtov pugio et xvcoda^ to 



C) Phot. KXviog (Jo!« sed in cod. accentns omissus turn a prima 
maim in ultima positus est quasi sequeretur do'ZaOiog. KIsikoq andro- 
nymicum cum KaXr^ttoQ convenit; urbis nomen fortasse Cliviam signi- 
ficat vel Clusium; Kknog oppidum Graeciae Sibyll. III. 345. priorem 
brevem habet. 

7) KlrjJecc (fQcty/iiot Hes. a xleia claudo, ut videtur, unde xlrj- 
&cjca alni quae camjpos saepibus ,muniunt Plin. XVI. 67. Utrique 
deest iota, quo y.Xi^qov non caret. 

8) Ta Iv tw r\nccTi cirj&ta Aret. Cur. Acut. II. 6, 107. tubercula 
significare videtur, quae extant et eminent. 

9) Suinmae inconstantiae specimen praebet nomen plantae ZjvQig, 
evioi tit SvQida Galen, de Med. Simpl. VIII. 14. p. 87. T. XII. fyqls 



994 DISSERTATIO XVIII. 

xbvtqov a xvdco denominatum est; nee adversatur Sch. II. I. 
220. %L(f)OQ xal dtoQixcog Gxlqwg naQa to Gxintco (oxvititco) 
nam hoc quoque cum xvdco et xvltw etymologiae vinculo 
copulatum est. Mijxog interpositu gutturalis a fudo^iai tra- 
ductum videtur. De liquidis hue pertinet lambda, si quidem 
vera est Valckenarii conjectura %eiXog a xdeo hio capio ut 
%T]b] ductum esse; sed certissime ny, naQa xb drjco dfjvog 
cog xTi]Gio xzrjvog EM. a Xdco (yXavGGco) yXrjvog 10 ) cpXlco 
cpXfjvog, a thematicis ddvog donum et ydvog. Hue accedunt 
consonarum finalium tropae modo simplices, modo cum aliis 
affectionibus copulatae : ipevdco ipudog EM. et ipud-og, Gtdfico 
oxlcpog, 9rjnto zdcpog Qrjfiog davjua et &d[.ipog ll ) -Xeyio 
Xe%og, Irfyvvjiu (mxog et i)d%og, nrjyvv/m nd%og quibuscum 
juncta sunt nrjyeoi^iaXXog (pro nrfeipaXXog ut ta^tsoixQcog) 
et na%v(,iaXXog, KeXvcpog to xdXvf-t t ua duo zov xaXvnxuv 
xal xdXv§ EM. cf. Prolegg. 296. Consonae finali nonnun- 
quam fulturae loco accessit auxiliaris 'lxlo Yyyog, tiXXto tiX- 
&og, ay to a%Sog, SvQcprj cpQvyava Hes. uude avQcpexog pro- 
cessit. Paragogae bisyllabae exempla sunt ovo/uai oveidog, 
GTzetQO) G7i£Qadog cui Schol. Nic. Th. 649. confert Telvto 
zevayog aqua tenuis Liv. vel gravi coeno tenax Tacit, v. 



rj gvQig Paul. Aeg. VII. 3, 248. ubi primo loco £voig scribendum, cujus 
accusativus est parisyllabus ocyrin Plin. XXI. 88. In Orion. Lex. 192. 
%iQig dm tov t, Tivlg 6k diet Tr}g ei' oiov €Qig, drJQig , *0*ff> £iQig, 
xiQig, Tioig, exempla docent illos giQig praetulisse quia nullum in Qig 
barytonum diphthongo scribatur. In EM. additur nonnullos aiQig (scr. 
alQig) scripsisse. 

10) Nimis scrupulose Eustathius p. 1345, 5. tov ykr)vea Cv T V r ^ 0V 
sI't€ yXrjvog rj sv&ua tl'zs yXr)vuov xal IcovixdUg yXi\v£ov log xr\ktov ' to 
d" Ofxoiov t,y\xr\xiov xal nsol tov drjV£a. Sed Apollonius certe yXr}v£Gi 
et d^tai scripsit ; ylr)vuov autem et St)vmov prorsus incognita. Recte 
vero to. (pr\Qsa apud Hippocratem Foesius pro (prjoeia positum esse 
judicat. Substantivum x^Xeov Eustathius sumsisse videtur ex Hesiodi 
versu %aT£nv&£TO xrjXea vr\dv y quem varie corrigunt. 

11) Schol. Oppian. H. I. 236. dajufiog naQa to &anog nXaovaffjuco 
tov ft (tov fj.) xal TQonrj tov n alg to [t (to /?) quae ex EM. 745, 35. 
et Eust. 468, 29. emendantur. Ex his non sequitur in usu fuisse to 
&anog. 



P. III. G. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 295 

Prolegg. 305. xeftco (zifivco) xe/uevog EM. Cram. II. 415. el 
Tefiaxog Proll. 333. 12 ) 

§. 3. Buttniannus in Grainniaticae parte ea, quam de 
formatione verboruni iiiscripsit, bis himc locum attigit; semel 
§. 119. n. 19. p. 397. sic disputat ut neutra in og exeuntia 
similiter ut alia primae et secundae declinatiouis substantiva 
nou solum a barytonis proficisci significet sed etiam a peri- 
spomeuis, dlyico a?.yog, diipdco dixpog. Iterum n. 43. p. 420. 
ubi ueutra taiitum uou omnia ab adjectivis in vg et r t g deri- 
vari statuit asseverantius. Ulud lineari probatione refellere 
non possum ; sed communes derivandi rationes observanti no- 
mina a prima positione propius abesse videantur necesse 
est quam verba circumflexa. Quamobrem ut TLf.ia.co a tii.ii}, 
novico a novog, xqvgoco a xQvaog declinata dicimus, ita 
Grammaticis adstipulamur alyio, ()iyco, tevjjuj, oldco parony- 
morum iu numero censeutibus Arc. 151. et 153. Gram. I. 
161, 7. Quod vero vir praeclarus altero loco affirmat de ad- 
jectivis, id aliqua ex parte verum est, non in totum. Etenim 
ea quidem substantiva, quibus nulla pars oratiouis conjugata 
est praeter adjectiva ut ftd&og, svQog, tdxog, ab adjectivis 
traducta esse concedi potest, et naturae adeo consentaueum 
videtur res latas, profundas, celeres prius appellatas esse 
quam notiones animi ex rebus ipsis collectas atque compre- 
hensas latitudinis, celeritatis etc. Atque hac in sententia 
veterum quoque nonuullos fuisse apparet: cog ddovg Sdoog, 
ovico yidcpog ylacpvg EM. p. 233, 50. cui hoc quidem non 
damns, nam neque ylacpvg dicitur neque yldcpog, sed aptiora 
sunt ista ex xov o^vg yivexat o'^og cog xaxvg xdyog, 7ia%vg 
ndyog p. 626, 50. Idem tamen saepius ordinem iuvertit ev- 
qvg TiaQwvvfiov naoa xb evnog wg Sodoog Soaovg p. 396, 
18. 13 ) and xov xodxog xqaxvg cog rcXdxog TvXaxvg 535, 41. 
aiTivg 7taocx to aluog 37, 34. Et adversus hoc ratio ilia, 



12) Praetermisi Xiy.og, /ueldog et Qt'xog to £(ouc<, quorum origo in- 
certa nee genus satis constat. Aixog patina a sirailitudine rov Xinovg 
dicta videtur, unde vasis nomen XsTicccirj. 

13) Praepostere addit xozog xorvg, Xnnog Innvg significans propria 
Cotys, Hippys. 



296 DISSERTATIO XVIII. 

qua species prius appellata creditur quam genus, utique non 
valet ; nam amog non altitudinem significat sed locum ahum 
ut daoog non densitatem sed, ut hoc utar, densetum, et ylev- 
xog non dulcedinem, sed mustum, ogog acetum non acorem. 
Quae vero Buttmannus illis subjungit ipevdog, aio%og, xvdog, 
/uijjxog, eorum primum verbo conjunctius est quam adjectivo, 
quod Grammatici baud ignobiles Homero ignotum ac ne na- 
tivum quidem esse confirmant v. Parall. 161. et 164. cetera 
ex nullo vocabulorum usitatorum sed ex stirpibus reconditis 
procreverunt ; nam quae ille fingit §. 69. Adn. 6. aloyvg, xal- 
Xvg, parum arrident. Aliis quibusdam Grammatici adjectiva 
secundae declinationis praeponunt: eav anb aQoevixov 6§v- 
tovov /iiazdftaoig yavi]Tcu elg ovdheQov yevog, ov/uf-isTctfiakkei 
xal 6 Tovog, o /LiaxQog to juccxQog, 6 Gxevbg to ozelvog Gram. 
I. 412. fxetecx to. aldola otl (.ilaa tov oto/naTog ' ^ixeXol de 
(.leaa xaXovoiv * 4 ) EM. et Gud. 390. quorum duo novissima 
ab adjectivis discrepant adjectione temporis sive morae ut a 
xcdog xalXog, iiaxQog ^n]xog. Eodem modo neutra xvcpog, 
cudog, r>U%og, oxvlcpog ab epithetis nasci potuerunt quae iis 
vetustate aut antecedunt aut certe paria sunt; sed xqvog o 
§t]Qog Hes. xviaog et {.ivoog postponimus nominibus xQvog, 
xviaog, /LivGog, quia horum usus antiquior multo atque illu- 
strior. Nunc de altero genere paronymorum dicendum est, 
quod a substantivis repetitur: ex tov filaftezai ovof.ia i] (tlafirj 
xal an* avTrjg to fiXafiog cog dlipcc dltpog xal tcc o(.toia 
Eust. 1410, 17. Nee parcitur audacioribus. Etenim rjdog 
nomen Herodianus quum posset ad rjdojLiai referre, nomina- 
libus adjecit ob hanc unam causam quia aspiratione caret: 
%6 fjdovfj daovvof-ievov iieTaoyj^iaTiQeTaL elg to i]Sog xpi- 
Xovf.tevov cog r^itQa elg to f^iaQ EM. 420, 35. Gram. III. 400. 
Eust. 154, 40. Sed etiam, nbi nulla ejusmodi causa subest, 
Xeyovoi Tivsg otl ex tov iirf/aviq yiveTai xaxa TiaQaoyrji.ia-' 
tig/uov firjxog cog i]dov?j rjdog Epim. Cram. I. 271. In uni- 
versum tamen principatus datur neutralibus: ayog to oeftag 
b'&ev to ayrj Sell. Soph. Oed. T. 656. tzcxqu to vdxog vaxt] 



14) Quae sequuntur, sic explenda sunt: r\ (ctnb rov fxr}6ea) xcctcc 
fustd&Eaiy rov (F rfg £ (y.ctl lyony tov tj), Cf. Schneidewin. Conject. 13S. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN 09. 297 

tog naga to fiXdfiog fiXa^r], axog axrj , Gxinog (Gxircag) 
oxmi] EM. 597, 17. Cram. I. 297. velxrj ex tov velxog EM. 
276. videlicet propter aetates auctorum. Quam rationem si 
tenemus, Xaiqjog, vslxog, xv.Qpog anteponenda sunt femininis, 
sed yQacpog, Slxpog, xvloog, Xrjd^og, Xconog, vdxog, vdrtog, 
vlxog postponenda. Ex his ipsis tamen Aristarchus duo in 
Iliade posuit xvlaog 16 ) et vlxog, quod alii ne Hippocrati qui- 
dem concedunt v. Santen. ad Terent. p. 424. Ac profecto 
si Horaerum ipsum ej usque aequales audiremus loquentes, 
multa in aures nostras influerent, quae nunc pro novis ac 
novitiis habentur. Quis jam de illis arbitrari audeat, quae 
suffragatores habent numero et dignitate suppares, ut nd&og 
et 7id9i], pXiwog et ftXevva, aut etiam aequaliter ignotos sicut 
ilia quae Glossographi in memoriam referunt pdooog ovde- 
TeQOjg f] firjGGct Hes. Xvyog oudszeQcog to oxotog (et Xvyrj) 
EM. ttJtj] et Trjxog 1) I'vdeia Phot, oyjdog et yXidog pro G%idri 
et xXidij Hes. *Foid, ipva 6s xal TcXrjSvvTixtog xd ipvr) Suid. 
Praeter haec non est oblrviscendum femininorum nonnulla 
versui heroico reluctari ut pXdfir} et Gxini]. Ac fortasse 
significatio quoque interdum causa fuit quamobrem alterum 
genus prius reciperetur, alterum posterius; nam plerisque 
quidem eadem est sed sunt etiam quae mutata terminatione 
res diversas ostendant yXrjvog yX/jvi], oxsvog Gxevrj , Gxrjvog 
Gxqvrj , Gxdcpog Gxdcpi], vqjog vtpri , 16 ) quorum omnium ea 
ratio est ut utrum genus natura primum sit vel secundum 
nemo possit decernere. Sed si verum est, quod Valckenario 
Observv. XXXV. 311. ed. Lips, aliisque non paucis et sat 



15) Eust. 668, 34. xviG6r\ xal xvlcoog xa&b SriXol 6 yqaxpag 
xvtGOrj /lieIS ofxevog (II. XXf. 363.) tl xal Tivtg anaQiaxoviai tog 
fur) IvTBTvx^y.oTeg tw xvlcaog. 

16) Quae Schneiderus hue refert Givnog et aivnri quantitate dif- 
ferunt et interdum scriptura; quare Givnr\ sive azvnnr\ stuppa stipa 
potius cum ajoi(5r] conferendum videtur, quae jpariter ad naQapvCfxata 
pertinet v. Vales, ad Harp. 150. (Apollonii verba quae ex libro MS. 
excerpsit, nunc leguntur de Conjunct. 515.) In Schol. II. XIX. 350. 
rj aQnri (fvlattei tt\v TQocptjV Inl TOig ya(A,ipsGi cod. praebet xccQipsGt, 
quod in xaQyeai mutandum hoc est in nido, quem Euripides Ion. 172. 
svyrjp xttQiprjQap vocat. 



298 DISSERTATIO XVIII. 

gravibus videtur, verbum axelo&ai a sartoribus et sutoribus 
translatum esse ad medicos, quia lit illi tunicas calceosque 
laceros, sic hi (quod cum bona eorum venia dictum sit) cor- 
pora nostra non redintegrant sed quoad possunt reconcinnant 
et rupta consuunt, necessario sequitur axrfv id est acum prius 
appellatam esse quam axog, etsi hujus nominis usus antiquis- 
simus et frequentissimus est, feminini vero vix ulla notitia 
praeter grammaticos. Verum, ut ad finem perveniam, non 
solum feminina primae declinationis huic generi nominum, 
de quo disserimus, conjugata sunt sed etiam masculina et 
neutra secundae: oxvcpog dicpoQelxai xaza to acpevog, ovei- 
dog xal eleog Eust. 1632, 5. quibus idem p. 73, 50. addit 
axozog xal XQelog naqd &lltovi et p. 432, 19. to &Qrjvog, 
quod non legitur hodie, xqelog apud Philonem non substan- 
tivum est sed adjectivum, to eleog Alexandrinorum proprium ; 
oxvcpog masculinum Aristarchus Od. XIV. 112. praetulit neutro; 
6 acpevog Hesiodus vindicavit 17 ) cetera in communi usu po- 
sita sunt. His accedunt to ddjupog irao 3 c O(,trjQcp, 6 &diit(3og 
naQcc SifMovld?] Sch. II. IV. 79. to ndyog Aristot. et 6 net- 
yog, to xeQvog crater mysticus et 6 xegvog, to xv/nfiog o 
xvjiipog, to oldog et 6 oldog Med. Mosq. p. 210. to et o 
i(xQi%og, to QtTiog et quod ex uno affertur Dioscoridis loco 
6 QiTiog, 6 et to otQrjvog, cujus utrumque genus a scriptori- 
bus classicis abest v. Sturz. Dial. Al. 159. turn ilia quae 
significations quodam momento differunt o et to eley%og y 
et quae prosodia quoque 6 xvdog et to xvdog. 18 ) Neutra 
secundae declinationis hue adhibet EM. 287, 43. cog dno 
vov &vog yivezai &vov xal /neyaQog jiieyaQov, ovtco dgiog 



17) De codicibus homericis, quos Heynius II. I. 171. hoc genus 
praebere dicit, Spitznerus tacet. 

18) Carei nomen graecum est 6 xaQog et to xkqov. In Galen, de 
bon. et mal. succ. c. VIII. p. 794. T. VI. tov xalov^iivov xccQovg Sal- 
masius in Solin. p. 704. tacite substituit rrjg xcdovfiivrjg xaQovg , quod 
non minus ignotum ; trjg xccQttog (hoc accentu) legitur in Comm. III. in 
Hipp, de Humor, p. 360. T. XVI. To axaQog per errorem in Lexica 
receptum est ex EM. ubi to GxaQog scil. ovo/ua legitur. Dubium est 
KuQnr\ tu GniQfictTa Hes. Pro to Qijvog (cutis) Aret. Sign. Diut. II. 
13, 71. cod. Harl. ibv ytvoy. 



P. III. C. I. DE JVOMIN. TERT. DEGL. IN og, 299 

6qIov 19 ) sed Herodiano judice n. Mov. p. 40. to xglvog ix 
tov xqlvov fxexanE7ioii]Tca, quod ideo statuisse videtur quia 
xqlvov omnes casus habet, illud duos modo obliquos v. Parall. 
117. nee iieyayog reperitur praeter genitivum fieyciQewv in 
Sophronis loco, quern Epim. Cram. I. 277. cum &vov 9vog, 
devdQov devdoog confert, alii forsitau metaplastis adnumerent 
Sed quomodocunque res se habet, iieyaQov certe primatum 
obtinet ab adjectivo /ueyag derivatum. De ceteris nemo contra 
dicet quin eodem temporis vestigio atque uno quasi partu et 
generis neutri nomen edi potuerit et masculinum vel femi- 
ninum. 

§. 4. Si quis autem neget verba perispomena excludi 
oportere, quia hoc subsidio demto alyog, ccQxog et alia solvi 
nequeant, ac si eandem ob causam adjectiva in jjg et vg fin- 
gere perstet, is fortasse his remediis diffidere incipiet ubi 
respexerit ingentem numerum vocabulorum quae nulla ratione 
expediri possunt. Quis enim Herodiano EM. credat nomen 
fievdog, quo non svevvaiov significatur sed vestis et ea pre- 
tiosa ut videtur, a verbo sydsiv derivatum esse? aut syxog 
TMXQa zb £%eiv Eust. p. 1393, 38. aut exvog nctQa to eco to 
crnolvw Lex. de Spir. 219. aliaque longe ultra Thulen repe- 
tita. Quibus non antepono Buttmanni conjecturam xQvog cum 
xql sic ut horror et hordeum idemque cum bxQioeig cogna- 
tum esse Lexil. 1. 198. et diversum Schneideri placitum ver- 
bum xqvco fiugentis. Sed si haec quoque concesserimus, illico 
succrescent alia quasi excetrae Leniaeae capita : fiQayxrj plu- 
rale, yehyog, e&vog, %Qvog, szog, xd^mog, nkog (jiood^rj) qe- 
&og, GTi&og, Tlcpog, xlcpog coronae genus; quae ab omni 
verborum et nominum societate sejuncta sunt. 20 ) Attamen 
intercurrunt quaedam, quorum origo ut non manibus prehendi 
sed tamen probabiliter conjectari possit. Primum ayxog et 

19) ZnstQSa Nic. Th. 881. glossa interpretatur kiny id est GneTqct 
tunicas bulborum sive folliculos, sed Schol. ra GnaQpccict tanquam 
verbale. 

20) 'PviQog plantae nomen semel legitur nee certa scriptura. Bi- 
xos Phryguui linguae assignatur cetera simillimura verbis coquendi, 
quae in dialectis germanicis et slavicis reperiuntur. Tov fiexov Eust. 
ad Dion. v. 809. ult. fortasse ex vitio. 



300 DISSERTATIO XVIII. 

et fortasse ayyog, quae res non multum diversas curvum et 
cavum declarant, magnam et vocis et significatiouis simili- 
tudinem habent cum ayog fragmentum, ayxvlr] suffrago, ayo- 
atog et ayxcov, quae tria vocabula Glossographi consociant; 
ayog autem ad ayvv/ni pertinet ut Kevyog ad ^evyvvf.a EM. 
409, 50. J\oy v og, cui Buttraannus etymon alo%vg affingit ab 
atrial non longius remotum est quam naa^uv a nadog et 
Tia&eiv. Quod Graeci hujus et superioris aetatis dicunt a&og 
pro avd-og v. Hemsterh. ad Plut. 1205. 21 ) propius est verbo 
aw spiro, halo, unde atoiog flos et floccus, acoQog somuus, 
acoTeiv i. q. laveiv, similique epenthesi distat ftivdog a /?«- 
&og, nivdog a na&og. Boe'yog sive ftoe/Liftog Hes. et i/t- 
fiovov synonyma sunt v. Lennep. ad Phalar. XIX. 98. fortasse 
ab obsoleto Pq4co 9 fiovto, sed EM. illud modo ad tpeQpto re- 
vocat, modo ad xqecpto, cui consentit Eustathius 1392, 26. 
fio&cpog pro tyicpog dici. Boay%og singulare jam alii cum 
@ooy%og, (toyyog raucus et qiyy v to contulerunt. BaQog ut in- 
tellectu ita formatione cum cpootog convenit, quod a pinco 
declinatum est, huic autem respondet germanicum verbum 
baaren; yr\ atpaoog Meletius c. X. 84. in Gram. Anecd. T. III. 
et Glossographi interpretantur per atpoQog, sed iidem etiam 
per atpaotoxog v. Hecker. Callim. p. 90. ad quod postea re- 
vertar. Sed ejusdem familiae etiam poadog esse videtur et 
adjectivum fioadvg and iov fiaqvg nMovaG^ity rtfi 6 xal ev 
vnaodtoei EM. sed hac neglecta bardus a graeco ficcQdvg 
Fest. cf. Doederl. Syn. IV. 226. Quo saepius literae d et I 
vices suas permutant, hoc probabilius duco pro Mm to ali- 
quos alicubi dixisse dinzto et ab hoc derivatum esse dtipog, 
quod Buttmannus Gramm. II. 397. a dixpato repetit; Mmtov 
yaXaxzog Apollon. IV. 813. nihil differt a diiptov. Eigog H. 
Stephanus in Thes. ab atoto arcessit. c 'Elog palus a Graecis 
mediae aetatis fialxog dicitur et hltodrjg ($alxtodi]g, quae Co- 
raes ad Plutarch. T. IV. 476. ad aloog confert, nam alaea 
ol xaSvyooi totzoi Hes. aloog autem et hinc factum "'AXxig 
Koenius ad Greg. p. 220. hand inscite refert ad verba alendi 



21) Nomina urbium *Ad-rjvcu et y Av&r\vri fortasse idem significant, 
Florentiam vel Floram. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 301 

dldaivco , dXdr>oxw etc. ""EQefiog et oQcpvr] ad verbi eQscpto 
similitudinera inclinaiit. a EQxog et Spxvg EM. Sch. Opp. Hal. 
III. 125. ab sQyco etQyco arceo derivata esse docent. "Evzog 
qua via ad veritatem reduci possit supra ostendi Diss. V. 3. 
Krjtog Buttmannus non dubitat quin a thematico xdco sive 
%ato (%aoxto) ortum sit, quod confirmari potest comparatione 
Oppiani dvgdvzsa %do^iaxa Id/nvrjg et Hesychii ^ld/u(3ai %d~ 
of-iata xai l%&vg nimirum ol f-ieyccx^rseg , lamiae, delphini 
aliaque immania cete. Iivvog, quod Hesychius interpretatur 
%ojQi]iia, fiddog, plerumque de alveo et alvo dicitur, unde 
non raultum dissident xvo&og, xvorig, cunnus, quae omnia 
Etymologi cum xvco connectunt. ^ialcpog naga. to Xtorzog 
EM. recte secusne non dixerim. AConog vero etsi non pror- 
sus idem significat quod linog, lonog et lofiog, tamen propter 
generalem similitudiuem ad eandem stirpem Xerrco revocatur. 
Mvoog jam supra protuli probata Grammaticorum originatione ; 
nam etsi ftveiv a significatione propria, quae in compressione 
labiorum nariumque posita est, nunquam recedit, tamen hinc 
derivata ad indignandi et aversandi affectum translata sunt, 
primum adjectiva quae Hesychius varie scribit sed uno modo 
interpretatur {.wlog, o/iiolog, o/iwog hoc est oxvyvog, gxv&qw- 
nog, turn verba fiivav, ilw%&iUlv, em/uu^ai, Mvadtxsa&ai 
zd z$ (.lvxttjql svSelxvvG^ai to dvg%EQaiv£iv Poll. II. 78. Et 
ab horum societate non facile divelli possunt Mvxog /aiaQo'g, 
Mvoxog f-ilaG/iia, Mvad /magd, ixv^a mucus, quibus omnibus 
humor foetidus teterque declaratur. 2 2 ) 0/ 0§og acetum et dt-vg 
acer nulla religio est quin cum dm] acus componamus et 
cum verbo dvayjiivog. °'OQog genere et spiritu discretum est 



22) Mulfa apud scriptores aetatis mediae et fiov^la hodie mucorem 
significat; Itali mucidum muffato dicunt, Francogalli moist, nostrates 
muffig. His simile nomen Mephitis exhalatio gravis et la mofette. 
Ab eodem illo /uveu traductum esse nomen /uvdog humorem putidum 
significans colligimus ex derivatis : IfAvdat-aro avii rov tfivaiigcao ane- 
fjLvy.Tr\Qiae Sch. Nic. Al. 481. od/ut] /uvfiuXsr) rj fxvaaqd Sch. Apoll. II. 
191. quanquam hoc adjectivum /uvdcde'og et verbum [xvdaivsiv omissa 
putoris notione plerumque nihil aliud quam madorem significet. Mv- 
6civ et [xaduv a librariis saepe confusa, Rnhnkenio ad Tim. 184. cog- 
nata videntur. 



302 DISSERTATIO XVIII. 

ab oqoq sed eadem fortasse stirpe nititur oqco, nam utroque 
extans quiddam et oq&ov significatur. Quam proportionem 
ird%og ad Ttrjaaco et Qct%og (qomoq) ad (^ggio habet, eandem 
habet T<x%og cum &t]ggco sive &<xggco, cujus participium est 
QaooovGct onevdovGcc, primitivum autem $&o , unde &oog 
profectum est uni adstrictum signification! et aequivocum &od£a). 
Et xQccvog quoque sive aeolicum xQezog commode redigi potest 
ad xQato, xgko, quorum multiplies affinitates alio loco edis- 
serui c. V. §. 3. in Adnotam. 2dxog et oayr} plerique ad 
gclggoj revocant lit vccxog et vdxr] ad vaGGco, unde vctxzd ol 
tuIol Hes. hoc est pili coacti, perplexi. 2/Arjvog nihil aliud 
est quam eo^iog dqjsG^iog examen ab I'rj/iu cum trajectione 
vocalis ut aqveg et (tfvsg et c P/]vecc nQofictzu Hes. pro quo 
QTjvla dici potuit ut &r]Qia, sed causa mutandi nulla. 2>a- 
cpog et Gxvcpog res tarn similes declarant ut eandem originem 
habere videantur; veterum tamen nonuulli illud ad Gxditzeiv 
id xoiXaiveiv retulerunt, hoc ad xvqjog curvus. A gzqsojco est 
GTQeqjog, quod Hesychius explicat Gigt^ia detect (Ivqgcc Jco- 
Qieig, et quod idem memorat Szeoyog GzyiycoGig , xdhvxptg 
ccyyslwv deo/uazi yivofievq. A ZQtqxo pariter zaQqiog et zccq- 
g>vg, quod jam dudum couvenit; sed fortasse etiam zeQ%vog 
et "iQe%vog hoc est Gz£l£%og xlddog ut Hesychius ait, simile 
latino truncus et graeco zq^g)^. Si to ty&og vel 6 tv&og, 
zd @Qvzog vel 6 fiQvzog in Graeciae solo nata sunt, illud 
a tew, hoc a Pqvqj derivatum est; nam utroque fermentum 
significatur. 

§. 5. Haec igitur verbalibus adnumero sed non omnia 
eadem asseveratione. Quae vero nullo verbo comitata sunt, 
non ab re facturum me censeo si appositione nominum illu- 
strem. Duas igitur significationes , quas latinum robur uno 
complectitur ambitu, Graeci inter totidem voces divisisse vi- 
dentur doig fj duvafiig et dovg, unde Soqv pendet, a dQig 
vero dQtog id quod dovfiog et dQoog lG%voog Hes. KvQfiog, 
quo Callimachus usus dicitur, et xvQ^tg, si tabulam quadran- 
gulam significat, a xvfiog ductum ut xvQzog a xvzog, sin 
autem ia cacumen acutum fastigatam, a xoQvqyiq repeti cori- 
venit. Pro kelv eqicc, ut in cod. Hesychii scriptum est, alii 
Viva, corrigunt, alii Xr^vea, cujus indubia est cognatio cum 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN 09. 303 

laua, Idyvi], ylcuva et ykdvog to tc£Ql Tovg TQayiykovg ddoog 
Hes. l Peti(pog to oiofia Hes. (mf-Kpog et Qvyyog res tain 
similes ostendunt ut videantur ab uuo themate manasse, cujus 
vis apparet in {)ajn<pij, (mi^og^ qoixoq, (jvxdvj]. At fuit tamen 
quuni Qvyyog ad oqvggco referrem. To Gxozog TictQa to 
gxw.Uiv eiQTjxcu — rj rcaqd to oyj&stv (sic) Schol. in Aristot. 
Gateg. p. 85. b. 32. Hoc quidem praeposterum est, sed pro- 
cul dubio cohaerent inter se Gxid, Gxotog id est GxoTsivog, 
et oxozog litera epenthetica auctuni. Hesychii verba ^dfiiecc 
to. iv Toclg coaig tlov i/Liazitov 7iaQdai]f.ia ^idxioveg si vitio 
carent, probant nomeu o/^uog, quod fortasse Sophocli in 
Naupl. Fr. V. ubi de Palamedis inventis loquitur ozQazco cpQv- 
xztoQia , vnvov (pvld^eig eg # J eto g^ut] tqici restituendum 
est pro G^iavTriQia significans tres vigilias sive vigiliarum 
signa quae buccina dabantur. ^fj^iog autem et Gr]f.ielov per- 
tinent ad illud genus quod Ghoeroboscus EM. 230, 22. Gram. 
II. 193. exemplis parum aptis illustrat to. Imb zCov elg og 
did tov €iov yivo/itsva Sid Trjg ei yQacpsTca, yivog yivuov, 
@QevSog Pq£v$£iov, ddvog Sdvewv ycoQig tov loyyogloyylov 
(I'yvog Xyyiov) quorum unum Sdvsiov hue convenire videtur et 
praeterea nldiog TzXaielov, ayyog dyyelov cf. Parall. 324. 23 ) 
SxaTog, yldyog, vvyog, {nnog et alia in Parall. 132. allata 
monosyllabis apta sunt sed primum Gxdzog etiam verbum 
audio attingit ibid. 60. unde GndTog descendit et Gxvzog mu- 
tata vocali ut yvvd-og cavitas et yvddoi xoilto^iaza , (3d&og 
(ivSog etc. Tria sunt nomina specie simillima, sensibus dis- 
creta qtdqog to i/ndziov, cpdqog to ccqozqov et cpaQGog tqv- 
cpog sive xldGjtia, de quo amplius EM. 575, 37. yaQog tq 
ccQOGig ttccqcc to cpaQGai ioTi o%Igcci, xal gjaQGog to dno- 
Gy,iGixa Trjg eG-d-fjzog ut Qrjyvvf,it (jrjyog et ()dxog. His igitur 
omnibus Grammatici notionem scissi ruplive tribuunt com- 
pluribus ejusdem soni vocibus impressam : (paqay'^ dnoaxiG/na 
yr t g ex tov qtjggoj EM. 787, 41. Schol. Eqq. 248. %aQvpdig 
vorago v. Prolegg. 299. Schneidewin. ad Simon, p. 76. et alia 



23) Oppian. Hal. I. 642. oaaa ts ipvka y.lrfeoviui ctXaxein dubium 
est utrum pro celcc/r) positum sit ut av&ain in sermone Boeoti Arist. 
Ach. 869. pro ttvd-sa videtur, an pro oeXaxtct. 



304 DISSERTAT10 XVIII. 

v. Proll. 155. Denique nominis qxxQaog, quod Hesychius TQvyog 
interpretatur , primitivum quaerens Guietus ad &Qaa> &qccvco 
delatus est, a quo non multum aberrat gyyvvfiii et aeolicum 
FQrfos fractura fragor. Verum hie alia ex alia suspicio 
nectitur. Nam Hesychius profert verbum OaQai vcpalveiv 
7i?Jx£iv, pro quo quum et cpaQcu substitui possit et cpaQiooai, 
tamen accentus ducit ad (paqoai defectivum quidem, cui prae- 
figendum est praesens yaQco et huic vicissim aqco, thema- 
ticum utrumque; namque in vqlo verbum exit nullum. Hoc 
autem duas complecti videtur significationes arandi sive sul- 
candi et texendi, quarum commercia patescunt ex iis quae 
in Aglaoph. T. II. 837. de similitudine operis textorii cum 
agro cancellatim sulcato et aratri cum radio tramas staminis 
percurrente disputata sunt. Jam ab czqco profectum est ccqoq) 
et hinc a@Qco[,tcc oxolrjg yvvcuxelag eidog Hes. id est cpd.Qog, 
a cpaQto autem ayccQog, povepagog et neutralia cpayog to 
l/LiaTiov et q>aQog zb ccqotqop v. Proll. 62. additoque sigma 
qxxQOog, lacinia, nam et hoc nomine, quod cum laxig et 
laaog zb (mxog connexum est, Latini non solum vestis sed 
etiam agri segmentum appellant. Verum hie renovatur ilia 
de adjectivo acpaQog dubitatio, quod qui ayovov sive acpoQov 
interpretati sunt, cum dorico cpaQio id esfr cptQto junctum pu- 
tarunt, unde (peQoai zb yevvrjoai Heraclid. Alleg. LXVI. 199. 
Sed indidem etiam (paQog repeti posse comprobatur latini 
sermonis cousuetudine et nostri; nam vestis praecipue dicitur 
geslamen et Tracht. Et qui meminerit germanicum Getraide 
derivatum esse a verbo tragen non repugnabit quominus no- 
men far et quod idem significat rj gxxQog a cpeQcj arcessere 
liceat. 24 ) Non satis explanala est Hesychii glossa (DoQpia 
cpaQltaxa, ol de cpogfta, sed nomen g)aQ i uaxov , quod idem 
et alii Potccvtjv interpretantur, vereor ut alio referri possit 
quam ad cpeQto et cpfyfiw, cui beta insertum dicit EM. 204, 32. 
et eodem modo thxqci zb zeiqco zcxQfiog nleovaG[.up zov /? 
Sch. II. XXIV. 152. pleniusque EM. 746, 25. zqlol naQctyco- 
yalg b c HQco6iavog zovzo xmeXafie ' ttqcozov Ix zov zccQaooto, 



24) To (prjQ Anecd. Bekk. 1159. fortasse nihil aliud est quam 
(piJQog far, de quo dixi Prolegg. 62. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 305 

dsvTSQOv ix xov tq€7tco, tqltov ex tov TeiQio, quarum sen- 
tentiarum primam probavit Wyttenbachius ad Plutarch, de 
Superst. p. 1002. Si nihil horum placuerit, transferendum est 
ad numerum nominum quae significationem quidem verbalem 
sed nullum juxta se verbum habent nisi derivatum ut cclyog, 
velxog, xeQdog, idog, oidog, vipog, vcpog et byzantiacum o%e- 
Sog, de quorum origiue quae mihi aut aliis in mentem venere, 
incertiora sunt quam ut omnibus persuaded posse sperem; 
quare hoc unum dicam alyog cum aQyctliog molestus , hoc 
autem cum eQyov componi , l dog (IdQcog , sudor) cum vScoq, 
vipog cum vTiaQ, pro quo poetae vxpoSi usurpant, et cum vrta- 
Tog v. Proll. 419. duasque significationes, quas latinum tuber 
habet, Graecos duobus signasse vocabulis oldog et vdvov. 
Nominum propriorum nemo erit qui vel exposcat rationem 
vel exposcentibus reddat: Bldog gjqovqlov Iv 2ixella ovde- 
TZQcog yQacpexca xcti oia dicpSoyyov Steph. c 'Bofiiog drj^iov 
ovo^ia ovdhsQov cog eQxog Harpocr. ccvtqov xcdovjusvov 2t&5- 
vog Paus. VIII. 4. quo fortasse oxelvog significatur; plurale 
Tiixnza, quod et appellative dicitur ut aqyog xal to nediov 
XeysTcu nctQa xolg vscoTiQOig, ol'ovtai de /iiccxsdovixdv sXvai 
xal dsaaahxov Strab. VIII. 372. nee constat utrum praever- 
terit, appellativum an proprium. Trisyllaba quae reperiuntur, 
fere omnia paragoga sunt: neyed-og, Tta%sTog substantivum 
ap, Nic. et Oppian., ozele%og quod cum oxvlog et oisleog 
cognatum putatur, %eQadog de quo disseruit Spitznerus ad II. 
Exc. XXXII. xlvadog quod veteres cum %eqadog conferunt, 
oelay v og simplex, non ut Galenus putavit de Alim. Fac. HI. 
36, 737. T. VI. nctQa to oelag s%etv, ad haec edacpog, Tzila- 
yog, GxeQcccpog, de quibus omnibus dictum est in Prolegomenis ; 
duo epenthesi aucta 'Eqlxscc cpQay^oi Hes. 2S ) pro eQxea, et 
Taoi%og, cui vicinum est Tsg^vea hzacpia Hes. 

§. 6. De accentu vix necessaria videbitur hodie Hero- 
diani admonitio : TteQitmaGTeov to otsivoq ' nav ya.Q ovde- 
teqov elg og Irjyov ficcQvvezca Schol. 11. XII. 66. XXIII. 419. 
Nee spiritus discrepant nisi quod nonnulli Jjdog scripserunt 



25) Idem Eqiyvveiv y.qvmuv y.caccy.lsieiv pro dQyvveiv, ''Eqiaavr] 
(fQaypog, "OQiyMvri (fQayfxos, quae omnia ad unum pertinent eqyia, 
Lobeck. Technol. 20 



306 DISSERTATIO XVIII. 

ut ?jdco, contra quos idem monuit trochaica omnia sine aspi- 
ratione promenda esse EM. Sed saepe haesitaraus ob earn 
rem quod nescimus penultima bisyllaborum utrum acuenda 
sit an circumducenda. De prima vocalium rem expedivit He- 
rodianus n. Mov. 35, 31. %a elg qoq (scr. og) Xi]yovxa ovde- 
teqcc dio~vXXa(3a el e%ei tiqo tov TeXovg to a, ovveoxaX^itvov 
ndvxcog dyei, nd.Sog , xdXog (ddXog) ddog , ipdog, ndyog, 
(.id-Stog, vdnog, xdvog, odxog, Taxog, fid.Qog, el /ut] xaxd did- 
Xexxov eli] togneQ to nccQog , /itdxog, ddvog, rcQayog. 2rj- 
/tieicodeg aga to cpaQog. Hie pro Tavog aut ydvog scribendum 
esse aut ddvog, pro xpdog aut qjdog aut ydog ex Arc. 195. 
pro Taxog autem Qaxog videt unus quisque. Sed difficultatem 
facessunt macroparalecta; naQog Seidlerus substantivum esse 
putat adjectivo rcrjQog appositum idemque siguificans quod 
TciJQcoGtg. Ad secundum quod attinet, L. Dindorfius in Thes. 
ddvog, inquit, fortasse significat ariditatem, sed novimus so- 
lum adjectivum davog, cui si substantivum affingere libet, 
ddvog ponendum est non SPjvog, Herodianus autem loquitur 
de nomine cujus alpha non nativum est sed xaxd didXexxov. 
Meinekio Anall. p. 123. rcdvog placuit, cujus genus neutrum 
nescio quo constet; lenius remedium foret Xdvog lana, sed 
dubito an nulla correctione opus sit; nam Dores pro dr>vog 
dixisse ddvog colligitur ex Hesychii loco Iddavig aTCQovorjxov. 
In Herodiani libro de Dichron. 259. ex dialectis unum affertur 
^idxog. Quod vero Spitznerus II. XL 68. veteres dissensisse 
dicit utrum adog scribendum an ddog, equidem unum Eusta- 
thium hue inclinasse cognovi ut ddog perispomenon faceret 
tanquam ab ddrjoai derivatum, quod ex drjdfjoai contractum 
esse 1400, 34. Nostra vero memoria Buttmannus hanc sen- 
tentiam amplexus est Lexil. II. 134. auctore neglecto. Sed 
ut concedam in tempus, quod jam multis verbis impugnavi, 
neutra hujusmodi a verbis circumflexis derivata esse, illud 
nullo modo impetrari potest ut a verbis compositis derivari 
credamus; nam in maxinio exemplorum numero ne unum qui- 
dem reperitur parasyutheton. Obstat vero etiam Aristarchi 
auctoritas in Schol. ad 1. c. et V. 203. adog daovvxeov * to 
yaQ a tiqo tov d ov xal {.it} e%ov OTeQTjTixrjv h'vvoiav 
i) xQaoiv daovvea&ai SeXei, et Eust. 593, I. ^AQiozaQxog 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 307 

to adrjv di 3 hvbg d xal figayjcog xal dtxaicog ' daavvsi de 
xal to ccSog, 2 6 ) quod ut faceret nulla ratio erat si ab drjdsco 
propagatum crederet; nee, puto, adrjg interpretatus est tov 
aidtj. Tertium argumentum est, quod Grammatici duo modo 
macroparalecta in numerato habuere, unum nQayog, cujus 
vocalis longa ab Ionibus in eta mutata syncopae debetur, 
alterum cpv.Qog, sed hoc saepe correptum cum ab aliis turn 
a Callimacho ut conjicio ex Melet. de Horn. p. 83. tov too 
diacpQaytuccTog Vetera TiEQiTienXov (scr. neQixovaiov Xeyovoi) 
did to (adde TzeQiTsivEGdat xal) TteQieclelGdai avzbv xolg 
GTilayyvoig, rj nenlov (scr. airiTiXovv) did to IcpanXovo^ai^ 
r] ndzog and tov 7ve7if}%&ai xal ovvsocplyyd-at, dib xal Kal- 
Xi\ua%og 8(pi] c 'IlQi]g ayvbv vcpaivo/.tevai tjjoi /nsjiirjle naTog. 
Meletium quidem ndyog scripsisse vel ndyog ostendit etymo- 
logia, sedveterum aliquem diaphragraa sic vocasse mihi igno- 
tura et inopinabile est; nee nenXog illud dicitur sed yiTcov 
rcsQiTovawg. Callimachus autem de peplo illo loqui videtur, 
quern raatronae Elidenses al exxaldexa xaXov/nsvac vcpaivovai 
ttj a HQa Paus. VI. 24, 8. Huic igitur cpdgog tribuo. Quae 
vero praeter nQayog et qjdgog circumferuntur properispomena, 
illo Grammaticorum judicio in summam suspicionem adducun- 
tur; dQavog to Eqyov TVQa^ig Hes. accentum a lexicographis 
acceptum habet, nldyog regio in Tabul. Heracl. p. 191. ab 
editoribus, qui quod apponunt plaga, alpha breve habet; ter- 
tium Matthiae ex Eust. posuit Eur.Thoenn. 878. hvev^i a$Qoi- 
aov arcog exfialwv bdov. Codices xanvg praebent; Scholio- 
graphus xdnog, inquit, vvv tov xd(,iazov r] to dnb Tijg odov 
dad^jiia, alXot ds dizog to vipog, vvv ds xaTayQrjoTixtog to 
lirjxog, quibus indicatur scriptura duplex xdizog halitus et 
ainog i. q. vipog. Illud non legitur neque intelligi potest 
quomodo a xcctctoj, xanvaoco nasci potuerit macroparalecton; 
ac ne xdrzog quidem extat nisi apud Grammaticos et Sch. 
Oppian. H. III. 114. xdnog to nvsv^ia subtracta generis nota 
et accentu eo quern Euripidis versus respuit. Praefero igitur 
quod Hermannus edidit alnog h. e. dvgysQeiav. — De secunda 



26) Quod in Thes. in fidem brevitatis affertur adog ex Arc. 47. 
id fxadog scribendum est; nam de masculinis agitur. 

20* 



308 DISSERTATIO XVIII. 

et tertia indifferentium Herodianus nihil praecipit, quique id 
facere conatus^ est in Regg. Pros. §. 39. p. 429. proposito ex- 
cidit: %d ze£ i nccQalrjyofisva 7tccQoi;vvovi<xi, oticpog, ^tcpog, 
nXrjv tov olvog, nvtyog , vtxog, xtiiog, [uoog, Amog. Kal 
jiivaog did tov v. 27 ) To 6s (nyog i) ovvij&eia naQo'^vvsi 
xav 61 doyaioi neQiGrccooi, quod idem valet de oilcpog 2 *) 
contrarium de olvog, xlkog, X'mog, f.woog, quae ab antiquis 
poetis constanter aut producuntur aut corripiuntur non natura 
sed observatione aliqua. Etenim ancipitis plerumque ea men- 
sura est quae in conjugates obtinet fioldco fioldog etc. sed 
non semper; nam olvo^iai longum iota habet, olvog breve, 29 ) 
obliqui vero anceps pro modulo sequentium syllabarum, olvsa 
enini dactylicum est et pariter xMzsa, cpdea, neoigjdea xvxla 
Oppian. Hal. II. 6. sed sequente longa syllaba ancipitem cor- 
ripiunt olveooc, cpdsooi, cujus discriminis ignarus Blomfiel- 
dius ad Callim. H. in Dian. 211. pro cpaieooi, quo Nonnus 
quoque utitur XXVII. 6. et Joann. Gaz. Ecphr. II. 236. scri- 
bendum putavit opdeooi propterea quod cpdea dicatur alpha 
protento. Bigenera plerumque in prosodia conveniunt, vUr] 
vlxog, y.vlor] xvloog 3 °) nee dubie ap. Hesychium s. ^Innixbv 
%U6og scribendum est %Udog et pro o%ldog itidem o%ldog iota 
brevi ut %hdi], o%ld?]. A nloea tamen Pisae nomen hanc 
dissimilitudinem habet quod vocalis modo brevis est modo 
longa, etsi ab eodem verbo nloai derivatum putetur Strab. 
VIII. 356. ScpQiyog non aliter pronnnciandum videtur quam 

27) Rectius Sell. Eur. Andr. 536. /uvaog to {itaa^ia b^vvaxac (id 
est naoo'$vv£Tai) /LiTotog de , o yCvZTai naqa to fiiar\iog (scr. /lit] I'oog) 
neQiGnarca. Nomina haec significatione magis quam ortu differre mihi 
fere persuasum est; to yao juiGog ovx anod-ev Icizi tov fxiaCveodai Pho- 
tius inquit s. Miaft]it}. 

28) Vulgari consuetudine corrupti librarii azitpog Time. VIII. 92. 
Xinog Schol. Hephaest. p. 2. et alia invexerunt, 

29) Aliud in hoe miratur Herodianus n. Mov. p. 39. quod omnia 
in ivog quae iota breve habeant, masculina sint : ncog ovv to aivog ov- 
dsxeoov yivovg €%£zai ; to yao y.qivog £x tov xqlvov /A,£TCcn€7ioir]icci. 
Nos Herodianum miramur. 

30) Haee tamen multo saepius duplici sigma scripta reperiuntur 
et yiloxviaog Nicander usurpavit correpta penultima Anth. XI. 7. cf. 
Bernhard. ad Dionys. v. 611. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 309 

verbum hinc propagatum, sicut in longitudine Idog congruit 
cum Idlco, sed "dgtog attice corripitur ut vdcoQ et epicum 
vdog, quod cum Idog cognatuni creditur. De ypsilo iuRegg. 
Pros, praeceptum hoc est za t$ v naQalr}y6(.ieva nQonegi- 
onaxat xvxog, oxvlog, oxvxog, gpvxog ' \/Jv%og de xal zQv%og 
nago^vvovxai, quod de postremis totum falsum, de prioribus 
ex dimidio verum est. Nam ilia cum verbis xpv%to et iqv%co 
accurate congruunt, xvzog cum affiui xvog, oxvlog cum akv'Xha 
Ixvlla, quorum prima est brevis, cpvxog cum neopvxa. Sed 
oxvzog nihil in consortio habet praeter dispar oxazog. c 'Yqjog 
a Dracone p. 119. perperam inter ea quae priorem longam 
habent, relatum est. Quum oxvcpco (anooxvcpw, ev'otvtpw, 
eniozvopco) nunquam, quod sciam, aliter pronunciatum sit quam 
zvqjco, paroxytonon xb ozvcpog acrimonia Sch. Theocr. I. 49. 
in accentu pecca't. Iota purum unum habet dying, plura ypsi- 
lon, quorum partem exhibet Theognostus p. 48. kvog, xgvog, 
xQvog, $vog, qjvog, Qvog. Primum cum aliis heteroclitis 
affertur in Epim. Gram. I. 277. ylvexai xa. elg ov ovdexeqa 
xal elg og algneQ to &vov &vog, ccqsiov aoeiog (Sqlov dglog} 
xqivov xgivog, xal xb nvov nvog Xeyexai xal r %Qrjaig naQ J 
c InnoxQaxei. Apud hunc autem in libro de Int. Affect, ut in 
hoc me contineam, pus modo tivov dicitur p. 455. T. II. xov 
nvov 435. xa nva 432. 434. 455. modo to nvog 454. xov 
nvovg 443. et aliis locis, sed iuterdum etiam tzvov et nvog 
contra Draconis edictum nvog [.iaxQonaQaXi]xxei, nv$to yccQ 
exzexa/uevcog p. 77. a quo discrepat Arcadius p. 121. ftaQv- 
vexai xa elg vov nxvov, (3qvov, nvov to e^invov 31 ) xo xal 
nvog, nisi librarius accentum pervertit, quod mihi non ita 
videtur; nam e'finvog purulentus legitur in Andromachi ver- 
sibus secuuda correpta, nee quia nv&to producitur, idem in 
nomine puro fieri necesse est. Ac ne hoc quidem certum est 
utrum Draco de neutro loquatur an de masculino secundae 
declinationis , quod Herodianus quidem oxytouon esse statuit 
sed nostrorum doctorum plerique properispomenon faciunt 
nvog ut nvaQ v. Fritzsch. ad Thesm. p. 594. Meinek. Com. 
Fr. T. III. 242. 258. et 462. quo accentu etiam neutrum notatum 

31) Ov liyovGiv € t u7iuoy ol ncdcaol cdla nvov Anecd. Bekk. 249. 



310 DISSERTATIO XVIII. 

legitur nvov to fisTa^s^X^xdg ccl{.ia, o oqqoq Phot, ad Am- 
philoch. p. 231. in Maji Collect. Nov. T. I. idque ab eodem 
verbo uncle puris nomen ductum esse nescio an sequatur ex 
Aristotelis verbis to ydXa nene^ipdvov at/Ltd Iqtlv dXX* ov 
diety&ccQiitevov. 'Ef.medoxXrjjg d 3 ovx ogd-tog vneXdjuftavev 77 
ovx ev fiez^veyxe notrjoag cog to ydXa /.irjvog ev oydoaTov 
dexaT?] nvov enXsTo Xsvxov ' oanQOTr^g yaQ xai neipig evav- 
Tia ' to ds nvov oauQOTrjg IotL V. Slurz. ad Emped. 406. 
Karsten. ad v. 266. Empedocles autem ilia 11011 distinxit quia 
utruraque lentam affert materiae coiisumtionem. 32 ) Tgvog, 
quod legitur in hexametro ignoti poetae EM. 94, 42. et &vog 
adjuncta sunt verbis macroparalectis ut xvvco xvvog. Pro duo- 
bus postremis Theognosti fabulis supponi possunt xvog et 
q)Xvog, quod Eustathius 1746, 8. cum d-vog et xvvog confert, 
vel hoc ipsum xvvog. 

§. 7. Ad haec exempla qui aninium adjecerit, continuo 
intelligat necesse est penultimam horum vocabulorum omnes 
recipere vocales sed micron unum habere oxotoq, Ion- 
gum item unum Xconog. Nam quod Salmasius in Anth. VII. 
719. TeXXijvog ode Tv/nfiog, £%to d* vnb (HcoXeco TCQeaftvv, 
voci corruptae substituit ficoXei', nomen inauditum est ac ne 
sententiae quidem satis accommodatum , quae Meinekio Del. 
p. 130. adjectivum potius poscere videtur. Diphthongi pro- 
priae quae dicuntur omnes reperiuntur praeter av, nee enim 
qui avyog protulerunt , idonei sunt auctores. 33 ) Sed 11011- 
nullae tamen rarius hue intrant ut ai, quod Theognostus II. 
120. non plus quam duobus concessum esse observavit, cuo%og 
et Xalcpog, immemor vocis Pindaricae ahog, quam Eustathius 



32) Schol. Theocr. HI. 32. noioloysvca GiaxvoloyovGa. Iloiav 
I'Gcog rbv nvpov xaz* l£o%r]V, ocop* ov xcel ibv Iviavxbv noidv IxaXsGccv ' 
noiog yap — xi) q tog 6 nvpog , de quo Geelius tacet. EM. 344, 16. Iv 
nvij Tivhg Iv %0QT<a ' ''ApiGiapyOg Iv nvpolg xai xpi&rj ' nvov yap rbv 
tivqov dfya rov p, spectat Od. XVIII. 368. Iv nomj — io) drj/LtrjTQiaxfi 
%0Q7(p, Iv GnoqoQO) %<o()t(x) Schol. ex quo veri simile fit nonnullos illo 
loco Iv noi(p scripsisse ne intelligeretur noirj herba. 

33) To avyog EM. 571, 21. Joanni Malalae familiare est [nob 
avyovg ante diem, ut nunc Graeci auroram ccvyrjv dicunt; antiquis 
illud ignotum ac ne Du Cangio quidein memoratum est. 



P. HI. C.I: DE NOMIN. TERT. DEGL. IN 09. 311 

inter lexes (.lovijQeig refert, Crilici autein alius alio mutat. 
Tanqnam rarius Galenas Comm. in L. de Fract. III. 547. T. 
XVIII. P. II. adnotavit oldog xb ol'drjfia Xeyei, quod ex Ni- 
candro affert Epira. Cram. I. 330. eodemque Aretaeus utitur 
per omnes casus. Diphthongorum, quas C. Lascaris abusivas, 
nostri homines improprias nominant, nullum vestigium reperi- 
tur nisi quis, quia apud Hesychium Aaldog lijdog et saepius 
hjdwv reperitur accentu in prima posito et iota subscripto, 
primitivo Irjdog eandem literam vindicatum eat. 3 4 ) His ad- 
jungenda est Choerobosci praeceptio Diet. 391. EM. 643, 51. 
xa dia xov elog ovdhsQcc diovXXapa slow. ^Erceidrj ovv xb 
ocpelog VTU6Q Svo Gvllaftag VTcaqyet cog (tr) e%ov xi fLii/LU]- 
aaod-ca axfaxov e'jiieive , quae quam inepta sit ratio apparet 
ex /neye&og, xevayog, edacpog et aliis, quae, si terminationem 
spectamus, singula sunt f.iovi]Qi] et incomparabilia sed minime 
aclita. Aliquanto majoris momenti videtur quod hinc inlel- 
ligimus eum ignoravisse vocem ab Eustathio enotatam p. 462, 
45. et p. 1849, 15. xb eXaog KalXl^iayog analog elite dice 
to f.ii) Tielctteodcu xa yelXi] xov diaiQtfiaxog. Eodem modo 
Suidas et EM. 120, 38. sed addit rj xb acpelo^ievov, rj and 
xtov ■Seooa'kixLov anilcov a eaxi nolvcpccQ^iaxa, c iva di]Xfj xb 
d&sQaruevxov , ubi scribeudum est rj xb anovlco(.ievov rj anb 
xtdv deGGahxcov Ilehov vel FLetecov. Etenim hoc loci nomen 
in Thessalia fuisse auctor est Hesychius JOLeleog — f.nfjTtoxe 
xb TtaQa xcp 'O/lujqo) TLieXeov ' dvvaxai de xal xa UeXr] xa 
Iv QeGGaXia leyofieva drjlovv, et novimus nomen urbis Thes- 
salicae JJelrj, nude Hslivva propagatum videtur. Quis tamen 
sibi persuaderi patietur ut ab hoc nomine appellativum illud 
compositum credat? Equidem ego, si qua ut in re obscura 
divinationi licentia detur, ponam neutrale nelog cognatum 
cum nelh] pellis lorum, et cum adjectivo neXog luridus v. 
Parall. 344. et porro anelog alpha prosthetico auctum, quo 
lurorem et per consequentiam non tarn vulnus hians quam 
cicatricem luridam , utPlautus dicit, significari suspicor. Pro- 
iude in Galen. Comp. p. Gen. II. 17, 539. T. XII. ubi inter 
medicamenta refertur alh] e^n'kaGxqog KXavdlov ®iXo£evov 



34) Hoc nuper fecit Ahrensius de Dial. Dor, p. 142 



312 DISSERTATIO XVIII. 

dneXovg emyQacpoidvri, non IdneXXov scribendum puto sed 
dneXovg scil. ttoit]zix^ sive uno verbo ertovXcoziw], cumque 
eodem nomine compositum igvoiTteXag sive EQv&QonsXag in- 
flammatio cutis vel ignis sacer, sed hoc diverse declina- 
ture 35 ) De aclisia quod Choeroboscus dicit, commune est 
pluribus : axXizov zb [ifjxog xa&a xal zb fjdog xal og>eXog 
Eust. 235, 7. ac si superessent Grammaticorum libri tisql 
ccxXlzcov xai dvgxXlzcov ovofiidziov xal Qrj^txTcov inscripti, nu- 
merus haud dubie cresceret. Nunc suspicio quaedam serpit 
inaestimabilis de omnibus, quae in uno tantum casu aut in 
uno numero reperimus agog, adog, fiXinog, yavog, Savog, 
TtQeopog, ddxQrj v. Schneidewin. ad Eust. p. 30. dijvsct t /ne^scc, 
neoea, o%ea, zef-inea, z?]&ea. 36 ) Et quaeritur num Criticis 
liceat haec exempla excedere sicut Porsonus fecit dativum 
ydvsi Aeschylo tribuens Agam. 1362. quod facilius concedetur 
in vocabulis raris et insuetis. Lehrsius in Quaest. Epp. 167. 
de genitivo daXecov disserens nomen ddXog, ubi vulgarem 
significationem obtineat, indeclinabile esse censet sed SaXieaGi 
de victu opimo et alibili dictum videri cf. Parall. 163. Pro 
[irjdog, quod Suidas ponit, poetae in singulari fifjTig dixerunt, 
sed dativum Mr^u zCo iirnavrn-tazi alicubi invenerit necesse 
est; et singularis dfjvog unus, si satis memini, testis estHe- 
sychius. Nomina in communi usu posita avd-og, s&og, rjdog, 
reliqua per omnes casus declinari constat, sed xvQog immo- 
bile est et xXeog quo Thucydides, Lysias, Xenophon, Plato 
et alii in oratione prosa usi sunt; £%$og Thucydides saepius 
admisit Atticorum oratorum, nisi quid me fallit, solus. Aliis 
in totum abstinent, quorum nonnulla attigerunt Atticistae: 6 
Qvnog sqeiq, ov xb (nmog Phryn. Eel. 150. zd oxdzog ztx* 



35) Cf. Kuehn. Opusc. Med. T. II. 328. Tt]v ^qvameXaxov ipXoya 
Psell. de re med. v. 746. in Ideleri Physs. et Medd. graec. I. 224. 
xov iQvatn&ov Pallad. de Vit. Chrysost. p. 306. T. VIII. Bibl. Gall. 
quae in Thes. omissa. 

36) Saepe pluraliter efferuntur quae apud nos singularia sunt 
OuXnr} et ipvxrj Herod. V. 10. xa iXerj Sirac. XVIII. v. 4. xa fy&n 
Dionys. Antiqq. III. 7. xa xaXXrj Plat, xa Sir} Lys. c. Andoc. p. 105, 9. 
pro quo Aelianus dia dixit ut xqscc, yiqu analogia fallaci ductus. Eodem 
pertinent epicorum vocabula xXta et juivea. 



P.III. C.I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 313 

evSeiag TiSe^evov apa&eg p. 293. %Qecog diTixcog, %qeoq de 
eXXrjvixcog Moer. 402. 37 ) daov aTTixol, to de dccaog ol xoi- 
voi Thorn, vdnog noirjzixov, vdrnq xoivov Schol. minn. ad 
Soph. El. 5. v. ad Aj. 892. XcoTtodvTrjg doxi^tov, to de Xco- 
Tiog ov Xiyo^iev Herodian. Exec. v. ad Phryn. 461. fiXenog et 
xvog ex Aristophane enotavit Pollux alibi non lecta. 

§. 8. Nomina in <xg et ccq exeuntia Technici nonnulli 
partim a verbis orta dicunt, partim a substantivis syllaba og 
terminatis. c HQcodiavog cpijGiv oil tov aXeicpa xal Xirca r) 
xaTaXrj^ig ovx a?]$r']g ' ccXl' cogrtEQ d-ivco devaq xal xelqco 
xeQag, ovtco dXelcpco aXeicpag r] aXeicpag xal vtcogtoXtj tov 
q rj tov g aXeicpa. To de Xirca e§ avaXoyov dviLTtaQa&e- 
Gecog eyevezo ' tog ydq xcoog xcoag, vdog vdag, yrJQog yrJQag, 
ovtco xal Xlnog Xinag, ££ ov to Xlna Eust. 1560, 27. Pro 
xelqco xeqag Herodianus fortasse scripsit deiQto degag, nam 
xeQag ab EM. rectius ad xdqa refertur. Idem vero p. 638, 
54. ovag verbalibus inserit: TcaQa. to avco to epeovco avog 
xal gvgtoXji aog xal (jueza&eGei, oag xal) TQortfj ovag, nee 
multo aliter Eustathius p. 1148,55. ex tov dco (d'tco) to dxovco 
yeyovev aog cog cpdog xal {leTa^ioei oag cog cpoag xal xqcx- 
gel fiev cog cog cpcog, ercevd-eoei de Icovixrj ovag, quam sen- 
tentiam ipsi Herodiano tribuit p. 1896, 5. tov ovaTa ev&ela 
evixr] eGiv oag xa& 3 c HQcodiavov cog cpoag. Haec precaria 
sunt, sed SevaQ et dXeicpaQ non incommode a verbis repe- 
tuntur, eodemque recidunt eldaQ 3 *) elXaq, aXeiaQ, oveiaq, 
quippe segregata comitatu substantivorum , quibus adjuncta 
sunt aXeaQ (dXerj) dXxaq {dXxr]) et alia in Parall. 205, in- 
dicata. De paronymis vero, quae in ag exeunt, non omnes 
consentiunt. Nam contrariam illi sententiam profitetur Pro- 



37) Suspectus est genitivus in Eur. Iph. A. 374. fxr\S4v^ av XQ^ ov s 
Uxcai 7iQ0Giarr\v ^si^irjp %d-ovog — vovv XQV T <>v Ozqairilaz^v tysiv. 
Againenmo enim non propter suum vel aliorum commodum dux belli 
creatus est sed quia gratia praevalebat et auctoritate. Sententia poscit 
vel jurjdev* civ ydonog, ut Seidlerus correxit, vel (j.r\d£v* a£fag. 

3S) "Ano tov sdeo Meat) xal siJccq Schol. Od. IV. 56. sed Mojq 
hoc fictum est ad exeinplum tov ZXdtoQ. "I/ccci in loco desperato Aesch. 
Suppl. 852. Scholiasta im&vpiav interpretatur. Num forte Xix^Q in 
libris invenit vel yltyaa a yXtyofiai^ 



314 DISSERTATIO XVIII. 

cuius ad Hes. Opp. 60. vdsi xaxa (.isxarcXaGfibv ccrcb xcov 
elg ag ovdexeQcov elg og, vdag vdog, xcoag xcoog et Choero- 
boscus Diet. 376. et383. cog yfJQag yrJQog, digag degog, ovxto 
doQCtg SoQog xal exeldev fj doxixij doQEi ' — xal cmb xrjg 
vdag ylvsxat 'vdog, 39 ) quae repetita sunt in EM. 284, 34. 
nee dissentit scriptor tisqI na&cov EM. 639, 2. sive is Hero- 
dianus fuit sive quera ille multo saepius advocat. idem Choe- 
roboscus : cog uccqcc xb ovdag ylvsxai to ovdog, yrjQag yrJQog, 
xcoag xcoog, ovxco naqa xb oag oog xal af,icpcoeig (a{.icpcorig) 
cog eldog eveidrfg, quo loco pro thematicis oag oog scriben- 
dum est coag coog idemque in Parall. 225. restitui apud Herod. 
Mov. 14. ovag Xeyexau xal r\ yevixrj ovaxog, xal oag i'vfrsv 
oaxog, xal coag evdsv coaxog* ) xal coxog, xal oog oux siQtj- 
f.i£vov (J.8V ovv€GXT]iiiaxia/n€vov ds xc$ a/ucpc6i]g * ubi ante coxog 
excidisse verba xal cog svSav {coxog) perquam credibilis est 
Meinekii sententia ad Theocr. I. 28. sed hoc admisso fieri 
non potest, quod idem suadet, ut sequens oog mutetur in cog. 
Quare coog praetuli quod et similius est apposito xcoog in EM. 
et ad derivandum aficpcot]g haud paullo aptius; nam ab cog 
coxog nascitur af-icpcoxog, dlcoxog, acoxog. In illis auteni dica- 
talexiae exemplis haud pauca sunt quae grammaticae fictionis 
suspicionem praebeant; nam yrjQog, xcoog, ovdog omnino non 
leguntur sed casus modo obliqui xov yrjQovg in vers. Alex, 
etc. quod que in EM. 68, 20. affertur oxenog naqa, xb oxeTico 
xal xad-* vjieQ^L^aof-ibv neoxog, non legirnus sed oxercag 
modo, Tuioxog autem etsi Nicander de cortice dixit, nihilo 
secius ad nixco nixog pertinet ab arboribus ad homines trans- 
latum non licentius quam cutis ab eodem cploog dicitur, ano- 
cploicocsai pro exdeiQat. l Fecpag satis constat Herodiani alio- 
rumque testimoniis sed valde dubium est ipecpog in EM. 818, 32. 



39) Edam Apollonius Synt. II. 29, 185. pro testato vdog ponit 
vdag, qui casus obliqui illinc repeti nequeunt. 

40) Ab hoc genitivo, quern et Hesychius cognitum habuit, derivari 
potuit toaxooj ut ab o/Li^iazog b^i^iaioco et hinc futurum (oaicod-rjaoiica. 
quod Porsonus Glossographis restituit pro uxxroB-rjaco , id enim non 
minus ordinem excedit quam jusXrj&fjdco et alia hujus formae futura 
quae Ahrensius Dial. Dor. 289. obscuris quibusdam inscriptionum vesti- 
giis approbare intendit. 



P. III. C.I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 315 

tilSCpljVOQ GXOTSLVOg ' IpZCpOQ yCCQ 10 CXOTOg Cpl]GL HtvdccQog 

^qlgto'aI.el ' uaiii Pindarus in carmine Aristoclidae iuscripto 
Nem. III. 71. ipsg)r]v6g dixit , quare verba ipiyog — oxoxog 
interclusione separanda sunt. 41 ) Nee plus fidei habent He- 
syclrii glossae Mrjyog nrj%ag, cui Musurus ^ifr/aQ substituit; 
KXenag vxprjXov voxsqov daov et paullo post y.lenog iisdeni 
verbis explicatuni , quae Brunckius ad Anall. III. 49. vitiose 
scripta putat pro xlfaag, His detractis vix tria relinquuntur 
ainbigue terniinata: deoag et degog, Unag Aretaei proprium 
et Lircog, xvicpag et xrecpog, quod si ex uuo illo Suidae loco 
innotuisset Kvzcpei gxoxel cctto xfjg xvecpog evdelag. nullo ad 
persuadendum niomento foret, nam hae terminationes a libra- 
riis saepissime confusae sunt, sed idem apud Hesychium le- 
gitur post xvtcpag singulatim scriptum. Cetera aut formam 
diversam habent ut y.Uxog et x?Jzag, 42 ) oxvlyog et v.vitpag, 
aut significationem ut linog et Lirzag quamvis ab eodem 
verbo lirao ducta v. Proiegg. 455. vicpog et xvicpag, xeQaxa 
et TELQea she xegea ut Alcaeus dixit CXLIX. 598. quibus 
addi possuut quae in og et aQ exeunt partim eodem intellectu 
ut {Lifj%og {.iri%ciQ) dslog dsllccQ, ctQxog odovzeov Oppian. cdxccQ 
fielhov, nisi lioruni principio aQxetv et aXalxiiv prorsus di- 
versa fuerunt, partim leniter inclinata ut ()iog et cpQeaQ, aut 
etiam longioribus intervallis disclusa ut xvog et wag, quod 
propius ad aaiaxa cavernae accedit. Horum vocabulorum 
multa procul dubio eadem aetas diverse terminavit nee dici 
potest quaenam harum terminationum maxime primigenia sit. 
Sed ad decliuationem facillima et maxime celebrata est cata- 
lexis og 1 _ Hujus enim circiter ducenta reperiuntur exempla, 
sed in ag duntaxat unum et viginti; quae res fortasse quos- 
dam permovit ut hanc ex ilia natam dicerent eamque causam 



41) Hesychius affert SPitpuig oxoteipcuq, Wacfaoa vE(fllr\ Gxoreivri, 
Waq)a y.vtcfag, 'I'tifog y.anvog , ZtTcfcc o/.oiia Koijieg , quibus cognata 
videntur Gy.viqog, oxviTicuog etc. 

42) liana to y.liiog (sic) yiveiai yJ.STvg y.al tt). 80vaaf.ua rov t y.lti- 
rvg EM. 519, 46. oii to y.lnvg anb zov y.lsrag TiXeopaGaviog jov i $r\- 
lovoiv ol xbv l Hob)diavhv afxifmevo^evoL zzyviy.oi Eust. 1066, 18. 



316 DISSERTATIO XIX. 

esse putarent cur ovdag, xwag, fiQezag, 43 ) oefiag (za ae(St] 
Aesch. Suppl. 758.) xzeqag et in Ionum sermoue v.tQag, ye- 
gag, in vulgari yrJQag sic declinentur quasi nominativum ha- 
beant in og exeuntem. Qui vero og ex ag ortum crediderunt, 
fortasse hac ipsa exemplorum paucitate et declinationis im- 
parilitate et nonnullorum aclisia 44 ) in hanc sententiam ducti 
sunt hoc genus nominum in ipsis sermonis graeci incunabulis 
natum sed vel propter concursionem masculinorum et ferai- 
ninorum ejusdem terminationis vel alia quacunque causa non 
admodum excultum esse. Prima hujus fabricae rudimenta 
et quasi proplasmata mihi cernere videor in apotroctis illis 
Vina, aleicpa, #</>or, 4S ) oaina in Hesiodi versu, nisi hoc est 
pluralis numeri pro Gxenaa syllaba finali per apocopen sub- 
lata ut yeQa apud Homerum atque alia quorum alpha breve 
sequente consona. 46 ) Quum autem nomina ilia exilius sona- 
rent, increbuit catalexis ex duabus literis varie ut cuique 
libuit composita ag vel aQ vel og vel oq, quanquam hujus 
generis unum tantum novimus et id anetymon ^rop, 47 ) nam 



43) Nicancler Fragin. II. 68. non Pqskxsggi scripsisse videtur sed 
pQETisoai ut Oppian. Hal. II. 437. 

44) Grammaticus Cram. I. 116. Sifiag proptere a di cit non decli- 
nari quia nullum aliud generis neutrius nomen in pug exeat. Sed 
hoc refellitur aliis exemplis rcoy [a.ovt]Q(ov s quae a declinando non ab- 
horrent ut xqiug, praeter quod nullum in £ ag exit Herod, p. 30. Alqug 
et yequg apud scriptores atticos casu secundo et tertio carere obser- 
vavit Elmslejus ad Med. v. 5. 

45) c 'Y(pcc ccTto tov vcpuGpu IgtI xaza anoxonr]V. ^iGiiov 6a on 
tovzo Ix neqinov Gripsiovrcw ov yaq Igtiv Iv XQyGsi Choerob. Diet. 
366. Non reperitur quidem hodie sed nisi Grammatici legissent, eno- 
tatum non esset. In Od. IV. 66. rcoza pobg—xo qa ol yt'qa naqdtGav 
avito aptior certe est singularis , sed in numero apotroctorum yiqu 
non refertur. 

46) Ilia apocopae ratio multo expeditior est quam quae antiquis 
placuit Gxinu {pawpsvoi) aut metaplastum esse pro Gxinr\v aut integra 
syllaba imminutum pro GxinuGpu. Num forte hue deducti sunt eo 
quod Gxinug indeclinabile esse putarent? Aratus quidem scripsit tov 
axinaog v. 1125. Porphyrius GxenaGi XivoTg Abst. IV. 336. Sed hi nihil 
ad Hesiodum. 

47) Herodiano hoc indeclinabile dicenti fidem derogat Schneide- 
winus Beitr. zur Krit. der Lyr. 125. sed in ejusmodi causa ille sum- 



P. HI. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 317 

uoq consonant accepit a verbo cUIqco , sed plura in coq 
verbalia ekdtog, vSioq etc. 

CAP. II. 
De no m i n i b u s i n w exc u n t ibu s. 

§. 1. De hoc genere quae olim generatim disputavi in 

Aglaoph. 733. et postea Muetzellius de Theog*. p. 148. Pot- 
tiusque Etymol, Forschung. T. II. 733. nunc explere couabor 

collectis undique veteris discipliuae ramentis. Techuici igitur 
tres nnmerantes deminntivorom feminini generis species banc 
primaui ponnnl : c Yil'irrib- TlWj . Eido&m EidaJ, i-lcpQodlir] 
*A<jqu Schol. Dion. p. 857. rraoc) to Tltcv Twavig y.cd vrro- 
xoQiOTtxwQ Titcj r rjfiega ws z YWco , Eidco EM. 760, 52. 
Cram. II. 263. yegdco ?; cch-jrcrz rraoct irv xsgdoavinpt cog 
Eidw Sell. AristEqq. 1068. (1077.) et pluribus Theognostus 
p. US. tc\ sIq ui -dr'/.v/.c) o^vvsrat y.cd nctQafajyovaav zr ( v 
awTjv r/ei tvj rrgtJTOTvrrcp y.cd ttcUtcc eoilv vrroy.oQiOTixcc 
h']$r t fojdta, rceld-cj to orua y.cd neid-co, cpeldco cpsidco. eoa- 
ioq °EQCiTc'j, XQ6icc XQ£iu. (taaiXsvG 3aoi'/.u. Yeruni in hoc 
omui mimero vix imum iuest quod vere et proprie hypocori- 
sticum dici possit: ac minime omnium hoc nomen convenit 
verbalibus catetSu Eust. 1471. 30. eidco r cfooiroig Hes. 
ue/.'/.cJ. rtziSio, rrevd-cj. cj eidco et "/.rd-co . si hoc unquam pro 
h'Sr usurpatum est: equidem vereor ne a nugatoribus syni- 
bolicis inventum sit ad explicandum Latonae nomen. Grani- 
matici haec deminutivis adnumerant non significationis causa 
sed ob speciem corruptae similem. Etenim nominum in w 
excidentium pars maxima ex propriis constat et horuni pleris- 
que adjuncta est forma procerior eademque illustrior. Yelut 
Protei filia. quam Euripides Eidco nuueupavit. ab Homero 
Eldod-et; appellatur: Idcpgodlvrp Nicander transnominavit 
l-lcfocj. Minervam Tgifoysveiav alius quis Tqltco dixit et 



mam fideni nieret, neque extat ulliim secundi et tertii casus exemplum; 
quod nomini perquam trito casu accidisse minime credibile est, Ac 
ne ad liquidum quidem explorata est Simonidis scriptura. 



318 DISSERTATIO XXI. 

Hypsipylen c Yipw. Quae quum contractionis speciem prae- 
berent, ab iis qui vocabulorum genera secundum termina- 
tiones describere anniterentur , imminutis adjecta sunt sicut 
masculina IriQiaficcg pro ^QTe/LitdcoQog, ^EnacpQcig pro 3 Ena- 
cpQodiTog v. Prolegg. p. 505. Verum enim vero si disyllaba 
ilia ex significatione aestimantur, non ex compositis contracta 
sed singulatim a primitivis deducta sunt ^4odqco ab aipgog, 
c Yipco ab vipog ut K?]tco a xrJTog Schol. Hesiod. Opp. 238. 
Eidco sic ut Eldoftevi] ab el'dof.tcci vel eidog. Similiter quod 
Hesychius tradifc Tccvqco i) sv TauQotg^QTaf.iig non ex Tav- 
QOTtolog vel TavQiwvrj co actum sed gentilicio TavQoi affic- 
tum dicimus. Nee Evodqco ex EvcpQovq vel Evgdqogvvi], aut 
del* to e da'£i&ea corruptum sed ilia quasi feminina positio 
est andronymici EvcpQtov, hoc a de^ig vel de^ofica traductum; 
^EnacpQto ad *EnacpQodixr} eandem relationem habet ut l4cpQt6 
ad "lAcpQodlzi]. Quod autem ille ^Eqcxtlo ab zQazog derivatum 
esse affirmat, non impugnem equidem, nee si quis Ourjto 
a cpih]zog ortum dicat ; sed certe propiora sunt ^Eqaxtov et 
®ikr\xag masculina ; dtoxto autem manifestum est non a do- 
xog existere potuisse sed a dtoxog vel dtoxrjg. 

§. 2. Jam si originem horum femininorum quaerimus, 
patet aut a verbis ducta esse ut ^lellto auj, a nominibus ut 
xegdeo. Verbalia autem vel a praesentibus nascuntur bary- 
tonis l ) vel afuturis sine ulla substantiae immutatione, excepto 
uno eoxtonaQa xb eaxdvcu Phot. Neque id anomaliae eximitur 
si, quia aspiratione caret, ab hog 6 cdi^rjg derivatum pu- 
tatur, quoEtymologi ad explicandum exeog utuntur; nam quae 
a verbalibus hujusmodi deflexa sunt, propria esse solent ^Eqaxto 
etc. Quare Oelxxto r t xokaxsvTixrj Hes. potius &£lxxtoQ scri- 
bendum ex Aesch. Suppl. 875. ^eXxxoQt TieiSol. Significa- 
tionem si spectamus, aut propria sunt nomina aut cognomina 
ex moribus indita aut appellativa. Sed cuinam horum generum 
unumquodque subjiciendum sit, saepe haesitamus. Hesychius 
EoQyco v yoQyoxr\g ' ninXaoxat cog xdlg aXloig Ttoirjxcug, 



1) Kivw xivr\(5is zlcoQuTg Hes. non a xivico sed a barytono quo- 
dam themate ; /la^ivco quod Muetzellius affert, non a dafxvtxot sed a 
Sdfj,v(o , xoo/lmo vero a nomine. 



P. III. G. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN co. 319 

wg Zijlco, Xqvoco • zcx ycxQ tieqI zbv TleQGea xal zag Foq- 
ynvag a Ofii]Qog ova olds, significans poetam omnibus iu locis, 
quibus Gorgonem appellat, prosopopoeia usum esse. Idem 
alio nomine declarant Moschopulus Opusc. p. 78. et Trypho 
de Trop. 741. in Rhetorr. Walz. T. VIII. bvofiaxonoi'ia Igziv 
cog xqvgco (scr. Xqvgco) and zov xqvoov ' xal zd ttcxq* Al- 
oyvloj xQoviLof-iev zTjg fiEllovg ydqiv, quod ab hac 
causa alieuum est; sed illud auri amatricem designare vi- 
detur. Atque hujusmodi nomina per omnem occasionem a 
poetis concinnantur praesertim comicis ut Js^co, Jloqco v. 
Prolegg. 36. not. 36. Sed et Empedocles rernm gignendarum 
causas appellavit mulierum nominibus KalliGxco , Meyiozco, 
(Dvaco, Kivco. Aliud hujus ambiguitatis exemplum est quod 
Hesychius afFert Kvvco ?) dvaidEGzaz?], nam idem fuit mulier- 
culae Medicae nomen proprium ex barbaro ^Vraxw conversum; 
zr\v ycxQ xvva Mrjdoi xalovGi Grcdxa Herod. I. 110. Quae 
autem sunt veri nominis appellativa partim personas signi- 
ficant, partim attributioues , pars utrumque ut Tliyco i) cpsi- 
dco'/Ja Zouar. et Du%co r\ cpeidcolbg xal nsQiEQyog EM. quod 
incertum est utrum a yliyog declinatum sit an a yXr/ofiac, 
ac fortasse ne appellativum quidem fuit sed eponymon. Paro- 
nymorum alia ad motionem pertinent sexualem av^Qcortog 
av$Qwnc6 , pro quo avd-QcSmj dici poterat, xooftog {7iqcozo- 
xoGttog, xoGfionoXig) xoofico, sive xof.if.ico i. q. xoiiftcozQia, 
filiwg (mimologus) juifLco, a nominibus tertiae declinationis 
paoilevg fiacnkco (nisi hoc nomen proprium est) xafuvsvg 
xafiivw, zQane'Cevg zQcxneCco quod Hesychio redditum est pro 
zQaneCtov. Sed si haec a zQansta^ xdfiivog derivata sunt 
et xoGfico , fiifico si a nominibus realibus, non ad motionem 
pertinent sed ad denominationem ut ^rjlrj &rjXco, xlgdog xeqSco, 
Uyog Xeyto. Paraschematista sunt avdr t et aeolicum avdco in 
Sapph. Fr. I. doxij doxco, fioQcpi] fioQcpco forma, 2 ) fyog r^/co 3 ) 

2) Aliud est MoQcpco Veneris cognomentum a /uoQcp?'] ductum ut 
mulieris nomen Mootfrj (hoc accentu) Sch. Eur. Hipp. 408. (omiss. in 
Th.) et Morpheus. 

3) Si verum est discrimen illud Sch. Eur. Hec. 10S7. r\%oq 6 v.tv- 
nog, tj/co de dnr/x^iua , hoc denominativis adnumerandum est. Sed 
poetis promiscua sunt. 



320 DISSERTATIO XIX. 

ii]Ti] vel zrjzog T?]zto i) Ttevia Cyrill. xgsog %Q£to , tqu%wv 
zq^%co. Sic et °Icb dvvafiig, porj Hes. altera significatione 
cum Tg §la congruit, altera cum la, itorj. *) Quae sequuntur, 
nullam definitam regionem habent cujus septis contineautur: 
zvzco r\ yXav^Res. a sono tu tu ut et mud) videtur aviculae 
nomen quae alias nlnog vocatur; Xtjxco to dvdQelov (.wqlov 
Hes. Vossius illustrat collatione verbi obscoeni Xr^xav sive 
Xrjxelv et Xaixd'Qeiv, eundemque intellectum habet xqoveiv 5 ) 
et xQozelv atque germanicum crepandi verbum, quod Adelun- 
gius afferre non dedignatus est. Kccqxco ldf.ua Hes. piscem 
xdyxaQov sive xaQ%aQodovza significare videtur cf. Goraes ad 
Xenocr. p. 73. Idem JaXXto et JaXio fj duoTcXrjxzog rj s^co- 
Qog, quarum interpretationum una ad JaXig /LiioQog (q>Q£- 
vodrjlrjg, dalivus) convenit, alteram Schneiderus recte ad 
daXog torris refert, quo hominem exusti floris, vietum et re- 
torridum significari demonstrat. Glossas obscuriores Kdya 
ri al'if vnb Toqzvvuov, Kagavco zrjv alya KQfjzeg, Krjto ovv- 
&eaig, Kod-co pXdjUrj, ^icoXco @Qto[.idziov zi, Qtjzcj GZQoq)iy§ 
transiliamus licet cum aliis quorum scriptura ambigitur : xotico 
sive xcotccq id est ramulus in daphnephoriis circumlatus, xcoxco 
res turpicula, zqizco sive zqlzzoj, si credere dignum est, vox 
cretica caput significans vel a verbo tqsco ducta Tqizco q>6- 
fiog tQo^iog Hes. Ad ultimum duo stirpium nomina @h]%i6 
sive yXa%to et xizzw casiae genus fortasse ab hederae simili- 
tudine denominatum. Nam ad fioQ^co quod attinet, in discri- 
mine versatur non solum utrum ex inoQcprj conversum sit, 
proprieque formam significet et praecipue formidinem hoc est 
speciem horribilem, an a poQ/tog et poQiirj (hoc accentu) 
%aXm7] ex7iXr]xzix7] Hes. sed etiam communibusne adnumerari 
oporteat an propriis, quae appellativorum numerum longe ex- 
cedunt; nam horum summa brevis est, ilia vero pari uber- 
tate ab omni fere genere nominum et verborum efflorescunt ; 
quod ostendam. 

4) ElgoQocov novov alnvv iw%tt is daxQvosooav II. XI. 601. Schol. 
rivlg yquyovGiv iai Y.uiadaxQvoeOGav. Hi lco y.aiec day.q. scripsisse vi- 
dentur in pugna lamentabili , ut synonymon fior] sumitur pro /ud^rj. 

5) l Ynokr\y.av vnoxQovuv Hes. trusare intellectu obscoeno dixit 
Catullus. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 321 

§. 3. Paronymis pleruraque masculina antecedunt vel 
adjectivi generis Ala%q6g in Corp. Inscr. n. 884. et AIgzqlo 
n. 822. (omissa in Thes.) ^'Aqigioq, Aqlgxco, KXsiTog KXeitco, 
BdvSog £av9w etc. vel substantivis connexa dXxrj ^Xxwv 
UhuA Schol. Pind. 01. XL (X.) 76. (omiss. in Thes.) "J^m 
Idgzw, c 'Hqcov c Hqco, Q^qcov Qt]Qoj, KaXXcov KaXXco, Mvqcov 
Mvqco, Nlxcov Nixco, Tl/luov Tl^ico, XaQizcov XctQiico, Oqcc- 
gojv Qqccgco et Qcxqgvj Minervae epitheton. Haec tamen non 
in earn sententiam dispnto ut negem mulierum nomina per se 
et seorsum ab appellativis nasci potuisse; sed quia plerum- 
que propria propriis respondent, parilitatis causa id quod 
novissime conimemoravi, etsi et ad d-Qaoog convenit et ad 
$QciGvg (ut dgi/iivg Aqi(.iw) nihilo secius illo quo dixi referre 
malui. Quin etiam sunt quae nihil in confinio habeant prae- 
ter propria Bltoj Bitcov, KvqlXXlq KvQiXXog, KaftsiQco Gabi- 
rorum mater a filiis denominata et Musae fluviatiles NeiXqj, 
Tqltco, K^cpiGco v. Prolegg. 46. Eodem modo inter se com- 
paranda videntur OvXevg QvXco , 2vXevg 2vXw, nqcozevg 
IIqcotco, KsXaivEvg KsXcuvco , Nrjlevg NrjXco , MeveG&evg 
MevegScq ut (laoiXevQ paGiloj, ac si feminina Oe{.ugxc6, Ko- 
{.utiSvj, Ttfiaid-w (Prolegg. 364.) hodie carent paribus mas- 
culinis, non sequitur illico nulla fingi potuisse. Quis denique 
dubitet Homerura, quum ancillam introduceret Melav&co Dolii 
filiain Od. XVIII. 320. ductum esse, recordatione fratris qui 
vlbg AoXloio MeXavd-stg nominatur XVII. 212. et flexo no- 
mine Mekdv&iog XX. 173. Hinc transitus erit ad alterum 
genus, quod nihil ante et propter se habet praeter verba: 
Bqi^co and xov @qi'Ceiv Athen. VIII. 305. A. Accjlivw, 'EXev&oj, 
°Iaivaj (nisi ilia Phorci filia Aelvco appellata est) KXcod-to et 
alia a Muetzellio collecta p. 149. Nee pauca reperiuntur ortu 
ambiguo et utrinque apta Stveuo Tiaqd id oneog wgrtsQ %Qmg 
ZQEioj, xXeog KXeqj KXelco Ghoerobosc. Gram. T. II. 261. EM. 
814, 34. sed Schol. Theog. 246. Stieuo ?] axoXov&ia a verbo 
repetit, cujus participium est GnoiiEvog. Haec artificiosior 
videtur interpretatio , sed AlSio Solis equa Schol. Phoenn. 
v. 3. nihil interest utrum a proprio Al'&cov ortum dicamus an 
ab ai'd-co vel quodani ejus verbi inclinamento cud-og, ald-og, 
unde Al'^rj equa Agamemnonis; interque hoc et Al$w idem 

Lobeck. Techno!. Ol 



322 DISSERTATIO XIX. 

rationis intercedit quod inter ^'AzQonog ^X^Azaqnto Sch. Od. 
VII. 197. Bqi&oj nymphae nomen Sch. Hes. Opp. 144. (omiss. 
in Th.) et 23etvLo a verbo et a nomine paribus spatiis di- 
stant; Bqvcu a Pqvco non longius abest quam a Pqvov, et 
masculinuin quoque reperitur sed copulatum Id^Q-bmv Diog. 
La. V. 11. Utrum Kqivco et Kqlvcov (et Kqivig sive Kqlviq) 
a kqivco propagata sint an a xqivov ut a xoQiavvov Koqkxwco, 
q66ov l Po6co, non ante judicari potest quam in carminibus 
reperta fuerint. Eorum, quae literam futuri discretivam osten- 
dunt, alia subjuncta sunt andronymicis Kzjjowv Kztjgco, IdXe- 
'%wv lAXe^w etc. v. Keil. Anall. 141. alia incomparabilia'/ify^acJ, 
KaXvibto, Meii^w, syntheta Evdcooco et JJeQi^aGco, quod est 
Veneris epitheton ludricrum. Hujus notae multa contulit Pas- 
sovius in Opusc. p. 115. ad probandum nomen Jcogco. Sic 
enim in H. H. in Ger. 122. ubi Ceres deam dissimulans lo- 
quitur, scribendum esse pro J cog epoiy* Svop' soil, cui alii 
JcoQig vel Jr](6 substituunt, sed veri similius videtur Jcogco 
vel Jcoqco. Haec igitur futuro assimilata dicimus, ilia prae- 
senti caeteris temporibus exclusis. Nam quod Muetzellius 
p. 150. putat TeXeG&oj ab aoristo zeXeGdrjvai derivari po- 
tuisse, non probaverim, sed est paronymon vel a TeXeG&evg 
ut Mevto&svg MsvsGdco vel a TeXeGzi^g cum metabole con- 
sonantium v. Lehrs. Aristarch. 310. Ab his transgredior ad 
urbium vocabula, in quibus eminent Aegyptiae, non illae bar- 
bare appellatae ut 'EXfico , NaSco , Taxojiiipco, sed quorum 
graeca est interpretatio sen vera seu commenticia: Kwco id 
est IiwonoXig, Avxco pro AvxonoXig, Afrodito — Afrodito- 
polis v. Wesseling. ad Itiner. Anton, p. 168. Haec tamen 
alia via derivari potuisse ostendunt Eusebii verba, quibus 
Wesselingius utitur ad Hierocl. p. 725. and zov Xiovzog zrjv 
Aeovzco, and de too xvvdg zr)v Kwco, quorum illi Xenophon 
Ephes. IV. 1. per appositionem adjungit nomen generis Inl 
Aeovzco sQ%ovzai noXiv. Et nonnullorum terminatio duplex: 
Bovzog — ixaX&zo xal Bovzco Sle\ih.*Kavdc6 insula eadem 
Kavdog vel ravdog, Konzog Strab. Konzco Plutarch. Qqcx[j.- 
/?og ut Wesselingio videtur ad Herod. VII. 123. et QeQa^co, 
quod perperam QeQc'mfico scriptum est, Lycasto pro Lycastus 
in omnibus Pomponii Melae codd. v. Tzschuck. Vol II. P. I. 599. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 323 

atque adeo demus Atticus 2<pj]tt6q a Psello de Locc* Att. 
p. 47. ZcprjTTcu nomiiiatur congruenter dativo adverbiali 2tpf]T- 
tol, nemoque dubitat quin 2af$io , Xepco, Xw[.i\ptb, Wsvaxco 
primitiva siut nullaque affectionis cujuspiam aura contacta. 
Nihilo seems Graeci talibus quoque, ubicunque facultas fuit, 
pigmenta domestica adhibere non omiseriint: cog cmo tov 
xccXvipco KaXvxpco 6 ) ovxco xai and zov yoQzccGco Xoqtcxgco 
Steph. s. h. v. Id convenit nonnullis locoruni appellationibus 
graecis ut xqtjvt] dia zrjv yooav %ov vdazog y.cdov/iievr] Ta- 
Xaxco Paus. III. 24*5. et Atticae fonticulus JJedco sive %i- 
Ttedco a perennilate , puto, denominatus ut lAleini^g mjyrj iv 
°Ecp£ocp TiaQa to /nrjdenoze enikEiTieiv Suid. et Befiala itrjfrj 
ev Evfioia naqcc id dvelltneg EM. His accedunt Bco/luo fj 
MaxQig Hes. a figura arae ut Kuesterus suspicatur; yvf.iva- 
glov neQifioXog ovofia Jttalxco zrjg (.talaxozijzog zov ida- 
cpovg evexa Paus. VI. 23, 3. KoQvcpco promontorium Corcyrae, 
quod nemo ex KoQvcpaGiov contractum dicet v. Prolegg. 425. 
nee magis 2vQaxa> ex Svqccxovgcu, sed potius urbem nomen 
accepisse a palude. Postremo oppida ignota Suidae raemo- 
rata Alyiuio et Aldco gerunt quidera similitudinem graecorum 
vocabulorum nee tamen demonstrari potest ab his originem 
habere. 

§. 4. Illis locorum nominibus dupliciter finitis Kavdog 
et Kavdto etc. simile est Z(mcpc6 et Sdncpog, si ab hoc casu 
descendit vocativus 2dncp\ quern Hermannus Elem. 678. in 
poetriae versu reposuit pro ^anqoi. 7 ) Ac non abhorrere 
hanc terminationem a mulierum nominibus in Prolegg. p. 23. 
demonstratum est. Verum ut demus atticus Qqlcc vocatur et 
Qqlco, mulieres roQyi] et Fogyco, Milivva et Meltwco v. 
Keil. Anall. p. 8. sic sumi licet eandem modo 2cmcpt6 nomi- 
natam fuisse modo Sdncprj sive aeolice 2dncpa alpha correpto. 
Quare in Varronis loco IX. 51, 150. sunt quas synomjmias 



6) Scilicet quia Ulixera secum in occulto habuit; quasi vero xcc- 
Ivtiteiv idem sit quod y.qvniuv. Barbaris illis adnumero jliot<C et 
ciqr\poj cassiae species Galen, de Antid. I. 14. p. 72. T. XIV. 

7) Matthiae Gramm. 224. aeolicum vocativum Zuncfo fuisse suspi- 
catur exemplo nullo; Ahrensius Dial. dor. 510. Wcincpa. 

21* 



324 DISSERTATIO XIX. 

appellant Sappho, Alcaeus Alcaeo, Geryon Geryonus, ubi 
primo exemplo deesse synonymon Spengelius auimadvertit, 
incertum est utrum Sappha inserendum sit an Sapphus, an 
forte Sapphon; nam haec quoque terminatio femininis ino- 
levit parti m sine paraschematismo yjco yicov cog tIqtccov EM. 
elxco elxcov, cujus alteram scripturam elxco dubitatur ne Gram- 
matici finxerint propter casus obliquos, Kqayycov xiooa (cla- 
mosa) Hes. cpaycov maxilla v. ad Aj. p. 167. et qv/h(3ojv, partim 
consociata alteri vel adeo praevalens fj a?]dco xccza Mirvlr r 
vaiovg xal ai]Scov v. Bernhardy ad Suid. *rj JTogycov Trjg Fop- 
yovog xal r\ FoQyco Trjg FoQyoog xal FoQyovg Schol. Eur. 
Or. 1514. 8 ) /tcodcovi] Xiyexai xal /Icodcov xal /Icodco Steph. 
v. Parall. 117. et 119. Saqdtb Myvccu xal Sapdcov cog in 
ILvdoi naQaxaixai to Flvdcov Steph. De eodem Eustatliius 
ad Dion. 62. 3 agdco cog 2ancpco xal 2ccQdovog cog TQvyovog. 
Hesychius 2iv3ovg oivdovag scr. oivdoug ut elxovg 9 ) et Tqv- 
ycog rag TQvycovag scr. TQvyovg Tag TQvyovag id est turtures 
a verbo tqv'Qco ut otcc'Cco oxaycov, okokvtco olokvycov, quod 
modo ululatum (6lolvy?]v) modo ululam significat ut yhyco 
parsimoniam et (nisi Zonaras fallit) parcam. A verbo tri- 
syllabo proficiscitur agrjycov et aQrjyco, de quo disputatum est 
ad Aj. p. 166. Cetera dicatalexiae exempla haec sunt: c Ibqi- 
%ovg c l£Qi%ovvxog ' evQi-jxai xal doTixr) ^Isotyol and T?Jg c /s- 
Qiyco Steph. aldcog et aldco oxe evdeld ioziv o^vveiai EM. 



8) Haec Theodosii fuit sententia; Romanus vero sfatuit a Ai]n!y 
declinatum esse xr\g At]j(x>g (quod aeolicum est) ut Movaa Movorjg, et 
hoc transiisse in Ar\xovg Choerobosc. Diet. 332. Homericum genitivuni 
Fooyovg EM. dupliciter interpretatur Trjg yoQyozrjiog ?} Trjg roQyovog, 
sed ilium esse a recto r) roQyco. Nam Toqywv non roQyovg facere 
ut elxwv dxovg tacite significat Schol. II. VIII. 349. rooyovog ygatpst 
Zrjvo&OTOg y.axuig' ov yaq 6 notrjirjg ToqyilJv (pr\Giv alia FoQyto. 

9) Hunc accentum praescribit Clioeroboscus et duobus loci's resti- 
tuit Bisetus. Hunc sequitur Buttmannus Gramm. §.56. A (In. 11. errans 
de pXr]x(o, enjus casus attuli ad Aj. p. 173. Contra Aristarchi prae- 
ceptum legitur etiam nunc ttjv nscdeo Acbill. Tat. I. 9. tt\v ^rwNonn. 
XX. 75. Accusativum %y\v \df*a£(6 Eustatliius ; ad Dion. 823. p. 261. 
lin. 9. a recto *Aiw£(6v declinasse videtur. 



P.III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 325 

30, 40. 1 °) Sed pro Xeywg, quod et Xeywg nommuquam scri- 
bitur Charit. III. 8, 76. Aelian. H. Anu. I. 14. Dorvillius 
p. 398. et Jacobsius p. 16. praeferunt Xeycu, idemque vel Xo- 
%6g scripsisse videtur Moschopulus in Schedogr. p. 72. Xeyuj 
i) yevvi]oaoa Stvttxotg, rjxig Xeyog Xiyerai xoivcog praeeimte 
Moeride yieyto caTixcog, Xoyog eXXrjvLKcog^ ubi Piersonus Xo- 
yog scripsit; illo tamen accentu notatum est gteiqcx Xoyog 
Maneth. V. 330. ll ) 

§. 5. Sapphus nomen nisi omnino peregre in Graeciam 
venit, a aag?r t g ut Graniraatici tradunt EM. 708, 19. originem 
habere videtur. Nee tamen omnium etj r ma inveniri posse spero 
ac minime divinorum nominum. Horum obscurissimum est 
Ar^Lo de quo EM. 564, 19. o f-iev IIXcczcov cprjolv eXeijTco " 
s?,€7]iicov yaq fj ■S-eog ' 6 de ^QiotaQyog TiaQct to Xco to 
d-eXco , sed vereor ne fallat. Nam quod Platoni tribuit , ab 
hoc non dictum est; quod Aristarcho, Plato proposuit non serio 
sed per ludum jocumque. Probabilius est Jnto idem valere 
quod drj , Jrjiirjxr ( Q. *Evvto quam Hermaunus Opusc. II. 180. 
Inundonam interpretatur quasi ab evvco impluo nominatam, 
veteres simplicius tcciqo, to evta zo (povevio, nee enim aliud 
reperitur nomen a verbo composite derivatum. Koxxvfiaj Plia- 
dis nomen Schol. Theocr. XIII. 25. specie modo non sententia 
conveuit cum Koxxvg Xocpog Hes. nee omnino coguitum est 
autiquioribus, qui longe alia Plejadum nomina tradunt. lie- 
cpQijdo') Herniaimus 1. c. 180. reddit Auferonam a verbo cpQeco, 
cui simile &Q€to appellativo zevd-Qi-jdcov subjeci. Hinc sub- 
eunt illae g} T naeciorum nugae Idxxm xcd ^4Xodltcj di 3 d>v xa 
TiaidaQia tov xaxooyoXetv aveiQyovGi v. Meinek. Hist. Com. 
405. Alphito quidem aniculam significare posse docent He- 
sychii verba IdXyitoxQcog noXia. Sociae ejus Acco con- 
souum adjectivum idem suppeditat i4xxog jwxQaiuoQog ' XeyeToti 



10) Pkiletae verba a Bachio omissa ayaftr] d y tnl ]']Seaiv cdSco 
Choeroboscus servavit Diet. 360. a quo sumsit Lascaris Gramm. lit. 
E. fol. 7. 

11) Dativus xcug loyoTg in Dioscoridis loco, qui in Lexicis affer- 
tur, unius literae inclinatione in XeyoTg verti potest, quo dativo Psellus 
de Operat. daem. p. 29. ed. Boiss. et alii utuntur. A rhetoribus poe- 
tice loquentibus Xt/iotg pro Xe/wg dicere non alienum est. 



326 DISSERTATIO XIX. 

di naidloig cog iicogolg, quae ita accipienda sunt ac si scri- 
ptum esset to Axxovg dvofia eTciXeyexai Toig naidioig ots 
(.wQaivovat vel cog /lit] iicoQalvcoGi. Hoc autem quid significet 
apparet ex aliis locis 2ivdftcoQog xaxdoyolog, ^OQ^mediteLv 
to xaxoG%oleveo3ai naQcc zolg naioi atque ex Schol. Eur. 
Androm. 665. /ncoQalvovoa tovzzotiv dxoXaGiaivovGa et Sch. 
Nubb. 416. /ucoQcclveiv to acpQodiGidKeiv. Itaque clarum fit 
ad conterrendos pueros praesertim [.uoQaivovxag id est pu- 
denda contrectantes fictas esse illas aniculas fatuas facie 
foeda similesque larvarum ut sunt pleraeque decrepitae; qua- 
rum alteri adjuncla sunt adjectiva dxxdg et maccus verbum- 
que a Suida hue relatum Maxxoa dvoijialvu dxi r\ °Axxco 
svia tjv , ideraque alio loco Maxxco xal Aatfico yvvtuxeg 
heal. Haec Amino sive Aa/nco procul dubio est Lamia in- 
fantaria ab iugluvie (lai/.tip) et voracitate sic ut Manducus 
nomen adepta similisque Mormus et Gellus. Schol. Gregor. 
Or. XXXV. 563. C. (Ruhnken. ad Tim. 182.) f.ioQf.iolvxxuv 
eiQipai and xrjg MoQ/novg trjg xa.lAaf.iiag. Quippe et Moq- 
fiovsg erant, ut Hesychius ait, dal/tovsg nXdvrjXsg et Lamiae 
lerriculae quas Lucilius appellat, nee minus Gello, cujus 
larvae duodecim sunt nomina in lepida Leouis Ailatii fa- 
bella 12 ) inque his Mcqqqcx, quod vel plebeja prolatione cor- 
ruptum est ex Moq^lco vel /.uoqcxv fatuam significat ut Maxxch, 
quae Du Caugii est sententia in Gloss, s. h. v. Bavpco fuit 
nutriculae nomen cum verbis fiavfiav et [iavxalav cognatum, 
namque assarum lallis deliniti infantes consopiuutur et ftav- 
pcoGi, ac nescio an utrumque ex voce lallantium expressum 
sit sic ut ipsum nomen infantium, de quo Damascius Phot. 
CCXLII. 555. fidfiia ol 2vqol xalovGi xd naidla dud xrjg 
Bafilag bsov sive potius utrumque a balbutiendo ut franco- 
gallicum babil, babiller. 13 ) Nomen Gellus, quod paullo ante 



12) Illorum nominum pleraque facilem habent intellectum, naido- 
nviy.TQia, \jjv%e(ve(Gndci()ioc, GiQiyXa (striga) et nsiaaia quoque quid sit 
colligi potest ex Festi verbis : striges maleficae, mulieres quas vola- 
ticas etiam vocant. 

13) BafiuXov aldolov Hes. fortasse fuit vnoy.oQia^iu naiSiiav ab 
infantibus translatum ad partem illam ut contra acl&cov vtioxoqiGjucc 
ncudiwv c}(J()iycoy cmo noy aidoioiv , et Augustus Horatium inter alios 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN a>. 327 

attigi, Schueidewiuus in Delect, p. 306. a verbo elelv ductuin 
ceuset. c Yqv}]$c6 heroiua ficta est ex nomine loci 'Yqvi'^lov 
et tribus Argivae 'Ygvad-ioi, quae si nihil aliud nisi literarum 
siuiilitudinem auquirimiis , ad oQiug {hovanhiov) pertinere 
videmur termiuatioue paragogica aucta v. Proll. 364. similia- 
que topico 'OgpsaL Qeavco Muetzellius p. 148. ex Siaiva 
factum, Sturzius Alex. 65. cum verbo avco compositum, vete- 
res ex Qeovoi] coutractum putant; quorum nihil exemplis ad 
persuadendum idoneis confirmari potest; nee magis si quis 
masculiuo QedvcoQ appositum dicat. Sed simili tamen modo 
corruptum est, quod idem affert, t^^icpiQw Hesiodeum, quippe 
cum eodem verbo junctum in quod l4yyjfjQ07], KccIIiqqo?], 
^Qy.vooo^ exeunt, atque nomen perfrequeus Ilolvizoj, quanquam 
huic praestrui potest masculinum Holv'^og ut doQvgog, illi 
y L4ucfiQQog ut a\po()Qog, quam syllabaruui - imaliuni correptio- 
nem alio tempore illustrabo copiosius. 1 4 ) Huic contra posita 
amplificatio, cujus unum extat exemplum idque summe mira- 
bile. Etenim saucito vocatives non plures habere nominativo 
vocales, consultatum est quomodo ab /; ///-rw' transitum sit 
ad w yLrfioi. Respondit Hero di anus oxi zc) aQ%ala zcov av- 
Tr/Qc'ccpojv Iv zcug evd-etaig ei%ov zo i 7iQogyeyQaii(-iivov i) 
Arjvji, 7] 2aTi(fiot, sed hac excusatione in aliam impegit 
regulam ozi to i ovx I'azi zeluxov zcov frrjl.vxcov aXXd zcov 
ovdezlocov Choerobosc. Diet. 333. Hanc regulam illi ignotam 
fuisse minime credibile est sed fortasse nomina ista iota in- 
effabile habere putavit idque perinde esse ac si non habe- 
rent. Scripturae tamen hujus vestigia nulla fere relicta sunt 
praeter Odvzcol in Iuscr. Del. n. 2310. sed librarii nounulli 
vocalibus longis et in medio vocabulorum et maxime in exitu 
addiderunt iota syllabamque acutam circumflexo notarunt gtcov- 
dr^l pro GTtovdrj , ZavStol pro BavSvj v. Jacobs, ad Anth. 
Pal. p. 8. Hecker. Comm. de Anth. p. 322. et 85. Re vera 



jocos purissimum penem vocavit et leindissimum liomuncionem hoc 
est pipinnam et pisinnum sive pusionem. 

14) Lennepius ad Theog. 337. etiam nomina vuIgariaZft/tfw, Zevgaj, 
l Inno'i etc. ex FTei&or), Zeu'Zot) etc. orta censet, quod minime veri si- 
mile est. 



328 DISSERTATIO XIX. 

autem ilia nominativi et vocativi inaequalitas nihil offensionis 
habet; eademque est in ccldcog et aldol, aqdtov arj3oi 9 ne 
yvvrj yvvai commemorem , quod illi a yvvaii; declinatum vo- 
lunt. Aegyptiarum nrbium nomina ab animantibus ducta ple- 
rumque in co exeunt Idcpgodizco , Idvuvto , quae et lAvxivosia 
dicitur et Idvtivoov nohg, J. Malel. XI. 119. C. Kvvri, 
Avxco, sed in wv Avxcov, Aaxcov atque eadem yiaxonoXig 
vel Icctcov 7iohg v. Jablonski Panth. II. 87. duae aliae Arroyo, 
et 'HQaxkecog in Hierocl. Synecd. 730. (399. ed. Lips.) 



Pars IV. 

De vocabulis sensuuin eorumque confusione. 



§. 1. Soloecisinorum duo sunt genera, unum in forma 
eloquendi positura, alterum in sententia, et utriusque generis 
apud scriptores omnium aetatum copia non exigua. Verum 
ut in vita communi non qui idem peccarunt eadem poena 
afficiuntur sed multum interest quis quid fecerit et quo con- 
silio, ita prisci scriptorum existimatores nQogtonolrjipia qua- 
dam usi quae vulgo indocto exprobrant, ignoscunt eruditis. 
Diomedes II. 109. Atthis, inquit, admittit soloecismos, 1 ) quos 
quum docti faciunt, non soloecismi vocantur sed schemata, 
quorum alterum est vitii nomen, alterum virtutis, sed utrius- 
que, si auctorem sustuleris, discrimen nullum. Nam quod 
Dionysius de quadam Thucydidis loquutione dicit c. 37, 907. 
tovto it Tig ev xdlg a%ri^aGLV a^uoosi q)£Q6Lv, ovu civ cp&a- 
voi Tiavxag zovg ooloiniajiiovg Gyrniaxa xaXwv, valet de plu- 
ribus, unumque hoc interest quod quae classici contra regulam 
dixerunt, ab arte profecta creduntur, quae qui infra classem, 
ab inscitia. Haec enim magnis ingeniis debetur reverentia 
ut ponderibus examinentur aliis ac turba ignobilis; eaque 
religione ducti Gritici quidquid in vitii similitudinem vergeret, 
aut archaismi nomine excusarunt aut dialecti aut figurae pro- 
que soloecismi nomine substituerunt decentius aoloixocpaveg 
vel ookoiitoeideg. 2 ) Ac si vera est ilia philosophi nobilis- 
simi edictio, qua, quidquid sit, rationale ducere jubemur, 
quanto aequius videtur ut omnia, quae illustres antiquitatis 



1) Anonymus in Cram. Anecd. T. IV. 271. to GoXoixi&iv tvmxov 
amxi&iv lozCv. 

2) Ad Odyss. XI. 76. Grj/ud /uoi %£vcci ccvfyog dvotr}voio Schol. 
G%V t ucc tGTt Goloixotpavig. Oiix %Gn yaq xaiemeTv t<ov ovtco G/rj/LictTi- 
%0{A,iv(ov GokoixiGfjibv t) paQPctQitiftop. KixQijcii 6k ooXor/.CHpayrj jcwtcc 
xcdsTy (xctl) 6yr]fA,ciTtt. 



330 DISSERTATIO XX. 

auctores dixerunt, recte et convenienter rationi dicta existi- 
memus? Non defuerimt tamen qui quae a modestioribus figu- 
rae appellarentur, vocarent soloecismos , ut Grammaticus, 
cujus commentariolum tieqI ooloixlag Valckenarius edidit, 
huic nomini schema piudaricum, euboicum et alia subjicit. 
Nominativum absolutum Idkxipiadqg e^ek&cov tcov nvliov 
AaxEdai^iovioi f]ZTtft?]oav Lesbonax p. 183. 3 ) inter attica 
schemata refert, similemque huic Homeri constructionem c ltv- 
nog aylauicpi nenoid-wg Qi/aopa I yovva cpeQEi vetus inter- 
pres II. XV. 268. ooloixocpaveg appellat. Sed Sextus c. Gramm. 
p. 261. ed. Fabr. ooloixbv to nolla nEQiTzaTt]o~ag xouia 
/nov ice oxebj , dice to [itj Xeyeo&cu tfj xoivfi ovvrjd-eia , et 
ad Eur. Hipp. 23. nakai nQoxoxpag ov novov noXXov jus 
del, unus Scholiastarum breviter et austere tovto eooIoixige, 
alter verecundius aQ%ctiofiog eozi tovto, ov aoloixio/nog. 
Lucianus Dial. Mort. X. 9. in oratoria supellectile uumerat 
ccvTi&eoeig xai naoiGcoGeig xal neQiodovg xal ^aQ^aqiG^iovg, 
hoc nomine significans soloecismos 4 ) arte quaesitos sive, ut 
Scholiastes ait, loyovg ev GyJ^iaTi nQocpeQOf.Uvovg %aQiTog 
evexEv cog to ol de duo gxotieXoi xal tc\ naQauXrjoia. Hoc 
l ^ __ schema homericum appellat Sch. Pind. 01. VIII. 48. 
recteque explicat Sch. Eur. Phoenn. 1478. tcoXel d 3 aycovsg 
ol [.lev evzv%EGTaTOi Tfjd° e^e'^Gav ol de dvgzvxeGzaToi — 
ojiioiov t(o o/LirjQixitj ol de dvo GxoneXoi. Ova eyei de xlv- 
dvvov oviog 6 Gyrn.iaTiGi.i6g' ov ycxQ acp* eTeQOV TiQogtonov 
elg eTeQOv i) (.leTafiaoig yivezai, c iva dei]Tai nlayiaof-iov, 
alV and olov elg (.leQrj. 5 ) Secundum constructionem 



3) Hie pro £X(fQC(Gtg nQogrjyoQixrj , cui inxfOQixr) opponitur, non 
nooriyooixri Bcribendum est, ut Schaeferus voluit, sed nQoyoQixfj. In 
Schol. Plat, in Theaet. 173. C. p. 362. ed. Bekk. ubi idem exeraplum 
schematis attici affertur 'AXy.iptaSr}g l£« l&cov etc. scriptum est r\Tvxr\oav. 

4) Sic idem in Pseudosophista zbv Xccyco, Tovg innug et capiaiav 
soloeca vocat, etsi non in syntaxi peccant sed in una parte orationis. 
In Soloecista autem taxat cacozeiiam eorum qui de pipere et cumino 

'loquentes vocabula ex vetere Atthide repetita vulgoque ignota infer- 
cirent. 

5) Philem. Lex. I. 32. (paivsrai ctoXoixoipavlg to nao* 'OjurjQO} 
a/j.(foo <T ifrftfrai ytQccQoiiSQog ys v 'OdWtff vg ' o xuivqtsqov €(pQccoev 
dice %b aqZaadcu (og iv axe^iaa^o) ctnb avfafog. 



DE VOGABB. SENS. 331 

absolutam, tjujus varias species Wauowskius sollertissime de- 
scripsit, frequentissimum est schema quod dicitur tlqoq to 
vo?]t6v, et hujus quoque exemplum homericum wg cpaoav i) 
Tth]$vq Apollonius Synt. III. 4, 198. a quibusdam afferri ait 
ad comprobandum xal h f.iia Ki&u xazayivead-at goIoml- 
ofiov. 6 ) Denique ad constitueudos utriusque uominis terminos 
nihil nobis prodest Quintiliani fiuitio, schema esse aliquam 
a vulgari et simplici specie cum virtute commutatiouem. Nam 
Gallimachus quidem, ut hoc ular exemplo, xixvov alaoxe de 
industria praetulisse videtur vulgari, quod in exitu versus ad 
metrum aeque conveniebat, sed Homerus cpile zixvov dixit 
non ut novitate constructions auditores delectaret graramaticae 
subtilitatis incuriosos, sed quia versui texendo aptius erat et 
consuetudo ipsa substantivis, quae terminationem generis neu- 
trius sed significationem maris vel feminae habent, epitheta 
adjungere am at generi naturali congrueutia. Similiterque 
aliae constructions rectae immutationes rationibus quibusdam 
nituntur vel brevitatis vel couciuuitatis vel simiiitudinis, ac 
ne illiterati quidem caeco impetu casus, genera, numeros 
miscent sed ita ut causa aberrationis reddi possit si non 
justa at plausibilis. Itaque omnia hue conveniunt, schematis 
et soloecismi discrimen non natura constitutum esse sed usu, 
neque a nobis sciri posse quid vulgo Graecorum dicere licue- 
rit, eruditis non licuerit, quidve scientes commiserint inscien- 



6) Id merito iinprobat sed ipse errat atticum ( u« ioj &sco et AlScog 
%al Ns'juEOig Xit\v y.alvxpvuivo) — ttqoIltiovis schema vocans I. 21, 58. 
ut et Schol. Soph. Oed. C. 1675. nam qui ita loquuti sunt, non femi- 
ninum cum masculino conjunxerunt (ut naidiov y.ulliaxr\ etc.) sed prisca 
usi sunt dualis forma, quae utrique generi communis erat. Neque 
figurate dicta sunt 6cu'Co t uivoio n6lr}og, dqoooi Ti&avrsg, ylov.ovxog laani- 
dog quod Bernhardy suspectat ad Dion. p. 503. cdyidEg rivs^oevxeg^ 
r}6i)s uvxf.1^1, atque aliorum adjectivorum, quae vulgo moveri solent, 
terminationes non motae, non solum in carminibus sed etiam in ser^ 
mone 77 /nixxog , r\ cmoQiorsoog , atque adeo participiorum veCov xuiccq- 
TiGd-ivzoiv v. Parall. p. 550. quibus conferri possunt latina Credo 
ego inimicos meos hoc dicturum esse, Justam rem oratum a vobis 
volo. Ilium Apollonii errorem sequitur Schol. Arist. Rann. 1425. zto 
Tih'cGTiyys—oyrjfAU taxiy.hv cog tw /£to£, t(o nokei, vr\ ito Oioj, pro quo 
&m scribere debebat. 



332 DISSERTATIO XX. 

tesve. Elgr'jQxovvo elg notd- 3 eig, avcc sig exaazog si in N. 
T. legerentur solo, ad idiotas rejiceremus. At ob idem vi- 
tium Lucianus reprehendit homines suae aetatis doctos, quos 
manifestum est notionem nominatrvi singuli introibant potio- 
rem duxisse quam rectionem praepositionis. Et qui ovzog 
dixere pro avzTj si sic loquuti sunt in compellatione femi- 
nae, 7 ) retinuerunt formulam auribus inliaerentem to ovzog. 
Item tritum illud rj <T og ita inoleverat linguae ut etiam ad 
lemmas et ad plures transferretur. s ) Nee minus soloeca sunt 
praesente testibus, cum partim copiarum, libens solverunt; 
quae nisi abunde satis testata essent, librariis imputarentur 
et lapicidis. Verum hujusmodi aovvcat-Lag vel xaxoavvza^lag 
exempla collegerunt multi multa; obscurius vero est illud 
alterum soloecismorum genus, quod in principio hujus dispu- 
tationis designavi. 

§. 2. Etenim non solum consuetudo graeci sermonis sed 
omnium linguarum lex et ratio pugnantia loqui vetat. Sed 
hujus quoque soloecismi speciem interdum praebent scri- 
ptores non indiserti, quum cogitatione plus comprehendunt 
quam eloquuntur, ut Hesiodus Opp. 610. fiozQvag %qt) — Ssl- 
§ai rjeXlcp dexct z° r^iaza xcxl dexce vvxzccg, cujus loci in- 
concinnitatem Moschopulus et sensit et excusavit hoc modo: 
GVWTtayei Tag vvxzag zto Xoyq) cog hno(,dvag zcug y/ne- 
Qcug s^ dvdyxrjg ■ ov yccQ xaz cevzetg dvvazov zoj rjXla) 
dsixvvvca zovg pozQvg, neque hodie scribentium aliquis au- 
debit dicere uvas die nocteque insolato. Alius calore dicendi 
obliviscitur paria paribus adjungere ut in H. H. in Merc. 525. 
ylrjzotdrig srtevevoe — iir\ ziva odlXzbqov alXov ev a&avdzoi- 



7) Apollonius qui ovrog vara ftrjlziag TiB^i^vov cum Sg (fatiav 
t] nlrj&vg conjunxit, certe sic masculinum pro feminino positum cre- 
didit ; sed fortasse est masculinum non motura ut rj rrjAixovtog apud 
Sophoclem, quod non constructum est contra regulam sed vitium 
habet in una voce. 

8) De hoc praeter Suidan et Grammaticos a Buttmanno citatos 
Gramm. I. 543. disputavit Photius Amphiloch. I. 230. in Maji Nor. 
Collect. T. I. 230. Schol. Arist. Lys. 514. tw t] <T og y.al Inl 7ily\~ 
&ovg t/Qcorio xal ln\ &i]lvxov , wg aal jm to iav. Negat hoc Fritz- 
senilis ad Arist. Rann. p. 16. 



DE VOGABB. SENS. 33,°, 

civ loeod-cu urjs d-ebv jiu]z* ccvdoa, ubi deest (ir^ 3 h> Svr r 
zolg. Justiorem causam praebet affectus sermonem praeci- 
pitans Aesch. Sept. ISJ. ccv)]q yvvi) is ySn tcov {leiaiyjiiov, 
de quo recte judicat Sclioliastes xexivSvpsvTai to i-iEiulyuiav, 
il fu) una zig leyoi on doyiLouevog oiizcog stQrixe. Verum 
haec, quae generatim describi non possunt, praeterraitto ut 
ad illud repugnantiae genus veuiam , quod contradictionem 
continet, ut nunc vocant, vel in objecto xivnov didoQxa vel 
in adjecto aoyvoig %akxfj , fiovxohog l'ttttcov. Ilia est vox 
mulienmi Tliebaiiarum Aesch. Sept. 99. quae tumultu obsi- 
dentium eininus accepto trepidae liostes janijam irrumpentes 
sibi cernere videntar: xtvjzov dedoQy.a, Tidiayov ov% evbg 
doQog. Hie non acquiescimus in Scholiastae explicatioue t ue- 
zrreyy.e Tag alo~&i]G£iQ errl to svsQyiatBQOV (IvaQyioTeQOv). 
Nam nt concedamus poetis quod Longiuus dicit XXVI. 2. ifjv 
axorjv oxpiv noietv, quia oilug TQaveoieoa Trjg axofJQ Suid. s. 
*diad-T]Gig, Aeschylumque noluisse y.lvco xivnov dicere vel 
nt debilius vel fugiendae repetitionis causa, nam panllo ante 
legitur cool xQi/invevat (3oa et non limit o post oiofiov ccQiia- 
tcov xlvco, tamen liaec ratio non tautum valet ut ei asystata 
loqui permitfamus , quod effugere poterat si nomen posuisset 
utrique sensui aptum didoQ'/.a xkovov vel o/uadov vel aliud a 
verbo minus abliorrens. Nee puto illam repugnautiam satis 
excusari vel affectu 9 ) loquentium vel persona, qua ratione 
Grammatici interdum periclitantia tuentur ut Eustathius p. 11S4. 
48. $£Qarzei£Tcu l °) ?y alilaoig ccrrb too Tzoogconov ' yvvi) 
yccQ ksysi ovx zyovoa EvevdoxijLisZv xvQiolexii]iia.ai et EM. 



9) Nulla est affectus significatio in Quint. VII. 562. ^Ad-r^aiTj — 
IdVoxfr' avTijV avdoioi' ayysuayoji' et Horn. II. XVI. 1:27. Xevaoco nctocc 
vi]vol 7ivo x jg Srjioio iojrjv id est Pqouov ut Stat. Tlieb. VI. 202. jam 
face subjecta primis in frondibus ignis exclamat, quod Scholiasta 
interpretatur crepitu sonat; ortinis enim sonus clamor est. 

10) Tritura hoc est verbum de explanatione eorum quae contra 
consuetudinem yel constructa vel declinata sunt: to coloiy.osidhg JV 
icvTimcoGEcog &£oc<7i£v£Tca Eust. 71S, 63. to aol.oiy.oifca'tg du< GTiyufjg 
&eQ«7i8iJ8zat 236, 32. to puop«Qov O-eqktibvetcu JV D.lthptcog vjioqxti- 
y.ov orjucuog 231, 12. OtqaTiEVEicu ?} yoauuauy.r\ avcdoyia (jov /5o- 
Gy.rfico) 17L5, 55. tj dsqaneia tovjov {^nnog qtixcfu i yovva (tioei) Sch, 



334 DISSERTATIO XX. 

774, 42. o Scocpocov vyuoxeoov keycap exovxl ^p&Qnavs xb 
ccxaxov xrjg yvvaixelag sQfirjveiag Lii/uijodfisvog , oV xqotzov 
xctxel (xaxelvo) eooloixtoe x axcojLieva xov xi&covog. 
Verum quo insolentior nobis haec videfcur visus et auditus 
confusio, hoc minus molestiae exhibuit antiquis graecorum 
poetaruni explanatoribus, qui plurimis in locis adnotant verba 
sentiencli et inter se et cum verbis cognoscendi permutari, 
idque adeo ad ornatum orationis pertiuere ut interdum spe- 
cies pro specie vel pro genere ponatur. Sed quo clarius 
omnis eorum ratio perspiciatur, repetam paullo altius. Ergo 
ad Odyss. X. 82. scriptum invenimus nomen tvoi/mJv positum 
esse xaxayQi]ozixcog aut pro fiovxolog hoc est ea figura, quae 
vocatur eidog avxi el'dovg, aut pro vofievg bjucovv/Licog xco yevei 
xb eldog. X1 ) Item ad II. XXI. 37. admonent poetam nomine 
sQiveog quamlibet arborem potius quam caprificum signi- 
iicasse, dnb yevixov elg eidog /uezai3e(ji]xe. Sch. Hes. Scut. 
289. xovg aoxdyvag eine nexijka eidog dvxl el'dovg. Schol. 
Lye. 88. xooyog 6 yvip xvotcog, vvv de xov xvxvov leyei' 
h"la[3e de tcoov dvzl 'Qcoov et Gloss. 911. xeyxQivi] — elaftev 
eldog avxi etdovg. Similiter Aero ad Horat. Sat. I. 1, 58. 
Anfidus — species pro genere, et ad Od. I. 1, 13. trabe Cy- 
pria — abusive pro quacanqae etc. Hoc schema duriore no- 
mine appellat Auctor de Soloec. p. 199. ooloixiaf^bg ne^i 
xa yevixd xal eldixd cog nap 3 c Of.irjQqj ttcxxtjq ccvSqcov xs 
decor xe ' eidog f.iev yao avdoeg , yivog de av&oconoi. Hac 
igitur ratione verba singulis sensibus attributa docent poni 
pro eo, quod omuibus commune est; qua in re quantopere 
lasciviant, operae pretium est cognoscere. Primum ad II. 
XL 332. i'tttxoi 7ih]yr^g aiovxeg — i) dirclrj oxi xcy el'det, xb 
yevog dedqXcoxe' delei de ehxelv ertaiodoiLievoi' i] yaq axoi) 
eldog eoxi xrjg ala&qcJecog. Sed Eustathius non inscite infert 



II. XV. 268. xctiaxQrjOzizcog nqavu tintr , tSsQccnevGe dh dndtv t'diov 
Sch. Pers. 132. sunt quae per synaloephen aut sy stolen aut ectasin 
sanari necesse est Charis. I. 5. p. 7. Alibi hac de re dioQ&ovGd-cu 
dicitur. 

11) Schol. Lysistr. 329. naiayov %vtqeiov avxi xov xsoafxiov , ix 
/iitgovg to rtav" oil yaq ymqaig fiunzovGi, quod idem udog avxi yivovg 
dici potest. 



DE VOCABB. SENS. 335 

equos ipso sonitu flagelli ad currendum excitari verbere nullo 
Aptius vero buc retulisseut Od. XVIII. 11. ovx atzig oti drf 
fioL ItuIIiCovgiv anavzeg, ubi aut oQag dicendum erat aut 
commune alo&xxpfl, quod verbum quiim Homero incognitum 
sit, vices ejus sustinet priraitivum a'ieiv, unde compositiim 
87iateiv vel in soluto sermoue significalionem iutelligendi ha- 
bet v. Lennep. ad Phalar. Ep. XXIX. Jacobs, ad Aelian. p. 
9. 1 2 ) quo minus in Apollon. II. 109. xovg naQeovtag 8rti]tGs 
opus erat Scholiastae adnotamento jjod-ezo. Sed eodem utun- 
tur in aliis locis qui ilia ratione expediri non possunt, ut 
Arat. 240. l%3vcov eieyog fiallov fioQeao veov xaziovzog 
axovei, quae sic commentantur to cckovsl oijjiiaUsi to 
aiG&dveG&cti' tovto eidog avii yivovg. 13 ) Verum haec est 
mera prosopopoeia, qua saepius utitur Manetho stellis affectus 
humanos tribuens v. Dorvill. ad Charit. 664. eamque Germa- 
nicus quoque suis verbis expressit. Piscis — alter audit stri- 
dentes auras niveus quas procreat Haemus. Alius est graeci 
poetae locus v. 336, ubi de Sirio loquitur xslvov xal xaxiov- 
Tog axovo/Liev, nee deest scholion tralaticium alGd-avo/nsd-a. 
Hie primum subvenit, quod poetae latini caniculam, quum 
maxime iervet, lalrare dicunt ut Statins Silv. I. 3, 5. calido 
latravit Sirius astro, similiterque Manilius et Glaudianus, 
quorum versus apposuit Gronovius, nee discrepat oucoqlvoHo 
xwog dQif-tela ojiioxfoj Oppian. Hal. 1. 152. Sic apparet quo- 
modo Sirius audiri possit. Sed simplicius videtur ilia verba 
ita interpretari : etiam occidentis vim et efficaciam praedicari 
audimus. Non certius hujus abusionis documentum praebet 



12) 2(xvqvci log tgixeio nobg aviuv tncuajog tyiveio nQogevs- 
ySivzog l'£cmivr\g iov nvqog Anton. Lib. c. 34. pro (fctvsqa. 

13) Sic. Schol. Mosq. pro vulgato yivog ccvil yivovg. Vossius 
graramatici sermonis imraemor scribi volebat eidog avzi yiyyovg. ISec 
satis apte confert Pindari verba Iv Tqoia "Extcoq JLXanog rjxovos, hoc 
est ov fxovov na.Q y allhjv r\y.ovGe. alia xcu irj netqa eyvca v. Nitzsch. 
ad Odyss. VI. 185. Longe di versa est ratio verbi compositi Pind. 
01. III. 42. 6 v.r\nog vnaxovei avyalg rjkiov — [A.€Tc(Xrj7Ziixa>g avil tov 
cda&dyeaOai Schol. quomodo Latini interdum obedire id est obaudire 
de rebus inanimatis usurpant; tnai'ovGiv at firjiycti ztiv (Sci/^caajrHipp. 
Mul. I. 647. T. II. 



336 DISSERTATIO XX. 

II. IV. 343. tcqcozco yaQ xal daizog dxovdKea&ov e/iielo — 
Schol. TQOTTixcog avzl zov srcaioS-dveoSe, mu rj dxor) eldog 
eoziv alo&Tjoscog, sed sententia haec est : vos primi ad coe- 
nam invitamini et invitationem accipilis, id quod Athenaeus 
dixit z$ dstTivcp imaxoveiv, et sic etiam Aristarchus statuit 
sed adhibita ellipsi dxoveze [iov tceqI datzog. Plus dubita- 
tionis habet Od. VI. 185. avijo -r)de yvvr) 6f.wcpQoveovze {thxq- 
£%ovglv) dlyea dvgjiieveeocu , %a.Qiiaza <T evjLievezflcu, [.id- 
Xioza de exlvov avzoi Hie enim apprime convenit illud 
aioS-dvovzat xal dnolavovoi, quod et Nitzschius probavit. 
Sed iiou necesse est ad hypallagen confugere. Nam coh- 
juges non solum tacita mutui amoris conscientia laetantur sed 
etiam se invicem felices praedicant et ab aliis praedicari 
audiunt, %aiqovzeg xXvovoi vel yaiQovtn xlvovzeg. Haec igi- 
tur sunt exempla, quibus Grammatici efficere conantur eldog 
avzl yevovg poni, aliud alio iufirmius. Jam videamus de 
altera hujus figurae specie. Igitur in Arat. 405. d-vzrjoiov 
oliyov fiisv enl %qovov vipod- ' eovzog nevoeai, non el'o?] } quod 
proximum erat, vel yvcooij significari, sicut idem poeta Stellas 
inobservabiles djiev&eag dixit v. 648. sed sensum pro sensu 
sumtum dicunt avzl zov Sector], quod confirmare videtur Avieni 
interpretatio : Aram satis arcto tempore suspicies mundo ru- 
tilante referri , sed necessarium non est; nam audies dici 
potuit ex zov TtaQSTEOjiievov , quia arae exortum sequuntur e 
vestigio gravissimae procellae sic ut auribus percipi possit. 
Et TisTivSoio xaSvnveag Nic. Al. 433. minus quidem proprie 
dictum quam oipei vel Ydoig av, nee tamen improprium est. f 4 ) 
Hinc transgrediar ad verba videndi. Ad Eur. Hec. 175. quum 
pro ave cog eldrjg olim scriptum esset cog Ydrjg, hoc accepe- 
runt avzl zov axovor^g, cuod-rjoig dvz* alodrjoscog b xal jlie- 
zdltjipig leyezai. At aperlum est sic non sensum pro sensu 
summutatum esse sed adspectum pro intellectu, quod facile 
fieri posse concedimus et probatur Theocriti exemplo III. 12. 
xKxgcu, [xdv 3v/ualyig e/Lilv a%og, ubi apposite Scholiographus : 



14) Huf,ctvGx£o Alex. 410. Schol. pro kxovs positum putat sed 
est proprie dictum lass dir sagen; alibi aliis verbis utitur nsv&so 
700. (pQK^eo 438. eiQeo 359. tsx[xo,£qov 396. j 



DE VOGABB. SENS. 337 

t) f,i£TCtcpoQa aizb xtov boaxwv enl xa voovf-ieva, wg naQ* 
z Of.ir]Qctj oGoof-iavog TcareQ eo&lov. Et vicissim rem 
oculis subjectain ad anirai intellectum transtulit Oppianus Hal. 
I. 709. rjdr] zig xaz* ooeGqpiv eQifiQVxrjv evorjoe ^rjQrjcrjQ 
xexeeggiv vnsQfisficKjjTa Uovxa. Hie nihil aliud adnotandum 
erat nisi voelv more homerico positum esse pro ideiv. Sed 
ille ad armillum redit : avxlxov elder, aiad-rjoig avx 3 cclo&ij- 
oecog, quod nomen hue prorsus non convenit. Et in ejusdem 
poetae loco I. 236. quo echeneidis cursum navium inhibentis 
miraculum depingitur vavxai xoofxeovGiv aeideia SeGfia &a- 
?MGG?]g deyxofievoi, non aiGd-rjGig avx° alo&rjGecog , ut in 
Schol. dicitur, posita est sed verbum ex circumstantia ductum 
cernunt navem coeco remorae vinculo repente consistentem ; 
Ut in Orph. Arg. 1154. imqpoiGGovxa yaQ rjdr] dxQarj Zicpv- 
qov xaxadeQxo^iai hoc est video undas vento insurgente cri- 
spari, et Propert. I. 17, 6. adspice quam saevas increpat aura 
minas. Exemplorum quae Grammatici pro hac causa affe- 
runt, ultimum suppeditavit Nicander Ther. 164. serpentem 
somnolentum excitari dicens oxav rj dovnov veov r)e xiv* 
avdrjv ad-Qrjofl, de quo sic loquuntur al'G$r]Gig avxl alo&rf- 
Gecog tig eni xov boag ola Hyeig. Nee video quo pacto 
hoc expugnari possit nisi mutata scriptura avdrjv in avyrfv, 
quod Eutecnium hoc loco legisse apparet ex paraphrasi oxav 
$eu.G7}xai cpwg. Hoc autem recepto res ad zeugma redit ut 
oipei ywg xalXiGxov xal xqoxov %eiowv Arist. Rann. 157. et 
similiter juncta (v. ad Aj. p. 430.) quae designat Aristoteles 
Rhet. III. 5. p. 1407. b. 20. GoXoixiQeiv noiel xb /lit) anodi- 
dovai, lav [irj ertiLevyvvflg a^Kpolv b aQ^ioxxet, olov t] xpocpov 
rj %Q(x)[ia Idcov, xb (,iev Idcov ov xoivov , xb d aiG&o/iievog 
xoivov. Sed quod Scholiographus ille subjicit ogag ola M- 
yeig, non aliter enuntiatum est quam Soph. Aj. 785. oQa 
bitoV s'tet] d-Qoel, ecce quae ille ait Plaut. Most. II. 2, 64. 
(484.) in quibus nemo ne tantillum quidem haeret quia non 
de sono vocis agitur sed de sententia verborum, quam voog 
6q7J nal voog axovei, ut Epicharmus loquitur. 

§. 3. Expensis Grammaticorum testimoniis deinceps vi- 
dendum est num forte in praeteritis plus roboris insit quam 
in allatis. Hie primum occurrit Pindarus Fragm. CL. 639. 

Lobeck. Technol. 22 



338 DISSERTATIO XX. 

occqxcov t* evoTtav t]d* ogtIcov OTevayriov (3aQvv eldov, cujus 
loci seriptura non prorsus explorata est. Sed si ita scripsit, 
verbum ab adspectu traxit tanquam a primaria actionis parte : 
vidi quum Hercules carnes bovis et ossa stridentia frendens 
gluttiensque contereret. In plurimos locos convenit qaod Do- 
natus dicit ad Eunuch. III. 2, 1. omnes sensus visa dicuntur 
ab eo qui est certissimus. Itaque fit ut res, quae tactu cogni- 
tae sunt, cerni dicantur, iav -TtQogaydyijg tcjj axeQvco ty)v 
%£iQU, to ni]dr]f.ia Tr]g xaQdlag oipei Aristaen. II. Ep. XI. 
150. similiterque Hippocrates de Nat. Mul. 534. T. II. ))v 
aip/], oipsi, Muliebr. II. 836. T. II. rjv enacprjorj tcp daxivlto, 
oipsi oxlrjQov, qui alibi verbo minus discordi usus est, rjv 
clip?] Taj daxzvlcp, evQi]oeig %£%i]vbg to gtojlicc de Nat. Mul. 
p. 542. ls ) Et quae auribus percipiuntur: Ids italct /nsyag 
ytTvrcog eQelrcETai Oed. Col. 1463. loca vidi reddere voces 
Lucret. IV. 581. mugire videbis terrain et descender e mon- 
tibus ornos Virg. Aen. IV. 491. quanquam hie etiam zeugma 
intercedit. Nee tamen omnia verba videndi eodem jure sunt, 
acrioremque abusionis sensum praebet dsaodai ad odorem 
translatum a Theocrito I. 149. daoai cog xalov o'Cei, et ad 
auditum vel intellectum XI. 41. Sao at to, tov -d-elov ^inveQ- 
cov, sed tamen defendi potest similitudine imperativorum I'de 
et oQa, quibus etiam coeci compellantur Oed. C. 1685. 1694. 
qua ratione caret illud e Nicandro allatum d&QrJGai avdijv. 
Nee raro poetae verbum dirigunt ad antecedentia et adjuncta 
ut Orpheus Lith. 699. de serpentibus loquens qui odore lapi- 
dis cujusdam suffiti alliciuntur odjuf] ty)v aya xsivoi aveQ%o- 
iievrjv egoQtovTEg— QcoovTai eq)6QTiv'Covzeg ccvt/iitJv, cum voce 
bdrir] comprehendit notionem fumi, solumque hoc mirabile est 
quomodo serpentes fumo alicubi conspecto scire possint odo- 
rem sibi suavem exoriturum esse. Simile est Aristoph. Aw. 
1710. ooiir) cT avcovoftaGTog Ig fid&og xvxlov 1 6 ) %(x)qeI xa- 
lov tiea/iia, quod ad schema TiQbg to ovvtovvrwv referri 



15) Specillum vocatur instrumentum quo chirurgi explorant quae 
conspicere non possunt, graece KaxoniQov r\ fxrjkcoTQig Erotian. 234. 

16) Schol. elg to vxpog tov ovyavov. Sic Eur. Med. 1294. eg 

fid&og edd-ioog. 



DE VOCABB. SENS. 339 

potest. Breviloqueutiae condonatur Aesch. Agam. 987. (961.) 
nevd-o^tai an owiaxtov, nam qui ita loquitur, animum ad 
illud tempus refert, quo auditis fidem derogaverat, nunc jam 
non auditu solum sed ipso adspectu cognosco. Diversorum 
sensuum vocabula latenter copulavit Sophocles Phil. 485. ubi 
chorus Neoptolemum admonet ne Philoctetam somno captum 
vociferando excitet fiaiav f-ioi Tia/LiTts loycov cpa^iav cog nav- 
xcov ev voocp svdQaxrjg vuvog avrcvog Xevgoblv, quae si ad 
brevem summara redigere coneris, resultabunt quasi collisa 
£vdQax?]g xcov <ptovr]$£VTcov, sed obscuratur repugnantia inter- 
vallo. Alium ejusdera poetae locum Trach. 693. acpQaaxov 
d£Qxo/nai cpaxiv interpretes sic expediunt ut cpdxig pro syno- 
nymo quodam, snog, iivd-og, Xoyog, positum sumant. At 
haec quoque a verbo deQxofnai discordant. Gonvenienter vero 
dictum est didoQxa cpdo/na El. 1458. nee dubito quin poetae 
licuerit ad eundem intellectum transferre nomen cpdxig prae- 
eunte etymo epdeo, quod duas significations complectitur xov 
cpdvcu xai xov cprjvcu. Atque hue pleraque ilia inconsequen- 
tiae exempla redeunt ut aut verbum aut nomen ab eo, quod 
vulgo significat, traducatur ad illud. quod significare potest 
vel ex proprietate etymi vel Ik xov naQaKoXov&ovvxog. Ne- 
que alia ratio magis coirvenit Aeschyleo isti, unde hie sermo 
defluxit; nam kxvtcov et ndxayov nemo videt sed mulierculae 
illae vident vel sibi videre videntur xovg xxvrtovvxcxg. A nostra 
tamen consuetudine alienum est rerum, quas natura discrevit, 
consociare vocabula, nuperque risum movit praedicator aulae 
germanicus, qui quum in ephemeride narrasset principem se- 
renissiraum typhlocomio nescio cui summulam pecuniae do- 
nasse, jactanter addidit nunc coecos illos gratis animis mune- 
ris auctorem suspicere. Et poetarum nostrorum germanissimus 
Uhlandius id quod olim in carmine quodam scripserat der 
blinde Koenig sieht sich urn, postea hue mutavit kehrt sich 
um. Haud dubie talia multa scribuntur impune, sed si semel 
animadversa fuerint, nota haeret. Quare opera danda est 
non solum ut censurae occurratur sed etiam ut calumniae, 
quae quam facile obrepat ostendit Bentleji criminatio, qui 
adversus Horatium 1. 14. nonne vides ut nudum remigio latus 
antennaeque gemant, sic insurgit: „placetne illud vides ut 

22* 



340 DISSERTATIO XX. 

,,gemant, oculisne percipi poterit gemitus? crediderim gemitum 
„auribus potius sentiri." Et illud tamen zeugmate lenitur, 
vixque advertit lectores durioribus assuetos. Veteres enim 
non omnia ad hanc curam et diligentiam scripsere sed in- 
genio freti nonnulla abjecerunt negligentius tanquam f.ieln?]~ 
&Qa Criticorum. Jam, ut res consummetur, hoc amplius ad- 
jiciam verba, quae rebus attributa sunt sensus moventibus 
interdum ab altero sensu ad alterum transire, non omnia sed 
praecipue cpaiveiv et la/Lineiv, ut cpalvsiv yr}QV(.ia Agam. 202. 
Eum. 539. 7ZQovcpavi] xzimog Philoct. 202. yrJQvg Xa^tnei Oed. 
T. 137. canorum illud in voce splendescit etiam in senectute 
Cic. de Senect. IX. 28. populo romano vox et auctoritas con- 
sulis in tantis tenebris illuxit Agr. I. 8, 24. sed hoc lenius 
quia interjectum est auctoritas; et metaphora excusatur ejus- 
dem locus de Orat. II. 44. ad id, unde aliquis flatus osten- 
ditur, vela do; illud vero homericum Od. IV. 360. ovqoi 
nvuovzeg cpalvovzo eodem referri potest quo Propertianum 
prius allatum adspice quam saevas etc. Verbi nqineiv quum 
etymon ignotum sit, non possumus judicare num, si rcQenet 
Bori dicitur Piud. Nem. III. 18. et cczftog ex zag)ov nQenei 
Agam. 1284. species cum specie commutata au hoc verbum 
natura sua omnibus sensibus aequaliter aptum sit sic ut 
alod-aveod-ai , quod interdum a generali significatione tra- 
ducitur ad definitam, cclG&aveodai porjg vel 6of.irjg, senlire 
sonitum Plaut. Cure. I. 2, 69. Hinc emergit ilia {.iszacpoQct 
and yevovg em eldog ut Aristoteles vocat Poet. c. XXI. a 
Grammaticis praetermissa nee magnopere animadversione 

digna. 

§. 4. Verbis sensuum adjungenda sunt adjectiva, quibus 
res sensibiles significantur ; nam et haec interdum inter se 
permutari hypomnematistae affirmant. Schol. XIV. 172. elala) 
edavcu — zco evtodei ' ol de rjdel yvixaig SveLoavzi alo&r}- 
aewg\ ubi in syllaba yvix vel yevixcog latet vel ylvxel, in 
proximis cuod-rjoig, sententia autem aperta est, alios edavai 
accepisse pro rjdel, alios pro edavy, sensum pro sensu sum- 
turn ratos hoc est oleum saporum dici sed intelligi odorum. 
Vulgo quidem edavov edule significat, neque sermo graecus 



DE VOCABB. SENS. 341 

liabet adjectivum quod sapidum exprimat (nam fjdvg latius 
patet) ac ne verbum quidem rebus gustum habentibus aptum 
praeter specialia mxQixQiv, ylvxa^eiv, a^wQi^eiv etc. sed 
apud Romanos constat sapere et sapor, quod cognatum est 
cum sucus onog, 17 ) idem valere quod olere et odor, quia 
utrumque nascitur e rebus succulentis vel liquefactis et dif- 
fluentibus, eademque fere est narium et palatus affectio. 18 ) 
Quare non praecise negem Idavov transferri posse ad ol- 
factum, sed probabilius videtur kdavop aspiratum ab qdvg 
derivatum. Olfactus et visus confusionem notavit Sch. Aesch. 
Prom. 115. da/Liy acpeyyrjg — cug$j]tov tj 60^ ov% b^axiq, 
quo declarat speciem pro genere appellatam esse. Schuetzius 
vero accipit de odore, qui ab aliquo, quern nondum oculis 
conspicere possent, veniret. Verum is qui non conspicitur, 
non dcpsyyrjg dicitur sed acpavi]g. Mea sententia significatur 
odor sine flamma, go/lit) anvQog xal avev dv/udzcov iixtye- 
vof-Levi] fj ovx E7VL@c6f.iLog. De Virgil. Aen. XII. 591. odor 
ater Servius nove, inquit, nam in odore quis est color? sed 
hoc dicit odor atrae rei id est fumi, quod verum est; nam 
epitheta, ut supra dixi, interdum non ad id conveniunt, quod 
dictum est, sed ad vicinum quiddam et cohaerens, cujus notio 
cum illo tacite gliscit. Quod in Geopp. X. 1, 1. aer odoribus 
colorari dicitur 6 cctjq Gvvava%Qtot,6(,L£vog xcug arid tcov cpv- 
tcov avacpoQciig haud mirum videbitur reputantibus verbum 
XQcoKstv haud secus atque conjugatum %Q(jDTlt s eiv non tingendi 
solum sed etiam tangendi significationem ab origine nominis 
XQcog insitam habere ; ^cJCet nQogamsL xpqlaopa Hesych. 
Epitheti a re adspectabili ad auditum translati exemplum est 
ovlov xexlrjyovTEg II. XVII. 436. si veteres id recte inter- 
pretantur ovveaiqa^iivov , tcvxvov, quomodo Germani nostri 



17) Hinc ductum est dncoQa et bncooi&iv, quo Hesychius inter- 
pretatur CvqayJ&iv. Huic autem praecedit Zv(fa§ ykevy.og id est mu- 
stum sive sapa a suavitate dicta. Labialis hujus familiae fluitat: aocpog 
sibus, persibus, nesapus, insubidus, sagus (sage, saggio , sabio hi- 
spanicura). 

18) Sic etiam proavi nostri schmecken dicebant pro riechen et 
flores in olfactorium collectos (Blumenstrauss) eine Schmecke. 



342 DISSERTATIO XX. 

clamorem confusum vocant ein verworrenes Geschrei. 1 9 ) Aliud 
offert Schol. II. III. 152. otto. XeiQweooav — anb twv oqco- 
f.ievcov ini %a axovofAeva, sed veri simile est lilia ipsa nomen 
accepisse and tov Xeiqov hoc est a gracilitate et teneri- 
tudine foliornm. 20 ) Neque enim vox suavi s (wdoeooa, rosea 
vel loeid/jQ vocatur sed modo cpwvr} daXeQa, avdrjod Sch. 
Plut. 589. sonus viridis, quorum alia est ratio. Nihil tamen 
certius constat quam rerum splendidarum epitheta de voce 
usurpari, nee solum jure poetico ut oip cpaevva Pind. P. IV. 
504. sed adeo in sermone vulgari epeovi) Xa^inQa, vox clara, 
Candida, quibus congruit verbum Xd{.in£iv supra memoratum, 
et contrarium cpwvy] Mtifmtfg Paul. Aeg. I. 65, p. 18. quam 
metaphoram tangit Sextus c. Mus. 40, 365. cpaidv xiva xal 
liiXaivav xal Xevxrjv qpcovr^v anb tcov nqbg ttjv oqaoiv cug9t]- 
vajv xexX^xa/nsv. Per contrarium lima silens dicitur r\ acpa- 
vr t g, i] aarftiog) sicut in auspiciis silentium ttjv ovx emor]- 
(.ictotav significare videtur. Denique non ignotum habemus 
in aliis quoque linguis vocabula lucis, coloris et soni inter 
se commutari v. Grimm. Gramm. T. II. 86. Verum ilia de 
leiQLoeooa dubitatio pertinet ad alia non pauca, quorum origo 
evanuit. Quis enim decernat quid magis proprie dictum sit 
H£$v XaQov an odjiirj Xaoog an quod Hesiodus dixit Xaooi 
nodeg hoc est ol xaz' oipiv rjdslg Schol. Apoll. I. 456. cf. 
Hecker. ad Anthol. p. 41. Quippe latet etymon nominis; quod 
si a Xw, ut Scholiastae placet, derivatum est, nullius sensus 
proprium dici potest sed generale ut ydvg, quod latius patet 
quam yXvxvg, nam nodeg yXvxslg nemo dixerit. MwQog si 
cum a^iccvQog et af-ivdqog cognationem habet, proprie obscu- 
rum significat, sed idem ad gustum refertur: iiwqov xaXovoi 
xal zb afiifikv pQto(,ia Photius a Meinekio correctus Fragm. 



19) Homerus avov uvieTv et xaoqaXiov i'tvasv usurpavit, non 
€juod in sonis sentiatur siccitas sed epitheton a corporibus siccis rau- 
tuatus, quae collisa inter se fragorem edunt; Lucretius sonum aridum 
et fragilera nominat. 

20) Schol. Lucian. Lexiph. §. 9. XeTqov — xoafxov yvyatxsioy, xai 
"OjLirjQog IsiQiosooav (p^Ou Aliter Suidas AeiQioevxa anaXa nctQK %r\v 
Xsiojrjict. 



DE VOCABB. SENS. 343 

T. IV. 658. a/LivdQog ad vocem ut d^wdgov (ioav Aelian. V. 
H. I. 15. cf. Diss. IV. 75. dufiXv autem et laiinum hebes in 
omnibus sensibus inest. Adjectivo £ov&6g Hesychius tot tam- 
que varias interpretationes subjicit ut de originatione despe- 
randura sit: dnaXov, sXaqtQov , vygor, %av$6v, nvxvov, o'£v ' 
Tivig Si Tvoixllov, evsidig, diavylg. Et horum interpreta- 
mentorum nonnulla apta sunt cicadae epitheto xhTi'% i;ov&a 
XaXcov Anth. IX. 373. sed quia cicadae ipsae vulgo '§ovdai 
vocautur, subit ilia cogitatio epitheton a subjecto translatum 
esse 2l ) ut levxrj yXovuov evacplrj Anth. V. 35. atque alia 
quae ad Aj. p. 73. apposui. Eademque licentia Chaeremon 
Atheu. XIII. 608. (Bartsch. de Chaerem. p. 30.) %6(,icu m^qo- 
XQcoxsg — ^ovS-oIglv dvifioig evsTQvcpcov cpogovjLievai , cum 
auris communicat comarum fluitantium gyros rutilantes , quod 
nos diceremus paullo verecundius : die goldnen Locken spiel- 
ten mit der Luft in blondem Wallen. 22 ) Nee abhorret H. in 
Isid. v. 60. (.islavSi'C qoi£(o Grte^xo/nevog fiagv novxog — jliv- 
xazai. Nomen ravus quum et de colore dicatur ut grava- 
stellus, yqalog, et de sono naturali, quern exprimunt raucus, 
ravis, pgdyzog, in dubio relinquitur utrum vox rava a simili- 
tudiue coloris dicta sit ut ptovf) cpala an proprie sicut rauca. 
Quin etiam clarus si cum calare, xXeiv, xXvetv comparatur, 
soni potius quam coloris proprium videbitur. Et Theocr. X. 
33. (pcovrj xQvyjviq incertum utrum sit adjectivum stridulam 
significans a verbo tqv^co, an herbae strychni nomen a sapore 
traductum ad vocem ut saepissime vox suavis fishtoeaaa 
vocatur sive ^eXLetSrjg Nonn. IV. 140. et in prosa /ueXr/pd, 
latine mellea. JJinQog quum communis consuetudo sapori at- 
que odori proprie assignaverit, abusionis speciem praebet 
quod Epiphanius dixit o/uaQaydog rcixQog tcu el'dei xal ocpo- 
Sqcx. xXwql^cop, sed ea tollitur si cum pungere cognatum est 
v. Prolegg. 113. simileque adjectivo 6§vg acutus, quod pariter 



21) Oppian. Hal. IV. 123. ogvig liya xXa&i l-ov&bv /ue'Xog fortasse 
de luscinia dictum est, quae saepius %ovd-r) dicitur; sed si Hesychium 
sequimur, intelligi potest /ue'log crtoXov , nam hoc et noixlXov crebrum 
cantus epitheton. 

22) Tenui vagus innatat unda crinis Valer. FI. HI. 525. 



344 DISSERTATIO XX. 

tribuitur rebus oeulos pungentibus, TtoQcpvQa vel cpoivixlg 
ogeia, hoc est o&cpeyyijg, sed differt ea re quod etymon evi- 
dens et in medio positum habet. Neque hoc solum usus 
licentia a vero abstraxit sed alia multa, partim notabiliter, 
partim sic ut vix sensus discrepantiae moveatur. yLoyog 
evTCQogcouog neminem unquam offeudit; at in Aristot. Polit. 
II. 8. p. 1268, b. 24. tczqI xov — ovx eoxiv aocpaXeg xb vo- 
lio&exeiv, ccXX° evoq)SaX[.iov axovoai, Schneiderus reprehen- 
dit ut inconcinne junctum. Lucretii verba I. 645. verba lepido 
fucata sonore non immodestius juncta sunt quam Plinii XXXVII. 
24. colons in se redeuntis concentus, sed hoc minus sentitur 
quia verbum concinere graecumque Gv^cpwvalv et his respon- 
dens germanicum a signification primitiva jam dudum desci- 
vit. Verum ab his abeo ut pauca addam de adjectivis, quae 
sensus alicujus vitium indicant. Omnium longissime patet 
xcocpog, namque non solum sic vocatur qui sonos non clare 
accipit sed etiam qui non claros sonos edit et pariter res 
quae sonum gravem acutoque conirarium mittunt (dumpfe 
Toene), deinde odores surdi coloresque a Romanis contra 
ponuntur argutis, similiterque Hippocrates hebetationem ocu- 
lorum dixit xcocpcooiv xwv bcpd^aX/ncov. Postremo Homerus 
xcoqibv fieXog eme xaxa f-iexaqpoQav crnb xov xcxxd xrjv axorjv 
ircl %b xaxa zrjv acprjv Schol. 11. IV. 390. significans aXtov. 
Verum quae nativa vel naturae ordine prior fuerit significatio, 
cognosci non potest nisi invento etymo, quod adhuc ancipiti 
quaeritur conjectura. Coraes quidem ad Heliod. p. 152. xto- 
cpbg nihil diversum putat a xovcpog. Valckenarius vero Ani- 
madv. ad Ammon. p. 133. a xonxu) repetit quod magis con- 
sentaneum est veterum opinioni qui xoXoxvixa interpretati 
sunt xcocpbv xv(.ia. Quod si probamus, xcocpog idem valet 
quod xolog, xoXofiog hebes, obtusus, naturaque sua omnibus 
sensibus convenit. Augustioribus finibus continetur xvcpXog. 
Nam quod Hesychius scribit TvcpXog xittzxai xal avxl xov 
xwgpog, non me permovet ut homines, qui audiendi facultate 
carent, xvcpXovg vocatos credam. Sed si haec nomina a 
propria significatione transferuntur ad res, discrimen saepe 
tollitur. Sic pro homerico rtoQcpvQei ireXayog (.dya xv/naxi 
xwytT) Sisenna substituit Subito mare perhorrescere caecos- 



DE VOCABB. SENS. 345 

que fluctus in se provolvere coepit, 2 *) cui loco Jacobsius 
Comment, ad Anth. Gr. T. IX. 340. et Adnot. ad Anth. Pal. 
p. 314. minus apte componit quod Virgilius dixit caecis er- 
ramus in undis, 2 *) nam hie epitheton a nautis traduxit ad 
undas, 25 ) sicut Euripides zvcp/.bg novg, zvcp/.rj %siq ab ho- 
mine ad membrum; quibus exemplis Elmslejus ad Med. 1152. 
non commode defendit avavdov of.if.ia moribundi cujusdam; non 
enim ocnli hominis tacentis significantur sed qui ipsi extincto 
vigore taceut hoc est nullum animi vitaeque indicium faciunt, 
quales et nos dicimus inanimos atque mutos. Ex contrario 
vero xcozllov oftfia Anth. ocidi Joquaces Tibull. v. Schrader. 
Animm. ad Mus. p. 207. Et non solum oculi arguti, quem- 
admodum auimo affecti simus, loquuntur sed totus vultus, 
gestus, habitus corporis; unde crebrum illud olya leyeiv 
tacendo dicere et alia oxymora v. Jacobs, ad Anth. Vol. II. 
P. III. 82. Nee raodo loqui dicuntur oculi sed etiam ligurire 
ut /.lyvov ouita, de quo idem Vol. I. 58. Haec igitur meta- 
phora est a simili. At zvq?lbg ttovq non est similis zvcp?up 
sed pes hominis luminibus capti. Eodemque modo Virg. Aen. 
IV. 364. Aenean Dido pererrat luminibus lacitis hoc est ipsa 
tacita intuetur oculis minime tacitis sed animi motus pro- 
dentibus; et ccvdxztov aviofiazoi xr^vxeg avavdeeg sloiv ottco- 
7i a l Xonn. III. 225. oiya/Joi Geo rcevd-og ariayyi?J.ovGiv otico- 
Ttai XVIII. 361. Ceterum quid zveplog proprie significet non 
inepte conjectare videtur Schol. ad Aristot. Categ. p. 85. b. 
40. ubi allata quadam Herodiani sententia addit xai y zv- 
(f).cjGig naoa to zvgdslv xai zvcpXog olovel zvgpog o sriLxa- 
xavfiivag zag oipeig ey v cov ' xeveal yag , cpr^olv 6 TroiTjz/jg, 
VTioGiivyovzcu OTzconcd cog xai 6 ni}Qog Ttaga zb TZTjdco 



23) Eadem vocabula etiam alibi commutari possunt ; Tkeophrastus 
wvtpla pXaGTTjfiaTa vocat quae ad niaturitatem non perveniunt, sed 
Moschio Stob. Eel. I. 8. p. 24:2. ay.vixcov xcocfcc x' Ixcfvovca yrj. 

24) Sic et caecus clamor dicitur agrestiuin qui feram non visam 
vociferando abigere student Valer. Fl. II. 461. 

25) Apud Nonnimi est camelus amputato capite ivipkolm noSeooi 
TitQioxaioovau XIV. 371. 



346 DISSERTATIO XX. 

nrjoco. 2 6 ) Ilia sunt Apollonii verba II. 445. quo loco Schol. 
v7ioo[,iv%ovT(u interpretatur xmoxvcpovxat , vnox&xavvxai id 
est exaruerunt. n^Qog, quod ille addit, non minus vagum 
et infinitum est quam amalog sive oicplog, quod qui proprie 
caecum significare affirmarunt, sequuti sunt etymologiam fu- 
tilem 6 aeoivco/nivog xovg TkXovg Orion. 150, 14. ubi Hero- 
dianus nominatur auctor. Idlaog usu magis quam ratione 
quadam perspicua in una notione caeci defixum est; namque 
etymon parum claret. Ad significandum mutum Graecis vox 
simplex non suppetit praeter glossematica elkog, /uvzxog et 
/iivvdog, nam iveog dicitur b ex yevszrjg a/Lia is mocpog xai 
adiaQ^Qcozov cpdeyyopavog Galen. T. XVIII. P. II. 750. et 
nonnunquam stupidus. Hujus vocabuli origo jam pridem eva- 
nuit; ilia non a verbo fwrn derivata videntur, quod pariter 
de oculis labiisque dicitur, sed a sono, quod miiti, ut Varro 
ait, non amplius quam mu dicunt. 

§. 5. Verum non solum vocabula diversis sensibus as- 
signata interdum copulantur violentius sed aliorum quoque 
reperiuntur concursus disjuncti atque hiantes, quod Rhetorici 
partim elegantiae partim necessitati datum esse decernunt. 
Etenim acyrologiae duas ponunt species, metaphoram, quae 
ad ornatum spectat, et abusionem, quae non habentibus no- 
men accommodat ex proximo sumtum vel ut Trypho dicit de 
Trop. c. II. 731. T. VIII. et Gregor. c. III. 766. U^iv iiexe- 
vi]V£y^isvr]v anb xov tcqwxov xaxovof-iaGd-evxog xvQicog xai 
exv(.uog ecp* exsQOv axaxov6[j.a6xov , nv'^lg xalxrj, avdQiag 
yvvccixog, vexxag lcovo%o£i, cui Schol. Phoenn. 28. aequiparat 
compositum mnofiovxolog, Eustathius vero p. 159, 38. p. 
1205, 50. i7t7Toi povxole'ovxo et herodoteum xolg aaeleot 
ix£iQov6(.i7]oe hoc est pedum gesticulatione chironomiae quan- 
dam similitudinem effecit. Hoc modo dicere nemo unquam 
noluit neque potuit quin ita diceret. Perinde tritum est pan- 
tomimos manibus loqui, histriones ineptos xrj %£lqI ooXoixl- 
'Qmv, agricolas sarculis arare. Sed reliquorum alia ratio est. 



26) HcoQog o TV(pXog, IIstmoqcotcu t^ixflcDica Suid. nojQog oS-ev 
to rulain(OQog nctQcc rov nrjcfw [xiXXovia 7it]g6g xcu najgog tQonfj (og 
ccQtjyco ccQOiyog EM. cf. &i][ic6v &(o/u6g } fiXfjfj.cc fiXcopog bolus. 



DE VOCABB. SENS. 347 

Quaerentibus cur Homerus vexxag icpvo%6ei et "nnoi povxo- 
teovxo dixerit, nihil responded poterit nisi quod ipse olim a 
sciolo quodam ex inferis excitatus, ut de quibusdam insolite 
dictis rationem redderet, respondisse dicitur breviter et rega- 
liter oxi ouicog edo^ev avxco. Nam aeque aptum erat vehxcxq 
ev£%£ve ettTCTioi poGxovvo vel veiuovio, quibus alibi ususest; 
xo yccQ vif-ieod-ai xal xo (3ovxole"iG$cu xal to Pogxeg&cu 
xavxov xi or]jnalv£L Eust. ad Dion. 185. Sed fortasse jam 
turn in sermone quotidiano audiebantur, quae apud posterio- 
res saepe legimus, (3ovxoloi mncov, fiovxokel'o&ai f lnnovg 
v. Jacobs, ad Aelian. p. 437. seu quia fiovg pro etymo suo 
nav fiooxriLia significare potest sicut TiQofiaxov nav xexqci- 
nodov Schol. II. XIV. 124. v. Dietz. ad Hippocr. de Morb. 
Sacr. p. 137. seu quia placuit pastores quoslibet appellare 
bubulcos and xov snicpavEGxaxov t,toov Schol. Androm. 281. 
Item avdoiag dicitur non solum mulieris simulacrum sed 
etiam xtov allcov fyocov A need. Bekk. 395. etsi praesto erat 
eIxcov dicere v. Siebelis. ad Pans. I. 8, 5. et nonnunquam 
ayak/Lia, ex quo patet nullam causam fuisse cur ad signifi- 
candas mulierum et animalium imagines fictas nomine abute- 
rentur alieuo. Sed quum semel increbuisset avdQiag, facilis 
fuit a potiore speciem ad inferiorem translatio xad- 3 vttsqo- 
yiqv, ut Grammatici loquuntur, vel xax 3 inixQaxEiav. Quin- 
tilianus quoque VIII. 6, 35. nv^ig %alxrj inter exempla cata- 
chresis non necessariae refert. De quo non quaeram numne 
certum sit vocem per diversas linguas divulgatam 27 ) a buxo 
derivatam esse, sed dubito num necessitatis causa assumta 
sit; nam pyxides medicorum et pigmentariorum vel uno no- 
mine appellari possunt ayyeldia vel pluribus specialibus xv- 
Xixvideg nv^ldeg IctxQtxai Hes. juvQod-ijxcu, aXaftaoxQoi et a 
simili materia onyx id est vasculum unguentarium. Ejusdem 
generis est aXtsvg, quod Apollonius Synt. III. 23, 247 huic 
adjungit: tqotzixlqxeqov {.iextjI&ev slg xoiviyv etilxccgiv 28 ) cog 



27) MnovGovXa hodie vocatur pyxis sive capsula, praecipue 
nautica la boussola id est buxula. 

28) Tec d£ tltiiv Inidiajtiaxorci olov £(oyQci<fOS 6 y.cti zee tpvza yQtt- 
(fmv Aneed. Bekk. 1164. Procl. in Crat. p. 45. ed. Boiss. 



348 DISSERTATIO XX. 

ib alwvg, xav Ttozct(.uog ft, xccl r\ nv^ig, xav diacpoQOV 
vlrjg xvyjl- Namque nominum quibus piscatores significantur 
tanta abundat copia ut Graeci nunquam coacti sint improprio 
uti: aanaki evg , yQutEvg, dixzvsvg, deleaGTQsvg, InaxzrjQ, 
&alaOG£vg, l%$vo$?iQag, xala^iEvzijg et xaXa/tio^rJQccg 6 xu- 
la^ui) &r}Qc6v Procl. in Crat. p. 44. ed. Boiss. xvQzevg, laQi- 
vevzrfg, oQ/LiievTrjg, noQXEvg, aayipevg, vdQo&ijQag, quorum 
compluribus uti poterant quum de piscatione fluviatili loque- 
rentur. Sed quia omnibus usitatius erat alistg, non veriti 
sunt eldog avz 3 sl'dovg ponere. Viam huic licentiae aperuit 
Homerus. Plutarchus de V. Horn. XVIII. 489. xazdxQ?]Gig, 
n arco %ov xvQitog drjXov/uirov (.tezacpeQEi zrjv xqtjgiv iop* 
ezeqov ovx e%ov ovofia xvqiov, egzl TiaQa to noirjzfj gelqtj 
XQvaeti] , oeiQa yaQ xvolcog etzl too g%olviov zaGGEzai, 
xccl alyeirjv xvvetjv etc. Illud non satis evidens exemplum 
est, nam aeiQa per se consertum quiddam indicat subtracta 
materia et omnino ilia aurea catena, qua deorum summus 
terram et maria suspendit, non scrupulosius disputanda est. 
Sed cclysli] xvvet], x^Xxslrj xvve?] et tccvqeIt] x. Schol. Od. 
XXIV. 231 . merito xazaxQ7]Gzixwg dicta esse judicat auctore 
Aristarcho, qui postremo II. X. 257. diplen apposuit. Poterat 
poeta xoQvg substituere vel xQavog, nisi hoc recentioris est 
memoriae, sed vix illud quinquies iterasset nisi femininum 
adjectivi xvvsog a significatione propria, quae in ceteris ge- 
neribus remansit, jam diuturno usu fuisset abstractum, quem 
Herodotus quoque sequens xvvetjv xqvgetjv usurpavit. In his 
igitur, quae Grammatici proferunt, nullum est quod inopiae 
causa etzI vb dxazovo/nccGzov translatum esse appareat. Sed 
tegulae plumbeae, quibus opulentiorum domus conteguntur, 
non aliter nominari poterant quam xEQafxidEg /uolvfidivai, et 
nos illas aureas et argenteas soleas, quas Nero et Poppaea 
jumentis suis induebant, si germanice appellare volumus, co- 
gimur dicere goldne Hufeisen. Nee Cicero evitare potuit quin 
clepsydram vocaret solarium ex aqua, 2 9 ) quod non minus 
repugnat quam illud ab Epicharmo fictum zQiizovg TEZQarzovg 



29) Si res suum nullum habet nomen, docendi causa, non lu- 
dendi, sumtum videtur Cic. Orat. c. XXIV. Pro vindemia mellis 



DE VOCABB. SENS. 349 

Athen. II. 49. C. 30 ) sed defenditur necessitate ut 6 ircl xov 
eUcpavxog mnevg v. Jacobs, ad Anth. p. 700. 

§. 6. Quomodo clepsydrae recens Romam translatae anti- 
quo nomine solaria appellatae sunt, sic et aliis rebus specie 
mutata mansit vetus appellatio. Et ad hoc genus referri 
possunt xcc xad-° IgxoqIccv Xsyo^iEva oiov ofiohog ttai dQctyji?] 
Schol. Dion, p. 1164. delxou cmlcog 61 fiifiloi leyovxm and 
ncdaiag %Qr}GEwg Eust. ad Dion. p. 132. %alxw Gvvrjd-cog xa 
OTiXa xal xcc ex gl6i]QOV and xrjg Ttalaiag xQijascog Apollon. 
Lex. 31 ) Eodem loco sunt 8nazo^r] 9 fiifilog (ftvfilog) liber 
(Xonog) tetrarcha, centurio, tribes, quae diversam ab etymo 
significationem habent. SchoL Pind. 01. VII. 116. itrjla, in- 
quit, xaTaxQipxwtog rtavxa xa dXoya, xovxioxtv anb f,t£Qovg 
xb nocv, sed catachresin tollit Photius Mrjla ndvxa xa 
xexQccTtoda 32 ) o&ev xai nav deQfua f.wlcox?], quod solum 
in usu communi retentum est primitivo obsoleto. 33 ) Itaque 
sicubi alyeiri ^hoxr} legeremus, nihil morae afferret. Et 
homericum /.tagipe ttogi permulti, opinor, Graecorum legerunt 
inoffensi, donee Aristarchus scrupulum injecit oxi xb (.taQipai 
Inl Tiodcov excels Schol. II. XXII. 201. id enim proprie signi- 
ficare xb %eqgl ovllafielv ' [xaQri ydg r) %eiq Sch. XV. 137. 
Sed hoc nomen num Homerus cognitum habuerit, perdubium 
est; ineruditis certe poetae lectoribus ignotum fuit v. Parall. 
p. 74. Multo autem plus reprehensionis habet conjunctio voca- 
bulorum, quae usus vulgaris insignite discrevit. Qualia sunt 



Columella dicere poterat mellatio , sed nominis origo non ita mani- 
festa est ut omnibus statim occurrat. 

30) Tqinovv TQuns&v in rerum natura inveniri negat Aristophanes 
1. c. non serio sed jocans ; nee Cratinus nefas duxit rqani^ag tqiOxe- 
ketg usurpare Vol. II. 117. etymo obliterate 

31) XccXxe vg nag T£%virrjg y.ai 6 ccQyvQoxonog y.cu 6 XQvGo%6og Hes. 
%cdz8vg xaXsliai y.al 6 tov Gi§r\qov iQycc&fzsvog Schol, II. XIX. 283. 
cui posteriores proprium nomen substituerunt Gidrjqevg. 

32) Schol. Lysistr. 189. fj,rjloG(fctyovGccg avxl tov TctvQOGcpccyovGag' 
si /urj lego, firjka nctvxa tcc rsiqanoSa. 

33) To /urjkov ccGvvri&eg cog nqbg Tr\v Gr\fA,aGtav tov ttqo^cctov , ov 
{ir\v to an* amov naqaywyov, liyco to fxrjlcoT^ Apoll. Synt. II. 31, 191. 



350 DISSERTATIO XX. 

vocabula sensuum diversorum et diversarum corporis partium 
lit xvcov dsdQay^evog ddjufjg Oppian. Cyn. I. 511. quod multo 
durius est quam si quis SgdzzsG^at, elnidog, xcciqov, ooylag 
dicitur, quia nomine olfactus e vestigio propriae verbi signi- 
ficationis memoria excitatur. Sic qui nlatig et ydovrj tiqo- 
%eiQog sine ulla haesitatione legerit, paullum resistet ad illud 
Lucian. Asin. §. 25. Tqv xscpaXrjv s§co too ovov nQo%aiQov 
€§ei, caput ejus e pelle asini prominebit. Sic et aelXonodeg 
vecpelm Tryphiod. 189. multo lenius videtur quam Tiodwxsg 
ofx^ia Aesch. Sept. 625. 3 4 ) Nee miraculo exemtum vnilluv 
Gio/ua Soph. Ant. 506. etsi synonymon aalveiv saepissime 
dicitur de hominibus; namque hujus celebratissimi verbi vis 
propria delitescit; illud quum legimus, statim subit proprium 
vTtLXXeiv ovqocv. Minus offendit xsxacpijOTi iocqolJ) Agath. 
Anth. IX. 653. xsxayrjOTcc yvla Oppian. Hal. III. 115. quia 
verbum priscum et significatio minus manifesta; sed anhe- 
lantem alam vel pedem dicere pro fesso nemo sustineat. 
Quod Cicero in Fragm. p. 471. T. IV. P. II. ed. Orell. de 
philosophis quibusdam dixit quaerunt quem incomtis manibus 
discerpant, speciem quandam inconcinnae juncturae affert, 
sed prorsus intolerabile foret si quis convivam incomtis ma- 
nibus et illotis crinibus ad coenam venisse diceret. At sermo 
incomtus et illotus extra culpam est. 35 ) Nos quidem, qui 
vocabulorum significationes grammaticis rationibus examinare 
solemus, in his rebus fortasse acutius cernimus quam pleri- 
que veterum, quibus usus pro magistro fuit. Itaque non 
illicitum habuerunt pulvinos, quibus remiges insident, nomi- 
nare tzotIxqccvcc id est TiQogxecpalaia Phot, et eadem vnay- 
xwvicc Id. s. 'YjieQijGiov, harpagonem autem, quo cadi e 
puteis extrahuntur, aQedyqav Arist. Eccl. 994. limam vel un- 
cum ferreum l%$vav. Sed nonnunquam factum est ut diu 



34) In Anth. Plan. 283. mimae cujusdam praedicantur op^icace 
xai tuqCcc no§r\vBy.a , quod Pauwio et Toupio intolerabile visum est, 
sed excusatur zeugmate. 

35) Haec et cetera, quae antea attuli, non attigit Handius in libro 
perutili Lehrbuch des lateinischen Stils §. 51. p. 281. sq. ed. IF. 
ubi de metaphorae usu disputat. 



DE VOCABB. SENS. 351 

tolerata repente in reprehensionem incurrereut. Sic Aristo- 
phanes Acli. 551. intertrigines manuum, quae nccQatQi^iaxa 
et xvloi vocari solent, non dubitavit vniortia dicere primi- 
tive consg jam pridem in oblivionem adducto v. ad Phryn. 
461. Sed Athenaeus narrat III. 97. F. quum aliquis pede 
offenso se vticjtziov habere dixisset pro 7tQogxof.i^ia , non 
mediocrem risum consequutum esse, quippe quia tovvojuci 
drjlol oil vTtb tovq tonag yeyovs Galen, de Comp. sec. Locc. 
V. 1, 804. T. XII. His accedit illud acyrologiae genus quod 
ex mixtura imaginum existit. Dura est, si nostrum sensum 
consulimus, duplicata metaphora Eur. Med. 188. M^Seia 
arcoxavQovTat degyt-ia Xscctvijg, quia non ex quo coepit 
genere, hoc desinit; quod et veteres dicendi magistri fieri 
vetant et nostri. Horatianum male tornatos incudi reddere 
versus notum est quanta vi Bentlejus exterminare conatus 
sit; alii negligentiae incustoditi sermonis assignant. Haud 
modestius est quod in eadem Euripidis fabula legitur vegjog 
olf.uoyrjg avameiv , sed tamen quia et nomen illud 36 ) et 
verbum a proprio intellectu frequenter transfertur, minus of- 
fensionis habet quani ilia tauri et leaenae in unam imaginem 
conclusio. Verum ut hanc similitudinis inobservantiam, cujus 
multi et non contemnendi auctores argui possunt, certis de- 
finiam regionibus, nunc a me postulari non puto. Neque 
desiderabit quisquam enarrationem vocabulorum copulatorum, 
quorum pars altera alteri repugnat, quo ex genere sunt theo- 
logorum portenta avd-Qconodeog ($eog fiooxog Maneth. I. 280.) 
et f.ir]TQ07iaQ&£vog , triangulo quadrato, quod in scholis dia- 
beticorum proponitur, haud dissimilia. Verum etiam natura 
ipsa saepe contraria contrariis miscet ylvximtxQa (dulcis 
amarities Catull. LXXVII. 19.) /LieyaX6f,intQcc, vxprjloTcmeiva 
v. Parall. 368. (.uoQooocpa et ogyf-itoQa, quae artificii loco 
celebrantur. Ebeno apte tribuitur nigror splendidus et san- 
guis recens effusus vocatur vaa/nbg fiekavavyijg Eurip. lumen- 
que, quod ex Horae hiemalis facie renidet, xelcuvecpeog aelag 
aiylrjg Nonn. XI. 489. noctis umbra sublustris ogyvrj [Aelav- 
avyr t g Orph. Jvocpog vvxidaiiiTCijg, quod Schneidewinus ad 



36) Niyog yocop dixit P. Silent. Anth. VII. 604. 



352 DISSERT. XX. DE VOCABB. SENS. 

ad Siinon. p. 72. verissime adversus Schaeferum defendit, 
non prorsus idem valere puto atque alaf.LTti]g, sed ex luce 
et teuebris mistum, ut nos dicimus dunckelhell et Helldunckel, 
similiterque Angli et Francogalli. Melaf.icpaeg eqspog Euri- 
pidis et iLielaficpccElg f.iv%oi Carcini v. Jacobs. Lectt. Stobens. 
p. 5. 37 ) comparari possunt cum caligine visibili, quam Mil- 
tonus Oreo tribuit — darkness visible servd only to discover 
sights of woe, et cum luce iiivisibili sive latente, quae a 
physicis nostris tractatur. Melaiva aiylrj, de quo dixi in 
Diss, de Antiplir. p. 310. dupliciter intelligi potest, vel lumen 
tenebris circumfusum vel languiduin et emorienti simile ut 
kapmrfesg ix-cvyhod-ivTEQ o-aotco Aesch. sed lux atra Senec. 
Hipp. 1217. metonymia est pro vita lugubris. Haec fere sunt 
quae de partibus euuntiationis iusolentius junctis deque re- 
pugnant] a notionum quae est quaeque esse videtur dicenda 
haberem. Cujus generis nomen cuncta complectens si quis 
desideret, mutuandum erit a theologis, qui quum a se impe- 
trare nou possent ut scriptores sacros sibi contraria dixisse 
concederent, havxiocpavdag commenti sunt. 



37) Ad hoc exempluni in H. in Is. v. 43. pro (n€Xa t u(pccQov ts pe- 
qe&qcov tjrulcuffjv scribendum videtur /Liel.ccuqascov. Ws<pavyqg axozei- 
voe Hes. qopoi vvxavyuq in Orph. H. nihil aliud quara yvxioi signi- 
ficare potest. 



Addenda et corrigenda. 



P. 4. lin. 19. Adde ZvvSiaai Gvyyotjurjd-rjvai Hes. scrib. avvctaaai. — 
I. idt Harm Ranckius ad Hes. Scut. 101. futurum esse defendit 
sed quomodo ex aoezcu fieri possit aarai, non demonstrat. 

P. 5, not. 5. adde IG.tl avyy.onr} avxi rov y.Uldu EM. 518, 5. id est 
anoy.oni] et sic ille compluribus locis quos Sylburgius indicat 
in Ind. 

P. 7, I. 18. pro danr^ scrib. dam z1cuzr\g. 

P. 11. 1. 3. fitolaxa vaioii£vT\v id est vdovouv Nic. Al. 515. praestat 
scripturae codicis Goett. vatoy.£vjpf^ quam Schol. dupliciter inter- 
pretatur nuzovix£vr[V a verbo vio^iai et rjoozotojuayrju a vaciv 
novare agrum; ergo pro vao)^i£vr\ putavit vaiou£vr\ positum esse 
adhibita metathesi quantitatis. Naiog yjj rjpo/uayrj Sch. Od. V. 127. 

P. 13. /. 2. Ivit&iv (tvva'C.) et Ivavaiv (Ivv.) Suidas et Hes. inter- 
pretantur ty.ntvaiv nobg rots vccoig. 

P. 15. /. 3. Hesychins "Exaia iaxiSaaa post 'Exfyatoor, 

P. 16. /. 11. addi poterat Gnica nisi in Nicandri loco plerique codd. 
imOTzol praebercnt, ex quo ad Buttm. p. 175. noz/uop inionii 
scribi posse suspicatus sum ut homericuni noz/uov Intony Hesy- 
chius interpretatur InusnaGipdi. Anth. IX, 215. [muquv Ina- 

GTZtiGUZO. 

P. 17. /. 1. pro epsilon scrib. ypsilon. 

P. 17. not. y.uzad^ov Zvtnvoi'Ca xaza'(fd-aipa Cram. II. 485, I. 

P. 18. /. 1. Aristarcheam scripturam %vviav revocavit Bekkerus ; Ui 

pro h\$i Apollon. IV. 634. 
P. 22. /. 22. Posteriores ojiaXyaiv pro fiUzzaiv dixisse apparet ex He- 

sychii glossis 'Ets/xsp tjfzelyev , Tapvovzcc vftilyovra ut Latini 

dicunt alvos apum castrare, demetere favos id est l'£cupaTv zo 

uf/.i. Hinc votazouog 6 zee xrjpia ztav fialiaaoju Ixzaiivoiv H«s. 
P. 26. not. 42. Hesychius Euaaaur\v avpov et EurjGeczo avgav Kz)Z7)Ga, 

sed hie ordo literarum iucoGcczo poscit. 
P. 27. /. 8. pro mulcendo scrib. et mulcendo. 
P. 33. /. 1. xataTQvcfqio Nic. Al. 606. Schol. zpt'poig. lb. /. 16. pro 

y.cunzrj scr. y.u;i7ir r 
P. 40. /. 26. indidem translatum ix )Jyao)v xatqaiv ^alir^dact noi'civ 

Pind. P. IX. 64. 
P. 44. /. 7. ante ultim. pro Gy.uiXlvazui scr. oxcolvvezctt. 
P. 48. /. 4. vinztofrai Hippocr. Muliebr. II. 678. T. II, sed idem sae- 

pius vXaodcu p. 738. 742. 748. 
P. 50. I. 3. pro ffvyoj scrib. qwyto. 
P. 56. not. 12. /. 1. pro orv<pa scr. ffivtpa. 

Lobeck. Techno!. 23 



354 ADDENDA ET CORRIGENDA. 

P. 61. /. 24. adde (fQc<£ovicci pro Xsyovoi Nic. Ther. 491. 

P. 66. /. 26. Xtyog nccQu to Xfyca to jcoi/lkouki Etym. Gud. 367, 35. 

P. 66. /. 30. v. Ranck. ad Hes. Scut. v. 160. 

P. 67. /. 22. pro (p(£ scr. \pft-. 

P. 71. /. 4. post rti/og adde paro. 

P. 75. /. 3. proprie dixit Apollonius IV. 510. G/usod'ccXtccig aOitQonriOL 
id est d/uavQOvdaig rag oxptig. To ycco Xa(,L7iQbv (fdog juccqkv- 
yiav 7iEQiTi&7]Oi jolg oy&cdfLtoig Archyt. Stob. Serin. I. 8. p. 47, 19. 

P. 76. not. echii plantae capitulum Nicander Ther. 642. oqjtdai'oi' vo- 
cat, quod Schol. aqiyy-rov explicat id est pressum, adstrictum. 

P. 78. /. 10. pro sig to e scr. tig to £■ 

P. 81. /. ult. pro <fvyr] scr. (fvyrj. 

P. 86. /. 18. post y.vv^d) tolle punctum. 

P. 94. /. 15. pro ut y.Ql a xQt&rj scrib. ut xqiSi) a xqT. 

P. 101. /. 6. ante noiafxov omissum est afferunt. 

P. 107. /. 29. Apollonius HI. 322. de naufragis, qui tabula arrepta 
enatant, vnb dovQccGi ntnirjaiTSg. 

P. 117. not. 16. post EvlttC adde uloXea et pro XX. 7. scr. XX. 27. — 
not. 18. confer Apollon. III. 281. ubi Cupido Medeam jaculaturus 
sub Jasoneni subrepit vn Aioor(6^ (3ccibg IXvo&sig et H. II. in 
Merc. 239. ubi Mercurius parvulus', ut Apollinem fallat, uXseire 
£ aviov Ig J" bXiyov GWEkaaas, pro quo dici poterat avvtiX-qOE. 

P. 122. /. 9. pro faclitivam scr. activam. 

P. 123. /. 12. In Arcadii 1. c. aeatjfieicoTai io vvu> nsQtGnuj/iiej'ov scri- 
bendum est fivvw. Lin. 27. ex Etym. Gud. 499, 88. addendum 
est yaii'K). 

P. 129. /. 13. pro ixXs/uevai scr. iXxfytvat. 

P. 134. /. 14. pro €Qycp scr. eyou. 

P. 136. /. 7. pro subjecta scr. mbjectae. 

P. 137. I. 3. ante ultim. post Callimachi adde locum. 

P. 148. /. 5. adde Schol. II. V. 798. gqiEititi tiohqov Xayjav r\ fcf/diy' 
svQrjTcu yccQ iayrjycc, quo praesens perispomenon minime probatur. 

P. 155. not. 6. Hesychii locum 'EXy.av&ou, eXxo t ufrri (sic enim editum 
est) Blomfieldius ad Choeph. 830. aliter corrigit eXxctvovau iX- 
y.ov^.ivr\. 

P. 156. /. 12. pro /uugko&cu scr. fiaaaa&ai. 

P. 159. /. 20. Hie quod dixi de derivatis primitiva praecedentibus con- 
firmat Schol. A. ad II. XVI. 548. xcctcc xqtj&w lAQtarctQ/og' Ovx 
intGiccrcu fihv 6 7ioir\Tr\g to dr}Xvxbv xuQrj, akX* ovdhv &av(.icc- 
Giov ' xcu yccQ I'tXXag nctQciXoyovg (jiK^ccyatyovg) iftovag tniGtciTca 
uyvooHv jag nQcoTodsiovg ccvicov Xei-sig. Ad /. 2. adde IlrjddXtK 
ot xvfieQVoi Etym. Gud. 

P. 162. /. 3. Sui&as'AvccivTiaiGtti avaiQsipai^Avitf.iaxog (p. 94. ed. StoII.) 
Sed avaxvnovv heroico metro repugnat. Quare reponendum est 
quod Bernardus suasit uvuxvutoaai v. Schneider, ad Ther. 705. 
'ffie^ovGOm Hippocrates de mulieribus concubitum appetentibus 
et cupiditatem explentibus. 

P. 164. /. 8. de Antimachi versu varias doctorum conjecturas collegit 
Stollius p. 59. 



ADDENDA ET CORRIGENDA. 355 

P. 168. I. 18. pro iQK scr. 6qc]. Lin. 23. memoriae exciderat dualis 

ccfico/uco Aesch. Pers. 181. pro quo tamen nonnulli dativum ctjuw/uq) 

scribunt. 
P. 175. I. 27. pro y.a dowvxtxi scr. Gy.adocovxcti. 

P. 178. /. 4. pgst circumflexi adde priniae conjugations ((xqtccjusg)). 
P. 181. raof. 7. I. 3. pro tQioxoetg scr. towxcoeig. Lin. 18. for&oioeis, 

divweig, vlcosig in dubitationem vocavi ad Aj. 1218. nee satis 

explorata &v(6sig et nsxqajsig quippe semel lecta. 
.P. 184. /. 22. ovqov anrjd-rjatcu ti)mS'j(mv XatoyiX /Lidxxqrj Nic. Ther. 708. 

Schneiderus perperam edidit pro nluSdov , quod in codd. Par. 

et Goett. legitur; eodem redit scriptura Edd. vett. 7i).a6dovx\ 
P. 185. /. 22. post omnem omissum est copiam. 
P. 187. I. 10. xoIoodv Nic. Th. 140. pro xokovfiwog positum participiuin 

est verbi xolcao. In Adnot. ult. pro vaixdto scr. veaaxdeo. 
P. 189. /. 9. rjyoQocopro Herodotum Dindorfius de dial. Herod, p. XXX. 

ab Homero sumsisse, xo/xooovxeg ap. Arrian. librarios intulisse censet. 
P. 198. /. 5. ante ult. post /uaxrjQevsiy dele punctum. 
P. 200. /. 25. divtvGug in omnibus codd. Apollon. III. 310. quod Lehr- 

sius Quaest. 321. adnot. a divi)cctg significatione differre censet. 
P. 201. not. 6. /. 3. pro ol scr. og. Si Empedocles dalaQbv daltQoj 

<T ine/nxo scripsit, Macrobio reddendum est ^cq^coj <T $tz$- 

%SVC(lO x)€Qji(OJ. 

P. 202. /. 4. ante ult. adde y&ixovevtiv. 

P. 210. /. 2. pro dicitur scr. dicimus. Phrynicbum Schneiderus ad 
Plat. Civ. T. I. 111. aut errasse putat aut dnoxivvvcu scripsisse; 
xrtivvvvm adversatur regulae cujus mentio facta est in Parall. 
p. 37. adnot. apposita Hermanni sententia. Ab uvea cevvto livv- 
/uca differt xCvco jivvfzcci, quod huic adest primitivum xico, deest 
vero paragogum xipvoj. ^EXivvvw sive tXivvco ad Buttm. 68. 
not. 1. non recte composui cum favi'vco. — Paulo inferius I. 14. 
post cdqioi delendum est comma. 

P. 213. /. 11. (jLVooofxivr] Q.uintus V. 362. fortasse non ex uvco/uavi) 
produxit sed ab integro fuvcoofxcu, cujus certum documentum est 
/uvcotxcu Nonn. Par. XVI. 76. Imperativo fxptoso post Apol- 
lonium idem usus Dion. XLVII. 544. optativo fivcooio Maximus 
74. In H. H. in Ap. 209. v^.ivr\G(a bnnoG* dvcoofxerog exiag *AxXav- 
tida y.ovqr\v nescio an ^coofiavog scribendum sit. 

P. 215. /. 20. pro primae scr. secundae. 

P. 216. /. 7. GvvsipCctCsv ti'cc , txdXei , (avofxaGjctt y.a\ GvvacfGJQLia Hes. 
scribendum puto Gvvzntvcit.ty evee IzdXai vel avvtntict&v hk 
ixdXei ut alio loco Eid^wv sice ImxaXevcor. 

P. 219. /. 27. pro masculinis scr. masculino. 

P. 224. /. 6. ante ult. pro addit scr. addidit. 

P. 225. /. 3. ante ult. scribe nXot£a) pro nlm'Co). 

P. 227. /. 13. pro praesente scr. praesenti. 

P. 228. 1. 27. sic etiam ^Axaq^itaxai dxccQftrjg tpatrsxai Hes. sed dvSqi- 
tea&ca *A(tiGTO(fdvrig etna (to) dvdQOvG&cu Poll. II. 20. 

P. 230. /. 26. adde vaav vad&iv et vaovv agrum novare. 

P. 234. de verbis in cevw exeuntibus obscurior est Arcadii piaeceptio 
p. 161. r) did xov ccvo) nccQayojyr) x<av (iaqvxovojp ovy. %%£t %cc- 

23* 



356 ADDENDA ET CORRIGENDA. 

taQ%ov to i ZxTEictjufrov dm to i0%(o , tj tr\v si dt(f&oyyov diet 
to dsixo) to dsixyvco xcd dixavw (cod. dstxdvco), quae sic expla- 
nanda videntur : ovx s/si to i Ixtsta^jtivov ' to ycto layavia aws- 
Giakfxivov sysi xatcc to nocoxotvnov io~%(o , hoc enim brevein 
habere ancipitem et Grammatici tradunt Drac. 53, 4. et ostendit 
paroxytonesis imperativi io/e, eodemque accentu nunc notatur 
imperativus Ke ft. XXIV. 553. Od. XXIV. 393. ante Wolfium 
vero l£e scribebatur, quod sequitur Draco p. 49, 6. tov %(o ln\ 
tov ivsotwtog iati (fvaei /uaxobv to i sed rejicitur a gravioribus 
v. Prolegg. p. 406. et non convenit paragogo itjavta ' nam de 
hoc idem valere necesse est quod de idyco iayuyoj , idque for- 
tasse addi debet Arcadii praecepto. Quod sequitur rj ir\v si 
dia to dstxw — dixava scribendum videtur dsixuvco , quod ille 
significat regulae non repugnare quia non barytonum est sed 
perispomenon. 

P. 235. /. 13. pro attenuatum scr. attenuatam. 

P. 237. /. 11. pro alttXvxtaivfo scr. aXvxtdiyto. 

P. 239. /. 3. axayvvoi injuria addubitat Stollius ad Antimach. p. 102. 

P. 243. /. 18. pro dgvlXtyfrn scr. &QvU%d-rj. 

P. 258. /. 16. tovysiv cum (fovyeiv componitur tQvyrj nag xaonog Hes. 
cum latino fi^ux ; 6 xaonog dnb tov xdoqco to %r\Quiv(o Eust. 
576, 12. alii a xsCqsiv carpere. — In Eupolidis Fragm. I. 426. 
usXiav , gvxtjv , dXiav , dovv , xittbv , £qsCxi]V , pro dXiav scri- 
bendum est dqiav quod est quercus nomen. — Pro sXdr\ I. 27. 
Hesychius fortasse sidco scripsit. 

P. 259. not. I. 2. pro r\Sr] scr. ^<Jij. 

P. 261. /. ult. pro verbum scr. verborum. 

P. 262. /. 4. pro vr\ scr. vv. 

P. 266. not. 22. Draco p. 61. xvl$r\ to xvi avatiXXstcw sed ex ap- 
posito Theocriti versu apparet ilium /urjxvystai scripsisse. Kvi'di] 
in Arcad. 1. c. pro xoddri irrepsisse apparet ex EM. 465, 55. 

P. 268. /. 3. ante ult. adde ao~xr] aOxrjOig, toX/ua toXurjaig, dixr\ 8ixr\6ig. 

P. 270. /. 2. ante ult. pro sepultarum scr. sepulturam. 

P. 274. not. adde Zvvvaiog avvoixog Hes. quod mutandum videtur. 

P. 279. /. 3. adde sXxaivio IXxavov. 

P. 280. /. 6. pro slXXw scr. sl'Xco. 

P. 287. I. 11. pro oXopog scr. oXfiog. 

Leviora menda non adnotavi; vocabula aliquot ab operis omissa re- 

stitueie non potui destitutus Manuscripto. Postremae dissertationis 

plagulas recensere non potui. 



INDICES.*) 



*) Dissertationis ultimae paragraphos exManuscripto indicare cogor 
pro paginis, quia haec pars nondura ad me pervenit. 



I. Index graccus. 



p. 108. 
303. 



a insert, p. 43. 44. 

« prosthet. p. 33. 34. 74, 75. 105. 

109.J23. 134. 222. 
a et t] in verb, commut. 
a et v commut. nomin. p. 
ace, aqua p. 286. n. 28. 
accg p. 253. 
ddta pro «w p. 153. 
«/9«, «/?«£> p. 11. 
a^Qtafxa p. 304, 
aficoQ p. 253. 

aysiQSiv p. Gvvayuv p. 138. 
ccyiQSG&ai proparoxyt. p. 132. 
ayj; p. 83. 
ayrifjia p. 49. n. 
uyiviio p. 250. 
aj/#aA«o*' p. 85. 
ayxoviqv p. 153. 
ayxog, ccyoctrog, dyxojp p. 
«^(>tow^T« p. 186. 
ayQi(pt] xgdcpa p. 39. 
ayqvfiivri p. 210. 
ay/avQog p. 253. 
txy/ovgog p. 276. n. 
adtvxig p. 60. 
atfffxjfc p. 64. 
«(?77 p. 259. 
crd^m p. 71. 
iidfjiatvuv — tvuv p. 
ixdog p. 71. 
«<fo? an ctdog p. 30$. 
Kft'JfAoff , aidvog p( 64. 
aa'^w p. 138. 
txellcc p. 264. 
«6r«t p. 153. 



300. 



237. 



191. 



300. 



atay.w p. 4. 

««u , (irjut p. 144. 

(x&e'kftw p. 115. 

*A&rjvai Florentia p. 

K&Q£(0 p. 153. 

ccVytd-og p. 115. 

a'/jEtr sentire, intelligere. diss. XX. 

§. 2. ^ 
cuvvfxai, avaCvoficii p. 124. 
aioXqv p. 124. n. 
ccloXqv dnaioXqv p. 170. 
rctoAo? eiAftV p. 124. 
ttiorav p. 124. 
«?ov«w p. 156. 
aloeiv et uiqsTp p. 135. 
ccia&dviO&cu porjg, dd/xijg diss. XX. 

§• 2. ^ 
al'o&rjGig ccvi* ctlo&rjGecjg diss. XX. 

§.3. 
uiGv/uPaO&cu p. 158. 
ccio%og et ndaxstv p. 300. 
a/'w p. 97. 
a£i//« p. 283. 
afcJ^a p. 125. 
'Axxgj p. 325. sq. 
axoog dxovog p. 275. 
axr\ et a#o? p. 298. 
ccxQodofA,ca p. 156. 
«*()wo'<yto p. 248. 
ctxv&og p. 96. 
dxvfxtov sterilis p. 96. 
aXana&iv Xccnd£. p. 222. 
dXaXxelv ccXe^eiy aXsvGcci p. 109. 
alccog diss. XX. §. 4. 
"AXdr\Gxog "AQdqGxog p. 73. 
aA£« aAiw^o? p. 37. 
cclevQOirjGig p. 8. 130. 



360 



INDEX GRAECUS. 



ctXrjvcu p. 117. 
ccXrjg p. 117. 
ak&ehg p. 242. 
aXiaGiog p. 77. 
aXivdofiai p. 250. 
ccXiGyeco p. 123. 250. 
aliifrj GvvaXitpr] p. 260. 
ccXXcxpccGGa) p. 105. 
aXfiaiu rami p. 292. n. 
aloia) p. 206. 
«Ao<y p. 163. 
akaog p. 292. 300. 
aXiov p. 74. 
a).(a')(jL£vog p. 213. 
aXaipai kXuv p. 163. 
rUwco p. 213. 
cc/LiaXcctTco — «7rTW p. 250. 

CC/LlCtQVGGCO p. 75. 
CCJUCCQVGGCO /LiaQjUCCQ. p. 247. 

cijufiXiGxco — wGxco p. 248. 
cifAfiXcoGGb) d/u^XvcoGGco p. 249. 
«,a£ age p. 34. 
<x/u£i{3rj improb. p. 258. 
a/iieXyeiv mel p. 14. Addend, ad 

p. 22. 
ajxiXyco afigyyco p. 54. 
CC[1£Q£LV p. 116. 
afir\%uvav p. 170. 
c</u[u,d!;(XL a/u/uiatjai p. 10. 
a/Li7i(x£ca p. 12. 78. 
ctftvdQog de voce diss. XX. §. 4. 

CC/LHptttCoD p. 77. 

u[jiipi€&w P* 223. 

afi(pinXi£ p. 108. 

*A[Aq:tQco p. 327. 

<W signif. in contrar. inutat p. 43. 

*Wy#?j p. 266. 

avctdveiv p. 43. 

avaXxog p. 74. 

ava/nvsip p. 43. 

«Va£ opifex p. 121. 

twomruv vtipog diss. XX. §. 6. 

ccyaacpaXXsiy p. 43. 

avavdov o/u/ua diss. XX. §. 4. 

(tvcwQog p. 27. n. 



«?>?7 p. 265. 

avdQU(paOGh) p. 106. 

cW(>ms yvvaixog diss. XX. §. 5. 

avdq oxovog p. 121. 

(iv&tiu ice p. 303. 

«V#?7 p. 270. 

av&og a(ozog p. 300. 

avono c'cvvto p. 120. 

aviEGdca paroxyt. p. 98. 

avr.r\ avir\v p. 259. 

avxia^w p. 77. 

uviiuv uvTiovG&ai p. 172. 

lAvTivaj p. 328. 

ixvTMpciQa p. 132. 

CiVTl(f>£QlL,£lV p. 132. 

«Vey octVw p. 120. 

a.OQTr\g p. 125. 

ao? oi<£ p. 313. 314. 

aog p. 290. 

anaioXrj accent, p. 256. 

cmcaico — aw p. 168. 

anavqav p. 136. 

ansXog p. 311. 

ansaaovcc p. 22. 

«7rAax£iV cifXTiX. p. 88. 

a7ro€()crov p. 138. 

ano&vxnv p. 58. 

a7ioG(pccXjurjGca p. 152. 

cmbiQonog oivog p. 148. 

aQKQog p. 277. 

aqyog to p. 305. 

"JtQsd-ovGa. p. 73. 

ciQ£G&cu aorist. p. 132. 

aqr\y£iv> aXaXy.£iv , aqy.£iv p. 52. 

ciQrjQvy/uKi, p. 244. 

«£>6jj? p. 183. 

c\qvvo} p. 204. 

«£0£ p. 53. 

«oo£ a^j/w p. 233. 

f^OOCW CCQCOGO) p. 162. 

a^owtft p. 187. 

C(Q7ir) 0Q717] p. 259. 
CiQ7l(0 a,Q7lCi(J.£V0g p. 259. 

atfqarog p. 105. 
rc^uw atpvo) p. 244, 



INDEX GRAECUS. 



361 



cxqvco Iqvco p. 206. 
aaai satiare p. 74. 
acciVTo p. 154. 
uGicrivsiv p. 237. 
ccGtSjLuprig p. 33. 
ccGiQctyaXog p. 54. 

OZGTQCCTir) p. 41. 
ccavQr\g aGccgooiog p. 136. 138. 
\Aiccq7ic6 "AzQonog p. 322. 
ktccg&ccXXco p. 234. 

CllCt(0 p. 231. 

air) iambic, p. 11. 
cctQccnog aragnog p. 38. 
ciTQUTiog oivog p. 148. 
cciQwrjg p. 285. 

ClTTEGd-ai p. 78. 

«u«u non contin. p. 283. 

ctvyog to p. 310. n. 

cwya) p. 109. 

ave.iv cive.iv p. 11 sq. 

avrj p. 253. 

cw&EVTrjg p. 121. 

«tU?7 avXrjGig p. 268. 

avXrjQOV p. 118. n. 

«y|/y accent, p. 267. 

ccvZslv mactare p. 104. n. 

cwov avxeXv diss. XX. §. 4. 

avobg p. 283. 

avTOfiolot stolones p. 206. 

CC(f>CiQ p. 283. 
acfuqog p. 300. 
acpXotG/uog aipXvGfzog p. 24. 
affOQSiov p. 47. 
«yw «(p?7 p. 272. n. 
aipQaGGOt) p. 106. 
ci(fQccoaca tt(pQci£oo p. 241. 
a%vaGdr]/ui p. 189. 
dyeiQeeg p. 292. 
a/qar\g p. 128. 
aipo^Qog p. 134. 327. 
«<y , «£w , a^t p. 4. 



J5. 

£ insert, p. 33. 

/3 et J commut. p. 116. 

/? et fj, commut. p. 116. 

/? et (p commut. p. 30. 

/?, n et y commut. p. 34. 

fikfiaXov p. 326. 

/3«c?o<r p. 287. 

/3a#o? pro vipog diss. XX. §. 3. 

fiaXiog aioXog p. 118. n. 

fiaXXGa p. 225. 

/?«r p. 5. 

pdvccvaog p. 283. 

paqvveco suspect, p. 146. 

paqvg fiqadvg p. 300. 

fiaqog <p£q(o p. 300. 

paodu p. 317. 319. 

fiaxeiv p. 150. 

fiaaaog p. 297. 

fiuvvog p. 11. 

Bavfa Ba($ia p. 326. 

/5cJoAo<r p. 74. 

pdeXvxQog, fidoXog p. 247. 

/?£/?««> ysyaa improb. p. 129. 

pipXsa&cu p. 116. 

pepQtoS-oig p. 91. 

/?«'xo<r p. 299. 

fisieXoneg p. 117. 

peXaGGco p. 240. 

piX-itQov p. 110. 

/fevtfoff p. 299. 

PrjXtj/ua p. 118. 

^rtfoff p. 305. 

/Jtvf'o) p. 152. 

/SA«| p. 76. 

pXdaxeiv p. 61. 

pXaGxri ace. p. 269. 

pXatizog p. 115. 

jSAe/ff p. 115. 

pXe/usaivco p. 237. 

fiXetvg p. 14. 

pXijur], pXt^ci^o) p. 85. 

^w^o? p. 282. 

fioctovGa improb. p. 176. 



362 



INDEX GRAEGUS. 



poX[iog p. 117. 
poXfiog vulva p. 287. 
poQaifr p. 82. 222. 
fioQfioQog fiovQxa p. 232. 
poqaog p. 283. n. 
Pothv p. 152. 
poaxr\ ace. p. 268. 
Bovvog Bovico p. 322. 
Pquxccvov PQaGxt} p. 49. 
fiQccxsTVy PqaZcti p. 48. 
fiQcttavaiv p. 237. 
p^ax^Tv p. 152. 
fiqtifog e/upQvov p. 300. 
Pqkxo) p. 153. 
Pqi(a<x(o p. 119. 
PQov/og p. 280. 
Pqvxccvccccicu p. 185. 
$?£*> p. 5. n. 5. p. 131. 
PQvxog 6 et to p. 302. 
pv£cc p. 86. 
jSu#? p. 277. 
fivxirig p. 100. 
pvXXaQog p. 286. 
/SuAvto? p. 101. 286. 
fiv$Qog fullo p. 286. n. 30. 
ficojuog, fiovvog p. 133. n. 
pcoargsTy p. 150. 197. 



r. 

y insert, p. 34. n. 
y insert, verb. p. 52. 
y et f commut. p. 81. 
y et x m verb. p. 50. 
y* et *jc commut. p. 46. 
TaXaxa p. 323. 
yayyaivuv p. 237. 
ya(xxp6g p. 47. 
yavocoGi p. 187. 
ycctftia p. 71. 
y«v(>0£ p. 134. 
yea p. 129. 
yiyapav p. 129. 
ycytuyaV p. 146. 



yslecsi p. 174. 

ysXyrj p. 51. 

ygAf? p. 137. 

yiXXai p. 113. 

ysXXt&iv p. 118. 225. 

TUAw p. 326. 

yeAtuw^ p. 184, 

ytXofrov yeXaxov p. 215. 

ya/utcoai p. 147. 

ysveiav p. 157. 

ysVoj a*rl ft'dou? diss. XX. §. 3. 

yiafAK p. 30. 

ye'(>« p. 316. 

ygw p. 129. 

yrjV€G&cci p. 118. 

yCyctg p. 129. 

yXavxog p. 285. 

yXiaO&cci p. 79. 

yXrjvea p. 294. n. 

yvvnslv p. 22. 

yvvS-og yva&og p. 303. 

ypcoQiXco narro p. 132. 

yvo)Qi£a) p. 226. 

yoVf, xvtifjLt], xyrj/Lcog p. 46. 

yoyy(>v£€*2 / p. 231. 

roQyco p. 318. 

yovvovfjicti p. 160. 

yQapa yqcua p. 269. 

yqCmaiLia p. 39. 

ygofupevg p. 42. 

yu7r?7 ace. p. 267.* 



A 

d insert, nomin. p. 300. 
J insert, verbal, p. 293. 
^ prosthet. p. 109. 
8 et /? commut. p. 116, 
J et # commut. p. 96. 
8 et A commut. p. 300. 
da&voaeo&ai p. 247. 
San p. 253. 
dKiialco/bisvog p. 157. 
(f«yUw p. 320. 



INDEX GRAECUS. 



363 



ddXog pro £r}Xog p. "28. 

ddXa p. 255. 

Sttua p. 15S. 

duvr] p. 264. 

Sdvog mors p. 124. 

davst£(o unicum p. 223. 

daUuG&ai p. 199. 

daiElv p. 28. 

davxog davxpov p. 285. 

dicao p. 64. 192. 

Sect rcc p. 312. 

dedccofzca dfi(o p. 86. 

dtddrjuca p. 171. 

dtddzG&ca p. 5. 

tf&W p. 28. 

deidut nox p. 254. 

dsixcivaai p. 155. 

//£<>o? p. 282. 

detXaq p. 110. 

(Jf^ p. 110. 

dt't-iotovio p. 187. 

diQxso&cu yjvnov diss. XX. §. 2. 

(?^o c <<r p. 134. 

<tt$o$ p. 291. 

devoj di<f(o p. 109. 

dev(o diciivo) p. 124. 

J«>w JVfyw p. 284. 

(jy/'a 6rji6(o p. 161. 

<%oiV (f^tay p. 172. 

drjXr) p. 255. 

didu 6idr\ p. 144. 

diaiqtoig naqivd-eOig p. 187. 

Slao/Act p. 78. 

diUTXqv p. 93. 

SiSQog Siaivoi p. 124. 

dVw p. 190. 

tf#a>, Mfyiuai p. 193. 

Jo^e p. 144. 

dirjGca p. 90. 

6ixsXX.cc p. 116. n. 

<57Vw cF^u'w <W« p. 145. e t Add. 

ad p. 200. 
dloxog p. 58. 
dupibi p. 169. 
dixtiot improb. p. 176. 



SiXotoau p. 187. 

di\pdtov longo a p. 212. 

diyjsvacu p. 169. 

<V insert, p. 237. 

°6xog p. 287. 

6oX(f)6g deXyvg p. 287. 

doQvgog p. 327. 

dqctxisGCl p. 291. 

d^azo? p. 291. 

Sqavog p. 307. 

d()a| d^ar p. 103. 

dQccrot p. 63. 

dqcaot oculi p. 2S4. 

dQc'cTTtG&cu 66fxrjg diss. XX, §. 6. 

dqinavov dqdy.avQV p. 49. 

cy^/s" <?(?££ p. 302. 

dqidovGa p. 153. 

d^t'os d(n'o?> p. 29S. 

6qoj SqaGy.dC,(o p. 5. 

dqoog p. 302. 

(Jua fons p. 22. 

/dvva/nivT] p. 256. 

dvvctTZiv p. 151. 

duvw aorist. Id wet p. 256. 

dvocoGi p. 186. 

dvgfiqdy.ctVQV p. 49. 

<Jw£ ^fcoGco p. 322. 



£ epenthet. p. 147. 188. 

« insert, dativ. plural, p. 291. 

s insert, verbal, p. 294. n. 

Fprosthet. p. 97. 206. 255. 

£ et o commut. in derivat. p. 280. n. 

s et o commut. in nomin. p. 260. 

e et o commut. in verb. p. 149. 216. 

IciXr) IXixS-eCg p. 117. 

lavov dctvov p. 191. n. 

id(f&r] p. 137. n. 

idto satio p. 153. 

Idoiv p. 253. 

iyyvav lyyvow p. 172. 



364 



INDEX GRAECUS. 



lysiQio £yQ(d p. 239. 

lyxanr\g p. 47. 

syxiXlog p. 117. 

tyqriyoqooDV p. 186. 

idavov sdavov diss. XX. §. 4. 

idrdtio/uai p. 172. 

ft et t commut. p. 39. 

s i et t commut. in verbal, p. 284. n. 

si insert, verbis p. 92. 

si in o et oi mutant verba p. 279. 

sia/Asyrj p. 194. 

sidog dvxi sXSovg et dvii yivovg 

diss. XX. §. 2. 
sis*/ ibat. p. 191. 

slxOTSQOV p. 221. 

sixa&sca p. 147. 

£foa> £?xwv p. 324. 

sVXsa p. 117. n. 

silvio p. 209. 

«l'Aw UXio p. 111. 117. 

fl'Ato sIqco p. 137. 

sIXcotscjv p. slXiaiiav p. 198. 

fr^«a"t p. 284. 

slnslv p. 137. 

£t£?7 qriiqa p. 138. 

siQfJiog p. 282. 

si? 3fa#' fti? diss. XX. §. 1. 

sxSiatiiqu p. 78. 

tx&vfxa sx(fv/j.a p. 24. 

s*xxaXd't-ai p. 85. 

kxliXa&iv p. 77. 

&aaT£ p. 184. 

UccaiQsTv p. 150. 197. 

IXaxzovioi p. 152. 

%lidv&r\ p. 30. 

m«T£ p. 137. 

£uif£to' p. 118. 

?noi// p. 117. 

I'Hw p. 225. 

il/Ors p. H7. 
I'Affwt p. 118. n. 
Uvo) klvaao) p. 245. 
Z/tPQvov p. 132. n. 275. 

£*{A,7l(x£0jLtai p. 78. 

i/Ltna&O&ai p. 8. 



% [Anaiog p. 8, 78. 

"E[insd(6 md(6 fons p. 323. 

i/AnupQarai p. 190. 

&ai)Q(o p. 253. 

kvdaivaasa&ai p. 247. 

tvdiasiv — a«v p. 175. 

&tf«& p. 22.' 

Ivdvxig p. 59. 

1^6? diss. XX. §. 4. 

Ivsixs[asv p. 59. 

fVf^tf et coraposit. p. 57. 

svvsov syrrj p. 28. 

fVofff? p. 121. 233. 

ZvQiyiGxavG) p. 234. 

£v oxsqo) p. 288. 

IvTskig, iyriXsia p. 7. 

lv%qsxr\g p. 69. 

'Ej'i/w p. 325. 

l'£avv(a occido p. 121. 

igavtiai p. 12. 

i£a(pa£co p. 106. 

lloiUif p. 261. 

ioixdgco p. 221. 

iolrjTO p. 124. 

soorai p. 124. 

!o£z?7 p. 263. 

inaiCTog pro (pavegog diss. XX. 

§. 2. not. 
fnavQsa&ai accent, p. 132. 
snsiv amsiv p. 137. 
Unsaov unicum p. 98. 
inizooas p. 100. 101. 
£ni&va&iv p. 246. 
lni%y\vov p. 278. 
intfAsXsG&ai rarum p. 112. 
imnooa&sTv unicum p. 152. 
£niO(pazog p. 106. 
InixQonsZv dub. p. 203. 
sngoids p. 91. 
smr\v p. 107. 
ina)d£a> Imatfa p. 82. 
incod&iv p. 229. 
fcrw'&y p. 232. 
ZqaGTSVSlV p. 197. 
IqaOiQiqv p. 155. n. 



INDEX GRAEGUS. 



365 



Iqaiup p. 151. 

aqyop p. 76. 

Iqdco Qiddw p. 138. 

€QS@Og OQCpPT) p. 301, 

lQE^o^i(f(cy p. 170. 
tQSixr] p. 258. 
iQSTjucoa) p. 214. 
Igavpap p. 156. 
Iqevpco i(id) p. 261. 
iQeco tQaa) p. 169. 
tQiypveip p. 305. 
iQi^aaa&ai p. 81. 152. 
%Qid[Act p. 237. 
tQixea p. 305. 
sqocu p. 283. n. 
l'oo*?7 p. 73. 
tQvy.avaoi p. 155. 
tQvGinelag p. 312. 
€QV10 p. 190. 
Iq%ut6(dvio p. 185. 
!(>tt?j p. 255. 
$Q(OTqP p. 156. 

taicp&rj improb. p. 35. 
ffftfo? p. 293. 
£oo6r)[ACii p. 171. 
«7r?? p. 293. 
tGtLxowvio p. 186. 

iOTQCCTOCOVTO Jt. 185. 

£arw p. 318. 

ia^ttTosig dub. p. 181. 

layaioojpia p. 185. 

7u et t; commut. in verbal, p. 285. n. 

tvdioco, non Ivdioia p. 175. 

tvxeaxog p. 15. 

evxrjkog p. 15. 

tvxofzooop p. 170. 

g^ p. 117. 261. 

ftUjjoa p. 117. 

fv^OfCo* 7 pro o[Iqv£ov p. 82. 

lifCkmo p. 113. 

i/vQog 6/vQog p. 280. n. 

££P« ?£0?7 P* 165. 

?i//w avoj p. 109. 

£&> impleo p. 153. 



z. 

£ et a a commut. p. 89. 

£ et %x commut. p. 88. 

t,au p. 4. 

&($viai p. 86. 

Z£t>? y«ro? p. 274. n. 

£r)0£iag p. 26. 

Cfttoaat p. 27. 

££#0£ 6 et to p. 302. 

Cwot? optat. defect, p. 25, 

CcoQog p. 286. 



H. 

rjyua&ai pro ay up p. 151. 

fjyzQ&odai p. 148. 

riytQS&opio p. 97. 

v\yr\kat,(ii p. 222. 

^d" non ante conson. p. 29. 

vjJoff p. 296. 

tj(T 0? de femin. diss. XX. §. 1. 

^£&o p. 93. 

ri&ixog p. 92. 

rjkaxair) p. 118. 

tjkaxdzr} — «tov p. 95. n. 

7]nqp p. 158. 

rjTiiqp p. 185. 

tjtoo aclit. p. 316. 

rj/cipcn p. 235. 

rj/og et i^w p. 319. 

ycog p. 253. 



(9. 

& prosthet. p. 37. 

& projf p. 90. 

# et tf commut. p. 96. 

& et / commut. p. 70. 

daa pro &£a p. 253. 

&axog p. 285. 

&ak7i(x)Qri ifyipig p. 37 sq. 



366 



INDEX GRAEGUS. 



&cdvGGw — vrnco p. 250. 

&ap(iog 6 et to p. 298. 

Savl\ p. 259. 

&a%Gog p. 292. 

&aGGco Ta%og p. 302. 

&a(o p. 5. 

Qeavco p. 327. 

&£ao$cu pro voelv diss. XX. §. 2 

^££OV p. 188. 

&££lO> p. 144. 

dsioZo p. 144. 

&€kxu6 p. 318. 

#&w periphras. futuri p. 116. 

&8[i<oGeci p. 161. 

&£oy.lvr£iv p. 19. 

&£Qanevaiv excusare diss. XX. §. 2 

#*•'<?«»/; p. 64. 

&£Q/uaGiQa p. 121. n. 

^'oo-w p. 109. 

&£GG£G&ca p. 99. 

&8G(pctTog p. 128. 

#>^ p. 258. 

&r)Xt p. 115. 

#777^7 p. 258. 

drjoca p. 5. 

#?)(?« pro cdirjao) p. 99. 

#*V P- 191- 

diufiQog p. 136. 

&oa&iv p. 23. 

&oct£(o sedeo p. 216. 

doaoGco , &aaGGd) p. 241. 

d-oriQog &ovQog p. 23. 

&006U p. 23. 

#og> #0607 p. 108. 
d-oooxog p. 188. 

&QCCl£lP p. 9 

&Qctix(i6g p. 12. 

d-QUVSVh) &QCiV0(O p. 246. 

Squvog &Qr]GaG0cu p. 5. 
S-QccvQog p. 12. n. 
O-QrjGitog &Qr)Gy.£ia p. 65. 
&Qi[*{Li6g p. 86. 
&Qovg &Qvlog p. 24. 
&QvX(y&r) p. 243. 
#i/m p. 255. 



&v[xsvog pro Gvpwog p. 23. 
&vfiog &v/uog p. 23. 
#£vo? p. 276. 
#uyeo &vv£(o p. 145. 
#uera p. 282. 
d-vGavog p. 101. 
#w£<w p. 108. 
&OJGCCG&IXI p. 108. 



t insert, p. 244. 

t insert, nominib. p. 181. 

i pro £ in verbis consona auctis 

p._127. 
i pro £i in Hesych. p. 67. 
/ et v commut. p. 87. 
hav£iv sanare p. 157. 
luo/uccL iaivbt p. 157. 
ia/vog p. 125. 
XayoiV — lux&v p. 148. 
lyy.axarcaov p. 8. 
Wvu>Sr\ p. 161. 
XSoi oculi p. 278. 
idqovv p. 160. 
l6qi6(o p. 213. sq. 
t£,wai fe^at p. 191. 
l£QO(pOLTaP p. 171. 

tfw pro irj/ui p. 144. 

fytfwV p. 125. 

trirns p- 191. «• 

I'Cco breve t Add. ad p. 234. 

Mij p. 125. 

Xxslog iGog p. 64. 

ixiuCv£G&ea p. 237. 

IXio/ucci p. 169. 

tA«w? p. 193. 

IkvGnaofxai p. 156. 

l^KW TjffW p. 241. 

*> p. 290. 
l^inaiaov p. 8. 
?*/«*> /V£/> p. 172. 
Uov p. 284. 



INDEX GRAECUS. 



367 



tgog, viscus p. 32. 

tig p. 125. 

iorrjg p. 191. 

IriTio fiovxolos diss. XX. §. 4. 

iQrjTeiQcc p. 197. 

iooifdQi&iv p. 132. 

lyviw p. 201. 

I'tf/w breve i Addend, ad p. 234. 

W a Q P- 313. 

tycoo p. 125. 

I'co pro fytu Addend, ad p. 18. 



y. prosthet. p. 205. 

y. exemt. p. 285. 

v. insert, verbalibns p. 292. 

y. et 7i commut. p. 117. 153. 

v. et % commut. p. 63. 70. 

y. et x commut. in verb. p. 58. 

y.apXiu p. 115. 

xadtywa&cu p. 207. 209. 

y.aiaxa xvccq p. 315. 

y.aivvLiai p. 209. 

y.ay.xr] imperat. p. 14. 

y.cdiGTQeZv p. 150. 197. 

xuXXog unicum p. 291. 

Kcdvxpci p. 323. 

xaiiipog p. 283. 

y.ecva'Zcu defect, p. 241. 

y.untzig xccTii&r] capis p. 85. 

xanyonaiai p. 31. 

y.unog p. 307. 

y.i'mog y.d(fog p. 46. 

x.cc7iT(o yctvSavto p. 84. 

y.c'cTivQog p. 12. n. 

y.anvg p. 244. 

y.cco xoj p. 320. 

y.t'.oog y.anov p. 298. n. 

yccTCijUTjkdjacci p. 26. 

y.axuvSoa(fu(jGi.iv p. 106. 

y.u.TunaXir\g p. 116. 

y.aTttOifVQuGOo) p. 240. 



xctTSiMciCstv p. 78. 
xuTrpiibtoVTO p. 185. 
y.ajovXv.g p. 261. 
y.ctv/r} p. 269. 
y.iaovov p. 15. 
xtdaioi p. 194. 
y.idfxa p. 15. 
zfifii p. 14. 
*ao^ p. 274. 
X£*«(f?7<7<y p. 152. 
yJy.kofj.cn p. 127. n. 

***;.w P . in. 

xeXaSog , xeXcoo p. 115. 

xiXev&og p. 117. 

xe'Xrjg p. 117. 

x£Uo> appello p. 116. 

xsXvopog p. 44. 294. 

xsyovv discedere p. 84. 

y.Evxavvviii p. 208. 

yJvxcoQ p. 98. 

xioaai p. 192. 

xsoct/uai p. 132. 

xegaiilg /uoXv^iurj diss. XX. §. 4. 

y.Eqy.Cg p. 63. 

zf'^K p. 264. 

y.iqvog 6 et to p. 298. 

"/.eotolieiv gxeq^oXXbiv p. 114. 

z£(>w£/f iraprob. p. 181. n. 

y.EGTog p. 121. 

xsgtqcc p. 98. 

yJgtqov p. 121. n. 

xsgtcoq p. 121. 

;^ad« p. 28. 77. 

xrj&eiov %8itiov p. 84. 

y.r\y.a$i.lv p. 81. 

y.r\keov p. 294. n. 

y.rjjuog p. 85. 

^to<t p. 84. 301. 

*/«to p. 117. 192. 

xihv xilXuv p. 117. 

y.iXXaiiaQi&iv p. 232. 

y.CXXovqog p. 117. 

y.ivtiv y.Uiv p. 117. 

xivvyita p. 244. 

x///w p. 318. 



368 



INDEX GRAECUS. 



xica xivi(o p. 192, 

y.XaSrti p. 293. 

to xXaSog p. 293. 

xX£r\Scov xXr\r\§(av p, 188. 

xXi&og p. 79. 

KIsCtcoq p. 293. 

xXeioi xkivb) p. 131. 

xXevfrcofxcu p. 92. 

xlsvGoftai p. 92. 

xXim xXvco p. 19. 

xXytea p. 293. 

xXri&qa p. 293. 

xXrjrog p. 292. 

xXiiog p. 293. 

xX(o6tt\q p. 94. 

xvaiuv pro ip&aiQSiv p. 124. 

jo/ij p. 165. 

3^>? *y& p. 27. 

xvrjjLtog p. 282. n. 

xvrj/uog yvad-fxog p. 46. 

xnCog xvtt,r\ p. 277. 

xvldog p. 297. 

xviyog p. 293. 

wu p. 287. 

xvuCa p. 258. 

^j/f^ccw p. 86. 

xvv og p. 290. 

xoiaa&cci p. 172. 

aronj? p. 156. 

Koxxvfiio p. 325. 

xrcAa&D xoAouw p. 206. 

xbXXog p. 291. 

xoXmav p. 164. 

Kofxfxayerjyog p. 188. 

xofirpog p. 283. n. 

xo^ p. 121. 260. 

xovi.lv p. 153. 

jfoVt? %vovg p. 29. 

xovroff p. 98. 121. 

xoQfzog p. 282. 

-xoQVorp p. 117. 

xoqwiocovta p. 180. 

xqayog p. 280. 

xo«v p. 83. 

xqixvci p. 128. 



xqccggsu p. 130. 

xoaro? p. 128. 302. 

xqctvyuvqv p. 235. 

x^aw p. 5. 

xqtayqa putei diss. XX. §. 5. 

xosa? unicum p. 316. n. 

XQ£/naiG&£ p. 127. 
XQS/LLOO) p. 158. 

KQ£Gy)6vii]g p. 128. 
xofto p. 128. 
XQrjVY} nrjyrj p. 128. 
xQrjtia'Qtt p. 93. 130. . 
Kqr\GiXag p. 128. 
#Ot XQld-Y] p. 94. 

y.Qivog xqCvov p. 299. 
KqTog p. 130. 
xqox6(oGi p. 186. 
xqovfxri p. 281. n. 
xqovTiaXov p. 63. 
y.QbifiCov xqtaniov p. 37. 
xQcojuccg grumus p. 281. n. 
jtzcc*' p. 6. 

xiaivvfXL XTivvfii p. 210. 
xra'? p. 129. 130. 
xra'? dens p. 15. 

XTLVVjAL XllVPVjUl p. 210. 

*i;ao xuo? xuro? p. 96. 

xvfi£QVog gubernum p. 159. 

y.vdiaovGa p. 177. 

xvSoidvnqv p. 159. 

xvdog 6 et to p. 298. 

xii&og p. 293. 

ztidiyft) p. 215. 

xvXa xoixvXXo) p. 114. 

y.W(o p. 319. 

xvQpaOat p. 134. 

*uo/S/£ p. 302. 

xvqxio(jiVX£g p. 215. 

xuto? xvo&og p. 301. 

xioXrjip p. 117. 

xgWoj/ o^** diss. XX. §. 4. 

*&j<£0? de oculis diss. XX. §. 4. 



INDEX GRAECUS. 



369 



A. 

I insert, p. 52. 105. 112. 

k insert, verb. p. 114. 

k et q comraut. p. 73. 116. 137. 

kaitt )Ma p. 83. 254. 

kcudog p. 311. 

Aaiud) p. 326. 

kcacpvg p. 246. 

kaico p. 6. 

kccxzog lacus lacunar p. 237. 

uiafiia Lamiae p. 326. 

kdfj,n€iu de auditu diss. XX. §. 3. 

kccfxnQog ktvxog p. 37. 

kccoog diss. XX. §. 4. 

kccoog kucoog p. 29. 

kaa&m p. 79. 83. 

ka%r\ fossa p. 237. 

kc'i(0 p. 6. 

kiyuv krjysip p. 57. 
ksiQioeGGci vox diss. XX. §. 4. 
kixog p. 295. n. 
kekctG&ca p. 94. 
kehyjjLOTEg p. 119. 
Unas linos p. 315. 
ksmvva'co suspect, p. 146. 
kicav ksvaaco p. 109. 
ks^ojg p. 325. 
kr\y.io \r\y.iiv p. 320. 
kijro p. 94. 
Aryiw p. 317. 325. 
kmtf.iv p. 77. 
;„/«'ta> p. 131. 
kiaipco ykiaipco p. 30. 
UXeiv p. 194. 
ki/upog hyvog p. 69. 
kivomav p. 218. n. 
X£ p. 77. 
kinooog p. 183. 
kinxoi dtxjjcto) p. 300. 
knio&ui paroxyt. p. 98. 
kv non juncta p. 209. 
kovGog p. 22. 
/toucu koveioj p. 145. 
Ao/o? Af/o; p. 325. 
Lobeck. Techno!. 



kvyog kvyt] p. 297. 
koHv et ki(Sv p. 154. 
katnog konog p. 301. 
\(i)(fav kotfog p. 15S. 



M 

,a insert, p. 42. sq. 

fji insert, verbalib. p. 28S, 

ft, et £ commut. p. 116. 

^c. et n comraut. p. 31. 

[Aciduv (.itidi&iv p. 24. 

pad civ et fivSav p. 301. n. 

/aaiead-ca p. 130. 

jucaoa p. 205. 

/Liaxekka p. 116. n. 

M«^w p. 326. 

fiakx-q fiakxieiv p. 205. 

/iKim p. 156. 

^tc^rc cibus p. 31. 

fiafiaiig p. 10. 

fiavSccx)]g p. 10. 

^ta*^ pavia p. 260. 

/uavog p. 278. 

{laQCtGGOi p. 240. 
paoycig p. 10. 
paojuainEiv p. 74. 
fxciGciG&ai p. 130. 156. 
jLictGctGdcu tangere p. 47. 
pciGGai p. 10. 
jU«<7r«| p. 156. 
{laGiaqv&iV p. 231. 
paGriyeXv — ot^ p. 171. 
■fxaziaoS-at p. 26. 
^uawZV p. 150. 202. n. 
fidzog p. 284. 
(Aayjofiui p. 148. 
juiyc(Qog to p. 299. 
^<f&a p. 296. 

paXavavy^g diss. XX. §. 6. 
fxekdvca fxekatvco p. 234. 
paltzav fxilkeiv p. 116. 
ueXiGGa sacerdos p. 257. 

24 



370 



INDEX GRAECUS. 



/Liifias fisfxovs p. 129. 
(tiefifiloficci p. 127. n„ 
f,i€/j.roio p. 127. 
MavaaSo* p. 322. 
gisvoivih) — aw p. 164. 
Mivit)q [xvripiov p. 129. 
jj,8Q/uig p. 137. 
fiaaorfjiiQog p. 286. 
fA,ecoipr\qov p. 32. 
firjxri accent, p. 267. n. 
jurjlcoGai p. 26. 
fir\Qvxtt6&ai p. 159. 

£ir]0TtOQ f.lVr]GT(DQ p. 7. 

firjxcivuttTcu p. 185. 
^o? p. 294. 296. 

ftiaOTCOQ p. 121. 

fiCv&os p. 125. 
pivv&TJOai p. 147. 
fiiQyduGat p. 125. 
(uiQ/ucc p. 125. 
fuao£ p. 308. 
(LivaofAdt iiociofzai p. 7. 
fivaqiov p. 29. 
[xvccQog {xvieiQog p. 29. 
tivaa&cu {iccu.G&cii p. 129. 

f>lV7)Gir)Q {J,rjGl(OQ p. 129. 

frivoLog p. 29. 

fxvovg f.iviov p. 29. 

{.ivtoopcti ftmojiwi p. 213. 

£iV(6o/u<xi vid. Addend, ad p. 213. 

juoiog Gjuotog p. 274. 

juotb? ^ttycu [A.vaog p. 301. 

fiokvvfo &qXvvq} p. 245. 

^to(w ace. p. 267. 

Moqixw p. 326. 

(XOQfXlO p. 320. 

(.toQv/og p. 245. 

MoQ(p(6 p. 319. 

fioa^vyco p. 238. 

fciovxC£co p. 285. 

^utup' p. 114. 

jUfdaw p. 81 » 

/uv£(<a> p. 86. 

liudovo&eci p. 17L 

^uyxq p. 263. 



livy.bg p. 285. 

juvxog /uvget p. 301. 

^uu'A^ pvkla) p. 114. 

[.tvllcc p. 286. 

[xvXlog p. 114. 

luvvSog diss. XX. §. 4, 

/uvaxog pvoog p. 301. 

jLivx&i£a) p. 226. 

jttuw fivdeo p. 154. 

/ucojueoiiiai — ao t ucii p. 168. 

/ucoQairo) pro cc(fQodiGidC(o p. 326. 

[MOQog de cibo diss. XX. §. 4. 

jiUoG&ai p. 26. 



^ insert, p. 131. 

7/ insert, verb. p. 149. 

^ post ,a insert, p. 129. 

^ omissum ante tf p. 121. n, 

VCt£Q()Ct p. 7. 

vaieiv vri%aoQ-ai p. 69. n. 

vaiEicao , non yciizioco p. 173- 

vctiTZioa p. 7. 

*>«6? p. 274. 

^«(>w gnario p. 132. 

vcfowe p. 132. n, 

vaatog p. 104. 

%>avuv p. 13. 

vavainovg p. 27. 

vavOir\o p. 13, 

?>«&> y«tw p. 7. 

vaw y«t'w r^/co p. II. 

*>£tV pro 7rAftj/ p. 27. n. 

vriycczsog p. 129. 

j^ro? p. 104. 

vrjxsaSai fluere p. 69. n. 

W#os- p. 297. 

voa fons p. 27. 

voa*' pro idelv diss. XX. §. 2. 

vbotog vocfrijuog p. 16. 

vojog p. 27. 86. 284. 

vovg fluvius p. 27. 



INDEX GRAECUS. 



371 



vvxi0.au7ir\g diss. XX. §. 6. 
vcoS-r\g vdoxcco p. 109. 



| terminal, adverbior. p. 63. 
£ et ax coramut. p. 32. 
Eccv&coZ pro Eav&co p. 327. 
%i]oig tjvoi'g ace. p. 293 sq. n. 
h'qog p. 294. 
£ov&6g de sono diss. XX. 8. 



o. 

o prosthet. p. 44. 98. 100. 109. 239, 

o et s comraut. in verb. p. 149. 221. 

oi pro o) p. 12v. 

bd-vXlofjiai p. 90. 

oldog p. 311. 

ofxo? locus p. 59. n. 

ol'o/ucu opinor p. 108. 

of/£i\ucti p. 148. 

ol(o p. 145. n. 

o).0og p. 287. 

oXifioog blifioc'cgciL p. 9S. 

hUyyy\ p. 280. n. 

o).uog p. 282. 

oAo? p. 123. 

bXog &6).og p. 245. 

hlolvy(av p. 324. 

oufioog a ]5oi;w p. 69. 

6[zoxXiai — c'((o p. 164. 

b[A06nyav p. 171. 

bilOTQO/civ p. 170. 

buOVLlC'.L 0/J.ELTCa p. 163. 

ounvri p. 42. 

o^tp; offffw oil; p. 42. 

ofKfvyto p. 114. 

6>£w bveicco p. 193. 

bvivauai p. 162. 

ovoioSs ovaioSe p. 162. n. 

oyouai p. 162. 



OVOf-lCiTOSl-lQaV p. 170. 

owff onus p. 163. 

o^off «*t? p. 301. 

6£iJff de colore diss. XX. §. 4. 

o;7r£tto p. 159. n. 

bnrjziov p. 159. 

otzo? sapor succus p. 30. 

bnvico p. 41. 

oqccccis p. 184. 

oQyc'cCeiy p. 2S0. n. 

boe/Oeco p. 97. 152. 

oQiusyog p. 283. n. 

oo ( aoff p. 2S2. 

bavi&od-rioap p. 170. 

ooo;'*o? oQox&og p. 133. n. 

oqojlicu Qtoo^ca p. 138. 

OOOff O^l Off p. 301. 

oQog p. 28S. 

"Oonrj Furia , oQnci$ p. 259. 

oW?j! p. 2S3. 

6oao6c'cxyt] p. 283, 

ooo'off p. 283. 

boGonig p. 2S3. 

boicdi£co p. 133. 

ooroff p. 133. n. 

bo%£iG&cu oqyog p. 153. 

o£/°£ P* 280. n. 

OQ(0O t U6V)1 p. 213. 

bocoovyoy p. 262. 

00^77 cupsyyrjg diss. XX. §. 4. 

oVcrt Ojucft] p. 108. 

occead-cu brttvea&cu p. 257. 

ooaouai olof.ica p. 108. 

b'oooff p. 291. 

oGifQQfxca p. 257, 

bzQt]o6g p. 239. 

ovXuubg p. 117. 

ot'/«ff ov).c(f.ibg p. 261. 

oiUf inacte p. 111. 

ot>A?7 p. 111. 

0VV£O&£ p. 162. 

oi'ooff oovy/uu p. 100. 
ovQog bouv p. 158. 
ovQog cwocc p. 276. n, 
ot»ff oy«ff p. 313. 314. 
24* 



372 



INDEX GRAECUS. 



ovias ovzavcu p. 167. 

olios de femin. diss. XX. §. I. 

ocpiXXeiv p. 16. n. 

bx&i(o ax&ojuat p. 149. 

bx&C&tv p* 227. 

®X vr l P° ^64. 

otp vox et visio p. 257. 

Zyi p. 283. 



m 

ai insert, p. 47. 

7t insert, nomin. p. 283. »«. 

ot insert, verb. p. 36. 

7t prosthet. p. 247. 

7i et x commut. p. 117. 153. 

7i et fi commut. p. 3K 

Tidyos mqyag p. 281. n. 

Tialtiv ptei&v p. 10. 

TiaZXXog p. 113. 

TtaCco njtiko p. 130. 

TiaXdaoca nttXvrco p. 104. 

naXCvo^Qog p. 134. 

zuxkiyoQCos p* 283. 

TictXXsw p. 145. 

TiaXvveiy de liquid, p. 104. nv 

7ia[.iqjttXv£co p. 232. 

THxiupccycico p. 155. 

navopopcuog p. 42. 

71KVOS to p. 306. 

tt«6s- p. 274. 

TlttTlWlVW p. 7. 

TtcmiuCvb) 7iccfi(p«Xti(o namecX/ico 

P . a 

7iaouipaGG(o p. 105. 

7lCCQ€'y&€GlS $7l£V&. p. 187. 

7idovo\\> p. 117. 

71CCQ0S TO p. 306. 
TTCCGXOg p. 104. 

TiciTayt) nXuGiiyt; p. 52. 
TlUlfdiV p. 9. 

7m#oV p. 290. ji. 
7rfty«w longo cs p. 211. 



neXtxtxy p. 159. 

7i€XsftiCa> p. 226. 

IleXaog p. 311. 

7r&0£ 7i€XXr\ p. 311. 

7ie7w nsXsjuiCco p. 107. 

tz£7o> nsXe/ui'Cco pello p. IIS, 

nenaXxa p. 149. 

7l£7TT7jc6g p. 107. 

71EQ&& noQ&eco p. 149. 
7i£Qi^()Tj6rjg p. 36. 
7t£QiGneQx4(o p. 152. n. 
7i€Qtq>Xv£ty — (pXsvsir p. 24. 
7i£QQ(ov ambig. p. 178. 
niay.og p. 314. 
tieggos p. 283. n. 
nezdco p. 193. 
ntT&r\vbg p. 188. 
7z/r?7 casus p. 259. 
7rfzw 7iT7)GG(j} p. 107. 
nevftojucti nb&og p, 261. 
Trey^ p. 9. 

7l£(flXfACU p. 113. 

ne(pQrj3(6 p. 325. 
7Z£upv£oTeg fAE t uvd6i£g p. 81. 
7r?5 et tztJj' p. 104. 
ITrjyaGog p. 207. 
nrjyeGi/LtccXXog p. 103. n. p. 294. 
nqyog nuyog p. 281. 
nr]dav novg p. 159. 
7ir)Xo7iXoc9og p. 105. 

7T?7A0£ p. 104. 

nr\(Xa p. 70. 

7it]Qog p. 70. diss. XX. §. 4. 

nida'$ p. 65. 

nldcti; 7zr t dcii(o p. 207. 

m/xnXsvGcc p. 169. 

Tuvvpivr} p. 190. 

mrvGxco tiivvggoli p. 248. 

TiinQuGxo) p. 15S. 

JTfo* p. 308. 

77rcr« J5i(Ta p. 131. 

7ZftfO£ to p. 308. 

niaiog p. 131. 
nXayog p. 307. 
nXayxjog p. 88. 



INDEX GRAEGUS. 



\73 



nXccy.eqog p. 57. 
TzXaivyi'Cco p. 247. 
nXazvg latus p. 52. 
nXsTv pro vuv p. 276. n. 
7iX£(o nkeioi nXcoco p. 25. 
nl£(o 7TeXd£t0 p. 107. 
nXr]yci6eg p. 88. n. 
7zXr]ucc&rjvca p. 157. 
nXt]fj.vQa p. 149. 264. 
nodajy.sg ofifia diss. XX. §. 6. 
no&og et 7ibv&0[xca p. 156. 
tto/« nowg p. 310. n. 
tiomvvo) p. 25. 129. 
noXvxv&vog p. 96. 
7ToAi;£w p. 327. 
TioQxrjg p. 273. 

710Q717] p. 264. 

noqavvb) p. 284. 

noQCfVQico brevi ypsil. p. 149. 

7iOT80 L uai ncordofxat p. 167. 

noTixqavov cubital diss. XX. §. 6. 

not6fx(fi£L p. 41. 

nqenetv de odore diss. XX. §. 3. 

nqr\iiaiv(si p. 237. 

nqidSr\v p. 192. 

nqiaa&ai p. 192. 

nqofidovzE p. 5. 

7tQotxtr}g p. 99. 

nqogavGcci p. 12. 

nqognaiog p. 78. 

TTQogipcnog p. 106. 

7lQ0(fCiT0g p. 9. 

nqo/ccvri accent, p. 265. 

nqoyia p. 254. 

7tt insert, p. 64. 

7tt et co" commut. p. 49. 100. 108. 

7rr et t/; commut. p. 89. 

7iTcci(o nctico p. 10. 

nrceojTTjg p. 8. 

nziotito pinso p. 130. 

7rTOtcc p. 138. 

Tirooog p. 279. 

JTTVO*' p. 275. 

jrrw, y.axanzT]tr\v p. 107. 



7rrw^«^w p. 217. 

^ufAo? nzvslog p. 131. 

7ri;?7 p. 255. 

TZutfot p. 290. n. 

nvy.vog p. 281. n. 

7*1^? Xcdxrj diss. XX. §. 5. 

7riW nvog nvoq nvccq p. 309. 

nvQGog p. 284. 

noj/ua opercul p. 21. 

7ico[xdvvv t ui p. 208. 

7i(tiQog p. 70. 

noticed xo}j.cii p. 249. 



? insert, p. 47. 106. 302. 
q insert, in terminal, p. 42. 
(j et d commut. p. 73. 
q et X commut. p. 116. 137. 
q ay 8 80 a i p. 291. 
qctiftog qafxxpog p. 284. 
qaCvetv de siccis p. 104. n. 
qdxzog p. 284. 
qdfupog qvy/og p. 303. 
qaO&aivco p. 237. 
(kifftrazf p. 128. 
qci/og qfjx°S P- 281. n. 
^fyfv? ^/o? p. 78. 
qS[JLipa£cu p. 242. 
qeov^isvog p. 144. 
(5>7*/o? (5tVo£ p. 298. n. 
qrjoxco p. 16. 
qivav p. 157. 
q6(.ifiog Ozqofxfiog p. 35. 
(5i//Sof y^u^o? p. 48. 
qvpfiog Ozqo<paXog p. 35. 
qvnog p. 288. 
£t;'tfz6i/ p. 61. n. 20. 
^zqog p. 299. 



374 



INDEX GRAEGUS. 



a prosthet. p. 43. 81. 

a pro o in compos, p. 128. 

a et t commut. p. 283. 

dcidojv puerulus p. 326. 

GaCvovoog p. 128. 

GaCvovQog ZavvvQiojv p. 113. 

Guiqeiv Gvoeiv p. 136. 

Ga.xy.og p. 285. 

GuXayg p. 93. 

Oc'dog p. 128. 

aaf.isa p. 303. 

Gavvag p. 278. 

GavvCov p. 113. 

Zanqio Zanyog p. 323. 

Gaqxa^ai guqco p. 220. 

ZavQonaTidEg p. 31. 

GtWQOJZrjQ p. 285. 

GttCfib) p. 152. 

Gccuig, Gocog p. 183. 

<ra£>a p. 137. 256. 

G£Xa%£ia p. 303. 

Gel a/o g p. 305. 

tf&^a GtX/ulg p. 112. 

tff^'sr p. 117. 137. 

c>7x6? p. 285. 

Grjluzo p. 112. 

Grjneveiv p. 196. 

0^7777 p. 258. 

tfty7rto o7zo£ p. 125. 

gt}Gtqov p. 93. 

cr# insert, p. 64. 97. 

g&, Gfrfju insert, p. 237. 

Glycc XiyEiv diss. XX. §. 4. 

Giviofiai p. 146. 152. 

GivCov p. 93. 

GicpXog diss. XX. §. 4. 

Gxcciog, Gycc/j^og, Gxtjxfiog p. 85. 

gxccXev&qop p. 115. 

GxaXo\\j p. 115. 

Gxct,Q$a[A.vGGEiv p. 247. 

GXCCQdctfAVGGO) p. 134. 

Gxdqog p. 134. 

tfjmTOS, Gnaiog, Gxviog p. 303. 



GXEodrjXt] p. 37. n. 

GXETTCi p. 316. 

GX8QK(pOg p. 114. 

Gxsvrj Gym Gxoiog p. 37. 

gxiqtcJv p. 134. 

gxiqteco p. 109. 

GxiSvcao p. 193. 

Gyyicpog p. 290. 

cr^ofo? o*/« p. 303. 

GyoQofivXog p. 286. 

tf*0T0ft>07 p. 186. 

Gxvd^uivog p. 279. 

GxvXXa p. 276. 

Gy.vXov spolium p. 115. 

GuEodaXsog p. 75. 

G/iirjpog iajuog p. 302. 

G^iolog p. 301. 

G t u(63i£ Gf.iojvrj p. 68. 

o^/5o$- p. 287. 

GoXotyocpavEg diss. XX. §. 1. 

aoAo? p. 112. 

Goovodcu p. 171. 

(Too? p. 23. 

(yo</)Of sibus nesapus diss. XX. §. 4. 

tf7mA«£ p. 115. 

GndXEvOQov p. 115. 

GnaXmv p. 32. 

GnaXvGGw p. 247. 

Gnaqyiay p. 169. 

GnaGiQEVEiv p. 136. 

Gniqadog p. 294. 

(r7rfw Add. ad p. 16. 

GnXEXOVV GTIEXX. p. 161. 

GnvQ&i&iv p- 134. 

era et ttt commut. p. 100. 

GiuXayEiv p. 35. 

GxalEridcov p. 188. 

tfTfdoo) improb. p. 175. 

tfrttvu'to p. 208. 

tfT£t'/?>7 improb. p. 258. 

GtElCO GlEVOi p. 17. 
GisXyig GxEqyCg p. 55. 
GriXE/og p. 305. 
GTE/ufid&iy p. 33. 
Gieycc/rj GToycc/rj p. 258. 






INDEX GRAECUS. 



375 



Gxs va%<av — ci%u}y p. 148. 

GXSQEOg GTSQKfOg p. 56. 

GiSQOTirj GtOQxia p. 41. 
GtiQO^p p. 41, 

GtiQCfog ciQEipog p. 302. 
Gis'qo) Gxeqeeu p. 146. 
Zxsvvog p. 305. 
arrj&og p. 293. 

GTr)Ql£h) p. 226. 

GzifirjGcu defect, p. 148. 

Gxdftog p. 277. 

GlUfQOg GXQUfVOg p. 55. 

an/an , GuxooiGi p. 186. 

GxXayyig p. 55. n. 

gxoqvt] p. 55. 

GxqayyaXia p. 55. 

Gxqay'i p. 54. 

GzqazuG&ai — ovG&cu p. 185. 

Gxqccxog p. 284. 

GiQscpHV et xXeod-sw p. 94. 

GzQrjvog 6 et to p. 298. 

GiqoyyvXog GzqsfiXog p. 55. 

GlQOifioi GTQ(0(pCC(0 p. 167, 

gtqv[ao'£ p. 55. n. 

GxvXog p. 24. 

Grvfivog p. 55. 

Gxvnnr\ Givnog p. 297. n. 

GzvcpQog Gxv(psX6g p. 55. 

Gvyy.0717] pro a7rozo7r. p. 5. n. 

GvXiat — aw p. 168. 

Gvvivtr\g p. 121. 

Gvqiy£ Grjqayg p. 136. 

GvQtperog p. 294. 

Gvo(fog p. 294. 

Gv(pa§ bnog sapa diss. XX. §. 4. 

G<f>sdctv6c p. 76. 

Gyadaifr p. 82. 222. 

G(fdXa£ p. 247. 

G(pcdog p. 276. 

GcpaXXog p. 276. 

G(pal t urjGai anoGcp. p. 157. 

£<p7)TT(6 p. 323. 

Gq>o6qog p. 76. 

cr^wa' p. 52. 119. 241. n. 

GtfQtyog p. 308. 



G(f)V$uv p. 52. 
GxaGiriqia p. 85. 
Gcoxelv p. 151. 
Cwxos p. 285. 



t exemtum p. 285. 
r insert, p. 130. 
t insert, verb. p. 44 sq. 
r prosthet. p. 112. 118. 
t«£w p. 130. 
xavQaqv&iv p. 231 sq. 
xavxalitfo — fuw p. 232. 
xagiovG&ai p. 160. 
xaqfiog p. 304. 
TaQi/og p. 305. 

TO^ffOff p. 136. 
xavta&iv p. 222. 
t«w ttjtkw p. 293. 
T£iyj.Gi7iXr\xy\g p. 88. 107= 
xeTxog p. 70. 
xiy.fxaq p. 70. 
xixxcov p. 70. 
TsAatftfru p. 115. 
rfA^Off p. 294. 
xi/uevog p. 295. 
xifxnsa p. 305. 
xsyayog p. 294. 
r&/#i; p. 259. 
r*V#*?? p. 74. 96. 
xivvog p. 291. 
xtZstsG&s p. 92. 
xiqccxa xeCqea p. 315. 
x£qcxi£(o p. 222. 
xiqexqov xoqvog p. 55. 
zf^w p. 136. 
Tf^TjtfwV p. 136. 

XEQ&QElCC p. 66. 

xeqGrjfxavai p. 109. 
X€QVGXOJ p. 136. 
xiQXvog xQExvog p. 302. 
xiiaxa p. 130. 



376 



INDEX GRAECUS. 



T£Ttrj t u£vog p. 15-1. 
revfzay p. 222. 
rEvrnfeiv p. 222. 
riyvi] tev/co p. 222. 
Tifp. 8. 2k 130. 
T7\$r\ p. 115. 

TTjXlCi p. 8. 

TTjlvysiog p. 129. 
irjiav p. 28. 
ji&ai^(6oaoi p. 248. 
n&ivai pro Tioiuv p. 191. 
t/A?; p. 255. 
tAUw p. 118. 
tiv&oq p. 136. 
tivv/lu xivvvya p. 209, 
invay.(o p. 61. 
T/w «rt'w p. 124. 
rXrjvcti zsXXeiv p. 115. 
Tfirjyco p. 108. 
T^ijacu p. 108. n. 

7 { U(O k U£VQS p. 8. 

To7%og p. 70. 
toX^iav zeiXaGcu p. 115. 
TOV&QvfelV p. 231. 
TOQSLV TETQdipElV p. 203. 

TOQ^og p. 288. 
iQQvog p. 136. 

TOQVOg TEQSTQOV p. 55. 

Tooroff zooo? p. 288. 

TOQVPO) , 70QVVr\ p. 136. 

joavfig p. 136. 

TQCiTZEU) p. 148. 

ToaOia p. 136. 
TocwXog p. 286. 
toavGavov p. 136. 
ior\ur\ TQVjuuXid p. 53. 
ronxgcu p. 241. 

TQlf}(0 p. 136. 

T£nj/o£ p. 87. 280. 
toi&iv et iqv&iv p. 87. 

7Ql7lOVg TQtt7TS£c< dlSS. XX. §. 5. 

iQiTocoaa p. 187. 

7£>*7W p. 320. 
TQO(flOVO&CCl p. 160. 

iqo/Jo) TQwyaa) p. 167. 



T(?i;o£ p. 310. 
TQVTTccv obscen. p. 8. 

TQvaog p. 283. 

TQV%CO TQV%0(O p. 161. 

zQCoyXr] TQ(6j>ir] p. 53. 
tt et £ commut. p. 99. 
Tuxro? p. 280. 
Tv t uj3og p. 45. 
TvcpXog diss. XX. §. 4. 

T<0&txfr p. 221. 



v pro vt in optat. p. 127. 
udVoy tuber p. 305. 
vXaav suspect, p. 175. 
vXXeiv p. 72. 

V7l£Qiy.TCllV(0 p. 237. 

vntXXeiv Gio/iia diss. XX. §. 6. 
vnvmo p. 213 sq. 
vnoSqccGia p. 63. 
vnoCcxpocoGa p. 1S6. 
v7i(oniov pedis diss. XX. §. 6. 
voicczojuog Add. ad p. 22. 
i(pavtt(o p. 155. 



<p prosthet. p. 250. 
(p et % commut. p. 31. 
ifaevva vox diss. XX. §. 
(patxog p. 285. 
(fccXiGGco p. 243. 
(fccXog (paXi7TT(o p. 250. 
(fcdvGGco p. 247. 
cpccvcu p. 265. 
(f,aQy.a£(o p. 222. 
(paQog aratrum p. 304. 
(fKQGog p. 304. 
(ptxqvvai (fictQ, p. 29. 
ifdo(o p. 304. 



INDEX GRAECUS. 



377 



(fuGcu p. 9. 

(faaydpco p. 235. 

(fctiog in composit. p. 106. 

yeidog p. 279. 

qivvog p. 276. 

ifioua p. 35. 

(ftQacu p. 304. 

(prj,ur] et qcoyr} p. 28S. 

(ftjvog p. 278. 

yjjfo p. 304. 

(frjoscc p. 294. n. 

(p&ctpe'co p. 120. 

(f&v£co nrvco p. 32. 

<fd-v£a) pro 7TTyw p. 89. 

(ftaoog p. 29. 

y/c?6<r p. 280. 

<Pi?.vTcoi pro <#>tAvTw p. 327. 

(fi/uog p. 54. 

(fiasco p. 9. 

(/)A«v p. 9. 

iflavvooEiv p. 246. 

qXey^og p. 282. 

(fkeyvciv p. 156. 

*P)L£i<6 } <PXiovg p. 31. 

(pXiuQog p. 31. 

<£>XZog p. 31. 

^>A6?7 /Ao?7 p. 31. 

(ploiGfiog p. 2S7. 

(flvdav p. 31. 72. 

iflvdtw p. 81. 

ipXvdovv <pXoi&. p. 24. 

(fXvxitg p. 52. 

y oca p. 24. n. 

tpoirioi — «« p. 164. 

(foXxog p. 60. 

(po).vv(o [xoXvvco p. 245. 

ifoviXv p. 203. 

ifbo§iov p. 304. 

(fOQEOJ p. </>££&> p. 151. 
ifoovvco fxolvvco p. 245. 
tpoovg p. 245. 
(foovzog p. 245. 
(fosao otog p. 315. 
ifotvancaciV p. 171. 
//'(n)*/ (facial p. 83. 



ifQitiaaoto p. 119. 241. n. 
cfQOpeoi unicuiu p. 152. 
(fovdaaco p. 119. 241. 
tpovyeeoGi p. 291. 
ifv£d(o p. 81. 
<£i)*o? p. 292. 
(fvXkelv p. 72. 
(fvXXco p. 113. n. 
yuj/ p. 5. n. 5. 
yu'o? p. 290. 
(fvatovod-cu p. 160. 



X. 

^ insert, noniin. p. 285. 

/ et # commut. p. 70. 

^ et * commut. p. 70. 

yetcp commut. p. 31. 

/«/So? p. 85. 

yaXinrco yaXenog p. 28S. 

yaXxsvg abus. diss. XX. §. 6. 

ydvvr\ 7TQ0%<xpt] v.a.Tttyi]Vr\ p. 260. 

ydvvog p. 278. 

^«o? p. 84. 

yctovfidig ifUQc<y% p. 303. 

yc'ioig p. 84. 

#££*'« p. 188. 

yuu p. 254. 

ysiQCiTnu&o p. 106. 

yeiQOPOf.ulv gxeXegl diss. XX. §. 5. 

ysXoveiv p. 206. 

yJqaSog p. 305. 

yt]VrJGca p. 260. 

yr\vvGzouv p. 245. 

/r/Tf£ p. 293. 

yiSqov yidooip p. 15. 

yXaodg yXiaoog p. 30. 

^U'tTofr p. 308. 

/Ai'oj yXic'uo p. 154. 

yXoccco, non yXooco p. 175, 

yXo8r\ p. 31. 

;/A6>? #oA?? p. 25. 



378 



INDEX GRAECUS. 



yloiSav p. 31. 72. 

%olr} %okog xe'oj p. 25. 

XoXog p. 287. 

XoXajopca p. 214. 

%qXk)xq p. 183. 

yqcaCfAE unicum p. 119. 

Xquos p. 298. 

Xqw&iv tangere diss. XK. §. 4. 

Xvdcuog futilis p. 21. 

%vXog p. 24. 

%vlog et %v[z6g p. 287. 

yv/Liog saliva p. 30. n. 

XVQfiicccfcu p. 134. 



\p et 7rr comraut. p. 89. 
\p et <p# cominut. p. 122. 
xpaXCg p. 32. 
ipaTaG&ai p. 169 sq. 
tpcuaa&ai (f'&avetv p. S9. 



^/yof dub. p. 314. 
\pevazelv p. 150. 151. 
-ipia&iv p. 122. 
i//*y«f (pd-ivag p. 122. 
i///co i//mw p. 154. 
tyovdiog p. 261. 
\pvyog- p. 277. 
ipv&og p. 76. 
ypv&iov p. 91. 
ipvTTOV mveXov p. 32. 
Vifteo' et grjQatyeiy p. 109. 
ipcocfai p. 27. 



J2. 

(bccio&rjOco p. 314. n. 
w*i;ff 6|iu£ p. 284. 
wVtt t ur)V p. 162. 
W^Off OVElttQ p. 163. 

tbna&o&ai p. 229. 
coipctro p. 42. 



II. Index latinus. 



A. 



Accentus aorist. in aadcci p. 132. 
accentus nomin. in r\ p. 271. 
accentus nomin. in w p. 324. 
acephala p. ISO. 205. vid. derivata. 
aclita in og IlL^declinat. p. 312. 
adjectiva in arjg p. 6. n. 

— — in dvog p. 161. 

— — in og — tog p. 182. 

— — in og — oeig p. 182. 
— ' — in oeig et coding p. 181. 

— in osig et participia con- 
fusa p. ISO, sq. 

— — in toeig p. 181. et Addend, 
adulor p. 1 13. 

adverbia in e6r]V p. 23. 

ajo nego p. 124. 

anadrouie ex futuro p. 61. 98. 

aorist. asigm. p. 38. 

aorist. in fxov p. 119. 

apocope nomin. p. 316. 

apotrocta p. 316. 

autumo pro dico et puto p. 61. 

averta p. 125. 



B. 

brodium fikvdiov p. 22. 

bua p. 131. 

bulga vulva p. 261. 



c. 

calatorius p. 85. 
calvere p. 36. n. 



cambio campso p. 4S. 

campus ycapnog p. 48. 

carere carpere p. 37. 

casteria p. 85. 

catachresis quid? dissert. XX. §.5, 

catachresis liquid, et siccor. p. 104. n. 

cibicida p. 10. 

cillere procellere p. 117. 

clepere p. 35. 47. 

colons, odoris, soni vocabula diss. 

XX. §. 4. 
colus glomus globus p. 94. sq. 
compositio oppositor. p. 124. 
conjunctiv. verbor. epic, in «w 

p. 183. 
contractio nomin. neglecta p. 166. 
contractio verbor. neglecta p. 164. 

167. 
contradictio in adject, diss. XX. §. 2. 
cremor cruor p. 281. 
cribrum p. 93. 



D. 

dativ. nomin. in co p. 290. n. 
degunere p. 30. 
deminutiva in ai p. 317. 
derivata acephala p. 159. 
derivata ante primitiva p. 146. 
diaeresis et epenthes. p. 187. 
diaeresis genit. et dativ. nominum 

in w"p. 290. 
diaeresis accent, mutat. p. 188. 
diectasis verbor. in prosa p. 189. 

et Add. 
diectasis verbor. epicor. p. 173. sq. 



380 



INDEX LATINUS. 



E. 

epenthesis syllabica p. 44. 



F. 

fel %oXri p. 21. 

fello p. 115. 

festra p. 121. 

fieri pro nasci p. 71. n. 

Flora Chloris p. 31. 

fodio fundo xeco p. 21. 

futura secunda p. 143. 

futura in aaca p. 158. pro t]aoj 

p. 172^ 
futura in |w p. 65. 
futura in vaco et v|« p. 232. 



G. 

genus pro specie diss. XX. §. 2. 
genus mascul. et femin. confus. 

. diss. XX. §. 1. 
gnarus p. 132. 
gustus p. 30. 



I. 
ilia p. 118. n . 

imperfect, in as et t\ p. 165. 
infinitiv. in siv et e/uev p. 165. sq. 

p. 168. n. 
insece inquam p. 137. 
iota mobile p. 29. 
iota subscript, infinitiv. in av p. 

188. n. 
iota subscript, nom. in w p. 327. 



L. 

labial, et guttural, cominut. p. 49. 



M. 

masculin. pro femin. diss. XX. §. 1. 
mn non orditur syllabam p. 29. 
meo migro p. 34. 
mephitis p. 301. n. 
metaphorae repugn, diss. XX. §. 6. 
metathesis conson. p. 302. 
metathesis in verb. p. 138. 
metathesis in verb, epicis p. 213. 
mucidus p. 301. 
muffa p. 301. n. 
mutuo, mutuus p. 34. 



N. 

natare pro fluere p. 69. n. 
nomina urbium in w p. 322. 
nomina propria in w p. 321. 
nomina defectiva p. 312. 
nomina neutra in ag et ~og p. 313. sq. 

— — in ti^g p. 292. 

— — in vog p. 294. 

■ — ■ — in aog p. 292. 

nomina in ccq p. 313. 315. 

— in Jog p. 287. 

— in yrj_p. 261. 262. 265. sq. 

— in yog p. 281. 

— in cfy p. 261. 266. 

— in dog drj p. 287. 

— in & p. 258 . 

— in i; et rjoig p. 268. 

— in t; et ta p. 260. 

— in rjg I . decl. simpl. p. 272. 

— in £0? p. 287. 

— in y.7) p. 258. 260. 263. 

266. 267. 

— in y.og p. 285. 

— in X^ p . 264. 

— in log et lr\ p. 286. 

— in fxr\_y. 282. 

— in fxog p. 281. sq. 

— in vn p. 269. 



INDEX LATINUS. 



381 



nominain vog et vi] p. 286. 

— in ?n[ p. 263. 267. 

— in nog p. 281. 

— in yog p. 286. 

— in aog p. 282. sq. 

— in ^p. 263. 

^ — in <£7^p. 258. 263. 

— in cfog p. 281; 

— in yi] p. 258. 

— in yog p. 281. 

— in to et (ov p. 324. 

— in (oq p. 316. 
nominativ. absolut. diss. XX. 



o. 

optativ. verbor. epicor. in coo p. 
183. 



P. 

p latin, insert, p. 37. 
parare et parere p. 70. 
participia defectiv. p. 147. 160. 
participia verbor. epicor. in aa. 
p. 184. 



participia verbor. epicor. in coovoct 
et cocoaa p. 212. 



participia verbor. epic, in coovitg, 
cocovTtg et aovxtg p. 211. 

piscator. nomina diss. XX. §. 5. 

pleonasmus accentum non mutat 
p. 188. 

pluo nlvvco p. 131. 

plural, et singular, juncti dissert. 
XX. §. 1. 

plural, pro singular, p. 312. n. 

posca p. 21. 

pyxidum nomina diss. XX. §. 5. 



R. 

religio a legendo p. 65. 
reor ti'oco p. 61. 



s. 

saltus p. 292. 

sapor onog succus p. 30. 

sapor sucus diss. XX. §. 4. 

sc interpon. Latini p. 29. 

schema quid sit. diss. XX. §. I. 

screo p. 119. 

sigma insert, aorist. p. 284. 

silens luna diss. XX. §. 4. 

soloecismi genera diss. XX. §. I. 

soni coloris odoris vocabula ibid. 

§.4. 
species pro genere ibid. §. 2. 
spondaicus exitus hexametri 290. 

n. 5. et 163. 
spurcus a spuo p. 47. 
stipulum p. 34. 
strigare p. 54. 
substant. et adject, accentu divers. 

p. 296. 
substantiv-a in siqa p. 7. 
substantiva in r\ et og p. 296. sq. 
substantia in og II. et III. declin. 

p. 298. 
substantiva in og eiov p. 303. 



tenus p. 291. 

tores, torcular, torques p. 55. 

trucidare ignem p. 135. 



verba in «Cw aaaco p. 241. 

— in «£y ivco p. 230. 

— in «fa Ifo p. 229. 



382 



INDEX LATINUS. 



verba in cuvod a£w ow p. 236. 

— in ccipcj ccoood p. 241. 

— in aico p. 194. 

— in «ft> «£to p. 218. 

— in aa) sum p. 204. 

— in aoj eoj p. 24. 

— in aa) taco p. 215. 

— in ~wa ww p. 211. 213. 

— in sio) pro sco p. 92. 195. 

— in 8voj iCco p. 230. 

— in eat evoo p. 199. 

— in sea oo) p. 171. 

— in tea voj p. 24. 

— in aw i£oj p. 227. sq. 

— in i£co vvio p. 239. 

— in itoi vfa p. 232. 

— in iCco ictCca p. 229. sq. 

— in ifw ta(o p. 330. 

— in i£a) lay.oi p. 249. 

— in /&> taco p. 154. 172. 

— in ow et £v(o p. 204. 

— in ow iCoj p. 230. 

— in ow aivoi p. 236. 

— in ow «Cto p. 219. 

— in voi v/ut p. 208. 

— in w aivoj p. 235. 

— in w «w p. 154. sq. 



verba in to esu p. 143. sq. 

— in w svto p. 195. 

— in <u taw p. 155. 

— in w /to p. 205. 

— in to iGGco p. 243. 

— in w ow p. 161. sq. 
verba desiderativ. in iaco p. 155. sq^ 
verba dicen<M et opinandi p. 61. 
verba latina in go p. 130. 



— — in go 



p. 80. 



— — in quo p. 48. 

— — in po p. 48. 

verba legendi pro reputare p. 65. 
verba paragoga in kCoj p. 216. 

— — in iCco p. 223. sq. 
verba perficiendi et interficiendi 

p. 121. 
verba spirandi audiendi sentiendi 

p. 19. 
verba verrendi et augendi p. 16. n. 
verba videndi de olfactu et tactu 

diss. XX. §. 3. 
virus p. 125. 



z. 

zeugma diss. XX. §. 2. et 3. 



III. Index loeornm emendaforum 
et explicatorum. 



Acliill. Tat. IV. 14, 96. - p. 202. n. 8. 

Aelian. Hist. Anim. IX. 41. — p. 87. n. 22.) ; XIV. 8. — p. 236. n. 4, 

Aesckyl. Sept. diss. XX. §. 2. Prometh. ibid. §. 4. 

Aetii fragm. — p. 246. n. 11. 

Alcaei fragm. LXVIII. — p. 71. n. 46. 

Anacreont. fragm. LXIX. — p. 62. n. 21. 

Anecdot. Bekker. 171, 25.— p. 111.; 321. — p. 153. n. 1.); 368. — p. 

275.; 464. — p. 12.; 1452. — p. 80. 
Anecdot. Cramer. I. 26. — p. 248. ; I. 55. p. 145. ; I. 69. — p. 155. ; 

I. 268. - p. 119. ; I. 316. - p. 113. n. 6.) ; I. 343. - p. 62. ; I. 355^ 

— p. 92.; I. 387. - p. 133. n.38.); I. 411. - p. 134.; II. 291.- 
p. 282.; II. 372. et 385. — p. 278.; II. 312. - p. 160. n. 2.); II. 
465. - p. 77. ; IV. 200. - p. 132. ; IV. 191. - p. 67. v. Theognost. 

Antholog. Palat. V. 161. — p. 171. n. 9.); V. 236. - p. 70.; V. 254 

— p. 69.; VII. 624. >— p. 68. n. 36. 
Antimach. p. 164. ; Add. ad p. 162. 

Apollon. de Adverb. 611. — p. 23.; 553. — p. 14. 

Apollon. Rhod. III. 519. — p. 179; III, 384. — p. 9. 

Arat. v. 169. - p. 182.; v. 240. — dissert. XX. §. 2.; v. 336. - 

ibid. : v. 405. — ibid ; v. 746. — p. 206. 
Arcad. 47. — p. 2S0. n. 17.) et p. 307. n. 26.) ; 68. — p. 279. ; 72, 4. — 

p. 12. n. 19.); 81. — p. 51.; 84. — p. 278. n. 12.); 151,' 5. — 

p. 49. n. 1.) ; 151. — p. 147. ; 106. — p. 267. ; 152. — p. 50. ; 

152, 3. — p. 51.; 152, 25. — p. 57. n. 13.); 153. — p. 67.; 155. 

— p. 71.; 159. — p. 120.; 160. — p. 122. et p. 123.; 161. — p. 
125. et Addend. ; 162. — p. 132. ; 163. — p. 134. ; 164. — p. 19. 
165. — p. 210. et p. 290. n. 2. 

Aretaeus p. 120. et p. 293. n. 8. 

Aristarch. ad Iliad. XII. 411. — p. 69. 

Aristophan. Acliarn. v. 869. — p. 303. n. 23.) ; Aw. v. 1090. — p, 

149.; rr)QVTC(d. fragm. (XVII.) — p. 36. n. 6. 
Bion. Id. VII. 2. — p. 26. 
Chaeremon. fragm. — diss. XX. §. 4. 
Coluth. v. 57. — p. 85. n. 20. 
Democrit. p. 21. u. 



.384 INDEX LOG. EMEND AT. ET EXPLIC AT. 

Dioclis fragm. — p. 76. 

Dionys. Perieget. 1156. — p. 211. 

Dioscorid. p. 325. n. 11. 

Drac. 32, 7. — p. 122. Add. ad p. 266. 

Empedocl. v. 157. — p. 201. n. 6.) ; v. 411. — p. 201. n. 6.) et Add. 

Erotian. v. la^nr] — p. 271. 

Etymol. Gud. 187, 37. — p. 1£9.; 390. — p. 296. n. 14.); 576. — p. 

28. n. 48. 
Etymol. Magn. 26, 19. — p. 254.; 78, 14. — p. 98.; 113, 50. — p. 

212.; 120, 38. — p. 311. J 137, 36. — p. 151. n. 6.); 152, 30. — 

p. 171.; 174, 40. — p. 4.; 187, 43. — p. 5. et not. 5.); 237, 27. 

— p. 25. n. 39.; 270, 22. — p. 78. n. 11.); 516, 7. — p. 66.; 

538, 51. — p. 88.; 601, 20. — p. 21. n. 33.); 637, 40. — p. 91.: 

638, 54. — p. 313.; 639, 2. — p. 314.; 647, 21. — p. 194.; v. 

aaiUco — p. 113. ; v. jui'tQzvs — p. 8. n. 11.) ; 575. — p. 296. n. 14. 
Euphorion — p. 104. n. 50. 
Eupolis — p. 287. n. 32.); Addend, ad p. 258. 
Eurip. Rhes. 312. — p. 13. 
Eustath. 217, 29. — p. 27.; 229, 25. — p. 87.; 621, 48. — p. 131.; 

1746, 22. — p. 81. ; 1792, 22. — p. 82. ; 1837, 42. — p. 74. n. 5. 
Galen, p. 202. n. 7. — p. 294. n. 9. — p. 312. 

— Gloss. 26. n. 42. — p. 205. 
Heliodor. p. 97. n. 39. 
Helladius p. 126. 

Hermesianactis fr. II. 39. — p. 147. 
Herodian. n. (,iorr]Q. 13. — p. 73. n. 4.); 22. — p. 125.; 23, 5. — p. 

88. n. 24.); 24. — p. 123.; 35, 31. — p. 306.; 43, 20. — p. 17.; 

43, 33. — p. 40. ; 46. — p. 19. 
Herodian. d. dichron. — p. 19. 

— Epiraerism. 15. — p. 118. ; 110. — p. 263. n. 20.) ; 252. — 

p. 82. n. 18. 
Herodot. HI. 16. — p. 171.; VIII. 21. p. 145. n. 2. - 
Hesiod. Opp. v. 547. — 290. n. 3.) ; v. 610. — diss. XX. §. 2. ; Scut. 

v. 255. — p. 153.; v. 289. — p. 181.; v. 392. — p. 211. n. 13.); 

fragm. CCLXII. p. 385. - p. 144. 
Hesych. v. adcc — p. 259. n. 12.); v. udemi — p. 71.; v. attco — p. 

113. ; v. txl'vcov — p. 123. ; v. axcixruisvai — p. 239. ; v. *Axy.6g — 

p. 326. ; v. ufxvax^Ox^ai — p. 68. ; v. anoaea/jv • — p. 66. ; v. &qC~ 

XSxm — p. 67. ; V. aqo/STai — p. 67. J v. av/diTSiy — p. 88. ; 

v. pdiksoSai — p. 112. ; v. fifei — p. 79. ; v. yeyqiipug — p. 39. ; 

v. ysllai — p. 113.; v. dauv — p. 5. ; v. dedtiai — p. 254.; v. 

dsi(j.ao&ca — p. 157. ; v. dtiopevri — p. 17. ; v. dutti&Xeiv — p. 

112. ; v. duCstai — p. 94. ; v. Svmw — p. 43. ; v. ZptUcov — p. 

113.; v. lyeCiaCav — p. 219. n. 5.); v. iyy.anju — p. 46. n. 27.); 

v. tyoqyoniaaxev — p. 250. n. 15.) j v. efr lov — p. 116. ; V. e /'J rj 



INDEX LOG. EMEND AT. ET EXPLICAT. 385 

p. 258. ; v. shv — p. 191. ; v. kftjpt — p. 191. ; v. i&dfi^t] — p. 
33. ; v. iixctd-iaoifjiEv — p. 147. ; v. -IxQrjaacou — p. 107. ; v. iXxcc- 
vwacc • — p. 155. n. 6.) ; v. IfxipiovGa ~ p. 154. ; v. ivsyXctvxwg — 
p. 12. ; v. tv&QtTi' — p. 66. ; v. Ivqaficog — p. 36. n. 5.) ) v. £|«- 
tpd&v — p. 106. ; v. iSij/i&Jaai — p. 34. n. 2.) ; v. Qivu — p. 
122.; v. ioQTag — p. 124. n. 23.); v. Incdrjas — p. 149.; v. im- 
xXEVvaag — p. 36. n. 5.) ; v. tnl Xiav — p. 254. n. 3.) ; v. Ini- 
Itrj/iii — p. 112. n. 3.); v. tact&vvQifrv — p. 113. n. 8.); v. txpidev 

— p. 79. n. 13.) ; v. iiftfovtai — p. 20. ; v. Ce^vOxcu — p. 86. ; 
v. r]ofrai>£ • — p. 235. ; v. d-aXxim — p. 318. ; v. d-r\yr\ ■ — p. 258. ; 
v. dtjocu — p. 5. n. 6.; v. QQcavofiEVi] — p. 66.; v. &QavQov — 
p. 12. n. 19.) ; v. &Qrjoxog — p. 65. ; v. Sqqjgxco yvwfxct — p. 65. 
n. 31.) ; v. d-Qcooasi — p. 101. ; v. Wovzai — p. 72. ; v. irjzrjg — 
p. 191. n. 3.) ; v. ifinaxaov — p. 8. ; v. ivagEt — p. 132. ; v. Xv- 
vqiev — p. 207. ; v. Ituiixqv yXTSog — p. 308. ; v» forizEiQcc — p. 
197.; v. xctyxo/jsvij — p. 60. ; v. xci/Li/uEi — p. 118.; v. xcifj.no g • — 
p. 48. ; v. xanvobv • — p. 46. ; v. xdniEi — p. 107. ; v. xccxk^Xe- 
3ei — p. 89.; v. xaxi9v\\)ag — • p. 45. n. 24.); v. xmxeTXe — p. 
125. n. 24.); v. xaxwgcc — p. 40. n. 13.); v. xec'cGcu — p. 15. n. 
24.); v. xiyvwxcii — p. 21.; v. xeyvcoaftai — p. 21.; v. xtXd'g — 
p. 116. n. 14.) ; v. xe'oj • — p. 37. ; v. xr\xa8$l — p. 81. ; v. xevxei 

— p. 60.; v. xrjiog et v. xtjtei — p. 84.; v. xiaadat — p. 192.; 
v. xiccto — p. 192. ; v. xixXcciei — p. 15. ; v. xXeCoj — p. 79. ; v. 
xXi&og — p. 79. ; v. xXettei — p. 35. ; v. xveX — p. 28. ; v. xvi- 
dovreg — p. 72. ; v. xvitieTv — p. 35. ; v. xoxxeTv - — p. 49. ; v. 
xrav — p. 6. ; v. xxdvEiv — p. 120. ; v. XdyxEt — p. 60. ; v. Xcti- 
(fdaao) — p. 240. ; v. Xcmrjvai — p. 37. n. 6.) ; v. Xdnog — p. 277. 
n. 8.); v. XcigScu — p. 83.; v. XtyQtov.g — p. 181. n. 7.); v. Xi- 
yooivxo — p. 187. ; v. Xe/coev — p. 181. n. 7.) ; v. {ia6dXXei — 
p. 234. n. 2.); v. /liccgocu — p. 10.; v. fXExa^EvGav — p. 64. n. 
27. ; v. iiExadrjcc — p. 64. n. 27. ; v. ^irjaxo — p. 75. n. 7. ; v. 
(.ivaa — p. 7.; v. /uooowHv — p. 239.; v. [ico/axca — p. 68.; 
v. vc'iOEiv — p. 132. ; v. vctQOvg — p. 132. n. 35.) ; v. vctvGxrJQEg — 
p. 13.; v. prjxog — p. 104.; v. oXoeTxcu — p. 111. n. 1.; v. bvi- 
voiev • — p. 238. ; v. bvovxcu — p. 162. ; v. oQtyaxai ■ — p. 67. ; v. 
OQxog — p. 133. n. 37.; v. ouXiccgOe — p. 154. n. 4.); v. nayydg 

— p. 88. n. 23. ; v. tikX^geie — p. 149. ; v. netxog — p. 292. ; 
v. neCaovxcn — p. 89. ; v. nEQixQonotoviEg — p. 167. n. 4.) ; v. 7irj 

— p. 104.; v. nirjXca • — p. 234. n. 1.); v. nixEiv — p. 58.; v. 
7iXo')OGEiv • — p. 102. ; v. uqogiel — p. 18. ; v. 7TnogxXr]^^g ■ — p. 
36. ii. 5.) ; v. nv&o/ucu — p. 91. ; v. qe/uei — p. 118. ; v. QCxpavev 

— p. 234. n. 3.) ; v. qugxcu — p. 26. n. 43.) ; v. ouXovocc — p. 
110.; v. GaGat • — p. 103.; v. ar\noMvxo — p. 180. n. 4.); v. Gicct 

— p. 32. n. 55.); v. avdovg — p. 324.; v. cividaai — p. 93.; v. 
axotip — p. 47. n. 30.); v. oxoQopvXog — p. 286. n. 30.; v. o/urjXcu 

Lobeck. Technol. or^ 



386 INDEX LOC. EMEND AT. ET EXPLICAT. 

— p. 112.; v. civysi — p. 51.; v. au t u(f&£ig — p. 16.; v. cwe- 
(fia^sp — Addend, ad p. 216. ; v. awdsaca — Addend, ad p. 4. ; v. 
oxclideg — p. 71.; p. oqsdaviav — p. 124.; v. awjucti — p. 26. 
n. 42.) ; v. t^qkOxScu — p. 8. ; v. tqovsxco, — p. 22. ; v. TQvyajg 
p. 324. ; v. v7Toa l uvy£l — p. 69. n. 41.) ; v. ifaivai — p. 170. n. 
8.) ; v. (fcuda — p. 73. n. 3.) ; v. (pstfoevsi — p. 196. ; v. (f&sl — 
p. 16. ; v. (p&s ltj — p. 28. n. 48.) ; v. cp&ti'rjg — p. 16. ; v. (p&rj- 
covTcii — p. 16. ; v. <foa — p. 24. n. 38.) ; v. (pvgui — p. 81. et 
not. 16.); v. yH^oJvxu. — p. 157.; v. yjiwaxug — p. 245. n. 7.); 
v. xvuiQmtQa — p. 29. ; v. %qz 7 — p. 28. ; v. \pid<o — p. 72. 

Hippocrat. de Articul. p. 174. T. III. — p. 202. n. 7.); de Cord. p. 
485. T. I. — p. 62. n. 22); ibid. p. 491. T. I. — p. 9. n. 13.); 
Diaet. I. 10. 637. T. I. — p. 258.; Epidem. VII. 690. T. HI. — 
p. 73.; de Fract. p. 147. T. III. — p. 167. n. 5.); de Humor. 129. 
T. I. — p. 207.; Muliebr. I. 674. — p. 270.; Prorrh. I. 171. T. I. 

— p. 39.; de Septim. p. 1G5. T. I. — p. 270. n. 32. 

Homer. Iliad. VI. 322. — p. 9. n. 12.); VII. 408. — p. 17. n. 28.); 
XIII. 315. — p. 152.; XVIII. 244. — p. 92.; XIX. 107. — p, 150.; 

XIX. 194. — p. 59.; Odyss. V. 209. — p. 152.; VI. 185. — 
diss. XX. §. 2. Balrachom. v. 300. — p. 292. n. 4.); Hymn, 
in Apoll. — Addend, ad p. 213. 

Leonidae epigr. XCV. — p. 54. n. 6. 

Lesbonax. — diss. XX. §, 1. not. 

Lycophron v. 244. — p. 241. n. 1.); v. 470, - p. 138, 

Manetli. — p. 196. n. 2. 

Melet. de N. Horn. p. 83. - p. 307. 

Medic. Mosquens. p. 274. — p. 93. 

Mosch. Idyll. II. 13. — p. 213. 

Moschopul. ad Hesiod. Opp. 99. — p. 26. 

Nicandr. Alexipb. v. 62. — p. 18. ; v. 167. — Addend, ad p. 16. ; v. 

396. — p. 194.; v. 515. — Addend, ad p. 11.; Theriac. v. 81. — 

p. 183. ; v. 229. — p. 44. ; v. 164. — diss. XX. §. 2. ; Fragm. II. 

68. — p. 316. n. 43. — Addend, ad p. 184. 
Nonn. Dionys. VII. 185. — p. 214.; X. 151. — p. 275. n. 4.); XVI. 

159. — * P . 62. n. 21.); XLII. 297. — p. 184.; XL VII. 153. - p. 

212.; XL VIII. 381. — p. 167.; XLVIII. 654. - p. 168. n. 6.); 

Parapbras. IX. 95. - p. 181. n. 7.) ; XIII. 127. — p. 181.' n. 7.) ; 

XX. 13. — p. 175. n. 3. 
OracnI. — p. 290. n. 3. 

Oppian. Cyneg. III. 308. — p. 175. ; Halieut. I. 642. — p. 303. n. 33. 
Orph. Argonaut. 292. - p. 44. n. 20.); 1208. - p. 26. n. 44.); Li- 

tbic. 492. — p. 181. ; v. 699. — diss. XX. §. 3. 
Pausan. VIII. 38, 7. — p. 27. n. 46. 
Pliot. v. avyidaca — p. 93. ; v. lififjitiy — p. 118. 
Pindar, fragm. — diss. XX- §. 3. 



INDEX LOC. EMENDAT. ET EXPLICAT. 387 

Platon. Civit. X. 616. C. — p. 95. n. 35. 

Plutarch. Vit. — p. 95. n. 35.); Mor. — p. 22. 

Polluc. II. 90. — p. 154. ; V. 145. — p. 202. 

Quint. Smyrn. I. 599. — p. 23. n. 35.); IV. 510. — p. 210. n. 12.) 

VII. 267. — p. 60. ; IX. 470. — p. 23. n. 35.) ; X. 62. — p. 23. 

n. 35. 
Schol. Arat. v. 20. — p. 102. 

— Arist. Ach. 15. — p. 288. Rann. 382. — p. 220. 

— Eur. Andr. 536. — p. 308. n. 27.); Phoenn. 878. — p. 307. 

— II. II. 92. — p. 143.; IV. 1. — p. 187.; IX. 2. — p. 48.; XI. 461. 

— p. 11. n. 17.); XI. 601. — p. 320. n. 4.); XIX. 350. — p. 297. n. 
16.); XIV. v. 172. — diss. XX. §. 4.; XXIV. 168. — p. 15. — 
Odyss. II. 67. — p. 49. n. 1.); V. 194.— p. 65.; VI. 98. — p. 109. 
n. 56. 

— Nicandr. Theriac. 382. — p. 205. n. 9. 

— Oppian. Halieut. I. 236. — p. 294. n. 11. 

— Pind. Olymp. VII. 56. — p. 88. n. 23. 

Sibyllin. Oracul. lib. III. v. 72. — p. 182. ; lib. XIV. (ed. Mai.) v. 97. 

— p. 291. n. 4. 

Solon, fragm. XXVIII. 26. — p. 169. 

Sophocl. Electr. 480. — p. 4. n. 3.); Philoct. 455. — diss. XX. §. 3. 

Trach. 693. — diss. XX. §. 3. 
Soran. c. 88. p. 206. *•— p. 68. 

Stobaei Flor. Tit. 83, 25. — p. 280. 85, 18. — p. 249. 
Suid. v. uvuivn. — Addend, ad p. 162. ; v. omalUig — p. 112. ; v. 

nvw — p. 7. n. 9.); v. nacpovyxsv — p. 203.; v. ze/u^ieiy — p. 

118.; v. a7io§Q?£avjsg — p. 79. n. 12. 
Themist. Oratt. XXXIII. 366. - p. 275. 
Theocrit. IV. 59. — p. 114. ; XIV. 52. — p. 170. 
Theodos. 70, 40. — p. 68.; 72. — p. 120. 
Theognost. 11, 8. — p. 118. ; 13, 11. — p. 72. ; 137. — p. 42. n. 18.); 

138. — pp. 39. et 43. ; 140. — p. 72. ; 143. — p. 101. ; 144. — 

p. 121.; 144. — p. 125.; 147. — p. 30. n. 51.); II. 11, 18. — p. 

248.; II. 24, 20. — p. 51.; II. 149. — p. 143. 
Tryphon. de trop. — p. 319. 



Impr. typogr. Altenburg. aul. 



Bei den Verlegern erschienen ausser diesem Werke unter 

andern : 

Chr. A. I<ol)ecl*, Aglaophamus , she de theologiae mysticae 
Graecorum causis libri III. Accedunt Foetarum OrpMcoruin 
riliquiae. 2 Vol. 8 maj. 10 Thlr. — 

Apollonii Citiensis, Stephani, Palladii, Theophili, 

Meletii, Damascii, Joannis, aliornm Scholia in Hip- 

' pocratem et Galenum e Cod. Mss. Vindob. Monac. Floren- 

tin. Medionalens. Escorialens. etc. primtim graece ed. 

F. R. Dietz 2 Vol. 8 maj. 4 Thlr. 25 Sgr. 

Arriani, Nicomed., de expedit. Alexandri Libri VII. Recens. et 
annot. max. part. crit. turn aliornm selectis, turn suis in- 
struct. J. E. Ellendt. 2 Vol. 8 maj. 4 Thlr 25 Sgr. 

v. Bohlen, das alte Iiidien, mit besonderer Rticksicht auf 
Aegypten 2 Thle. gr. 8. 4 Thlr. 10 Sgr. 

Ciceronis , M. T. , Brutns siye de claris oratoribus liber. 
Recens., emendayit, interpretatus est Friedr. Ellend. 8 maj. 

2 Thlr. 74 Sgr. 

— — De Oratore libri III. Recens., emendavit, interpretatus est 
Friedr. Ellendt. 2 Vol. 8 maj. 6 Thlr. — 

id. liber ex recensione 0. M. Miiller. 8 maj. 1 Thlr. 10 Sgr. 

Bimnann, W. , Geschichte Roms in seinem Uebergange yon 
der republikanischen zur monarchischen Verfassung; oder 
Pompejus, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen. Nach 
Geschlechtern und mit genealogischen Tabellen. 6 Bande 
mit Registern. gr. 8. 20 Thlr. — 

Ellendt, Friedr.s Lexicon Sophocleiimadhibitis yeteram in- 
terpretum explicationibus, grammaticormn notationibus,recen- 
tiorum doctorum commentariis compositum. 2 Vol. 8 maj. 

10 Thlr. 25 Sgr. 

l*ehrs, K- de Aristarchi Studiis Homericis, ad praeparaudum 
HomericorumCarminumtextumAristarcheum.8maj.2Thlr.5Sgr. 

Quaestiones Epicae. 8 maj. 1 Thlr. 20 Sgr. 

Otfrid's K.rist, das aelteste im 9. Jahrhundert yerfasste hoch- 
deutsche Gedicht, nach drei gleichzeitigen zu Wien, Miin- 
chen und Heidelberg befindlichen Handschriften kritisch her- 
ausgegeben yon E. G. Graff, gr. 4. 5 Thlr. 20 Sgr. 

$cliulbert,F- W., deRomanorum Aedilibus libri IV. 8 maj. 3 Thlr. 

Struve, K. L. , fiber die lateinische Deklination und Conjuga- 
tion, erne grammatische Untersuchung. gr. 8. 1 Thlr. 25 Sgr. 

quaestiones de DialectoHerodoti Speciminalll. 8 maj. 1 Thlr. 



Bfc^* Wir bemerken hierbei "noch zur Sicherheit der Kaufer: dass 
wir die Preise unseres Verlages niemals herabsetzen. 



MAR Ig <g 7 



